Эрнест Ковач (1919-1962) – американдық комик, актер және сценарист. Оның әсерімен көптеген телешоулар, мысалы, Saturday Night Live, Monty Python дамыды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық комедиан, актер және жазушы (1919–1962)
American comedian, actor, and writer (1919–1962)
Эрнест Эдвард Ковакс (23 қаңтар 1919 – 13 қаңтар 1962) – американдық комедиан, актер және жазушы. Ковакстың визуалды эксперименттік және көбінесе спонтанды комедиялық стилі оның өлімінен кейін көп жылдар бойы көптеген теледидарлық комедиялық бағдарламаларға әсер етті. Коваксқа Джонни Карсон, Роуэн мен Мартиннің «Күлкісі», «Saturday Night Live», «Монти Пайтонның ұшатын циркі», Джим Хенсон, Макс Хедрум, Шеви Чейз, Конан О’Брайен, Джимми Киммел, «Капитан Кенгуру», «Сезам көшесі», «Электр компаниясы», «Pee wee's Playhouse», «The Muppet Show», Дэйв Гарроуэй, Энди Кауфман, «Теледидарда мұны істеуге болмайды», «Mystery Science Theater 3000» және «Uncle Floyd» сияқты көптеген тұлғалар мен шоулар оның ықпалы ретінде мойындады. Чейз тіпті «Saturday Night Live» бағдарламасы үшін алған «Эмми» сыйлығын қабылдаған сөзінде Коваксқа алғыс айтты. Ол төрт ширек ғасырдан кейін Теледидар өнер және ғылым академиясының Даңқ залына енгізілді. Ковакс теледидардағы еңбектері үшін Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдызы бар. 1986 жылы Хабар тарату мұражайы (кейіннен Теледидар және радио мұражайы, қазір Палей медиа орталығы) «Эрни Ковакс көретіні» деп аталған Ковакс еңбектерінің көрмесін ұсынды. Пулитцер сыйлығының иегері, теледидар сыншысы Уильям Генри III музейдің буклетіне былай деп жазды: «Ковакс – жай ғана кең көзді, өзін жақсы көретін клоун емес. Ол – теледидардың алғашқы маңызды бейнесуретшісі болды».
Ernest Edward Kovacs (January 23, 1919 – January 13, 1962) was an American comedian, actor, and writer. Kovacs's visually experimental and often spontaneous comedic style influenced numerous television comedy programs for years after his death. Kovacs has been credited as an influence by many individuals and shows, including Johnny Carson, Rowan and Martin's Laugh In, Saturday Night Live, Monty Python's Flying Circus, Jim Henson, Max Headroom, Chevy Chase, Conan O'Brien, Jimmy Kimmel, Captain Kangaroo, Sesame Street, The Electric Company, Pee wee's Playhouse, The Muppet Show, Dave Garroway, Andy Kaufman, You Can't Do That on Television, Mystery Science Theater 3000, and Uncle Floyd, among others. Chase even thanked Kovacs during his acceptance speech for his Emmy award for Saturday Night Live. A quarter century later, he was inducted into the Academy of Television Arts & Sciences Hall of Fame. Kovacs also has a star on the Hollywood Walk of Fame for his work in television. In 1986, the Museum of Broadcasting (later to become the Museum of Television & Radio and now the Paley Center for Media) presented an exhibit of Kovacs's work, called The Vision of Ernie Kovacs. The Pulitzer Prize–winning television critic, William Henry III, wrote for the museum's booklet: "Kovacs was more than another wide eyed, self ingratiating clown. He was television's first significant video artist."
Ерте өмір және мансап
Ковачтың әкесі Эндрю Джон Ковач 1890 жылы туған және Венгрияның Торнауйфалу қаласынан көшіп келген, қазір ол Словакияның Турнянска-Нова-Вес деп аталады. Эндрю «Вюрцбург» кемесімен Бремен арқылы сапар шегіп, 1906 жылдың 8 ақпанында 16 жасында Эллис аралына жеткен. Ол полиция қызметкері, мейрамхана иесі және контрабандашы болып жұмыс істеді, соңғысы оған ең көп табыс әкелді. Ол әйелі Мэри, ұлы Том және Томның жартылай інісі Эрнест Эдвард Ковачпен бірге Трентонның жақсы ауданындағы 20 бөлмелі үйге көшті. Оқуда жақсы болмаса да, Ковач Трентон орталық орта мектебінің драма мұғалімі Гарольд Ван Кирктің ықпалында болды және 1937 жылы Ван Кирктің көмегімен Америка драмалық өнер академиясына актерлік стипендия алды. Ол сол кезде Лонг-Айленд, Нью-Йорк штатындағы түрлі театрларда ойнады. Осы кезеңде ол көптеген «В» класты фильмдерді көрді, билеті тек он цент тұрды. Осы фильмдердің көптегені кейіннен оның комедиялық қойылымдарына әсер етті. Ковач сабақтан бос уақытын жазғы театрларда рөл іздеуге жұмсады. Ауруханада жатқанда, оған сыйға берілген радио арқылы классикалық музыканы ұната бастады және радионы WQXR станциясына қосып тыңдады. Жазылып шыққан кезде ата-анасы ажырасып кеткен еді, Ковач Трентонға қайтып оралып, анасымен бірге дүкеннің үстіндегі екі бөлмелі пәтерде тұрды. Ол сигар сатумен айналыса бастады, нәтижесінде өмір бойы темекі шегу әдетіне ие болды. Ковачтың алғашқы төленген жұмысы 1941 жылы Трентонның WTTM радиостанциясында жаңғыртқыш болып жұмыс істеу болды. Ол келесі тоғыз жылды WTTM-де өткізіп, станцияның арнайы іс-шаралар директоры болды. Осы қызметте ол пойыздың астына түсу сезімін басынан өткеруге тырысты (соңғы сәтте жолдан шығып кетті) және ұшақтың кабинасынан хабар тарату үшін ұшу сабақтарын алды. Ковач сонымен қатар жергілікті театрлармен де айналысты. Жергілікті газет оның суретін және 1941 жылдың басында Трентон ойыншылар гильдиясы үшін режиссерлік жұмыс істеп жатқанын жариялады. «The Trentonian» жергілікті газеті 1945 жылдың маусым айында Ковачқа бағана берді, ол оны «Ковач шексіз» деп атады (1945–50).
Kovacs's father, Andrew John Kovacs, was born in 1890 and emigrated from Tornaújfalu, Hungary, which is now known as Turnianska Nová Ves, Slovakia. Andrew sailed on the S. S. Würzburg via Bremen, arriving at Ellis Island on February 8, 1906, at age 16. He worked as a policeman, restaurateur, and bootlegger, the last so successfully that he moved his wife Mary, son Tom, and Tom’s half brother Ernest Edward Kovacs into a 20 room mansion in the better part of Trenton. Though a poor student, Kovacs was influenced by his Trenton Central High School drama teacher, Harold Van Kirk, and received an acting scholarship to the American Academy of Dramatic Arts in 1937 with Van Kirk's help, appearing with Long Island, N. Y. stock companies. During this time, he watched many "Grade B" movies; admission was only ten cents. Many of these movies influenced his comedy routines later. Kovacs used his class vacation time to pursue roles in summer stock companies. While hospitalized, Kovacs developed a lifelong love of classical music by the gift of a radio, which he kept tuned to WQXR. By the time he was released his parents had separated, and Kovacs went back to Trenton, living with his mother in a two room apartment over a store. He began work as a cigar salesman, which resulted in a lifelong tobacco smoking habit. Kovacs's first paid entertainment work was during 1941 as an announcer for Trenton's radio station WTTM. He spent the next nine years with WTTM, becoming the station's director of special events; in this job he did things like trying to see what it was like to be run over by a train (leaving the tracks at the last minute) and broadcasting from the cockpit of a plane for which he took flying lessons. Kovacs was also involved with local theater; a local newspaper published a photograph of him and the news that he was doing some directing for the Trenton Players Guild in early 1941. The Trentonian, a local daily newspaper, offered Kovacs a column in June 1945; he named it "Kovacs Unlimited" (1945–50).
