Кіріспе
Австралиялық суретші Сэр Джордж Рассел Драйсдейл (7 ақпан 1912 – 29 маусым 1981), сондай-ақ Тасс Драйсдейл деп белгілі, – австралиялық суретші. Ол 1947 жылы «Софала» туындысы үшін беделді Уинн сыйлығын жеңіп алды және 1954 жылы Венеция биенналесінде Австралияны өкілдік етті. Ол абстрактілі және сюрреалистік өнердің ықпалында болды және Том Робертстің туындыларымен салыстыруға болатын, Австралия пейзажының жаңа, революциялық және ықпалды бейнесін жасады.
Sir George Russell Drysdale (7 February 1912 – 29 June 1981), also known as Tass Drysdale, was an Australian artist. He won the prestigious Wynne Prize for Sofala in 1947, and represented Australia at the Venice Biennale in 1954. He was influenced by abstract and surrealist art, and "created a new vision of the Australian scene as revolutionary and influential as that of Tom Roberts".
Ерте өмір және мансап
Джордж Рассел Дрисдейл Англияның Суссекс округіндегі Богнор-Регисте, 1923 жылы Австралияның Мельбурн қаласына көшіп келген ағылшын-австралиялық мал шаруасы отбасында дүниеге келген. Драйсдейл Джилонг грамматикалық мектебінде оқыған. Ол өмірі бойы нашар көріп, 17 жасынан бастап сол көзінен дерлік соқыр болды, себебі оның тор қабаты жыртылған (кейін әскери қызметке қабылдануына бұл себеп болды). Драйсдейл Квинслендтегі ағасының шаруашылығында және Викторияда жакару болып жұмыс істеді. 1939 жылғы маусымда осы сапарлардың үшіншісінен оралған кезде Драйсдейл Австралиядағы маңызды жас талант ретінде танылды, бірақ әлі жеке стильін таба алмады. 1940 жылы Мельбурннен Албериге, содан кейін Сиднейге көшуі оның өмір бойына тақырыпқа айналған Австралияның шөлейт жерін және оның тұрғындарын табуына септігін тигізді. Оның ерекше пісіп-жетілген стиліне, құмды-далалық пейзаждар мен қараңғы аспан астындағы сирек кездесетін адамдарды бейнелеуге бағытталған әріптесі Питер Пурвс Смиттің де ықпалы зор болды.
Сидней
1942 жылы Драйсдейлдің Сиднейдегі жеке көрмесі (оның екіншісі болды; алғашқысы 1938 жылы Мельбурнда өткен) сыншылар тарапынан жоғары бағаланды және оны Уильям Добелл, Элейн Хакстон және Дональд Френдпен қатар Сиднейдің сол кездегі басты модернистерінің бірі ретінде бекітті. 1944 жылы "Сидней Морнинг Геральд" газеті оны сол уақыттағы құрғақшылықтың салдарындарын бейнелеу үшін Жаңа Оңтүстік Уэльстің қашық батыс аймақтарына жіберді. Оның 1948 жылғы "Крикет ойнаушылар" туындысын Австралия Ұлттық галереясы "австралиялық өнердің барлық тарихындағы ең өзгеше және есте қаларлық суреттердің бірі" деп атады.
Лондон 1950 жыл
1950 жылы Лондонның Лестер галереясында Сэр Кеннет Кларктың шақыруымен өткен көрмесі австралиялық өнер тарихындағы маңызды кезең болды. Осыған дейін австралиялық өнер британдық өнердің провинциялық бір саласы деп есептелген еді; Драйсдейлдің туындылары британдық сыншыларды австралиялық суретшілердің өзгеше көзқарасы бар екеніне көндірді, олар сырлы, поэтикалық және керемет әдемі физикалық және психологиялық кеңістікті зерттеді. Бұл көрме австралиялық өнердің халықаралық деңгейде танылуына бастама берді, осының арқасында Добелл, Сидни Нолан, Артур Бойд, Клифтон Пью және 1950 жылдары ұлттық және халықаралық деңгейде танымал болған басқа суретшілер де әйгілілікке ие болды.
