19 ғасыр австралиялық сурет мектебі

Кіріспе

ХІХ ғасырдағы австралиялық өнер қозғалысы

Хайдельберг мектебі – ХІХ ғасырдың соңындағы австралиялық өнер қозғалысы. Ол австралиялық импрессионизм ретінде сипатталған. Мельбурн өнер сыншысы Сидни Дикинсон 1891 жылы Артур Стритон мен Уолтер Уизерстің туындыларын қарап шыққанда бұл терминді қолданған. Кейіннен бұл термин 1880 және 1890 жылдары Мельбурн мен Сидней маңындағы «суретшілер лагерьлерінде» бірге жұмыс істеген Том Робертс, Чарльз Кондер және Фредерик Маккаббин сияқты басқа суретшілерді де қамтыды. Олар натуршылдық және импрессионистік идеяларға сүйене отырып, австралиялық өмір салтын, даланың көрінісін және елге тән қатал күн сәулесін бейнелеуге тырысты. Бұл қозғалыс Австралия колонияларында ұлттық сезімнің күшейген кезінде, федерация құруға азықтанған уақытта пайда болды. Суретшілердің туындылары, сол замандағы «Булетень мектебінің» далалық өлеңдері сияқты, ерекше австралиялық мінезімен атаққа ие болды. ХХ ғасырдың басында сыншылар бұл қозғалысты батыс өнеріндегі австралиялық дәстүрдің бастауы ретінде мойындады. Олардың көптеген маңызды туындыларын Австралияның мемлекеттік галереяларында көруге болады, оның ішінде Австралия Ұлттық галереясы, Виктория Ұлттық галереясы және Жаңа Оңтүстік Уэльс көркемсурет галереясы.

Тарих

Атауы сол кездегі Мельбурнның шығысындағы Хайдельбергтің ауылдық аймағына сілтеме жасайды, осы аймақта осы стильдегі суретшілер өздерінің суреттеріне арқау тапты, бірақ кейіннен ұқсас аймақтарда жұмыс істейтін басқа австралиялық суретшілерді де қамтыды. Негізгі топ "суретшілер лагерьлерінде" бірге сурет салды, алғашқысы 1885 жылы Том Робертс, Фредерик МакКаббин және Луис Абрахамс құрған Бокс Хилл суретшілер лагері болды. Кейіннен Артур Стритон, Уолтер Уизерс және Чарльз Кондер оларға қосылды. Қосымша суретшілердің тізімін төменде қараңыз.