Теледидардан бастау
1950 жылдың қаңтарында NBC-дің Филадельфия филиалы WPTZ-ге баррель мен шорты киіп, кастингке келген Ковакс өзінің алғашқы теледидар жұмысын алды. Оның алғашқы бағдарламасы – «Идеалдық өндіріс компаниясының» сән және жарнамалық бағдарламасы «Өзіңе қажеттіні таңда». Біраз уақыттан соң Ковакс жергілікті аспазшылардың кеңестерін ұсынатын «Кешкі асқа уақыт» және «Қазір тамақ пісірейік» бағдарламаларын жүргізді. Қонақ аспазы шоуға уақытында келмеген кезде, ол «Жұмыртқа Скавок» (Ковакс атын кері оқығандағысы) рецептін ұсынды. 1950 жылдың қараша айында көрсетілген «Дайын үштік» инновациялық болды, себебі ол NBC-нің «Бүгін» бағдарламасынан бір жылдан астам бұрын ірі теледидар нарығында таңертеңгі (7–9 аралығында) бағдарлама болып табылды. Бұрын адамдардың таңертеңгі уақытта теледидар көретіні сирек деп есептелген. Бағдарлама таңертеңгі жаңалықтар мен ауа райы туралы хабарларды ұсынып отырғанда, Ковакс оны және одан да көп нәрсені ерекше тәсілмен жеткізді. Ауа райы болжамында жаңбыр күтілгенде, Ковакс баспалдаққа шығып, есеп беруші қызметкердің үстіне су құятын. Ковакс кейбір көріністері үшін студиядан тысқары шығып, мысалы, Филадельфияның орталық ауданындағы мейрамхана арқылы горилла костюмімен жүгірді; тағы бір көріністе ол құрылыс шұңқырына қарап, Қытайға дейін көруге болатындай терең екенін айтты, сол кезде қытай киіміндегі адам пайда болып, бірнеше сөз айтты да, қашып кетті. Ковакс 1952 жылы Нью-Йорктегі WCBS-ке көшкенде таңғы бағдарламасында EEFMS-ті жалғастырды. «Дайын үштік» бағдарламасының сәттілігі адамдардың таңертеңгі теледидар көретінін дәлелдеді және бұл NBC-нің «Бүгін» бағдарламасын құруына ықпал еткен факторлардың бірі болды. WPTZ 1952 жылдың 14 қаңтарында көрсетілген «Бүгін» бағдарламасын көрсетпеді; желілік ықпал станцияның осы жылдың наурыз айының соңында «Дайын үштік» бағдарламасын тоқтатуына себеп болды. 1952 жылдың басында Ковакс WPTZ телеарнасында «Бұрыштағы Ковакс» атты кешкі таңғы бағдарламасын жүргізді. Ковакс ойдағы көршілес аудандарда серуендеп, Пит-полицей және Луиджи-шаштараз сияқты әртүрлі кейіпкерлермен әңгімелесетін. «Дайын үштік» бағдарламасында болғандай, арнайы бөлімдер де болды. «Алмасу уақыты» олардың бірі болды: көрермендер өздеріне қажетсіз заттарын WPTZ студиясына әкеліп, оларды тікелей эфирде Ковакспен алмастыра алатын. Бағдарлама 1952 жылдың 4 қаңтарында дебют жасады, ал Ковакс бағдарлама басталғаннан кейін көп ұзамай оның шығармашылық бақылауын жоғалтты. «Бұрыштағы Ковакс» бағдарламасы қысқа ғана өмір сүрді; ол 1952 жылдың 28 наурызында «Дайын үштік» бағдарламасымен бірге аяқталды.
In January 1950, arriving at NBC's Philadelphia affiliate, WPTZ, for an audition, wearing a barrel and shorts, got Kovacs his first television job. His first show was Pick Your Ideal, a fashion and promotional program for the Ideal Manufacturing Company. Before long, Kovacs was also the host of Deadline For Dinner and Now You're Cooking, shows featuring advice from local chefs. When Kovacs's guest chef did not arrive in time for the show, he offered a recipe for "Eggs Scavok" (Kovacs spelled backward). Premiering in November 1950, Three to Get Ready was innovative because it was the first regularly scheduled early morning (7–9am) show in a major television market, predating NBC's Today by more than a year. Prior to this, it had been assumed that few people would watch television at such an early hour. While the show was advertised as early morning news and weather, Kovacs provided this and more in an original manner. When rain was in the weather forecast, Kovacs would get on a ladder and pour water down on the staff member reading the report. Kovacs also went outside of the studio for some of his skits, running through a downtown Philadelphia restaurant in a gorilla suit in one; in another, he looked into a construction pit, saying it was deep enough to see to China, when a man in Chinese clothing popped up, said a few words in the language, and ran off. Kovacs continued the EEFMS on his morning show when he moved to WCBS in New York in 1952. The success of Three to Get Ready proved that people did indeed watch early morning television, and it was one of the factors that caused NBC to create The Today Show. WPTZ did not begin broadcasting Today when it premiered on January 14, 1952; network influence caused the station to end Three to Get Ready at the end of March of that year. During early 1952, Kovacs was also doing a late morning show for WPTZ named Kovacs on the Corner. Kovacs would walk through an imaginary neighborhood, talking with various characters such as Pete the Cop and Luigi the Barber. As with Three to Get Ready, there were some special segments. "Swap Time" was one of them: Viewers could bring their unwanted items to the WPTZ studios to trade them live on the air with Kovacs. The show made its debut on January 4, 1952, with Kovacs losing creative control of the program soon after it was begun. Kovacs on the Corner was short lived; it ended on March 28, 1952, along with Three to Get Ready.
Көрнекі әзіл және кейіпкерлер
WPTZ-де Ковакс өзінің танымалдылығына айналатын жарнамалық және эксперименталды стильді қолдана бастады, оның ішінде бейне эффектілері, суперпозициялар, кері полярлықтар мен сканерлеу және жылдам қараңғылату. Ол сондай-ақ абстракция мен мұқият уақытталған мағынасыз әзілдерімен және төртінші қабырғаны бұзуға мүмкіндік жасауымен де белгілі болды. Ковакс камералары көрермендерге шоу алаңының шегінен тыс, экипаж мүшелері мен студиядан тыс оқиғаларды көрсетті. Ковакс камерадан тыс топпен сөйлесуді ұнататын, тіпті студияның басқару бөлмесінен түсірілген фрагменттерді де енгізді. Ковакс өзіндік ойынға бейімділігімен ұжымға да әсер етті, олар кейде оған әуеде әзілдер жасап, оның реакциясын көруге тырысатын. NBC-дегі шоуларының бірінде Ковакс нашар сиқыршы Матзо Хепплвайт рөлінде көрінді. Скетч бойынша сиқыршы жиі гонг соғуға тиіс болды, бұл секси көмекшіге тез арақ ішу үшін бөтелке мен шөлмекті алып келу сигналы еді. Сахна қызметкерлері әдеттегідей мұз шайдың орнына нағыз арақ құйды. Ковакс әр гонг соққан сайын бір стақан арақ ішуге тура келетінін түсінді. Ол скетчті жалғастырып, шоу соңында мас болды. Ковакс қайтыс болғаннан кейін де ондаған жылдар бойы қолданылып келе жатқан камералық трюктерді жасауға көмектесті. Оның кейіпкері Юджин түскі асын жеу үшін үстелге отырды, бірақ ол бір-бірлеп азық-түлік қорабынан заттарды алып шығарғанда, олар түсіндірілмейтін түрде үстелден сырғып, газет оқып отырған адамның қолына түсті. Ковакс термос бөтелкеден сүт құйғанда, ағын күтпеген бағытта ағып кетті. Бұрын теледидарда көрінбеген құпия – камераның алдында көлбеу орнатылған декорацияны сол бұрышта тұрған камерамен бірге қолдану. Тағы бірі – екі ұшы алынып тасталған және бұрышты айналармен жабдықталған шұбат жәшігі. Оны камераға орнатып, бұру арқылы Ковакс көрерменге төбедегідей көрінетін. Көпшілікке танымал қайталанатын скетч – «Найроби триосы», үш дерби шапқылы маймыл (Ковакс, оның әйелі, Эди Адамс горилла костюмдерінде; және көбінесе үшінші маймыл Ковакстың жақын досы Джек Леммон) Роберт Максвеллдің «Солфеджио» әуеніне механикалық және ырғақты түрде еліктеді. Ол теледидардағы алғашқы комедияшылардың бірі болды, ол нақты титрлер мен кейде өздерінің күнделікті әрекеттері кезінде ойластырылған титрлер мен түсініктемелерді қолданды. Ковакс тірі көрермен алдында жұмыс істегенді ұнатпады, 1950 жылдары NBC телеарнасындағы шоуларындағыдай. Ол аудиторияның болуын алаңдату деп тапты, ал орындықтарда отырғандар көбінесе сахнаның орнына студиялық мониторларды көру арқылы ғана бағалана алатын, күрделі көрнекі әзілдер мен арнайы эффекттерді түсінбеді. Миклос кейіпкері әрдайым ас үйде болған жоқ; Ковакс «Бәуфал Миклос» жүргізушісімен «Howdy Doody Show» пародиясын орындады. Ақын Перси Доветонсилс Бетховеннің Ай сәулесіндегі сонатасын жоғалып бара жатқан фортепианода ойнап, «Жеке көз» жеке көз» презентациясында «Мастер детектив» рөлінде көрінеді. АҚШ Steel Сағаты CBS-те 8 наурыз 1961 жылы. Сол шоуда Найроби триосы аспаптарын қауіпсіз жәшікті ашу үшін тастайды; әлі де «Солфеджио» әуенімен, бірақ сөйлеуде, үшеуінің екеуі «Outer Space» скетшісінде пайда болады. Ковакс 1958 жылдың соңында NBC радиосының Monitor бағдарламасына тұрақты қатыса бастады, көбінесе өзінің Mr. Сұрақ қоюшы кейіпкерін радио монологтарында пайдаланды. Ковакс радио мен теледидардың беделді тұлғаларын мазақтаудан ешқашан тартынбады. 