Кіріспе

Америка Құрама Штаттарында радио хабарларын тарату 1920-жылдардың басынан бері ұлттық аудиторияға жаңалықтар мен ойын-сауық жеткізу үшін қолданылып келеді. 1923 жылы АҚШ-тағы үй шаруашылықтарының 1 пайызында кем дегенде бір радиоқабылдағыш болса, 1931 жылы көпшілігі, ал 1937 жылы 75 пайызы болды. Бұл – алғашқы электрондық "жаппай ақпарат құралы" технологиясы еді және оның пайда болуы, сондай-ақ дыбыстық фильмдердің кейіннен дамуы, жаппай ақпарат құралдарындағы баспа монополиясын тоқтатты. Радионың алтын ғасырында ол елдің мәдени және қаржылық өміріне зор әсер етті. Дегенмен, 1950 жылдары теледидар хабарларын таратудың кеңеюі радионы екінші орынға ықтырды, өйткені оның көптеген бағдарламалары мен көрермендері жаңа "көрініс пен дыбыстың бірігуі" қызметіне көшті. Алғашқыда "радио" термині AM және FM жолақтары сияқты ауа арқылы еркін қабылданатын хабарларды ғана қамтыды, бұл қазір "құрлықтағы радио" деп аталады. Алайда, бұл термин кеңейіп, жалпы ағылған аудио қызметтерін, оның ішінде жазылымдық спутниктік, кабельдік және интернет-радионы қамтуға айналды.

Аэрологиялық қызмет көрсету

АМ жолағы: 1920 жылдары радио хабар тарату кең таралған кезде, ол негізінен қазіргі АМ хабар тарату жолағында болды, ол 540-тан 1700 кГц-ға дейін созылады. АМ жолағы әлі де қолданылуда, ең қуатты ашық канал станциялары түнде таратушысынан жүздеген шақырым қашықтықта орналасқан. Атмосфералық жағдайлар АМ сигналдарын ұзаққа созып, әдетте кеңістікке кетіп бара жатқан сигналдарды жерге қайтарады. Аз қуатты станциялар жиіліктерді бөліседі және кедергіге ұшырамас үшін күн бату кезінде қуатын күрт азайтуы, немесе бағытын өзгертуі мүмкін, ал күн шыққанда бұрынғы күйіне қайтады. Теледидар пайда болғанға дейін АМ радиосы Америкадағы басты ойын-сауық құралы болды. 1970 жылдардан бастап АМ тыңдаушылар саны айтарлықтай төмендеді, көбінесе FM жолағына көшті. Осы себепті FCC кейбір АМ станцияларына FM жолағында жұмыс істейтін аударма станциялары арқылы бағдарламаларын бір уақытта таратуға және кейбір жағдайларда жұмыс уақытын ұзартуға рұқсат береді.

Қысқа толқын: АҚШ-тағы қысқа толқындық хабар тарату 1920 жылдарға дейін барып жетеді, бірақ қысқа толқындық жолақтар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мемлекеттік меншікке алынды және 1962 жылға дейін жеке телерадиокомпанияларға қайта ашылмады. АМ сияқты, қысқа толқын станциялары атмосфералық таралудан пайда алады және кең аумақты қамти алады, бірақ жоғары жиіліктер күндіз шағылысады, сондықтан станциялар күннің уақытына қарай жиілікті өзгертуге мәжбүр, бұл ұзақ уақыт бойы тыңдауға ынталандырмайды. Қазіргі қызметтерге WWV станциясы арқылы ресми уақыт сигналын тарату сияқты федералды үкімет таратулары, сондай-ақ делдалдық бағдарламаларға, діни хабар таратуға және кейбір ерекшеліктермен саяси әңгімелерге бағытталған бірнеше жеке меншік станциялар кіреді. Үкімет басқаратын ең танымал желі – «Америка дауысы», ол жалпы әлемдік аудиторияға арналған халықаралық жаңалықтар мен ақпаратты ұсынады; басқа желілер нақты географиялық аймақтарға бағытталған. 2013 жылға дейін осы мемлекеттік желілерге американдық азаматтарға сатуға тыйым салынған; олар әлі күнге дейін AM немесе FM станцияларына ие емес және олармен байланысы жоқ. АҚШ сонымен қатар Америка Қарулі Күштері желісін ұсынады, ол шетелде орналасқан американдық әскери қызметкерлеріне арналған, көбінесе коммерциялық бағдарламаларды қайта таратады; AFN хабарлары АҚШ-тан алыстатылады, Жапония, Корея және Еуропаның кейбір бөліктеріндегі тыңдаушыларға бағытталған және кездейсоқ американдық тыңдаушылардың бағдарламаны ұстап алуын болдырмау үшін жалғыз жақты жолақты технологияны пайдаланады. AFN 2010 жылдардың ортасынан бері қысқа толқынмен жұмыс істемейтін сияқты. Қысқа толқынды жолақтың жоғарғы шегі, шамамен 27 МГц, азаматтар жолағын құрайды, ол 1970 жылдары ең танымал болды және жеке байланыс үшін резервтелген.