9x5 әсерлер көрмесі

1889 жылдың тамызында Гейдельберг мектебінің бірнеше суретшілері алғашқы тәуелсіз көрмесін Мельбурн қалалық залының қарама-қарсысындағы Суонстон көшесіндегі Бакстон бөлмелерінде ұйымдастырды. «9x5 импрессиялар көрмесі» деп аталған көрмеге 183 «импрессия» енді, оның 63-і Том Робертстің, 40-ы Артур Стритонның және 46-ы Чарльз Кондердің туындылары еді. Фредерик Маккаббин мен Чарльз Дуглас Ричардсон да аз үлес қосты, олар 19 майлы суреттерден өзге, балауыз және қоладан жасалған бес мүсіндік импрессияны қосты. Көптеген туындылар 1889 жылдың күзі мен қысы аралығында жасалған және көбінесе 9х5 дюйм (23х13 см) өлшемді ағаш сигара қораптарының қақпақтарына салынған, содан барып көрме осылай аталды. Box Hill суретшілер лагерінің мүшесі Луис Абрахамс қақпақтарды өзінің Sniders & Abrahams сигара бизнесінен алды. Суреттердің кішігірім өлшемдерін көрсету үшін суретшілер оларды кең каури қарағайынан жасалған жақтауларда көрсетті, олардың көпшілігі асимметриялық және әшекейсіз болды, ал кейбіреулері металл түстермен боялған немесе өлеңдер мен шағын эскиздермен безендірілген, бұл туындыларға «әдеттен тыс, авангардтық көрініс» берді. Бакстон бөлмелері үшін таңдалған жапондық интерьерде жапондық экрандар, жібек маталар, қолшатырлар және галереяны хош иістендіретін гүлдер салынған вазалар болды, ал кейбір күндері фондық музыка орындалды. Көрермендерге ұсынылған үйлесім мен «жалпы әсер» Уистлер мен кең эстетикалық қозғалыстың айқын ықпалын көрсетті. Уильям Мур 1934 жылы жарық көрген Австралия өнерінің тарихында Гейдельберг мектебін «Австралиядағы пейзаж суреттерінің алтын ғасыры» деп атады. Осы уақытқа қарай, қозғалыстың пасторальдік көзқарасы Австралияның жетекші өнер институттарында беделге ие болды, олар Кларис Бекетт, Рой Де Маистр және Грейс Коссингтон Смит сияқты соңғы австралиялық суретшілердің модернистік жаңалықтарын қабылдаудан бас тартты. Тіпті 1940 жылдардың басына дейін, Жаңа Оңтүстік Уэльс көркемсурет галереясы жыл сайын «Австралия пейзажының ең жақсы суреті» үшін табыс ететін беделді Уинн сыйлығының жеңімпаздары «Стритон мен Робертс жасаған эвкалипт ағаштарын, күн сәулесін және ауылдық көріністі бейнеледі». Гейдельберг мектебінің мүшесі Уолтер Уизерс 1897 жылы «Дауыл» туындысымен алғашқы Уинн сыйлығын жеңіп алды, ал қозғалыстың жетекші ізбасарлары Элиот Грунер мен Ханс Хейсен жеті және тоғыз рет жеңіске жетті. Роберт Хьюз айтқандай, Гейдельберг мектебінің дәстүрі осы кезеңде қатаң академиялық жүйеге және оның «зомби ізбасарлары» деп атаған нәрсеге айналды. 1901 жылы Австралияның федерациясы, содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс және Ұлы депрессия олардың туындыларының тұрақты танымалдығына ықпал еткен сияқты. Әсіресе 1920-30 жылдары ол соғыстан әлі де күйзелісте болған австралиялықтарға жұбаныш берді, өйткені ол «өлімге дейін қорғауға тұрарлық» «пасторальдік утопияны» бейнеледі. 1980 жылы австралиялық суретші және ғалым Ян Берн Гейдельберг мектебін «Австралияда өскен көптеген адамдардың бұтамен қарым-қатынасын жасайтын» деп сипаттады. «Мүмкін, басқа ешбір жергілікті бейне австралиялық сана мен идеологиялық құрамының бөлігі емес». Олардың туындылары көптеген австралиялықтарға барларда, мотельдерде, маркаларда және отарлық әдебиеттің қағаздық мұқабаларында пайда болған репродукциялар арқылы танымал. Гейдельберг мектебінің өнер туындылары Австралия өнеріндегі ең көп жиналатын туындылардың бірі; 1995 жылы Австралияның Ұлттық галереясы Стритонның «Алтын жаз, Иглмонт» (1889) картинасын жеке меншік иесінен 3,5 миллион долларға сатып алды, ол кезде австралиялық картина үшін рекордтық баға болды. Маккаббиннің «Бош Идиллиясы» (1893) 1998 жылы Christie's аукционында 2,31 миллион долларға сатылып, австралиялық сурет үшін рекордтық бағаны қысқа уақытқа ұстады. Австралиялық жаңа толқынның көптеген кезеңдік фильмдері Гейдельберг мектебінің бейнелі стилі мен тақырыбына сүйенді. «Пикник на висящей скале» (1975) үшін режиссер Питер Вейр көркемдік режиссура, жарықтандыру және композиция үшін Гейдельберг мектебін зерттеді. «Sunday Too Far Away» (1975) Робертстің қырқып-қайыру жұмыстарына ерекше назар аударды. «The Chant of Jimmie Blacksmith» (1978) фильмінде пейзажды түсіргенде, оператор Ян Бейкер «әр кадрды Том Робертске айналдыруға» тырысты. «Даналық алу» (1977) және «Менің керемет мансабым» (1979) әрқайсысы Гейдельберг мектебінен шабыт алды; Бұл қозғалыс 1985 жылы ABC телеарнасында алғаш рет көрсетілген үш бөлімді документальдық драма «One Summer Again» фильмінде зерттелді. Сериядағы пейзаждың бейнесі бір сыншының пікірінше, «Маккаббин суретінің жұмсақ жылуына ие». Бұл қозғалыс 2007 жылы бұрынғы премьер-министр Джон Ховард басқарған Австралия азаматтығы тестінде ұсынылды. Мұндай тарихқа сілтемелер келесі жылы алынып тасталды, оның орнына «Австралия туралы жалпы білімді тексеру емес, міндеттемелерге назар аудару» бағытында жұмыс істелді. Гейдельберг мектебінің жұмыстары ірі көрмелерде көрсетілді, соның ішінде бүкіл ел бойынша танымал болған «Golden Summers: Heidelberg and Beyond» (1986) және «Australian Impressionism» (2007), Виктория Ұлттық галереясында өткізілді. Олардың 1890 жылғы Стритонның «Blue Pacific» картинасын сатып алғаннан кейін, Лондонның Ұлттық галереясы 2016 жылдың желтоқсанынан 2017 жылдың наурызына дейін Стритон, Робертс, Кондер және Еуропада тұратын австралиялық импрессионист Джон Расселдің туындыларына назар аударатын «Australia’s Impressionists» атты көрме ұйымдастырды. 2021 жылы сәуірден тамызға дейін Виктория Ұлттық галереясы «She Oak and Sunlight: Australian Impressionism» көрмесін өткізді.