1954 жылдың сәуірінде ол Думонт телеарнасының Нью-Йорктегі WABD штаб-пәтерінде кешкі ток-шоу, Эрни Ковакс шоуын бастады. Сахна, кино, радионың көрнекті тұлғалары жиі қонақ болатын. Бір күні кешке Арчи Блейер, Cadence Records бас директоры, келіп, әңгімелесіп отырды. Блейер ұзақ уақыт бойы Артур Годфридің радио және телешоуларының оркестр директоры болды. Ол Годфримен бірге, оның әншісі Джулиус Ла Росамен бірге бір жыл бұрын жұмыстан шығарылған болатын. Ла Розаның жағдайында, ол менеджерді жалдап, Годфридің жазба саясатына қарсы шықты. Блейермен Годфри Блейердің Cadence Records рекордтық компаниясы ABC-нің Don McNeill's Breakfast Club жүргізушісі Дон МакНиллдің сөйлеген сөздерін шығарғанын білгенде ашуланды, Годфри оны өзінің шоуына бәсекелес деп санады. Блейер мен Ковакс екіге бөлінген экранда көрсетілді, Ковакс қызыл перука киіп, құлаққаптармен, Годфридің еліктеуінде укулеле ойнап, қонағымен сөйлесіп отырды. Ковакслендтегі Эрни, (Кукла, Фрэн және Оллидің жазғы орнын толтыру шоусы, 1951), Эрни Ковакс шоуы (1952–56 әртүрлі телеарналарда), Ковакс сондай-ақ Silents Please бағдарламасын жүргізді, ол желілік теледидарда үнсіз фильмдерді көрсетті, фильмдер мен актерлер туралы қатысты талқылаулармен бірге. 1957 жылдың жазында Ковакс What's My Line? телесериалының қонақ панелі болды, маусымның 13 эпизодының 10-ында қатысты. Ол өз міндеттерін жеңіл қабылдады, көбінесе күлкі үшін заңды сұрақтан бас тартты. Мысал: Автомобиль компаниясының негізін қалаушы өнеркәсіпші Генри Дж. Кайзер бағдарламаның «құпия қонағы» болды. Бұрынғы сұрақтар құпия қонақтың аты автомобиль брендімен синоним екенін анықтады, Ковакс сұрады: «Сіз – және бұл тек қана болжам – бірақ сіз Авраам Линкольнсіз бе?» — Форд Мотор компаниясының Линкольн автомобильдеріне сілтеме. Ковакс жексенбі күні кешкі ас ішуге барғысы келгенде шоудан қатыспағанын мойындады, бұл репортер Ковакс шоудан кеткен себебі деп ұсынды. Шындығында, Ковакс қатысуы аяқталды, өйткені оның шарты аяқталды – жазғы маусым аяқталды. Goodson and Todman Ковакстың жазғы сериядағы қатысуын бағалады және оны қонақ панелі ретінде сақтап қалды. What's My Line? продюсері Гил Фейтс айтуынша: «Біз оған келісімшарт және панельдегі тұрақты орын ұсындық, бірақ Эрни оның өсіп келе жатқан мансабында оны Нью-Йоркқа байлағысы келмеді. Ол сол жылы қарашада бізбен соңғы шоуын жасады, содан кейін Калифорнияға жұмыс істеуге және тұруға кетті».
At WPTZ, Kovacs began using the ad libbed and experimental style that would become his reputation, including video effects, superimpositions, reverse polarities and scanning, and quick blackouts. He was also noted for abstraction and carefully timed non sequitur gags and for allowing the fourth wall to be breached. Kovacs's cameras commonly showed his viewers activity beyond the boundaries of the show set—including crew members and outside the studio itself. Kovacs also liked talking to the off camera crew and even introduced segments from the studio control room. Kovacs's love of spontaneity extended to his crew, who would occasionally play on air pranks on him to see how he would react. During one of his NBC shows, Kovacs was appearing as the inept magician Matzoh Hepplewhite. The sketch called for the magician to frequently hit a gong, which was the signal for a sexy female assistant to bring out a bottle and shot glass for a quick swig of alcohol. Stagehands substituted real liquor for the iced tea normally used for the skit. Kovacs realized that he would be called upon to drink a shot of liquor for each successive gong. He pressed on with the sketch and was quite inebriated by the end of the show. Kovacs helped develop camera tricks still common decades after his death. His character Eugene sat at a table to eat his lunch, but as he removed items one at a time from a lunch box, he watched them inexplicably roll down the table into the lap of a man reading a newspaper at the other end. When Kovacs poured milk from a thermos bottle, the stream flowed in a seemingly unusual direction. Never seen on television before, the secret was using a tilted set in front of a camera tilted at the same angle. Another was a soup can with both ends removed fitted with angled mirrors. Used on a camera and turning it could put Kovacs seemingly on the ceiling. A popular recurring skit was The Nairobi Trio, three derby hatted apes (Kovacs, his wife, Edie Adams in gorilla suits; and frequently, the third ape was Kovacs' best friend Jack Lemmon) miming mechanically and rhythmically to the tune of Robert Maxwell's "Solfeggio". He was one of the first television comedians to use odd fake credits and comments between the legitimate credits and, at times, during his routines. Kovacs reportedly disliked working in front of a live audience, as was the case with the shows he did for NBC during the 1950s. He found the presence of an audience distracting, and those in the seats frequently did not understand some of the more elaborate visual gags and special effects, which could only be appreciated by watching studio monitors instead of the stage. The Miklos character wasn't always confined to a kitchen; Kovacs performed a parody of The Howdy Doody Show with "Buffalo Miklos" as the host. Poet Percy Dovetonsils can be found playing Beethoven's Moonlight Sonata on a disappearing piano and as a "Master Detective" on the "Private Eye Private Eye" presentation of the US Steel Hour on CBS March 8, 1961. On the same show, the Nairobi Trio abandons its instruments for a safe cracking job; still with a background of "Solfeggio", but speaking, two of the three appear in an "Outer Space" sketch. Kovacs became a regular on NBC Radio's program Monitor beginning during late 1958, often using his Mr. Question Man character in his radio monologues. Kovacs never hesitated to lampoon those considered institutions of radio and television. In April 1954, he started the late night talk show, The Ernie Kovacs Show, on DuMont Television Network's New York flagship station, WABD. Stage, screen and radio notables were often guests. Archie Bleyer, head of Cadence Records, came to chat one evening. Bleyer had been the long time orchestra director for Arthur Godfrey's radio and television shows. He had been dismissed by Godfrey the year before, together with fellow cast member, singer Julius La Rosa. In La Rosa's case, he hired a manager, defying an unwritten Godfrey policy. With Bleyer, Godfrey was angered when he found that Bleyer's record company Cadence Records had produced spoken word material by Don McNeill, host of ABC's Don McNeill's Breakfast Club, which Godfrey considered competition to his show. Bleyer and Kovacs were shown in split screen, with Kovacs wearing a red wig, headphones, and playing a ukulele in a Godfrey imitation, while talking with his guest. Ernie in Kovacsland, (a summer replacement show for Kukla, Fran and Ollie, 1951), The Ernie Kovacs Show (1952–56 on various networks), Kovacs was also the host of a program, Silents Please, which showed silent movies on network television, with serious discussion about the movies and their actors. During the summer of 1957, Kovacs was a celebrity panelist on the television series What's My Line?, appearing in 10 of the season's 13 episodes. He took his responsibilities less than seriously, often eschewing a legitimate question for the sake of a laugh. An example: Industrialist Henry J. Kaiser, the founder of an automobile company, was the program's "mystery guest." Previous questioning had established that the mystery guest's name was synonymous with an automobile brand, Kovacs asked, "Are you – and this is just a wild guess – but are you Abraham Lincoln? "—a reference to the Ford Motor Company's Lincoln automobiles. Kovacs gave an interview admitting that he was absent from the show when he wanted to go out for dinner on a Sunday, leading the reporter to offer that as the reason for Kovacs leaving the series. Actually, Kovacs's participation ended because his contract was up the summer season was over. Goodson and Todman valued Kovacs's presence in the summer series and kept him on as a guest panelist. According to What's My Line? producer Gil Fates, "We offered him a contract and a permanent place on the panel but, wisely, Ernie didn't want to tie himself down [to New York] at that point in a burgeoning career. He did his last show with us in November of that year, then went to California to work and live."