FM жолағы: FM станцияларының ең көп аудиториясы бар. Коммерциялық FM радиостанциялары алғаш рет 1941 жылдың 1 қаңтарынан бастап, жеті жылдан кейін, сол иелердің көбісі эксперименталды AM станцияларын Апекс немесе ультра қысқа толқын жолағында (алғашқыда эксперименталды FM станцияларымен бөліскен) жүргізді. Жиырма жиілік (88,1–91,9 МГц) коммерциялық емес станцияларға (көбінесе үкіметтік, коммерциялық емес немесе діни) арналған, ал қалған сексен (92,1–107,9 МГц) әдетте коммерциялық станциялар қолданады (дегенмен коммерциялық емес станцияларға да бұл жолақта хабар таратуға рұқсат етіледі). Сирек кездесетін, нашар түсінілетін және болжауға болмайтын E skip таралуын қоспағанда, FM радиосы көру шегімен шектеледі, сондықтан оның тарату диапазоны шектеулі; FM диапазоны ауа райына байланысты біршама кеңейтілуі мүмкін. Технология сонымен қатар АМ немесе қысқа толқыннан жоғары жолақтылықтан (осылайша жоғары сапалы және стереофониялық дыбыс) және екі станцияның арасындағы кедергіні азайтатын түсіру әсерінен пайда алады. Бастапқыда FM станциясының сигналын шеткі аймақтарға тарату үшін пайдаланылған аударма станциялары қазір HD радио және AM станциясының сигналдарын тарату үшін, кейде негізгі шығу тегі ретінде де қолданылады. АҚШ-тағы төмен қуатты радио хабарларын таратудың көбісі FM жолағында жүзеге асырылады.

АМ және FM цифрлық субәуежайлар: 2002 жылы FCC iBiquity-дің HD Radio деп аталатын арнадағы жолақты (IBOC) технологиясын AM және FM радио хабарларын таратуда цифрлық субәуежайларды қосу үшін қабылдады. Бұл АМ станцияларына стандартты аналогтық сигналдарының цифрлық нұсқаларын бір уақытта таратуға және FM станцияларына қосымша бағдарламаларды таратуға мүмкіндік береді. Дегенмен, қабылдануы шектеулі, әсіресе АМ жолағында. FCC кейбір HD таралымдарының аналогтық FM аударма станциялары арқылы қайта таратылуына рұқсат береді, олардың тыңдаушылары бастапқы HD сигналынан әлдеқайда көп. Бұл цифрлық субәуежайлар барлық станциялардың қосымша мазмұн таратуға құқылы болатын кеңірек қосымша байланыс құрылымының бір бөлігі болып табылады.

DTV радиосы: DTV радиосы – бұл цифрлық теледидар жүйелері арқылы таралатын аудио ғана қызметтері, мысалы, эфирлік теледидар таратушыларының цифрлық субканалдары.

Ауа райы радиосы: Ұлттық мұхиттық және атмосфералық басқармасы (NOAA) бүкіл ел бойынша 1000-нан астам станциядан тұратын NOAA Weather Radio қызметін ұсынады, ол өзінің 162 МГц FM жолағында жұмыс істейді.

Екі жақты радио қызметтері геомагниттік спектрдің көп бөлігін алып жатыр, оның ішінде теңіздік VHF радиосы, әуесқой радио, жоғарыда аталған азаматтар жолағы, Family Radio Service және General Mobile Radio Service кіреді. Көптеген бір жақты хабар тарату қызметтерінен айырмашылығы, бұл қызметтер көбінесе дауыспен шектеледі.

Қымбат желі және абоненттік аудио

Кабельдік радио: Кабельдік радио провайдерлеріне Music Choice, Muzak, DMX, Sonic Tap және Канададағы Galaxie кіреді. CRN Digital Talk Radio Networks сөйлесу радиосына маманданған. FCC осы стансаларды реттемейді. Интернет-радио: Интернет бастапқыда мәтін мен графика үшін ғана қолданылғанмен, 1990 жылдардың басында аудио таратуға бейімделді; 1990 жылдары модемдердің жылдамдығын арттыру және аудионы қысу технологияларының дамуы арқасында орташа қолданушылар видео контентінен жылдар бұрын Интернет-радиоға қол жеткізе алды, ал видео контенті көбінесе кеңжолақты қосылымды қажет етеді. Интернет-радио ұсыныстарының көп бөлігі – қолданыстағы AM және FM радиостанцияларының қайта таратылуы, алайда Интернетке арналған ғана қызметтердің де мысалдары бар. FCC Интернетке қатысты белгілі бір бақылауды жүзеге асырса да, оның осы стансаларды реттеуге құқығы жоқ. Спутниктік радио: АҚШ-та тұтынушыларға тікелей спутниктік радио хабарларын тарату 1997 жылы енгізілді, бірақ қазіргі уақытта тек бір ғана провайдер бар – SiriusXM. FCC жалпы техникалық операцияларды лицензияласа да, AM және FM станцияларының бағдарламалық мазмұнынан айырмашылығы, олар реттелмейді.

