ARCNET желісі: 1970-жылдары құрылған, микрокомпьютерлер үшін алғашқы кең таралған желілік жүйе. Офис автоматизациясы мен кіріктірілген жүйелерде қолданылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қосылған ресурстық компьютерлік желі (ARCNET немесе ARCnet) – жергілікті аудандық желілер үшін арналған байланыс протоколы. ARCNET микрокомпьютерлер үшін қолжетімді алғашқы желілік жүйе болды; ол 1980-ші жылдары кеңсе жұмысын автоматтандыру үшін кеңінен танымал болды. Кейіннен протоколдың белгілі бір мүмкіндіктері өте пайдалы болатын кіріктірілген жүйелерде де қолданылды.
Attached Resource Computer NETwork (ARCNET or ARCnet) is a communications protocol for local area networks. ARCNET was the first widely available networking system for microcomputers; it became popular in the 1980s for office automation tasks. It was later applied to embedded systems where certain features of the protocol are especially useful.
Даму
ARCNET 1976 жылы Datapoint Corporation компаниясының бас дамытушы инженері Джон Мерфи, Виктор Пурдың басшылығымен әзірленді және 1977 жылы жарияланды. Ол бастапқыда олардың Datapoint 2200 терминалдарының топтарын ортақ 8 дюймдік дискета жүйесімен байланыстырып, ақпарат алмасу үшін жасалды. Бұл LAN-ға негізделген кластерлік жүйенің алғашқы бос байланысты жүйесі болды, ол қосылатын компьютерлердің түрі туралы ешқандай талап қоймады. Бұл DECnet немесе SNA сияқты сол кездегі үлкен және қымбат компьютерлік жүйелерден өзгеше болды, онда ұқсас немесе эксклюзивті компьютерлердің біртекті тобы кластер ретінде қосылатын. Сол I/O құрылғыларын бөлісу желісінің токендік шина протоколы кейіннен файлдармен қызмет көрсету және есептеулерді кеңейту мақсатында өңдеу түйіндерінің бір-бірімен байланысуына мүмкіндік беру үшін қолданылды. DATABUS-та, Datapoint компаниясының COBOL-ға ұқсас тілінде қосымшаны жасауға болады және ол бір компьютерде қарапайым терминалдармен орналастырылады. Егер пайдаланушылар саны бастапқы компьютердің мүмкіндіктерін асып кетсе, ARCNET арқылы қосымша "есептеу" ресурстарын қамтамасыз ететін компьютерлерді қосуға болады, олар бірдей қосымшаларды іске қосып, бірдей деректерге қол жеткізе алады. Егер көбірек жад қажет болса, қосымша дискілік ресурстарды қамтамасыз ететін компьютерлерді де қосуға болады. Бұл кезеңдегі тәсіл жаңа мүмкіндіктер ашты және 1970 жылдардың соңында (алғашқы IBM PC 1981 жылы жарияланбастан бұрын) әлем бойынша он мыңнан астам ARCNET LAN орналымдары коммерциялық қолданыста болды, ал Datapoint Fortune 500 компаниясына айналды. Микрокомпьютерлер индустрияны басып алған кезде, жақсы сынақтан өткен және сенімді ARCNET осы машиналар үшін қолжетімді бағадағы LAN ретінде ұсынылды.
ARCNET was developed by principal development engineer John Murphy at Datapoint Corporation in 1976 under Victor Poor, and announced in 1977. It was originally developed to connect groups of their Datapoint 2200 terminals to talk to a shared 8" floppy disk system. It was the first loosely coupled LAN based clustering system, making no assumptions about the type of computers that would be connected. This was in contrast to contemporary larger and more expensive computer systems such as DECnet or SNA, where a homogeneous group of similar or proprietary computers were connected as a cluster. The token passing bus protocol of that I/O device sharing network was subsequently applied to allowing processing nodes to communicate with each other for file serving and computing scalability purposes. An application could be developed in DATABUS, Datapoint's proprietary COBOL like language and deployed on a single computer with dumb terminals. When the number of users outgrew the capacity of the original computer, additional 'compute' resource computers could be attached via ARCNET, running the same applications and accessing the same data. If more storage was needed, additional disk resource computers could also be attached. This incremental approach broke new ground and by the end of the 1970s (before the first IBM PC was announced in 1981) over ten thousand ARCNET LAN installations were in commercial use around the world, and Datapoint had become a Fortune 500 company. As microcomputers took over the industry, well proven and reliable ARCNET was also offered as an inexpensive LAN for these machines.