Теледидар арналары
Ол бірнеше теледидарлық арнайы бағдарламалар жасады, соның ішінде 1957 жылғы оның кейіпкері Юджин жұлдызды "Сайлент шоу" – алғашқы пантомималық прайм-таймдық желілік бағдарлама. Дин Мартин мен Джерри Льюис екеуінің серіктестігі аяқталғаннан кейін NBC Льюиске 90 минуттық түсті теледидарлық арнайы бағдарламасын жүргізу мүмкіндігін ұсынды. Льюис 60 минутты пайдалануды жөн көрді, арнаға 30 минут қалды. Ешкім бұл уақытты қалаған жоқ, бірақ Ковакс оны алуға келісті. Бағдарламада сөйлеу болмады, тек дыбыс эффектілері мен музыка ғана болды. Ковакс мылқау, Чарли Чаплинді еске түсіретін "Евгений" кейіпкерімен көзге түскен бағдарлама сюрреалистік көріністерге толы болды. Ковакс Юджин кейіпкерін 1956 жылдың күзінде "The Tonight Show" телехикаясын жүргізген кезде жасады. Льюис бағдарламасына үлкен үміт артылды, бірақ ең көп назар Ковакс арнайы бағдарламасына ауды. Ковакс алғашқы фильмге шақыру алды, Life журналының мұқабасында болды және сол жылы "Сильвания" сыйлығын жеңіп алды. 1961-1962 жылдары ABC арнасы үшін ай сайынғы жарты сағаттық арнайы бағдарламалар оның ең жақсы теледидар жұмысы деп есептеледі. Жаңа монтаждау және арнайы эффектілерді пайдаланып бейнетаспаға түсірілген ол 1962 жылы "Эмми" сыйлығын жеңіп алды. "Dutch Masters" сигары компаниясы 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басында Эрни Ковакс теледидар жобаларына демеушілік жасағаны үшін танымал болды. Компания Коваксқа бағдарламалары мен арнайы бағдарламалары үшін теледидар жарнамаларын жасауда толық шығармашылық еркіндік берді. Ол "Take A Good Look" телесериалы кезінде "Dutch Masters" үшін сөйлемейтін теледидар жарнамаларын жасады, олар теледидар сыншылары мен көрермендер тарапынан мақтауға ие болды. Критиктер мақтағанмен, Ковакс сирек жоғары рейтингілі шоулар жасады. Басқа шоулар Ковакс стилінің элементтерін пайдаланып, үлкен жетістікке жетті. Кейінірек "Rowan & Martin's Laugh-In" телесериалының продюсері Джордж Шлаттер актриса Джолин Брэндке үйленді, ол жылдар бойы Ковакс комик труппаларында ойнаған және оның пионерлік скетчтеріне жиі қатысқан. "Laugh-In" Ковакс жобаларында жиі кездесетін жылдам қараңғылықтағы анекдоттарды және сюрреалистік юморды жиі пайдаланды. Тағы бір байланыс – жас NBC қызметкері Билл Венделл, Ковакс әдеттегі хабаршысы және кейде скетчтерге қатысушы. 1980 жылдан 1995 жылға дейін Венделл Дэвид Леттерменнің хабаршысы болды. Ең көп естілетін нұсқасы фортепианомен орындалатын трио болды, бірақ 1956 жылы прайм-тайм шоуында музыка директоры Гарри Сосник толық биг-бенд нұсқасын ұсынды. "The Threepenny Opera" операсынан ("Mack the Knife" ағылшынша) "Die Moritat von Mackie Messer" әні оның қараңғылықтағы көріністерінде жиі қолданылды. Ковакс 1954 жылы Бари Ширдің ұсынуымен арфашы-әндерші Роберт Максвеллдің жаңа "Solfeggio" аспаптық әнімен танысты. 1982 жылы "Ernie Kovacs: Television's Original Genius" телеарнасында Эди Адамс Ковакс "Solfeggio" әнін алғаш естігенде, оны қалай пайдалану керектігін бірден білгенін еске алды. Ол музыкаға сай келетін костюмді маймылдарға ұқсайтын үш музыка қорабын ойлап тапты және оларды "Найроби триосы" деп атады. Максвеллдің 1953 жылы жазған "Solfeggio" әні маймылдар тобымен байланысты болғандықтан, 1957 жылы "Найроби триосының әні" деп қайта шығарылды. Ковакс мексикалық музыкант Хуан Гарсия Эскивельдің "Sentimental Journey" әніне бейтаныс қараған кезде, бос кеңседегі әртүрлі заттардың (қарындаш қайрау, су салқындатқыш, қабырға сағаттары) музыканың ырғағымен өмірге келгенін бейнеледі. Бұл он жыл бұрынғы бірнеше танымал анимациялардың өзгеруі болды. Ковакс үнсіз скетчтер немесе абстрактілі визуалды көріністер үшін фон ретінде классикалық музыканы пайдаланды, соның ішінде Бела Бартоктың "Оркестрге арналған концерт", Сергей Прокофьевтің "Үш апельсиннің махаббаты" операсынан музыка, Игорь Стравинскийдің "От құсы" сюитасының финалы, Ричард Штраустың "Еуленспигельдің қуанышты шалаңқылықтары", және Джордж Гершвиннен "Rialto Ripples" – оның шоуларының тақырыбы, сондай-ақ Гершвиннің "F-тегі концерт" бөлімдері. Ол Джозеф Хайднның "Струнный квартет, Опус 3, No 5" ("Серенада", шын мәнінде Роман Хоффстеттер құрастырған) 1960-1961 жылдардағы өзінің демеушісі "Dutch Masters" үшін жасаған және бейнеге түсірген жарнамалар сериясы үшін танымал болды. 1959 жылғы 22 мамырдағы "Ковакс музыка туралы" бағдарламасында Ковакс: "Мен ешқашан классикалық музыканы түсінген емеспін, сондықтан осы мүмкіндікті басқаларға түсіндіруге пайдаланғым келеді" деді. Ол әдеттегі өнерге қарағанда тек бишілердің кейіптерімен ерекшеленетін "Аққу көлінің" гориллалық нұсқасын ұсынды, сондай-ақ музыкамен қозғалатын алып қағаз тілімдерін және басқа да скетчтерді көрсетті. Ол 1957 жылы Американдық қатерлі ісік қоғамын қолдау үшін жасалған джаз альбомының жүргізушісі де болды, "Ernie Kovacsпен джаз тыңдау". Бұл 15 минуттық жазбада пианист Джимми Янси және ескі түпкілікті Жаңа Орлеан джаз трубашысы Банк Джонсон, сопрано саксофоншы Сидней Беше, гитарист Джанго Рейнхардт, композитор/пианист/оркестр жетекшісі Дюк Эллингтон және Эллингтон трубашысы Кути Уильямс сияқты өнер шеберлерінің кейбіреулері болды. Кітапхана және Канаданың Ұлттық кітапханасы осы жазбаның көшірмелерін сақтайды.