Аумақтылығы мен таралуы

Теледидар кең таралғанымен, радионың әсері әлі де зор, ол АҚШ халқының 80 пайызына жетеді. 1999 жылы американдық үйлердің 99 пайызында кем дегенде бір радио қабылдағышы болған. 2020 жылы бұл көрсеткіш 68 пайызға дейін төмендеді, ал үйдегі орташа радио қабылдағыштар саны 1,5-ке жетті. Кіріс он жыл ішінде екі еседен асты, 1990 жылы 8,4 миллиард доллардан 2000 жылы 17 миллиард доллардан астамға дейін өсті. Радио көліктер мен кеңселерде бұрынғыдан да көп таралды, онда назар жолға немесе жұмысқа шоғырланғанда, радио дыбыстық фон қызметін атқарады. Автомобиль радиосының танымалдығы көптеген станциялардағы ең көп тыңдалатын уақыт тікелей эфирге айналды, одан кейін күндізгі уақыт (немесе «жұмыстағы» ауысым) келеді. 1950 жылдардан бері қолжетімді транзисторлық радиолар 20 ғасырдың соңына дейін музыканы жолда тыңдаудың басты құралы болды, бірақ жеке стерео жүйелер, портативті CD ойнатқыштар, цифрлық медиа ойнатқыштар және кейінірек смартфондар (олардың кейбіреулерінде FM қабылдағыштары бар) бұл рөлді өздеріне алды. Дегенмен, MP3 ойнатқыштар мен интернет көздері жас тыңдаушылар арасында жылдам дамыды. Көптеген елдерден айырмашылығы, американдық радио тарихи түрде коммерциялық жарнамалық демеушілік пен пайда табуға бағытталған станцияларға сүйенді. Федералды және штаттық үкіметтер отандық аудиторияға бағытталған станциялар мен желілерді іске қоспайды, бірақ федералды үкімет АҚШ-тың жаһандық медиа агенттігі арқылы шетелде жұмыс істейді, ол тәуелсіз агенттік болып табылады. Оның орнына, федералды үкімет коммерциялық емес радио бағдарламаларын Қоғамдық хабар тарату корпорациясы арқылы субсидиялайды. Коммерциялық емес хабар тарату әдетте үш түрге бөлінеді: радио арқылы уағыз тарату, қоғамдық радио және мемлекеттік қолдауға ие қоғамдық радио, олардың барлығы тыңдаушылардың қайырымдылықтарына белгілі бір дәрежеде сүйенеді. Қоғамдық радио хабарларын таратуды негізінен жеке қорықтар, университеттер және білім беру мақсатындағы мемлекеттік органдар басқарады, олар сыйлықтар, қорықтар, жазылымдар және корпоративтік демеушілік арқылы қаржыландырылады. Басты бағдарламалық көз – Ұлттық қоғамдық радио (NPR). 2017 жылдың қаңтарына қарай АҚШ-тағы эфирлік радионы тыңдағандардың саны 256 миллионға жетті, бұл 2005 жылғы 230 миллионнан жоғары. 2023 жылдың маусым айында 82 миллион америкалық AM радиосын тыңдады, тыңдаушылардың саны орталық батыста (Батыс Нью-Йорк AM радиосын тыңдаған тыңдаушылардың көпшілігі бар жалғыз медиа нарық ретінде атап өтілді) және Калифорнияның кейбір аймақтарында жоғары болды, онда жер бедері жер толқынын қабылдауды сенімді етеді. Үйлердің 68 пайызында кем дегенде бір радио бар, ал 2020 жылы орташа үйде 1,5 радио болды, екі көрсеткіш те 2008 жылдан бері күрт төмендеді. 2021 жылға қарай FCC лицензиясы бар AM және FM радиостанцияларын тыңдаушылардың шамамен 12 пайызы нақты AM немесе FM сигналынан басқа құралдардан, әдетте интернет-радио ағынынан келеді. Ерекше мысал ретінде, 2022 жылы эфирлік хабар таратуды тоқтатқан радиостанция (Сан-Франциско шығанағындағы KRTY) лицензиясын сатқаннан және толығымен интернет-стримингке ауысқаннан кейін тыңдаушыларының жартысын сақтап қалды, ал FM станциясы ұлттық діни хабар таратушы K Love-қа ауысқаннан кейін тыңдаушыларының 90 пайызын жоғалтты.