Нарық
ARCNET 1980-ші жылдардың ортасына дейін авторлық құқықта болды. Бұл сол кезде алаңдаушылық тудырмады, себебі көптеген желілік архитектуралар авторлық құқықтың иесінде болды. Авторлық құқығы жоқ, ашық жүйелерге көшу Халықаралық Бизнес Машиналары (IBM) мен оның Жүйелік Желілік Архитектурасының (SNA) басымдығына жауап ретінде басталды. 1979 жылы Ашық жүйелер өзара байланысының анықтамалық моделі (OSI моделі) жарияланды. Содан кейін 1980 жылы Digital, Intel және Xerox (DIX консорциумы) Ethernet үшін ашық стандартты жариялады, ол жақын арада IEEE және ISO стандарттау негізі ретінде қабылданды. IBM Ethernet-ке балама ретінде Token Ring ұсынды, бірақ стандарттауды тым қатаң бақылауда ұстады, сондықтан бәсекелестер оны пайдалануға екіленді. ARCNET екеуінен де арзан, сенімді, икемді болды және 1980-ші жылдардың соңында оның нарықтық үлесі Ethernet-тің үлесімен шамалас болды. Tandy/Radio Shack ARCNET-ті TRS 80 Model II, Model 12, Model 16, Tandy 6000, Tandy 2000, Tandy 1000 және Tandy 1200 компьютерлік үлгілері үшін қосымша және файлдармен бөлісу құралы ретінде ұсынды. Model 4P ROM-да ARCNET желісінен жүктеуге мүмкіндік беретін қосымша мүмкіндіктер болды. Ethernet коаксиалды кабельден бұрылған жұп кабельге және белсенді хабтарға негізделген «бірнеше жұлдыздар» кабельдік топологиясына ауысқанда, ол әлдеқайда тартымдырақ болды. Оңай кабельдік қосылымдар және Ethernet-тің жоғары жылдамдығы (10 Мбит/с, ARCnet үшін 2,5 Мбит/с-пен салыстырғанда) Ethernet сұранысын арттырды, ал нарыққа көптеген компаниялар енген сайын Ethernet бағасы төмендеді, ал ARCNET (және Token Ring) көлемі азайды.
ARCNET remained proprietary until the early to mid 1980s. This did not cause concern at the time, as most network architectures were proprietary. The move to non proprietary, open systems began as a response to the dominance of International Business Machines (IBM) and its Systems Network Architecture (SNA). In 1979, the Open Systems Interconnection Reference Model (OSI model) was published. Then, in 1980, Digital, Intel and Xerox (the DIX consortium) published an open standard for Ethernet that was soon adopted as the basis of standardization by the IEEE and the ISO. IBM responded by proposing Token Ring as an alternative to Ethernet but kept such tight control over standardization that competitors were wary of using it. ARCNET was less expensive than either, more reliable, more flexible, and by the late 1980s it had a market share about equal to that of Ethernet. Tandy/Radio Shack offered ARCNET as an application and file sharing medium for their TRS 80 Model II, Model 12, Model 16, Tandy 6000, Tandy 2000, Tandy 1000 and Tandy 1200 computer models. There were also hooks in the Model 4P's ROM to boot from an ARCNET network. When Ethernet moved from co axial cable to twisted pair and an "interconnected stars" cabling topology based on active hubs, it became much more attractive. Easier cabling, combined with the greater raw speed of Ethernet (10 Mbit/s, as compared with 2.5 Mbit/s for ARCnet) helped to increase Ethernet demand, and as more companies entered the market the price of Ethernet started to fall—and ARCNET (and Token Ring) volumes tapered off.