He also did several television specials, including the famous Silent Show (1957), featuring his character, Eugene: the first all pantomime prime time network program. After the end of the Dean Martin Jerry Lewis partnership, NBC offered Lewis the opportunity to host his own 90 minute color television special. Lewis opted to use only 60 minutes, leaving the network 30 minutes to fill; no one wanted this time slot, but Kovacs was willing to have it. The program contained no spoken dialogue and contained only sound effects and music. Featuring Kovacs as the mute, Charlie Chaplin like character "Eugene", the program contained surreal sight gags. Kovacs developed the Eugene character during the autumn of 1956, when hosting the television series The Tonight Show. Expectations were high for the Lewis program, but it was Kovacs' special that received the most attention; Kovacs received his first movie offer, had a cover story in Life magazine, and received the Sylvania Award that year. A series of monthly half hour specials for ABC during 1961–62 is often considered his best television work. Produced on videotape using new editing and special effects techniques, it won a 1962 Emmy Award. The Dutch Masters cigar company became well known during the late 1950s and early 1960s for its sponsorship of various television projects of Ernie Kovacs. The company allowed Kovacs total creative control in the creation of their television commercials for his programs and specials. He produced a series of non speaking television commercials for Dutch Masters during the run of his television series Take A Good Look which was praised by both television critics and viewers. While praised by critics, Kovacs rarely had a highly rated show. Other shows had greater success while using elements of Kovacs's style. George Schlatter, producer of the later television series Rowan & Martin's Laugh In, was married to actress Jolene Brand, who had appeared in Kovacs' comic troupes over the years and had been a frequent participant in his pioneering sketches. Laugh In made frequent use of the quick blackout gags and surreal humor that marked many Kovacs projects. Another link was a young NBC staffer, Bill Wendell, Kovacs's usual announcer and sometimes a sketch participant. From 1980 to 1995, Wendell was the announcer for David Letterman. The rendition most often heard was a piano driven trio version, but, for his primetime show during 1956, music director Harry Sosnik presented a full blown big band version. The German song "Die Moritat von Mackie Messer" from The Threepenny Opera (anglicized to "Mack the Knife"), frequently underscored his blackout routines. Kovacs was introduced to harpist songwriter Robert Maxwell's recent instrumental "Solfeggio" in 1954 by Barry Shear, his director at DuMont Television Network. In the 1982 TV special Ernie Kovacs: Television's Original Genius, Edie Adams recalled that when Kovacs first heard "Solfeggio", he immediately knew how he wanted to use it. He conceived of three music box like apes in costume, who moved in time to the tune, and christened them The Nairobi Trio. Maxwell's 1953 record of "Solfeggio" became so identified with the ape act that the record was re released in 1957 as "Song of the Nairobi Trio." Kovacs matched an unusual treatment of "Sentimental Journey", by Mexican bandleader Juan García Esquivel, to video of an empty office in which various items (pencil sharpeners, water coolers, wall clocks) come to life in rhythm with the music; it was a variation on several famous animations of a decade earlier. Kovacs used classical music as background for silent skits or abstract visual routines, including "Concerto for Orchestra", by Béla Bartók; music from the opera "The Love of Three Oranges", by Sergei Prokofiev; the finale of Igor Stravinsky's suite "The Firebird"; and Richard Strauss' "Till Eulenspiegel's Merry Pranks"; and, from George Gershwin, "Rialto Ripples"—the theme to his shows—as well as parts of Gershwin's "Concerto in F". He may have been known best for using Joseph Haydn's "String Quartet, Opus 3, Number 5" (the "Serenade," actually composed by Roman Hoffstetter) for a series of 1960–61 commercials he created and videotaped for his sponsor, Dutch Masters. For the show of May 22, 1959, Kovacs on Music, Kovacs began by saying, "I have never really understood classical music, so I would like to take this opportunity to explain it to others." He presented a gorilla version of Swan Lake which differed from the usual performance only in the persona of the dancers, along with giant paper clips moving to music and other sketches. He also served as host on a jazz album to benefit the American Cancer Society in 1957, Listening to Jazz with Ernie Kovacs. It was a 15 minute recording featuring some of the celebrities of the art, including pianist Jimmy Yancey and old original New Orleans Jazz Trumpeter Bunk Johnson, soprano saxophonist Sidney Bechet, guitarist Django Reinhardt, composer/pianist/bandleader Duke Ellington and longtime Ellington trumpeter Cootie Williams. Both the Library of Congress and the National Library of Canada have copies of this recording in their collections.
Шығармалары
Ковакс 1957 жылы Doubleday баспасынан "Зумар: махаббат пен теледидар туралы күрделі роман" атты роман жазды, ол теледидар саласының пионері Пэт Уивердің өміріне негізделген. Романды жазуға Коваксқа бар болғаны 13 күн кеткен. Кітаптың атауы сол кезде телекамераларда жиі қолданылатын Zoomar брендінің зум линзаларынан алынған. 1960 жылы Эди Адамс берген сұхбатында, роман Ковакс телеарнадағы тәжірибесінен кейін "Сайлент шоу" бағдарламасын дайындап жатқанда жазылғанын айтты. 1961 жылғы британдық басылымының атауы Лондондық Transworld баспасымен T. V. Medium Rare деп өзгертілді. Ковакс басқа бірнеше кітап жобаларымен жұмыс істегенімен, оның жарық көрген жалғыз басқа кітабы – 1962 жылы өлімнен кейін жарық көрген "Гинде қалай сөйлесу керек" болды. Ол кітаптан түскен табыстың бір бөлігін Cedars Sinai медициналық орталығына беруді жоспарлаған. (оның сүйікті юмор журналы), соның ішінде "Таңқаларлық нәрсенің шындығы!" (оның телешоуларында тұрақты түрде көрсетілетін "Риплидің сеніңе сенемін бе?" пародиі) және Гринго атты, өте күрделі ережелері бар үстел ойыны, телешоу үшін Droongo деп аталды. Ковакс сонымен қатар 1958 жылы шыққан "Mad For Keeps: A Collection of the Best from Mad Magazine" жинағына кіріспе жазды.
Kovacs wrote a novel, Zoomar: A Sophisticated Novel about Love and TV (Doubleday, 1957), based on television pioneer Pat Weaver; it took Kovacs only 13 days to write. The book took its title from the Zoomar brand zoom lenses frequently used on television cameras at the time. In a 1960 interview, Edie Adams related that the novel was written after Kovacs' experiences with network television while he was preparing to broadcast the Silent Show. The 1961 British edition was retitled T. V. Medium Rare by its London based publisher, Transworld. While he worked on several other book projects, Kovacs's only other published title was How to Talk at Gin, published posthumously in 1962. He intended part of the book's proceeds to benefit Cedars Sinai Medical Center. (his favorite humor magazine), including the feature "Strangely Believe It!" (a parody of Ripley's Believe It or Not! that was a regular feature of his television shows) and Gringo, a board game with ridiculously complicated rules that was renamed Droongo for the television show. Kovacs also wrote the introduction to the 1958 collection Mad For Keeps: A Collection of the Best from Mad Magazine.
Теледидардағы қонақ жұлдыз
Ковакс пен Эди Адамс "Люси Балл мен Дези Арназ шоуының" (The Lucille Ball Desi Arnaz Show) – "Люси бауырсақпен кездеседі" ("Lucy Meets the Moustache") атты соңғы эпизодында қонақ ретінде түсті, бұл эпизод 28 ақпан күні репетицияланып, 3 наурызда 1960 жылғы 1 сәуірдегі телеарнаға көрсету үшін түсірілді. "Люси бауырсақпен кездеседі" Арназ бен Баллдың бірге жұмыс істеген соңғы реті және олардың танымал кейіпкерлерінің алғашқы эфирде пайда болған соңғы реті болды. Адамстың айтуынша, Балл мен Арназ репетицияларда және түсірілімдер арасында бір-бірінен қашып, аз ғана сөйлескен. Адамс сондай-ақ, оларға бұл эпизод соңғысы екені немесе әйгілі жұп ажырасатыны туралы хабарланбағанын айтты (Балл 1960 жылғы 4 наурызда талассыз ажырасу туралы өтініш берді). Ковакс басқа телешоуларда да рөлдерде ойнады. 1959 жылы "General Electric Theater" ("Жалпы Электр Театры") телешоуының "Мен қан иті болдым" ("I Was a Bloodhound") атты эпизодында Ковакс детектив Барни Колби рөлін ойнады, оның ерекше иіс сезу қабілеті оған көптеген көрінетін қиын жағдайларды шешуге көмектесті. Колби шетелдік мемлекет тарапынан ұрланған патшалық символы – кішкентай пілді қайтарып алу үшін жалданыпты.
Kovacs and Edie Adams guest starred on what turned out to be the final episode of The Lucille Ball Desi Arnaz Show, (syndicated as The Lucy–Desi Comedy Hour or We Love Lucy) "Lucy Meets the Moustache", which was in rehearsals during the week of February 28 and filmed on March 3 for an April 1, 1960 network broadcast. "Lucy Meets the Moustache" was the last time Arnaz and Ball worked together and the last time their famous characters appeared in a first run broadcast. According to Adams, Ball and Arnaz 'avoided contact and barely talked to each other in rehearsals and in between scenes'. Adams also said that they were not told their episode was the last or that the famous couple was to divorce (Ball entered the uncontested divorce request March 4, 1960). Kovacs also appeared in roles on other television programs. For General Electric Theater's "I Was a Bloodhound" in 1959, Kovacs played the role of detective Barney Colby, whose extraordinary sense of smell helped him solve many seemingly impossible cases. Colby was hired by a foreign country to recover its symbol of royalty, a baby elephant, who was being held for ransom.