Шетел тілдеріндегі телерадио хабарларын тарату

АҚШ-тағы бағдарламалардың көп бөлігі ағылшын тілінде, ал испан тілі екінші ең танымал тіл болып табылады; осы екі тілде ғана ел ішінде өндірілген ұлттық радио желілері бар. АҚШ-тың ірі қалалық аймақтарында "әлемдік этникалық" станциялар орыс, қытай, корей және Үндістан тілдері сияқты көптеген тілдерде хабар таратуды жүзеге асырады; салыстырмалы түрде кең таралған француз және неміс тілдеріне қарағанда радио станцияларының саны аз; неміс тіліне қатысты, себебі оның көптеген сөйлеушілері амиш немесе осыған ұқсас секталардан шыққан және радио технологиясын қабылдамайды. Француз тілділер әдетте Канададан тікелей хабарларды қабылдай алады, олар Канада-АҚШ шекарасы бойынша қол жетімді, сонымен қатар Гаити диаспорасы мен креол халқына қызмет ететін бірнеше жергілікті станциялар оңтүстік-шығыс аймақтарына да қызмет көрсетеді. Аризона, Нью-Мексико және Юта штаттарындағы навахо тайпасының мүшелері үшін навахо тілінде хабар тарату станциялары да бар. Испан тіліндегі радио – ағылшын тілінен басқа ең ірі хабар тарату медиасы. Басқа шет тілдеріндегі хабар тарату үнемі төмендеп келе жатқанда, испан тіліндегі хабар тарату 1920 жылдардан 1970 жылдарға дейін үнемі өсті. 1930 жылдар өркендеудің кезеңі болды. Алғашқы табыс Техас және Оңтүстік-Батыс аймақтарындағы шоғырланған географиялық аудиторияға байланысты болды. Американдық станциялар Мексикаға жақын орналасқан, бұл ойын-сауықшылардың, басшылардың және техниктердің үздіксіз айналымын қамтамасыз етті және испандық радио басшыларының, брокерлерінің және жарнама берушілердің шығармашылық бастамаларын ынталандырды. 1960-1970 жылдары меншік иелігі күшейді. Индустрия 1940 жылдардың соңынан 1968 жылға дейін қазір тоқтатылған сауда басылымы Sponsor-ды қолдады. Испан тіліндегі радио азаматтық және иммиграция сияқты маңызды мәселелер бойынша американдық және латиноамерикандық пікірсайыстарға әсер етті.

Шақыру хаттары

Барлық АМ және FM радиостанцияларына FCC бірегей сәйкестендіру шақыру әріптерін тағайындайды. Халықаралық келісімдер нақты елдерге тағайындалған бастапқы әріптерді және АҚШ тарапынан қолданылатын әріптерді анықтайды. АҚШ радиостанциялары үшін қазіргі уақытта қолданылатын "K" және "W" әріптері 1912 жылы жасалған келісімге негізделген. "K" және "W" әріптерін АҚШ-қа тағайындау кездейсоқ болды және олардың таңдалуына нақты себеп көрсетілген жоқ. (АҚШ сонымен қатар N әрпін толық пайдалануға және кейіннен А әрпінің бір бөлігін пайдалануға ие болды, бірақ осы бастапқы әріптерді радиостанцияларға тағайындамайды. 20 ғасырдың басында N шақыру белгісі бар АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бірнеше станциялары хабар тарату жүргізді, олардың ішінде NOF, NSS және NAA болды.) АҚШ-та дәстүр бойынша Миссисипи өзенінің батысындағы станциялар әдетте "K" әрпімен басталатын шақыру белгілерін алады, ал өзеннің шығысындағы станцияларға "W" әрпі тағайындалады. Көптеген алғашқы АМ радиостанциялары үш әріптен тұратын шақыру белгілерін алды, бірақ 1922 жылдан бастап көпшілігі төрт әріптен тұратын белгілермен жабдықталды, ал соңғы жаңа АМ үш әріпті тағайындама 1930 жылы жасалды. (FM және TV станциялары бірдей "негізгі" үш әріпті шақыру белгісін пайдалануға құқылы.) Кейбір станциялар, әсіресе АМ жолағында, өздерін жалпы жұртшылыққа тану үшін шақыру белгілерін пайдаланады, бірақ көпшілігі есте сақтауға оңай ұрандарды немесе бренд атауларын қолдануды жөн көреді. Станциялар көбінесе өздерінің ұранымен немесе брендімен байланысты шақыру белгілерін таңдайды; мысалы, CBS радио желісінің флагман станциясы 1946 жылдан бері WCBS шақыру белгісін пайдаланып келеді.