ARCnet Plus және төмендеу
Үлкен жолақтылық қажеттіліктеріне және Ethernet-тің тудырған қиындықтарына жауап ретінде Datapoint компаниясы ARCnet Plus деп аталатын жаңа стандартты әзірледі және 1992 жылы таныстырды. ARCnet Plus 20 Мбит/с жылдамдықпен жұмыс істеді және бастапқы ARCnet жабдықтарымен кері үйлесімді болды. Дегенмен, ARCnet Plus өнімдері нарыққа дайын болған кезде Ethernet желі нарығының басым бөлігін иеленді, сондықтан пайдаланушылар ARCnet-ке қайта оралуға құлшыныс танытпады. Осының салдарынан ARCnet Plus өнімдерінің өте аз саны өндірілді. Көбінесе Datapoint компаниясы жасаған құрылғылардың бағасы жоғары болды және оларды табу қиын еді. ARCNET соңында ANSI ARCNET 878.1 стандарты ретінде бекітілді. Осы кезде ARCnet атауы ARCNET-ке өзгерген болуы мүмкін. Басқа компаниялар да нарыққа енді, олардың ішінде Standard Microsystems компаниясы ерекше көзге түсті. Олар бастапқыда Datapoint үшін арнайы LSI ретінде әзірленген, бірақ кейін Standard Microsystems компаниясы басқа клиенттерге де қолжетімді еткен бір VLSI чипіне негізделген жүйелерді өндірді. Datapoint компаниясы ақырында қаржылық қиындықтарға тап болды және бейнеконференцияларға және (кейін) кіріктірілген нарықтағы арнайы бағдарламалауға көшті. ARCNET қазір жаңа, жалпы қолданыстағы желілерде сирек қолданылса да, қалдық базасы әлі де қолдауды қажет етеді және өнеркәсіптік басқару саласында белгілі бір нишаны сақтайды.
In response to greater bandwidth needs, and the challenge of Ethernet, a new standard called ARCnet Plus was developed by Datapoint, and introduced in 1992. ARCnet Plus ran at 20 Mbit/s, and was backward compatible with original ARCnet equipment. However, by the time ARCnet Plus products were ready for the market, Ethernet had captured the majority of the network market, and there was little incentive for users to move back to ARCnet. As a result, very few ARCnet Plus products were ever produced. Those that were built, mainly by Datapoint, were expensive, and hard to find. ARCNET was eventually standardized as ANSI ARCNET 878.1. It appears this was when the name changed from ARCnet to ARCNET. Other companies entered the market, notably Standard Microsystems who produced systems based on a single VLSI chip, originally developed as custom LSI for Datapoint, but later made available by Standard Microsystems to other customers. Datapoint eventually found itself in financial trouble and eventually moved into video conferencing and (later) custom programming in the embedded market. Even though ARCNET is now rarely used for new general networks, the diminishing installed base still requires support and it retains a niche in industrial control.