Фильмдер
Ковакс Голливудта кейіпкерлік актер ретінде табысқа жетті, көбінесе «Operation Mad Ball», «Wake Me When It's Over» және «Our Man in Havana» сияқты фильмдерде қараңғы түсті әскери шенеунік (көбінесе әлдебір «капитан») рөлінде ойнады. «Operation Mad Ball» фильміндегі алғашқы рөлінде жұмыс істеген кезде, Ковакс түн ортасынан кейін әсем кешті бейнелейтін сахнаны түсіріп жатты; реализм үшін нағыз шампан пайдалануға шешім қабылданды. Бірнеше сағат жұмыс істеген соң, біреу Коваксқа жақындап, ол түн бойы актрисаларды қуалап, қатты әдемі уақыт өткізгенін айтты. Ковакс ол бейтаныс адамға тозаққа баруын айтты, өйткені ол сценарий бойынша ойнап жатқан еді; кейін ол сол бейтаныс адамның «Columbia Pictures» компаниясының басшысы Гарри Кон екенін білді. Ковакс пен Кон қарым-қатынастарындағы қиындықтарға қарамастан, жақын дос болып қалды, Кон Коваксқа «Bell, Book and Candle» (1958) және «It Happened to Jane» (1959) фильмдерінде рөл берді. «Bell, Book and Candle» фильміндегі әрдайым мас жазушы және «It Happened to Jane» фильміндегі теміржол компаниясының әжуалық зұлым басшысы (Орсон Уэллстің «Citizen Kane» фильміндегі кейіпкеріне ұқсас) рөлдері үшін сыншылардың жоғары бағасын алды, осы рөлде ол шашын қырқып, қалған шашын сұр түске бояды. 1960 жылы ол «Wake Me When It's Over» комедиясында база командирі Чарли Старк және «North to Alaska» комедиясында Джон Уэйннің алтын кенін ұрлауға тырысқан алаяқ Фрэнки Кэннон рөлін ойнады. Оның өзінің ең сүйікті фильмі «Five Golden Hours» (1961) болды, онда ол Сид Шарисс ойнаған кәсіби жесірмен кездесетін жауыз аза тұтушыны сомдады. Ковакс тірі болғандағы соңғы фильмі «Sail a Crooked Ship» (1961) оның қайтыс болғаннан бір ай бұрын шықты.
Kovacs found Hollywood success as a character actor, often typecast as a swarthy military officer (almost always a "Captain" of some sort) in such films as Operation Mad Ball, Wake Me When It's Over and Our Man in Havana. While working in his first film role for Operation Mad Ball, Kovacs was filming a wild party scene after midnight; it was decided to use real champagne for realism. After a few hours of work, someone came up to Kovacs and remarked that he had been having quite a good time chasing starlets all night. Kovacs told the stranger to go to hell, since he was following the script; he later learned the stranger was Harry Cohn, head of Columbia Pictures. Kovacs and Cohn later became friends despite the way they had met, with Cohn giving Kovacs roles in Bell, Book and Candle (1958) and It Happened to Jane (1959). He garnered critical acclaim for film roles such as the perennially inebriated writer in Bell, Book and Candle and as the cartoonishly evil head of a railroad company (who resembled Orson Welles' title character in Citizen Kane) in It Happened to Jane, where he had his head shaved and his remaining hair dyed grey for the role. In 1960, he played the base commander Charlie Stark in the comedy Wake Me When It's Over and the con man Frankie Cannon trying to steal John Wayne's gold mine in the western comedy, North to Alaska. His own personal favorite was said to have been the offbeat Five Golden Hours (1961), in which he portrayed a larcenous professional mourner who meets his match in a professional widow played by Cyd Charisse. Kovacs's last movie, Sail a Crooked Ship (also 1961), was released one month before his death.
Бірінші неке
Ковакс пен оның бірінші әйелі Бетт Уилкокс 1945 жылдың 13 тамызында үйленді. Неке аяқталғаннан кейін ол олардың балалары Элизабет ("Бет") және Кип Рэли ("Киппи") қамқорлығы үшін күресті. Сот бұрынғы әйелінің психикалық тұрақтылығы жоқ екенін анықтағаннан кейін, Коваксқа толық қамқорлық құқығын берді. Ұзақ және қымбат іздеуден кейін Ковакс балаларының қамқорлығын қайта алды. Бұл оқиғалар "Эрни Ковакс: Күлкі арасында" (1984) телефильмінде бейнеленді, ол сценарий авторы Эйприл Смит үшін Эмми сыйлығына үміткер болды. Ковакс рөлін Джефф Голдблум сомдады. Ковакстың бірінші әйелі оның қайтысынан кейін екі қызының қамқорлығын алуға заңды түрде талпынды. 1962 жылдың 2 тамызында ол 500 000 АҚШ долларының (қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең) Ковакс мүлкінен өзінің үлесі екенін мәлімдеді және бұрынғы күйеуінің 1955 жылы қыздарды зорлықпен алып кеткенін айыптады; Коваксқа 1952 жылы қыздарының қамқорлығын беру туралы заңды шешім қабылданған еді. 30 тамызда Уилкокс сотқа берген мәлімдемесінде Ковакстың жесірі, қыздардың асырап алушы анасы Эди Адамстың оларды тәрбиелеуге "лайықсыз" екенін мәлімдеді. Екі қызы, Бетт пен Киппи, өгей анасы Эдимен бірге қалуды қалайтындарын куәландырды. Киппидің куәлігі өте эмоционалды болды; ол Эдиді "ана" деп, ал туған анасын "басқа әйел" деп атады. Қыздардың өз үйінде қалатыны туралы сот шешімін естіген Адамс көздерінен жас шығарып, "Осыны Эрни де қалар еді. Енді мен күлімдей аламын" деді. Беттің реакциясы: "Мен қаншалықты бақытты екенімді сөзбен жеткізе алмаймын", ол және оның әпкесі Эдиді тастап кетуге мәжбүр болмайтындарын білгеннен кейін.
Kovacs and his first wife, Bette Wilcox, were married on August 13, 1945. When the marriage ended, he fought for custody of their children, Elizabeth ("Bette") and Kip Raleigh ("Kippie"). The court awarded Kovacs full custody upon determining that his former wife was mentally unstable. After a long and expensive search, Kovacs regained custody. These events were portrayed in the television movie Ernie Kovacs: Between the Laughter (1984), which garnered an Emmy Award nomination for its writer, April Smith. Kovacs was portrayed by Jeff Goldblum. Kovacs's first wife made a legal attempt to gain custody of her two daughters soon after his death. She began August 2, 1962, by claiming US$500,000 (equivalent to $0.5 in 1962 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) was her share of Kovacs's estate and charging that her ex husband had abducted the girls in 1955; Kovacs had been granted legal custody of his daughters in 1952. On August 30, Wilcox filed an affidavit claiming that Kovacs's widow, Edie Adams, the stepmother to the girls, was "unfit" to care for them. Both daughters, Bette and Kippie, testified that they wanted to stay with their stepmother, Edie. Kippie's testimony was very emotional; in it she referred to Edie as "Mommy" and her birth mother as "the other lady." Upon hearing the verdict that the girls would remain in their home, Adams wept, saying, "This is what Ernie would have wanted. Now I can smile." Bette's reaction was "I'm so happy I can hardly express myself", after learning she and her sister would not be forced to leave Edie.
Екінші неке
Ковакс пен Адамс 1951 жылы оның WPTZ шоуында жұмысқа орналасқан кезде танысты. Ковакс айтқандай: "Мен оны жұмысқа алған адам болдым дей аламын, бірақ бұл тек аты ғана менікі болған шоу еді – продюсердің сөзі шешуші болды. Кейін мен де сөйлей бастадым және: «Келіңдер үйленейік» дедім". Ковакс шоу қаладан кеткен соң да осы романтикалық ізденісін жалғастырды. Адамс алты апталық Еуропа круизіне бармақ болды, бұл сапар Коваксқа үйленуге бола ма, болмай ма деген шешімін қабылдауына көмектеседі деп үміттенеді. Бірақ үш күннен кейін және көптеген алыс телефондық әңгімелерден соң, ол сапарын қысқартты және «иә» деп жауап берді. Салтанатты рәсімді Нью-Йорк қаласының бұрынғы мэрі Уильям О'Двайер жүргізді, ол испан тілінде өтті, оны Ковакс та, Адамс та түсінбеді; О'Двайер олардың әрқайсысынан ант беру кезінде «Sí» деп айтуды сұрады. Орташа табыспен өскен Адамс Ковакстың ерекше мінез-құлқына ғашық болды; олар Ковакс қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. (Ол кейін Ковакс туралы: «Ол мені кішкентай қыз сияқты ұстады, мен оны жақсы көретінмін! – Әйелдердің құқығына қарсы!» деді.) Ковакс отбасымен Манхэттендегі 16 бөлмелі пәтерде тұрды, бұл оларға ғажайып секілді көрінді, бірақ ол Калифорнияға «Операция Мад Болл» атты алғашқы фильміне барғанға дейін. Голливудтың мүлдем басқаша, аяусыз өмір салты оған үлкен әсер етті. Ол Нью-Йоркте тым көп жұмыс істейтінін түсінді; Калифорнияда ол азырақ жұмыс істей алады, тіпті жақсы нәтижелерге жетеді және Эди мен қыздарына көбірек уақыт бөледі. Ол кезде ол көбінесе жұмыс істеп, түніне екі-үш сағат ұйықтады. Ковакс қыздарына ұйықтатар алдында ертегі айтып жатқанда, оны шоу үшін пайдалану туралы ойлағанын сезінгенде, өзгеріс жасау уақыты келді деп мәлімдеді. Ковакс 1957 жылы, Эди Бродвейдегі «Лиль Абнер» спектакліндегі жұмысын аяқтағаннан кейін, отбасымен бірге сол жерге көшті.