Радиодан бұрын қолданылатын технологиялар

Жаңалықтар мен ойын-сауықтарды электронды түрде тарату идеясы радио хабарларын таратудың дамуынан бұрын пайда болған, бірақ бұл бұрынғы тәсілдердің ешқайсысы практикалық болып шықпады. 1902 жылы Нейтан Стабблфилд өзінің сымсыз жер арқылы жүргізілетін технологиясы "әр түрлі сипаттағы жаңалықтарды жалпы тарату" үшін "орталық тарату стансасынан өте кең аумаққа бір мезгілде хабарлар жіберуге қабілетті" болады деп болжады, алайда ол ешқашан жеткілікті тарату қашықтығына қол жеткізе алмады. Сондай-ақ, 1893 жылы жергілікті тыңдаушыларға телефон желілері арқылы жаңалықтар, нұсқаулар мен ойын-сауықтардың кең спектрін бере бастаған Будапешт, Венгрияның Telefon Hírmondó-сынан бастап "телефон газеттерінің" бірнеше мысалы болды. 1909 жылы Америка Құрама Штаттарының Телефондық Херальд компаниясы осы технологияға лицензия алды және ақырында оншақты өңірлік филиалдарға рұқсат берді. Бірақ қаржылық және техникалық қиындықтарға байланысты Ньюарк, Нью-Джерси және Портленд, Орегон қалаларында екі ғана жүйе коммерциялық қызметке кірісті, екеуі де аз ғана уақыт жұмыс істеді. Телефонға негізделген ойын-сауық жүйелерінің басқа қысқа мерзімді түрлері: 1907 жылы Мичиган штатының Детройт қаласында "Теллевент", 1909 жылдан бастап Делавэр штатының Уилмингтон қаласында "Тел музыци" және 1913-1914 жылдары Чикагода жұмыс істеген "Мусолафон".

Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрынғы радио пионерлері

Радиобайланыс, бастапқыда «сызбай телеграф» деп аталатын, 1890 жылдары алғаш рет жасалды. Алғашқы сымсыз хабар таратуды Еуропада Гульельмо Маркони жүзеге асырды, ал оны АҚШ-та 1899 жылғы сәуірде Нотр-Дам университетінің профессоры Жером Грин алғаш рет қайталады. Бастапқыда қолданылған ұтқыр разрядтық таратушылар тек Морзе кодының нүктелерін және сызықтарын ғана бере алды. Осы шектеуге қарамастан, 1905 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бірнеше станциялары күн сайын уақыт сигналын таратуды бастады. 1913 жылы Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы NAA жоғары қуатты станциясы күн сайын уақыт сигналдарын және Морзе кодындағы ауа райы туралы хабарларды таратуды бастады, бұл АҚШ-тың шығыс бөлігін қамтыды. Аудио мүмкіндігі бар таратушыларды әзірлеу маңызды жетістік болатыны мойындалды, бірақ сапалы аудио тарату мүмкін болғанша көп жылдар бойы зерттеулер жүргізілді. 1904 жылы Вальдемар Пульсен доғалық түрлендіргіш таратушыны жасады, ол әлі де шектеулі болса да, бастапқы аудио тәжірибелер үшін ең көп қолданылатын таратушы болады. Бастапқыда көптеген өнертапқыштардың басты мақсаты жеке нүктеден нүктеге байланыс үшін қолданылатын құрылғыларды әзірлеу болды, ал радиосигналдарды басқалар ести алатындығы бастапқыда қауіпсіз байланысты шектейтін кемшілік ретінде қарастырылды. Осылайша, «сигналдарды тарату» мүмкіндігі біраз уақыттан кейін танылды. 1906 жылдың соңында Реджинальд Фессенден Массачусетс штатының Брант-Рок қаласында генераторлық таратушыны көрсетті және көп жылдан кейін ол 24 және 31 желтоқсан кештерінде де хабар таратуды жүргізгенін айтты. Алайда, осыдан кейін ол нүктеден нүктеге хабар таратуға көңіл бөлді және ұйымдасқан радио хабарларын таратуды құруға ешқандай күш салмады. АҚШ-та радио хабарларын таратудың алғашқы жақтаушысы Ли де Форест болды, ол 1907 жылдан бастап Пульсен доғалық таратушының нұсқаларын қолданып, бірқатар демонстрацияларды жасады. Ол бастапқыда «музыканы орталық стансадан таратуды» және «төрт түрлі толқынды қолдану арқылы әртүрлі абоненттер қалағанша көптеген музыка түрлерін жіберуді» көздеп, тұрақты ойын-сауық хабарларын таратудың мүмкіндігін атап өтті. Алайда, 1910 жылдан кейін ол әртүрлі қаржылық мәселелерге байланысты алты жыл бойы өзінің хабар тарату демонстрацияларын тоқтатты және аудио хабарларын тұрақты сапалы жеткізу үшін доғалық таратушыны жетілдіре алмады. Де Форест ұлттық назар аударады, бірақ сол кезде Калифорния штатының Сан-Хосе қаласынан шыққан Чарльз «Док» Херрольд едәуір танымал емес еді, ол әдетте АҚШ-та тұңғыш рет ойын-сауық радио хабарларын тұрақты түрде өткізген деп есептеледі. Геррольд 1909 жылы сынақ беруді бастады және жақсартылған доғалық таратушыға ауысқаннан кейін 1912 жылдың шілдесінде Геррольдтың сымсыз және инженерлік колледжіндегі стансасының апта сайынғы музыкалық концерттерін ашатынын жариялады. Бұл хабар таратулар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде тоқтатылды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін Херрольд қайтадан хабар тарата бастады, ал Сан-Францискодағы KCBS өзінің тарихын Херрольдтың күш-жігеріне сүйенеді. 1910-шы жылдардың ортасында вакуумдық түтікшелердің дамуы аудио хабарларын таратудың сапасы мен сенімділігін айтарлықтай жақсартты. Осы істі қолға алып, Ли де Форест тағы да жетекшілікті қолға алып, Нью-Йоркте 2XG эксперименталды станциясын құрды. 1916 жылдың қазан айында өткен табысты демонстрациялық бағдарлама барысында де Форест «жақын болашақта әр ірі қалада музыка орталығы болады, одан түнгі концерттер сымсыз телефон арқылы мыңдаған үйлерге таратылады» деп пайғамбарлық етті. Келесі айда жаңалықтар мен ойын-сауық күн сайынғы бағдарламасын бастады, оның ішінде 7 қарашадағы президент сайлауы түнінде таратылған сайлау қорытындылары болды. Бұл кезең туралы ақпарат шектеулі, бірақ осы дәуірде кез-келген тәжірибелік хабар таратуды жүргізген басқа да бірқатар өнертапқыштар болды. Мысалы, Американың радио және зерттеу компаниясы (AMRAD) эксперименталды 1XE станциясын Медфорд Хиллсайдта (Массачусетс штаты) жүргізді. 1916 жылдың наурыз айында станса кейде дауыстық және музыкалық хабарлар тарату үшін пайдаланылды, бірақ сол кезде бұл компанияның негізгі күш-жігеріне «тек кездейсоқ» деп сипатталды. Сонымен қатар, Джордж Кэннон 1916 жылдың желтоқсанынан 1917 жылдың ақпанына дейін Нью-Рошельдегі (Нью-Йорк) үйінде орналасқан 2ZK арнасында «әдеттегідей сағат 21.30-дан 22.30-ға дейін» жаңалықтар мен ойын-сауық хабарларын таратып тұрды.