Сипаттама
Бастапқы ARCNET 93 [[Омдық кедерісі бар RG 62/U коаксиалды кабельін және жұлдызды сымдық шина топологиясындағы пассивті немесе белсенді хабтарды пайдаланды. Ең жоғары танымал болған кезде, бұл ARCNET-тің Ethernet-ке қарағанда маңызды артықшылығы болды. Жұлдызды сыммен байланысты автобусты құру және кеңейту сол кездегі сызықтық Ethernet автобусына қарағанда әлдеқайда оңай болды (және оны ұстау да оңайырақ болды). "Бір-бірімен байланысты жұлдыздар" кабельдік топологиясы желіні толығымен тоқтатусыз түйіндерді қосуды және алып тастауды жеңілдетті, сондай-ақ күрделі LAN-дегі ақауларды диагностикалау мен оқшаулауды жеңілдетті. ARCNET-тің Ethernet-ке қарағанда тағы бір маңызды артықшылығы – кабельдің ұзындығы. ARCNET коаксиалды кабельді белсенді хабтар арасында немесе белсенді хаб пен соңғы түйін арасында 2000 футқа (610 м) дейін созуға болады, ал сол кезде кеңінен қолданылатын RG 58 (50Ω) "жұқа" Ethernet ең көп дегенде ұшынан ұшына дейін шектелген. ARCNET желіде екі түйінен астам болса, түйіндер арасында белсенді немесе пассивті хабты қажет етуінің кемшілігі болды, ал жұқа Ethernet түйіндерді сызықтық коаксиалды кабельдің кез келген жерінде орналастыруға мүмкіндік берді. Дегенмен, ARCNET пассивті хабтары өте арзан болды, олар төрт порты бар қарапайым, кішкентай, қуатсыз қораптан тұрады, олар төрт дискретті резистордан артық емес, сондықтан кемшілік маңызды емес. Бұл кемшілік те артықшылық ретінде қарастырылуы мүмкін, көбінесе 4 портты ARCNET пассивті хабының құны 4 компьютерді қосу үшін қажет болатын 4 BNC Tee қосқышы мен 2 терминатордың құнынан төмен болды. Пассивті хабтар түйін мен белсенді хаб арасындағы қашықтықты 100 футқа (30 м) дейін шектейтін. Пассивті хаб басқа пассивті хабқа тікелей қосыла алмайды. Екі типтегі хабтардың пайдаланылмаған порттарын арнайы жалғаушымен тоқтату қажет болды. Бұл арнайы жалғаушы терминатор деп аталады, ол 93 Омдық резистормен бірге BNC жалғауышынан басқа ештеңе емес. Жұқа Ethernet сонымен қатар 2 терминалдың ұшында бірдей терминаторларды қажет етеді, тек Ethernet 50 Омдық резисторды қолданады. Құныны азайту үшін, кең аумақты қамтуды сақтап, бір немесе бірнеше өзара байланысты белсенді хабтарды пайдалану кең таралған. Кабель әр порттан әртүрлі орынға дейін 30 метрден аспайтын қашықтықта жүргізілді. Содан кейін кабельдің соңына пассивті хаб қосылады, ал кабельдер пассивті хабтан жергілікті жерде жүреді, бұл үш түйінге дейін қосылуға мүмкіндік береді. Осылайша, 8 портты белсенді хаб 24 желілік құрылғыны диаметрі 400 футтан аспайтын аумақта қосу үшін пайдаланылуы мүмкін. ARCNET желісінде тек 255 түйінге рұқсат берілді. LAN жұмыс станцияларының идентификаторлары желілік интерфейс картасындағы DIP коммутаторларымен орнатылды. Үлкен желілер кішірек желілерге бөлініп, біріктірілуі керек. Мүмкін түйіндердің аз саны және идентификаторларды қолмен конфигурациялау қажеттілігі Ethernet-ке қарағанда, әсіресе ірі корпоративтік желілер кең таралған кезде, кемшілік болды. Автобусқа кіруді реттеу үшін ARCNET, Token Ring сияқты, Ethernet-тің бірнеше кіру тәсілдерін сезімтал тасымалдаушының орнына, белгі беру схемасын қолданады. Пирлер белсенді болмаған кезде, желіде бір "белгі" хабарламасы машинадан машинаға беріледі және пирлерге белгі болмаса, автобусты пайдалануға рұқсат етілмейді. Егер белгілі бір пир хабар жібергісі келсе, ол белгіні күтеді, хабарды жібереді, содан кейін белгіні келесі станцияға жібереді. ARCNET үлестірілген жұлдыз ретінде іске асырылғандықтан, белгіні сақинаның айналасында машинадан машинаға беруге болмайды. Оның орнына, әр түйінге 8 биттік мекенжай беріледі (әдетте DIP коммутаторлары арқылы), ал жаңа түйін желіге қосылған кезде "қайта конфигурациялау" пайда болады, онда әр түйін өзінен жоғары тұрған түйіннің мекенжайын біледі. Белгі бір түйіннен екіншісіне тікелей беріледі. Тарихи тұрғысынан, әрбір тәсілдің өз артықшылықтары болды: ARCNET белсенді емес желіде жіберу станциясы белгіні күтуге