In August 1889, several artists of the Heidelberg School staged their first independent exhibition at Buxton's Rooms, Swanston Street, opposite the Melbourne Town Hall. Named the 9 by 5 Impression Exhibition, it included 183 "impressions", of which 63 were by Tom Roberts, 40 by Arthur Streeton and 46 by Charles Conder. Smaller contributions came from Frederick McCubbin and Charles Douglas Richardson, who, in addition to 19 oil paintings, included five sculpted impressions in wax and bronze. The majority of the works date from the autumn and winter of 1889 and were painted on wooden cigar box lids, most measuring 9 by 5 inches (23 × 13 cm), hence the name of the exhibition. Louis Abrahams, a member of the Box Hill artists' camp, sourced the lids from his cigar business, Sniders & Abrahams. In order to emphasise the small size of the paintings, the artists displayed them in broad kauri pine frames, many asymmetrical in design and left unornamented, others painted in metallic colours or decorated with verse and small sketches, giving the works an "unconventional, avant garde look". The Japonist décor they chose for Buxton's Rooms featured Japanese screens, silk draperies, umbrellas, and vases with flowers that perfumed the gallery, while background music was performed on certain afternoons. The harmony and "total effect" of the display showed the marked influence of Whistler and the broader aesthetic movement. In his seminal history of Australian art, published in 1934, William Moore referred to the Heidelberg School as "the golden age of landscape painting in Australia". By this time, the movement's pastoral vision had come to dominate Australia's leading art institutions, which continued to shun the modernist innovations of more recent Australian artists, such as Clarice Beckett, Roy De Maistre and Grace Cossington Smith. Even until the early 1940s, winning entries of the prestigious Wynne Prize, awarded annually by the Art Gallery of New South Wales for "the best landscape painting of Australian scenery", "invariably depicted the gum trees, sunlight and rural scene as developed by Streeton and Roberts". Heidelberg School member Walter Withers won the inaugural Wynne Prize in 1897 with The Storm, and leading successors of the movement, Elioth Gruner and Hans Heysen, went on to win a record seven and nine times, respectively. According to Robert Hughes, the Heidelberg School tradition "ossified" during this period into a rigid academic system and an unimaginative national style prolonged by what he called its "zombie acolytes". The federation of Australia in 1901, followed by World War I and the Great Depression, are seen to have contributed to the enduring popularity of their work. In the 1920s and 30s in particular, it offered comfort to Australians still reeling from the war, as it depicted a "pastoral utopia" that was "eminently worth defending even unto death". Writing in 1980, Australian artist and scholar Ian Burn described the Heidelberg School as "mediating the relation to the bush of most people growing up in Australia. Perhaps no other local imagery is so much a part of an Australian consciousness and ideological make up." Their works are known to many Australians through reproductions, appearing in bars and motels, on stamps and as the covers of paperback copies of colonial literature. Heidelberg School artworks are among the most collectible in Australian art; in 1995, the National Gallery of Australia acquired Streeton's Golden Summer, Eaglemont (1889) from a private owner for $3.5 million, then a record price for an Australian painting. McCubbin's Bush Idyll (1893) briefly held the record price for a publicly auctioned Australian painting when it sold at Christie's in 1998 for $2.31 million. Many period films of the Australian New Wave drew upon the visual style and subject matter of the Heidelberg School. For Picnic at Hanging Rock (1975), director Peter Weir studied the Heidelberg School as a basis for art direction, lighting, and composition. Sunday Too Far Away (1975), set on an outback sheep station, pays homage to Roberts' shearing works, to the extent that Shearing the Rams is recreated within the film. When shooting the landscape in The Chant of Jimmie Blacksmith (1978), cinematographer Ian Baker tried to "make every shot a Tom Roberts". The Getting of Wisdom (1977) and My Brilliant Career (1979) each found inspiration in the Heidelberg School; The movement is explored in One Summer Again, a three part docudrama that first aired on ABC television in 1985. The series' depiction of the landscape was described by one critic as having "the soft warmth of a McCubbin painting". The movement featured in the Australian citizenship test, overseen by former prime minister John Howard in 2007. Such references to history were removed the following year, instead focusing on "the commitments in the pledge rather than being a general knowledge quiz about Australia." The Heidelberg School has been surveyed in major exhibitions, including the nationwide blockbuster Golden Summers: Heidelberg and Beyond (1986), and Australian Impressionism (2007), held at the National Gallery of Victoria. Inspired by their acquisition of Streeton's 1890 painting Blue Pacific, the National Gallery in London hosted an exhibition titled Australia's Impressionists between December 2016 and March 2017, focusing on works by Streeton, Roberts, Conder and John Russell, an Australian impressionist based in Europe. In 2021, from April to August, the National Gallery of Victoria hosted the exhibition She Oak and Sunlight: Australian Impressionism.