Осы кезеңдегі мемлекеттік реттеу

Радиосигналдар мемлекеттік және ұлттық шекараларды оңай кесіп өтетіндіктен, радио хабарларын тарату АҚШ Конституциясының Сауда ережесіне сәйкес федералдық деңгейде реттелуге лайық деп есептелді. Алайда, 1890 жылдардың соңында дамығаннан кейін бірден кейбір жылдар бойы радиобайланыс АҚШ-та толығымен реттелмеген күйде қалды. 1910 жылғы Сымсыз кеме туралы заң АҚШ порттарынан шығатын көптеген жолаушылар кемелерінің білікті операторлардың қадағалауымен радиожабдықтарымен жүруін міндеттеді; алайда, жеке станциялар лицензияланбады. АҚШ-тың лицензиясыз станциялар саясаты әлемнің көп бөлігінен өзгеше болды. 1906 жылғы Берлинде өткен Халықаралық радиотелеграф конвенциясы елдерден өз станцияларын лицензиялауды талап етті, және АҚШ өкілдері келісімге қол қойғанмен, АҚШ Сенаты осы шартты 1912 жылдың 3 сәуіріне дейін ратификацияламады. 1906 жылғы конвенцияның хаттамаларын заңдастыру мақсатында 1912 жылғы Радио туралы заң, сондай-ақ 1912 жылдың 5 шілдесінде қол қойылған Лондон конвенциясының ережелерін де қамтыды, ол 1912 жылдың 13 тамызында Конгресс тарапынан қабылданды және президент Уильям Говард Тафттың қол қоюымен 1912 жылдың 13 желтоқсанында күшіне енді. Заң тек станциядан станцияға байланысты қарастырды және радионы жаңалықтар мен ойын-сауықтарды жалпы халыққа тарату үшін пайдалану мәселесіне тоқталмады. Осы заңның кемшіліктері он жылдан астам уақыттан кейін анықталды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бастапқы радио хабарларын тарату тәжірибелері 1917 жылғы сәуірде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда күрт тоқтатылды, себебі федералдық үкімет радио индустриясын бірден толық бақылауға алды және азаматтардың жұмыс істейтін радио қабылдағыштарына ие болуы заңсыз деп жарияланды. Дегенмен, кейбір үкіметтік станциялар, соның ішінде Вирджиния штатындағы Арлингтондағы NAA станциясы, соғыс кезінде әскерилерді қолдау мақсатында жұмысын жалғастырды. Уақыт сигналы мен ауа райы болжамдарынан өзге, NAA Атлант мұхитындағы құрлықтағы және кемелердегі әскерлерге Морс кодымен жаңалықтардың қысқаша мазмұндамаларын жіберді. Соғыс жылдары АҚШ әскері вакуумдық түтіктермен жұмыс істейтін таратушы және қабылдағыштарды пайдалана отырып, аудио хабарларды тарату саласында кең ауқымды зерттеулер жүргізді. Бұл зерттеулер көбінесе әуеден жерге сияқты, тікелей байланысқа бағытталған, бірақ әскерлерді көңіл көтеру үшін арнайы музыкалық хабарлар таратылғаны туралы да мәліметтер бар.