кешігуді қамтамасыз етті, бірақ Ethernet-тің өнімділігі тым көп пирлер бір уақытта хабар таратуға тырысқанда күрт төмендеді, өйткені сол кездегі баяу процессорлар соқтығыстарды өңдеуге және қалпына келтіруге кеткен уақытқа байланысты. ARCNET сәл төменгі ең жақсы жағдайдың өнімділігін (бір ағынмен қарастырылғанда) көрсетті, бірақ әлдеқайда болжамды болды. ARCNET сонымен қатар ең жоғары жүктемеде ең жақсы жиынтық өнімділікке қол жеткізді, асимптотикалық түрде оның ең жоғары өткізу қабілетіне жақындады. Ethernet-тен төменгі ең жақсы жағдайдың өнімділігі, жалпы жағдай бірдей болды, ал ең нашар жағдай күрт жақсы болды. Ethernet желісі тым көп шабуылдан кейін құлап кетуі мүмкін. ARCNET қалыпты (немесе одан да жақсы) өткізу қабілетімен жұмыс істейді. Көп түйіндік соқтығысу негізінде Ethernet-тің өткізу қабілеті 40% және 60% арасында болды (көзқарасқа байланысты). 2,5 Мбит/с ARCNET бір кезде баяу процессорлары бар жұмысты кеңседе 10 Мбит/с Ethernet-тен жоғары өнімділік көрсетуі мүмкін болса да, процессорлардың жылдамдығы артып, соқтығыстардың жалпы өткізу қабілетіне әсері төмендегенде ARCNET Ethernet-ке жол берді, сондай-ақ Ethernet құны төмендеді. 1980-жылдардың басында ARCNET, әсіресе жеке компьютерлер үшін Ethernet-тен әлдеқайда арзан болды. Мысалы, 1985 жылы SMC ARCNET карталарын шамамен 300 долларға сатты, ал Ungermann Bass Ethernet картасы және трансивері 500 долларға тұрды. Тағы бір маңызды айырмашылық – ARCNET жіберушіге қабылдаушы соңында сәтті жеткізілгені туралы нақты растау (немесе оның болмауы) береді, содан кейін белгі келесі түйінге жіберіледі, бұл жоғары деңгейдегі протоколдарда тезірек ақауларды қалпына келтіруге мүмкіндік береді (күтілетін жауаптарға уақыт күтуге қарағанда). ARCNET хабарды қабылдауға дайын емес түйінге уақытты ысырап етпейді, өйткені бастапқы сұрау (аппараттық деңгейде жасалады) қабылдаушының үлкен хабарды автобус арқылы жібермес бұрын қабылдауға дайын екенін анықтайды. ARCNET-тің соқтығысу негізіндегі Ethernet-ке қарағанда тағы бір артықшылығы – ол желідегі барлығына автобусқа тең қол жеткізуді кепілдік береді. Түйіндердің санына және қазіргі уақытта жіберіліп жатқан хабарламалардың мөлшеріне қарамастан, сіз оны алуға аз уақыт жұмсасаңыз да, сіз оны болжамды ең көп уақыт ішінде аласыз; осылайша ол детерминистік. Бұл ARCNET-ті нақты уақыт желілік жүйе үшін өте қолайлы етеді, бұл оның ендірілген жүйелер мен процестерді басқару нарықтарында қолданылуын түсіндіреді. Token Ring ұқсас қасиеттерге ие, бірақ ARCNET-тен әлдеқайда қымбат. ARCNET-тің детерминистік жұмысы мен процестерді басқару сияқты нақты уақыт орталарына тарихи сәйкес келуіне қарамастан, гигабиттік Ethernet-тің ауысуының қолжетімділігі және Ethernet коммутаторларындағы қызмет сапасы мүмкіндіктері бүгінде ARCNET-ті жоқ етті. Бастапқыда жүйе RG 62/U коаксиалды кабельін пайдаланылды (IBM мэйнфрейм ортасында 3270 терминалдары мен контроллерлерді қосу үшін кеңінен қолданылады), бірақ кейін бұрылған жұп және талшындық ортаны қолдау қосылды. ARCNET-тің төменгі жылдамдықтарында (2,5 Мбит/с) Cat 3 кабельі ARCNET-ті іске қосу үшін жеткілікті. Кейбір ARCNET бұрылған жұп өнімдері стандартты Cat 3 кабельінде 2000 футтан (610 м) астам кабельдік желілерді қолдады, бұл кез келген түрдегі мыс кабельде Ethernet-тің істей алмайтын нәрсе. 1990-жылдардың басында Томас Конрад Корпорациясы ARCNET протоколына негіделген 100 Мбит/с топологияны TCNS деп атады, ол RG 62, бұрылған жұп және талшындық ортаны қолдады. TCNS сәттілікке жетті, бірақ төмен құнмен 100 Мбит/с Ethernet қолжетімді болғанда, ARCNET LAN протоколы ретінде жалпы қолданылуы тоқтатылды. Дегенмен, қарапайым және берік табиғатының арқасында ARCNET контроллерлері әлі де өндіріліп, өнеркәсіптік, ендірілген және...
