Солтүстік Америка Біріккен Пресвитериан Шіркеуінің Тарихы
United Presbyterian Church of North America
АҚШ тарихы: 1858-1958 жж. Солтүстік Америка Біріккен Пресвитериан Шіркеуі – шотланддық және ирландтық иммигранттар құрған, дәстүрлі христиан діни ұйымы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарихи пресвитериандық ұйым
Historical Presbyterian organization
Солтүстік Американың Біріккен Пресвитериандық шіркеуі (UPCNA) – жүз жылға жуық өмір сүрген американдық пресвитериандық конфессия. Ол 1858 жылдың 26 мамырында Питтсбург қаласының ескі қалалық залында өткен құрылтайда, Солтүстік тармағындағы Біріккен реформаланған пресвитериандық шіркеуі (Covenanter және Seceder) мен Біріккен пресвитериандық шіркеуінің (Seceders) бірігуі арқылы құрылды. 1958 жылдың 28 мамырында Питтсбургте өткен конференцияда Америка Құрама Штаттарының Пресвитериандық шіркеуімен (PCUSA) бірігіп, Америка Құрама Штаттарының Біріккен Пресвитериандық шіркеуін (UPCUSA) құрды. Бұл шіркеу бастапқыда негізінен этникалық шотландтықтардан тұрды, бірақ бірнеше жылдан кейін этникалық құрамы көбірек әртараптанды, алайда барлық жағдайда ағылшын тілінде сөйлейтін және географиялық тұрғыдан Батыс Пенсильвания және Шығыс Огайода, американдық шекарадағы шотландтықтар мен шотландтық-ирландтықтардың көптеп қоныстанған аймақтарда орналасқан. Осы аумақта оның көптеген жатақтары ауылдық жерлерде тұрды, бұл шіркеудің бұрыннан қалыптасқан консервативтік көзқарасын одан әрі күшейтті.
The United Presbyterian Church of North America (UPCNA) was an American Presbyterian denomination that existed for one hundred years. It was formed on May 26, 1858, by the union of the Northern branch of the Associate Reformed Presbyterian Church (Covenanter and Seceder) with the Associate Presbyterian Church (Seceders) at a convention at the Old City Hall in Pittsburgh. On May 28, 1958, it merged with the Presbyterian Church in the United States of America (PCUSA) at a conference in Pittsburgh to form the United Presbyterian Church in the United States of America (UPCUSA). It began as a mostly ethnic Scottish denomination, but after some years it grew more ethnically diverse, although universally English speaking, and was geographically centered in Western Pennsylvania and eastern Ohio, areas of heavy Scottish and Scotch Irish settlement on the American frontier. Within that territory, a large part of its adherents lived in rural areas, which amplified the denomination's already traditionalist worldview.
Сецедерлер
Солтүстік Американың Ассоциацияланған пресвитериан шіркеуінің негізін қалаушылар, "Seceders" деп аталған, тікелей Шотландиядан көшіп келген адамдар еді және олар шотланд пресвитериандығын жарып жіберген көптеген дау-жанжалдар мен бөліністерді бейнеледі. Шотландтық сецессияшылар ана еліндегі басқа топтармен келісімге келгеніне қарамастан, американдық сецессияшылар 1858 жылға дейін өздерінің ерекшелігін сақтап келді, содан кейін олардың көп бөлігі Ассоциацияланған реформаланған пресвитериан шіркеуінің көп бөлігімен бірігіп, Солтүстік Американың Біріккен пресвитериан шіркеуін құрды.
The founders of the Associate Presbyterian Church of North America, nicknamed the "Seceders", were direct immigrants from Scotland, and reflected the numerous quarrels and divisions which rent Scottish Presbyterianism. Even after the Scot Seceders had made their peace with other elements in the mother country, American Seceders retained their separate identity until 1858, when most of them united with much of the Associate Reformed Presbyterian Church to form the United Presbyterian Church of North America.
Қатысушы реформация шіркеуі
Тарихшы Уильям Л. Фиск 1782 жылы Қауымдасқан және Реформацияланған пресвитериандардың одағымен құрылғаннан бастап, 1858 жылы Біріккен пресвитериан шіркеуін құру үшін басқа топтармен біріккенге дейін Ескі Солтүстік-Батыстағы Қауымдасқан Реформацияланған шіркеуінің тарихын зерттейді. Ол Батыс Қауымдасқан Реформацияланған синодына айналды және Орта Батыста орталықтанды. 1820 жылы ол шығыс шіркеулерінің ірі Пресвитериан шіркеуіне сіңіп кетуіне байланысты бас шіркеуден бөлінді. Батыс Қауымдасқан Реформацияланған синоды шотланд-ирландтық тамырлары бар иммигрант шіркеуінің ерекшеліктерін сақтап, Вестминстер стандарттарына баса назар аударды, қауымдық құлшылықта тек псалмдарды ғана пайдаланды, сенбі күніне қатысты болды және құлдырауға қарсы күшті және католикке қарсы болды. 1850 жылдары сіңірудің көптеген белгілері байқалды. Ол экуменикалық қызығушылықты, Батыс пен қалаларды жаңаруға деген қызығушылықты және иммигранттық өмірінің ерекше ерекшеліктерін сақтауға деген қызығушылықты азайтты.