Тарихиет және ревизионисттік сын

Гейдельберг мектебінің суретшілері Австралияның "қалың бұтасын" алғашқылардың бірі болып объективті бейнелеген деген пікір 20-ғасырдың басында кең тараған, бірақ кейіннен күмәндану тудырды. Мысалы, 1960 жылдары өнер тарихшысы Бернард Смит Джон Левиннің 1810 жылдардағы пейзаждарында "нағыз бұта атмосферасын" байқады, ал 1830 жылдары Джон Гловер Австралияның ерекше жарығы мен кең жайылған, түйінсіз эвкалипт ағаштарын дәл көрсеткен. Тағы бір ұзақ жылдар бойы сақталған қағида бойынша, Гейдельберг мектебі жергілікті тақырыптар мен сюжеттерді таңдауда жаңашылдық танытты, соның нәтижесінде қыршындар, малшылар, саяхатшылар және басқа да ауылдық тұрғындар бейнеленген ұлттық иконография қалыптасты. Мұндай бейнелер «The Bulletin» және басқа да суретті журналдар арқылы Австралия халық мәдениетінде бұрыннан қалыптасқан. Бұта адамының сурет салған дәстүрін С.Т. Гилл және 1850 жылдардағы алтын асыру кезеңінің басқа суретшілерінен бастау алады, ал оның шыңы «Австралазияның суретті атласы» (1886–88) туындысымен жетістікке жетті.