Соңғы жылдар
Драйсдейлдің беделі 1950-1960 жылдары алыс Австралия мен оның тұрғындарын зерттеген кезде өсе берді. 1954 жылы Нолан мен Добеллмен бірге Австралияны Венеция биенналесінде, ал 1960 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльстің Госфорд маңындағы Буддиде өкілдік етуге таңдалды. Сондай-ақ 1960 жылы ол Жаңа Оңтүстік Уэльс көркемсурет галереясының ретроспективасын өткізген алғашқы австралиялық суретші болды. 1962 жылы ол Джок Маршаллмен бірге "Адамдар арасындағы саяхат" атты саяхат кітабын жазды. Олар оны "үйде отыратын" әйелдеріне арнады. 1969 жылы Драйсдейл өнерге сіңірген еңбегі үшін рыцарь атағына ие болды, ал 1980 жылы Австралия орденінің серіктесі болып тағайындалды. Оның соңғы жылдары ешқашан көп болмаған өнімінің көлемі айтарлықтай төмендеді. Драйсдейл 1981 жылы 29 маусымда Сиднейде қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды. Оның өтініші бойынша сэр Расселдің кремацияланған сүйегі шіркеудің жанындағы ағаш көлеңкесінде, Кинкамбердегі тарихи Санкт-Полс англикан шіркеуінің жанындағы жерлеу орнында орналастырылды.
Жеке өмір
Екі рет үйленген, ұлы Тим және қызы Линн болды. 11 жасында Тим, Тасманияда туған пианист Айлин Джойстың өмірінен жасалған «Керек қайда барса да» фильмінде Айлиннің інісінің рөлін ойнады. Тим 1962 жылы жиырма бір жасында өз өмірін өз қолымен аяқтады, ал келесі жылы Драйсдейлдің әйелі Бон да өзіне-өзі қол жұмсады. 1964 жылы Драйсдейл ескі досы Мейзи Пурвс Смитке үйленді. Тимнің өлімінен кейін Драйсдейл әкесінен жақында айрылған композитор Питер Скульторппен танысты. Екеуі Тасманиядағы Тамар өзенінің жағасындағы үйде бірге демалыс өткізіп, өмір бойына дос болды. Скульторп Драйсдейлдің таныс материалды жаңаша өңдеуін үлгі тұтып, оған қатты риза болды. Ол былай деді: «Кейінірек оны бір суретті қайта-қайта салуда айыптады. Бірақ ол: «Меніңше, мен Ренессанс суретшісінен ешқандай айырмам жоқ, Мәрия мен Баланың мінсіз суретін салуға қайта-қайта тырысамын», – деп жауап берді. Сол кезде мен материалды қайта пайдалану және өңдеу туралы ешқандай мәселе тудырмадым. Тасс сияқты, мен де барлық жұмысымды бірте-бірте пайда болатын бір туынды ретінде қарастыра бастадым». Ол Рассел Драйсдейлге және Бонни Драйсдейлдің естелігіне арнап шығармалар жазды. Драйсдейлдің екінші әйелі Мейзи, канадалық романист Робертсон Дэвистің қарындасы болды, онымен Питер Скульторп ирланд актері Густав Вон Бруктың Австралиядағы оқиғаларына негізделген опера жасауды талқылады. Рэдфорд Драйсдейлдің туындыларын былай сипаттайды: «Оның құрғаған жері адамның жерді бақылауын жоғалтқанын, табиғаттың қарсы күресіп, қайтарып алғанын көрсетеді». Кристин Уоллес Драйсдейлдің «шектен тыс ыстық пен құрғақшылықтың тудырған пассивті, барлық нәрсені қамтитын үмітсіздіктің көркем ақыны болғанын» айтады, бірақ осы көзқарасты сыртқы әлемге ең күшті жеткізген – Сидни Нолан болды.