Kovacs and Adams met in 1951 when she was hired to work for his WPTZ show, Three to Get Ready. Quoting Kovacs, "I wish I could say I was the big shot that hired her, but it was my show in name only – the producer had all the say. Later on I did have something to say and I said it: 'Let's get married.'" Kovacs continued this romantic quest after the show went out of town. Adams booked a six week European cruise, which she hoped would let her make up her mind whether or not to marry Kovacs. After only three days away and many long distance telephone calls, she curtailed her trip and returned to say "yes". The ceremony was presided over by former New York City mayor William O'Dwyer and was performed in Spanish, which neither Kovacs nor Adams understood; O'Dwyer had to prompt each of them to say "Sí" at the "I do" portion of the vows. Adams, who had a middle class upbringing, was smitten by Kovacs's quirky ways; the couple remained together until his death. (She later said about Kovacs, "He treated me like a little girl, and I loved it—Women's Lib be damned!") Kovacs and his family shared a 16 room apartment in Manhattan on Central Park West that seemed perfect until he went to California for his first film role in Operation Mad Ball. The experience of the totally different, laid back lifestyle of Hollywood made a big impression on him. He realized he was working too much in New York; in California he would be able to work fewer hours, do just as well or better and have more time for Edie and his daughters. At the time, he was working most of the time and sleeping about two or three hours a night. Kovacs claimed that he realized it was time for a change when he was telling his girls a bedtime story and found himself thinking of using it for a show instead. Kovacs relocated his family there in 1957, after Edie finished work for the Broadway play Li'l Abner.
Өлім
1962 жылдың 13 қаңтарында таңертең Ковакс өзінің Chevrolet Corvair универсалінің басқаруын жоғалтып, жылдам бұрылу кезінде Батыс Лос-Анджелестегі электр тірегіне соқты. Ол көліктің жолаушы жағынан жартылай шығып кетіп, кеуде мен бас жарақаттарынан дерлік бірден қайтыс болды. Көп ұзамай фотограф келді және Ковакс денесінің суреті – оның созылған қолының жанында жатқан, жағылмаған сигарымен бірге – АҚШ-тың көптеген газеттерінде жарияланды. Ковакс өтініші бойынша қарапайым азанасы өтті. Азанаға Ернидің ең жақсы досы Джек Леммон, Фрэнк Синатра, Дин Мартин, Билли Уайлдер және Мервин Лерой қатысты. Джордж Бернс, Граучо Маркс, Эдвард Г. Робинсон, Кирк Дуглас, Джек Бенни, Джеймс Стюарт, Чарлтон Хестон, Бастер Китон және Милтон Берл де болды. Пастор Ковакс өмірін былай деп қорытындылаған: "Мен 1919 жылы Нью-Джерси штатының Трентон қаласындағы венгр отбасында дүниеге келдім. Содан бері сигар шегемін". Ол Лос-Анджелестегі Forest Lawn Hollywood Hills зиратында жерленген. Оның қабір тасында "Ешнәрседе шектен тыс емес – бәріміз оны жақсы көрдік" деп жазылған.
In the early morning hours of January 13, 1962, Kovacs lost control of his Chevrolet Corvair station wagon while turning quickly and crashed into a power pole in West Los Angeles. He was thrown halfway out the vehicle's passenger side and died almost instantly from chest and head injuries. A photographer arrived soon after and images of Kovacs' bodywith an unlit cigar on the pavement near his outstretched handappeared in newspapers across the United States. In keeping with Kovacs's wishes, a simple service The pallbearers included Ernie's best friend Jack Lemmon, Frank Sinatra, Dean Martin, Billy Wilder, and Mervyn LeRoy. George Burns, Groucho Marx, Edward G. Robinson, Kirk Douglas, Jack Benny, James Stewart, Charlton Heston, Buster Keaton and Milton Berle also attended. The pastor said that Kovacs had summed up his life thus: "I was born in Trenton, New Jersey in 1919 to a Hungarian couple. I've been smoking cigars ever since." He is buried in Forest Lawn Hollywood Hills Cemetery in Los Angeles. His epitaph reads "Nothing in moderation—We all loved him."
Салық төлеуден жалтару
АҚШ салық жүйесін жиі сынға салған Ковакс ішкі кіріс қызметіне жүз мыңдаған доллар салықтан қарыз болды, себебі ол оның көп бөлігін төлеуден бас тартты. Оның табысының 90%-ға дейін алынып тасталды. 1961 жылы Коваксқа бұрынғы салықтар үшін 75 000 долларлық талап қойылды; сол күні ол Калифорниялық ракетка клубын салықтан босату мақсатымен сатып алды. Мүлікті сатып алған кезде оған ипотека болған, кейіннен оны әйелі Эди Адамс төледі. Салық мәселелері Ковакс мансабына да әсер етті, оны қарызын төлеу үшін кез келген жұмысты қабылдауға мәжбүр етті. Бұл ABC ойын-шоуы Take a Good Look, NBC арнасының The Ford Show, Starring Tennessee Ernie Ford сияқты әртүрлі шоулардағы қатысуларын қамтыды, сондай-ақ оның есіңізде қалмаған кино рөлдері де болды. Ол сондай-ақ 1962 жылы CBS арнасы үшін Medicine Man атты пилоттық эпизодты түсірді (Бастер Китонның қатысуымен; пилоттық эпизодтың атауы "Крис үшін пони"). Ковакс 1870 жылдардағы саяхатшы дәрі сатушы, доктор П. Круксханк рөлінде ойнады, ол "Адамның ең жақсы досы бөтелкеде" деп аталатын Матер МакГривидің сиқырлы суын сатты. Оның өлімінен кейін бұл жоба тоқтатылды, ол пилоттық эпизод үшін Гриффит паркінде түсірілімдер жасағаннан кейін қайтыс болды. CBS бастапқыда шоуды жазғы алмастыру бағдарламасының бөлігі ретінде, The Comedy Spot ретінде көрсетуді жоспарлаған, бірақ Ковакс мүлкімен байланысты мәселелерге байланысты бас тартты. Пилот Пали медиа орталығының қорына қосылды. Ковакс салық мәселелеріне қатысты кейбір мәселелер оның қайтысынан кейін де шешілмеді. Ковакс 1951 жылы екі сақтандыру полисін сатып алған; оның анасы олардың негізгі алушысы болып тағайындалды. 1961 жылы салық органы олардың ақшалай құны үшін екеуіне де талап қойды. Оған қарсы шаралар тоқтатылуын қамтамасыз ету үшін Мэри Ковакс федералды сотқа жүгінуге мәжбүр болды. Соттың 1966 жылдың басындағы шешімі мәселені шешті, құжаттың соңғы сөйлемінде былай делінген: "Бірінші қарағанда, үкіметке тиісті заңдармен рұқсат етілген шектеулер шегінде Мэри Коваксқа әділетсіздік жасалып жатқан сияқты көрінеді". Ковакс қайтыс болғаннан кейін екі рет үйленген және ажырасқан Адамс, осы мақсатта қайырымдылық шарасын ұйымдастырған атақты достарының көмегін қабылдамады. "Мен өз балаларыма өзім қамқорлық жасай аламын", - деді ол және оны тек оның таланты үшін жалдағысы келетіндердің ұсыныстарын қабылдауға шешім қабылдады. Адамс ақырында Ковакс қарызының барлығын төледі. Оның ABC арналындағы кейбір арнайы бағдарламалары сақталды; басқалары, мысалы, оның ерекше ойын-шоуы Take a Good Look, жақында ғана толық, бейнетаспалы эпизодтар шыққанша, көбінесе қысқа сегменттерде қол жетімді болды. 1996 жылдың наурыз айында Адамс Ұлттық киноны сақтау кеңесіне өзінің тәжірибесі туралы баяндады. Адамс алғаш рет 1968 жылы ABC телеарнасының "Эрни Ковакс комедиясы" арнайы бағдарламасы үшін сатып алған кейбір бейнетаспаларды пайдаланды; шоуды шығару үшін ол Ковакс бұрынғы продюсері мен редакторын жұмысқа алды. Бір сағаттық бағдарламаны Ковакс бұрынғы демеушісі Голландиялық мастерлер демеушілік етті. Ковакс сақталған жұмыстарының көп бөлігі Калифорния университетінің Лос-Анджелес кітапханасының арнайы жинақтар бөліміндегі зерттеушілерге қол жетімді: қосымша материал Пали медиа орталығында бар. 1977 жылы PBS (WTTW, Чикаго станциясы) "Эрни Ковакс ең жақсысы" деген атпен оның кейбір жұмыстарының монтаждалған жинақтарын көрсетті, бұл фильмге әсер етті. Бұл бағдарламалар VHS және DVD форматында қол жетімді болды. DVD жинағында VHS жинағында жоқ қосымша материалдар бар. Сериалды ұзақ жылдар бойы досы Джек Леммон айтты. 