Original ARCNET used RG 62/U coaxial cable of 93 [[Ohm impedance and either passive or active hubs in a star wired bus topology. At the time of its greatest popularity, this was a significant advantage of ARCNET over Ethernet. A star wired bus was much easier to build and expand (and was more readily maintainable) than the clumsy linear bus Ethernet of the time. The "interconnected stars" cabling topology made it easy to add and remove nodes without taking down the whole network, and much easier to diagnose and isolate failures within a complex LAN. Another significant advantage ARCNET had over Ethernet was cable distance. ARCNET coax cable runs could extend 2000 feet (610 m) between active hubs or between an active hub and an end node, while the RG 58 (50Ω) 'thin' Ethernet most widely used at that time was limited to a maximum run of from end to end. ARCNET had the disadvantage of requiring either an active or passive hub between nodes if there were more than two nodes in the network, while thin Ethernet allowed nodes to be spaced anywhere along the linear coax cable. However, ARCNET passive hubs were very inexpensive, being composed of a simple, small, unpowered box with four ports, wired together with nothing more than four discrete resistors, so the disadvantage was not significant. This disadvantage can also be seen as an advantage, often the cost of a 4 port ARCNET passive hub was less than cost of the 4 BNC Tee connectors and 2 terminators that thin Ethernet requires to connect 4 computers, and unlike BNC Tee connectors that could sometimes be hard to obtain in the early days of Ethernet, an ARCNET passive hub could be easily manufactured in the field with 9 readily available parts (4 connectors, 4 resistors and a box to put them in). Passive hubs limited the distance between a node and an active hub to 100 feet (30 m). A passive hub could not be connected directly to another passive hub. Unused ports on both types of hubs had to be terminated with a special connector. This special connector, called a terminator, is nothing more than a BNC connector with a 93 ohm resistor in it. Thin Ethernet also requires nearly identical terminators at the 2 terminal ends, the only difference being Ethernet uses a 50 ohm resistor. To reduce costs, while still allowing coverage over a wide area, a common practice was to use one or more interconnected active hubs, each of which provided coverage for nodes no more than 200 feet (61 m) away. Cable was run from each port of the active hubs to a different location no more than 100 feet (30 m) away. A passive hub would then be attached to the end of the cable, and cables would be run locally from the passive hub, allowing connection of up to three nodes. In this way, a single 8 port active hub could be used to connect 24 networked devices over an area not exceeding 400 feet (122 m) in diameter. ARCNET allowed only 255 nodes per network. Node IDs for LAN workstations were typically set by DIP switches on the network interface card. Larger networks would have to be split into smaller networks, and bridged. The small number of possible nodes and the need to manually configure IDs was a disadvantage compared with Ethernet, particularly as large enterprise networks became common. To mediate access to the bus, ARCNET, like Token Ring, uses a token passing scheme, rather than the carrier sense multiple access approach of Ethernet. When peers are inactive, a single "token" message is passed around the network from machine to machine, and no peer is allowed to use the bus unless it has the token. If a particular peer wishes to send a message, it waits to receive the token, sends its message, and then passes the token on to the next station. Because ARCNET is implemented as a distributed star, the token cannot be passed machine to machine around a ring. Instead, each node is assigned an 8 bit address (usually via DIP switches), and when a new node joins the network a "reconfig" occurs, wherein each node learns the address of the node immediately above it. The token is then passed directly from one node to the