Historian William L. Fisk traces the history of the Associate Reformed Church in the Old Northwest from its formation by a union of Associate and Reformed Presbyterians in 1782 to the merger of this body with other groups to form the United Presbyterian Church in 1858. It became the Associate Reformed Synod of the West and remain centered in the Midwest. It withdrew from the parent body in 1820 because of the drift of the Eastern churches toward assimilation into the larger Presbyterian Church. The Associate Reformed Synod of the West maintained the characteristics of an immigrant church with Scotch Irish roots, emphasized the Westminster standards, used only the psalms in public worship, was Sabbatarian, and was strongly abolitionist and anti Catholic. In the 1850s it exhibited many evidences of assimilation. It showed greater ecumenical interest, greater interest in evangelization of the West and of the cities, and a declining interest in maintaining the unique characteristics of its immigrant past.
Сенімдер мен тәжірибелер
Оның теологиясы консервативті кальвинизм болды, сонымен қатар Келісімшілер мен Шығушылардың ерекше белгілерін сақтады, мысалы, қоғамдық келісім жасау, Салтанатты Ода мен Келісімге адалдық және ән айтуда тек Забурларды ғана пайдалану. (Бұл Реформацияланған Пресвитериандық Солтүстік Америка шіркеуі сияқты, әлі де бар туысқан қауымға ұқсас.) Шіркеу ХХ ғасырдағы кейбір ұстанымдарын жұмсартты, мысалы, 1925 жылы өзінің "Конфессиялық мәлімдемесі мен куәлігін" жариялағанда, Забурларды ғана пайдалану сияқты тәжірибелерді міндеттеуден бас тартты.
Its theology was a conservative Calvinism and also held the distinctives of the Covenanters and Seceders, such as public covenanting, adherence to the Solemn League and Covenant, and exclusive use of the Psalms in singing. (These are similar to a sister body that still exists, the Reformed Presbyterian Church of North America.) The church moderated some of its stances in the twentieth century, such as when it released its Confessional Statement and Testimony (1925), abandoning compulsion of such practices as exclusive psalmody.
Бірігу
Осы шамада UPCNA түрлі реформаланған шіркеулермен бірігуге тырысты және 1958 жылы, өзінің жүз жылдығында, UPCUSA құру үшін PCUSA-мен бірігуге келісті. UPCNA дәстүріндегі қауымдардың көпшілігі 1983 жылы UPCUSA-ның орнына келген, қазіргі АҚШ Пресвитериан шіркеуіне қосылды, бірақ 1970 жылдары евангелистік консервативтік бағыттағы кейбір жергілікті шіркеулер Америкадағы Пресвитериан шіркеуі (1973 жылы құрылған) және Евангелистік Пресвитериан шіркеуі (1981) сияқты басқа діни ұйымдарға өтті.
Around this time, the UPCNA sought mergers with various other Reformed churches and agreed to merge with the much larger PCUSA in 1958, the year of its centennial, to form the UPCUSA. Most UPCNA heritage congregations entered into the present Presbyterian Church (USA) which succeeded the UPCUSA in 1983, but some local churches of more evangelical conservative orientation departed in the 1970s to denominations such as the Presbyterian Church in America (founded 1973) and the Evangelical Presbyterian Church (1981).