1984 жылғы "Эрни Ковакс: Күлкі арасында" телефильмі Ковакс есіміне қайта қызығушылық тудырды, бірақ шоу оның кәсіби өміріне қарағанда, ұрланған балаларын қайтарып алу әрекетіне баса назар аударды. Фильмде Джефф Голдблум Ковакс, Мадолин Смит Бетті, Мелоди Андерсон Адамс рөлін ойнады. Эди Адамс бұл фильмде Мей Уэст рөлінде камео түсірді; бұл Ковакспен шоуларда орындаған әсерлерінің бірі болды. 1990 жылдардың басында The Comedy Channel телеарнасы The Ernie Kovacs Show деген жалпы атаумен Ковакс шоуларын көрсетті. Сериалға ABC арнайы бағдарламалары және оның 1950 жылдардағы NBC шоуларының кейбіреулері кірді. 2008 жылға қарай, Ковакс теледидарлық жұмысынан басқа, What's My Line ойын-шоуындағы панельдік қатысуларынан басқа, ешқандай телеарна, кабельдік немесе спутниктік арналарда көрсетілмеді. 2011 жылдың 19 сәуірінде "Шоу! Factory" компаниясы "Эрни Ковакс жинағын" шығарды, ол Ковакс телекарьерасын қамтитын алты DVD-ден тұрады. Компанияның веб-сайтында Tonight! және The Ernie Kovacs Show материалдарынан, сондай-ақ 1957 жылғы 30 минуттық NBC түсті телехабарының сирек түсті кинескопы бар. 2012 жылдың 23 қазанында "Шоу! Factory" компаниясы "Эрни Ковакс жинағы: 2-том" DVD-де шығарды. Take a Good Look ойын-шоуының 49 эпизоды "Шоу! Factory" компаниясымен 2017 жылдың 17 қазанында DVD-де шығарылды. 1961 жылы Ковакс Перси Доветонсилс кейіпкерінің атынан поэзиядан тұратын граммофондық пластинканы жазды, оны "Перси Доветонсилс Тпикст" деп атады, бірақ басқа жазба компанияларымен шарттық міндеттемелерге байланысты оны шығара алмады. Мастерлерді алғаннан кейін Ковакс оларды Лос-Анджелес ауданындағы ауруханаға сыйлады. Адамс 1967 жылы таспаларды қайта алды және олар оның қайтыс болғанға дейін 2008 жылға дейін жеке жинағының бөлігі болып қалды. Таспалар фильмдік материалдар ретінде белгіленген, олар Ковакс Перси рөлінде музыкалық қосымшасыз өлеңдерін оқып жатқанын көрсеткенге дейін олар сондай деп есептелді. Альбом 2012 жылы шығарылды. Ковакс 1992 жылы Филадельфияның телехабарларын дамытушыларының Даңқ залына қайтыс болғаннан кейін енгізілді.
A frequent critic of the U. S. tax system, Kovacs owed the Internal Revenue Service several hundred thousand dollars in back taxes, due to his refusal to pay the bulk of them. Up to 90% of his earnings were garnished as a result. In 1961, Kovacs was served with a $75,000 lien for back taxes; that same day he bought the California Racquet Club with the apparent hope of being able to use it as a tax write off. The property had mortgages at the time of purchase which were later paid by his wife, Edie Adams. His tax woes also affected Kovacs's career, forcing him to take any offered work to pay his debt. This included the ABC game show Take a Good Look, appearances on variety shows such as NBC's The Ford Show, Starring Tennessee Ernie Ford, and some of his less memorable film roles. He also filmed an unaired 1962 pilot episode for a proposed CBS series, Medicine Man (co starring Buster Keaton; the pilot episode titled "A Pony for Chris"). Kovacs' role was that of Dr. P. Crookshank, a traveling medicine salesman in the 1870s, who was selling Mother McGreevy's Wizard Juice, also known as "man's best friend in a bottle". This was abandoned after his death, which occurred the day after filming some scenes in Griffith Park for the pilot. CBS initially intended to broadcast the show as part of a summer replacement program, The Comedy Spot, but decided against it due to problems with Kovacs' estate. The pilot is part of the public collection of the Paley Center for Media. Some of the issues regarding Kovacs' tax problems were still unresolved years after his death. Kovacs had purchased two insurance policies in 1951; his mother was named as the primary beneficiary of them. The IRS placed a lien against them both for their cash value in 1961. To stop the actions being taken against her, Mary Kovacs had to go to Federal court. The court's early 1966 ruling resolved the issue, with the last sentence of the document reading: "Prima facie, it looks as if, within the limits of discretion permitted the government by the relevant statutes, an injustice is being done Mary Kovacs." Adams, who married and divorced twice after Kovacs' death, refused help from celebrity friends who planned a benefit for the purpose. "I can take care of my own children," she said, and resolved to accept offers only from those who wanted to hire her for her talents. Adams eventually paid all of Kovacs's debts. Some videotapes of his ABC specials were preserved; others, such as his quirky game show, Take a Good Look, were available mostly in short segments until recently, with the release of some complete, videotaped episodes. In March 1996, Adams detailed her experiences before the National Film Preservation Board. Adams first used some of the videotapes she had purchased for a 1968 ABC television special, The Comedy of Ernie Kovacs; to produce the show, she hired Kovacs's former producer and editor. The hour long program was sponsored by Kovacs's former sponsor, Dutch Masters. Most of Kovacs's salvaged work is available to researchers at the University of California, Los Angeles Library's Department of Special Collections: additional material is available at the Paley Center for Media. Telecasts of edited compilations of some of his work by PBS (station WTTW, Chicago) under the title The Best of Ernie Kovacs in 1977, inspired the film. These broadcasts were made available on VHS and DVD. The DVD set features extras that are not in the VHS set. The series was narrated by long time friend, Jack Lemmon. The 1984 television film Ernie Kovacs: Between the Laughter helped return Kovacs to the public's attention, though the show emphasized his bid to retrieve his kidnapped children instead of his professional life. Jeff Goldblum portrayed Kovacs, Madolyn Smith portrayed Bette and Melody Anderson portrayed Adams in the movie. Edie Adams appeared in a cameo in this film, playing Mae West; it was one of the impressions she performed in shows with Kovacs. During the early 1990s, The Comedy Channel broadcast a series of Kovacs' shows under the generic title of The Ernie Kovacs Show. The series included both the ABC specials and some of his 1950s shows from NBC. By 2008, there were no broadcast, cable, or satellite channels broadcasting any of Kovacs's television work, other than his panel appearances on What's My Line? on the Game Show Network. On April 19, 2011, Shout! Factory released The Ernie Kovacs Collection, six DVDs spanning Kovacs's television career. The company's website also offers an extra disc with material from Tonight! and The Ernie Kovacs Show, as well as a rare color kinescope of the complete 30 minute 1957 NBC color broadcast featuring "Eugene". On October 23, 2012, Shout! Factory released The Ernie Kovacs Collection: Volume 2 on DVD. The 49 surviving episodes of the game show Take a Good Look were released on DVD by Shout! Factory on October 17, 2017. In 1961, Kovacs recorded a record album of poetry in the character of Percy Dovetonsils named Percy Dovetonsils Thpeakth, but was unable to release it due to contractual obligations with other record companies. After he was given the masters, Kovacs donated them to a Los Angeles area hospital. Adams was able to re acquire the tapes in 1967, and they remained part of her private collection until her death in 2008. The tapes were labeled as movie material and were thought to be such until further examination proved they were Kovacs as Percy reading his poems with no music background. The album was finally released in 2012. Kovacs was inducted posthumously into the Broadcast Pioneers of Philadelphia's Hall of Fame in 1992.