next. Historically, each approach had its advantages: ARCNET added a small delay on an inactive network as a sending station waited to receive the token, but Ethernet's performance degraded drastically if too many peers attempted to broadcast at the same time, due to the time required for the slower processors of the day to process and recover from collisions. ARCNET had slightly lower best case performance (viewed by a single stream), but was much more predictable. ARCNET also has the advantage that it achieved its best aggregate performance under the highest loading, approaching asymptotically its maximum throughput. While the best case performance was less than Ethernet, the general case was equivalent and the worst case was dramatically better. An Ethernet network could collapse when too busy due to excessive collisions. An ARCNET would keep on going at normal (or even better) throughput. Throughput on a multi node collision based Ethernet was limited to between 40% and 60% of bandwidth usage (depending on source). Although 2.5 Mbit/s ARCNET could at one time outperform a 10 Mbit/s Ethernet in a busy office on slow processors, ARCNET ultimately gave way to Ethernet as improved processor speeds reduced the impact of collisions on overall throughput, and Ethernet costs dropped. In the early 1980s ARCNET was much cheaper than Ethernet, in particular for PCs. For example, in 1985 SMC sold ARCNET cards for around $300 whilst an Ungermann Bass Ethernet card plus transceiver could cost $500. Another significant difference is that ARCNET provides the sender with a concrete acknowledgment (or not) of successful delivery at the receiving end before the token passes on to the next node, permitting much faster fault recovery within the higher level protocols (rather than having to wait for a timeout on the expected replies). ARCnet also doesn't waste network time transmitting to a node not ready to receive the message, since an initial inquiry (done at hardware level) establishes that the recipient is able and ready to receive the larger message before it is sent across the bus. One further advantage that ARCNET enjoyed over collision based Ethernet is that it guarantees equitable access to the bus by everyone on the network. Although it might take a short time to get the token depending on the number of nodes and the size of the messages currently being sent about, you will always receive it within a predictable maximum time; thus it is deterministic. This made ARCNET an ideal real time networking system, which explains its use in the embedded systems and process control markets. Token Ring has similar qualities, but is much more expensive to implement than ARCNET. In spite of ARCNET's deterministic operation and historic suitability for real time environments such as process control, the general availability of switched gigabit Ethernet and Quality of service capabilities in Ethernet switches has all but eliminated ARCNET today. At first the system was deployed using RG 62/U coaxial cable (commonly used in IBM mainframe environments to connect 3270 terminals and controllers), but later added support for twisted pair and fibre media. At ARCNET's lower speeds (2.5 Mbit/s), Cat 3 cable is good enough to run ARCNET. Some ARCNET twisted pair products supported cable runs over 2000 feet (610 m) on standard Cat 3 cable, far beyond anything Ethernet could do on any kind of copper cable. In the early 1990s, Thomas Conrad Corporation developed a 100 Mbit/s topology called TCNS based on the ARCNET protocol, which also supported RG 62, twisted pair, and fiber optic media. TCNS enjoyed some success until the availability of lower cost 100 Mbit/s Ethernet put an end to the general deployment of ARCNET as a LAN protocol. However, because of its simple, robust nature, ARCNET controllers are still sold and used in industrial, embedded, and automotive applications.