Мысыр
Америкалық миссионерлер алғаш рет 1854 жылы Мысырға келді; британдық протестанттық миссиялар бұрыннан-ақ бар еді, бірақ Қауымдасқан реформаланған миссионерлер 1875 жылға қарай станциялар желісінде 600 жаңа мүше және 1895 жылға қарай 4600 мүшеге ие болды, олар копттарды, сондай-ақ мұсылмандарға да уақыт-уақытпен үгіл-насихат жұмыстарын жүргізуге тырысты. Жергілікті билік өкілдері оларға қарсы болды, бірақ 1917 жылға қарай «Американдық миссия» Мысырдағы ең ірі протестанттық ұйымға айналып, миссионерлік қызметіне 800 000 фунт стерлингтен астам қаражат жұмсады. Американдық миссия Мысырдағы ең ірі протестанттық операция болды. Ол жергілікті дін қызметкерлерін даярлады, мектептер салды және 1894 жылға қарай төрт пресвитериясы бар синод мәртебесіне жетті. 1926 жылы ол «Египеттегі Евангелистік шіркеу» болып қайта аталды және UPC құрамында болса да, өзін-өзі басқарып, жеке семинариясын ұстады. Дегенмен, 1930 жылдардағы «Миссионерлерге қарсы науқан» кезінде американдықтар өз стратегиясын қайта қарастыруға мәжбүр болды. Мысырлық пасторлар мен американдық миссионерлер арасында, әсіресе мұсылмандарды дінге көндіру және «заманауи» батыстық көзқарастарды қабылдау мәселелерінде шиеленіс туды. Тәуелсіз, отаршылықтан кейінгі шіркеу Мысырдың саяси және әлеуметтік жағдайында қалыптасты. Синод 1957 жылы копт евангелистік шіркеуіне айналып, толығымен египеттіктердің бақылауына көшті. Сонымен қатар, американдық миссия 1919 жылы Қайырдағы Америка университетін құрды, ол араб әлемінде американдану мен жаңғыру орталығына айналды. Алайда, діни дау-дамайлар мен университеттің негізін қалаушы Чарльз А. Уотсонның евангелизмге деген қызығушылығының азайғандығына байланысты қарым-қатынас бірте-бірте нашарлап, қазір университет UPCNA-мен байланысы жоқ.
American missionaries first came to Egypt in 1854; British Protestant missions already existed but the Associate Reformed missionaries had 600 converts in a network of stations by 1875, and 4600 members by 1895, seeking to convert Copts, with occasional outreach to Muslims as well. Local government officials were hostile but by 1917, the "American Mission" was the largest Protestant group in Egypt, and had spent over £E800,000 on its missionary efforts. The American Mission was the largest Protestant operation in Egypt. It trained local clerics, built schools, and by 1894 reached the status of a synod with four presbyteries. By 1926 it became the "Evangelical Church in Egypt," and while still part of the UPC it was self governing, and operated its own seminary. However, with the "Anti Missionary Campaign" of the 1930s, the Americans were forced to rethink their strategy. There were tensions between Egyptian ministers and American missionaries, particularly over the idea of converting Muslims and the adoption of "modern" Western attitudes. The independent, postcolonial church grew out of the political and social environment of Egypt. The synod became the Coptic Evangelical Church, and was wholly controlled by Egyptians in 1957. Separately the American Mission also created the American University in Cairo in 1919, which quickly became a center for Americanization and modernization in the Arab world. However, due to Religious Controversies and the waning interest in evangelicalism by the university's founder Charles A. Watson, the relationship slowly deteriorated and now the university is no longer connected to the UPCNA.
Колониялық Үндістан
1854 жылы құрылған UPCNA-ның Сиалкотт миссиясының бастапқы мақсаты – отарлық Үндістандағы Пәнжаб Синоды үшін көшбасшылықты ынталандыру және дамыту болды. 1947 жылы бұл аймақ тәуелсіз Үндістан мен жаңадан құрылған Пәкістан мемлекеттері арасында бөлінді. Бөлінбеген Үндістанның Пәнжаб провинциясында Равалпинди (1856), Гуджанвала (1863), Гурдаспур (1872), Джелум (1874), Зафарвал (1880), Патанкот (1882), Пасрур (1884), Даривал (1890), Ляльпур (1895), Сангла Хилл (1901), Саргода (1905), Лахор (1913), Бадомали (1915), Кемпбелпур (1916), Мартинпур (1918), Таксила (1921), Шейхупура (1923) қалаларында Біріккен пресвитериан шіркеулері ашылды. Христиан миссионерлері сонымен қатар ауруханалар, мектептер, техникалық оқу орталықтары және колледждер де құрды.
From the beginning, the goal of the Sialkot Mission of the UPCNA, established in 1854, was the encouragement and nurturing of leadership for the Synod of the Punjab in colonial India, which was later partitioned in 1947 between independent India and the newly created state of Pakistan. In the Punjab Province of undivided India, United Presbyterian churches were established in the cities of Rawalpindi (1856), Gujranwala (1863), Gurdaspur (1872), Jhelum (1874), Zafarwal (1880), Pathankot (1882), Pasrur (1884), Dhariwal (1890), Lyallpur (1895), Sangla Hill (1901), Sargodha (1905), Lahore (1913), and Badomali (1915), Campbellpur (1916), Martinpur (1918), Taxila (1921), Sheikhupura (1923). Christian missionaries established hospitals, schools, technical training centers, and colleges as well.