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Соғыстағы азаматтық радиоға қойылған тыйымды алып тастамас бұрын, бірнеше мемлекеттік радиостанциялар радио хабарларын тарату технологиясын тәжірибелік тұрғыдан қайта іске қосты, ал 1919 жылдың ақпан айында Вашингтондағы Стандарттар бюросы «Вашингтондық көңіл көтерушілер жақын арада Нью-Йорктің бір үйдің төбесіндегі бақшада оркестрдің музыкасына би билейтін болады» деп болжап, оны көпшілік алдында көрсетті. Келесі жылдың мамыр айында Бюро апта сайын жұма күні кешке өз WWV радиостанциясында концерттер өткізеді және «жаңалықтар, ауа райы туралы хабарлар, радиотелефон арқылы сөйлесулер, радиотелефон музыкасы және радио арқылы берілетін кез келген басқа ақпаратпен байланыста болуға» мүмкіндік беретін «портафон» қабылдағышының прототипін көрсетті. Азаматтық радио хабарларын таратуды келесі қазанға дейін тоқтатуға тыйым салынғанымен, 1919 жылдың 15 сәуірінен бастап жеке азаматтардың радио қабылдағыштарын иеленуіне тыйым салынды. Аз уақыттан кейін Кливлендтегі Гленн Л. Мартин компаниясында орналасқан соғыс уақытындағы станция апта сайынғы концерттік хабар таратуды бастағанын жариялады, бірақ бұл хабарландырулар бірнеше аптадан кейін Әскери-теңіз күштерінің кедергісіне байланысты тоқтатылды. 1 қазанда азаматтық радиохабар таратуға тыйым салуды тоқтату үкіметтік емес станциялардың жұмысын қайта бастауға мүмкіндік берді. Бастапқыда қандай станциялар жалпы жұртшылыққа арналған хабар таратуды жасай алатынын белгілейтін ресми ережелер болмағандықтан, әртүрлі қолданыстағы жіктелімдермен жұмыс істейтін станциялар, көбінесе Экспериментальді және Әуесқой станциялар, эфирге еркін шығатын болды. Азаматтық станцияның шектеулерінің жойылуынан пайдаланған алғашқылардың бірі – соғыста радиобайланыс келісімшарттарында жұмыс істеген Westinghouse инженері Франк Конрад. 1919 жылдың 17 қазанында ол алғашқы, ақырында аптасына екі рет шығатын бағдарламаларды жасап, оны 8XK эксперименталды станциясы арқылы Пенсильванияның Уилкинсбург қаласындағы үйінен хабарлады. 1920 жылдың басында Precision Equipment Company, Огайо штатының Цинциннати қаласындағы шағын радио сатушы, 8XB эксперименталды станциясы арқылы кездейсоқ хабар тарату үшін үйде жасалған таратушыны қолданды. Сол жылдың 2 ақпанында компания президенті Джон Л. Гейтс станцияның алғашқы жарияланған хабарламасын жасады, ол фонограф жазбаларынан тұрады, бұл бүкіл елдің назарын аударды, ал сымдық агенттік хабарламасы Гейтстің бүкіл ел бойынша хабар таратудың «жақын болашақта жаңашылдық болатынын» болжағанын айтты. Станция ұсынған бағдарлама біртіндеп кеңейтілді, соның ішінде қазан айының соңында арнайы хабарлама ұйымдастырылды, онда жергілікті Рудольф Вурлицер компаниясымен бірлесіп өткізілген ең соңғы Виктор фонографтық жазбалары ойнатылды. Бұл бағдарламада Виктордың ойын-сауық үшін жазған әндері де бар еді. Кейіннен станция WMH радиостанциясы ретінде қайта лицензияланды, бірақ 1923 жылдың басында Precision компаниясы Crosley Manufacturing Company сатып алғаннан кейін жабылды. 1919 жылдың күзінде Ли де Форест Нью-Йоркте 2XG станциясын қайта іске қосты. Алайда, 1920 жылдың басында станцияны үкімет рұқсатынсыз жаңа орынға көшіргені үшін жабу туралы бұйрық берілді. Де Форест станцияның таратушысын Сан-Францискодағы Калифорния театры ғимаратына көшірді, онда ол 6XC ретінде қайта лицензияланды, ал 1920 жылдың көктемінде театр оркестрінің күнделікті хабарларын таратуды бастады. 1920 жылдың наурыз айында Ли де Форест серіктесі Кларенс «С. С.» Томпсон құрған Radio News & Music, Inc. газеттермен жұмыс істейтін радиостанцияларды насихаттауды қолға алды, жергілікті франшизаларды ұсынды және ұлттық жарнамаларда «Сіздің газетіңіз жаңалықтар мен музыканы сымсыз таратудың алғашқыларының бірі бола ма?» деп сұрады. Detroit News компанияның алғашқы және соңғы газет клиенті болды, ол бастапқыда 8MK ретінде лицензияланған шағын de Forest таратушысын жалға алды. 1920 жылдың 20 тамызында газет шектеулі күнделікті хабарларды таратуды бастады, олар 31 тамыздан бастап жергілікті сайлау нәтижелерін ұсынатын бағдарламалармен кеңейтілді. Ақырында станция WWJ болып қайта лицензияланды, ал 1945 жылы оның 25 жылдығын атап өту кезінде News оған «дүниедегі алғашқы станция» және «коммерциялық радио хабарларын тарату басталған» деген атақтарды берді. Соғыстан кейін Америка радио және зерттеу компаниясы (AMRAD) Медфорд Хиллсайдте, Массачусетс штатында 1XE станциясын қайта іске қосты. Бұл станция туралы деректер шектеулі болғанымен, ол 1920 жылдың жазында бірнеше ойын-сауық бағдарламаларын таратуды бастады деп хабарланды. Басқалар да радиохабар тарату қатарына қосылғанда, 1920 жылдың тамыз айының соңында QST журналы «адам дауысы мен музыканың үні әдетте кешкі уақытта эфирде естіледі» деп хабарлады. Алайда, радиохабар тарату әрекеттері әлі де шашыраңқы және ұйымдастырылмаған еді. 1920 жылдың күзінде ірі өнеркәсіптік фирма, Westinghouse Electric & Manufacturing Co., бұл салаға енді, ал тарихшы Эрик Барноу осы шешуші оқиғаны «ынта-құмарлық болды, бірақ бағыт жоқ еді – Пітсбургте бір нәрсе болғанша» деп сипаттады. Westinghouse-тың қатысуы компания вице-президенті Г. П. Дэвис көрген Пітсбургтегі дүкендердегі радио қабылдағыштары туралы жарнамаға байланысты болды, олар Франк Конрадтың 8XK арқылы таратып жатқан хабарларын қабылдауға қабілетті еді. Дэвис Westinghouse компаниясы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде атқарған жұмыстарға сүйене отырып, өз қабылдағыштарын жасап, сата алатынына тоқталды. Ол компанияның Шығыс Пітсбург зауытында келе жатқан президенттік сайлауға уақытында станция құру үшін жылдам жұмыс істеді, ол 1920 жылдың 2 қарашасында сәтті дебют жасады, бастапқыда 8ZZ ретінде жұмыс істеді. Аз уақыттан кейін ол KDKA болып өзгерді, компанияға нүктеден нүктеге берілістер үшін бастапқыда берілген шектеулі коммерциялық лицензия бойынша жұмыс істеді. KDKA-ның 25 жылдығына орай станция жариялаған материалдар оны «дүниедегі алғашқы ресми хабарлама» және «коммерциялық радиохабар тарату басталған» жер деп мәлімдеді. KDKA өте табысты эксперимент болды және келескен жыл ішінде Westinghouse Нью-Йорк қаласының (WJZ, қазір WABC), Бостон (WBZ) және Чикаго (KYW) қалаларында үш қосымша маңызды станция салды. Өсіп келе жатқан белсенділікке жауап ретінде, 1921 жылдың 1 желтоқсанында АҚШ Сауда министрлігі радиостанциялар санатын нақты белгілейтін ережелерді қабылдады. 1922 жылдың 1 қаңтарында жаңа стандартқа сәйкес келу үшін әлі де өзгерістерден өтіп жатқан бірнеше экспериментальді және әуесқой станциялармен қатар, жиырма тоғыз ресми танылған радиостанция болды. 1922 жылдың ортасында «радио қызылқызыл» басталды, ал жыл соңында 500-ден астам станция болды, ал тыңдаушылардың саны жүз мыңдармен есептелді. Тіпті президент Уоррен Г. Гардинг, 1922 жылдың мамырындағы Вашингтон, округ Колумбия, Сауда палатасына сөз сөйлегенде президенттің алғашқы радиохабарламасын жасады, Ақ үйге радио орнатты. Алғашқы радиостанциялардың болуы көптеген жас адамдарды өздерінің кристаллдық жиынтықтарын (құлаққаптарымен) жаңа техникалық кереметті тыңдау үшін құруға ынталандырды. Кәсіпкерлер радио дүкендерін бөлшек сату үшін ашты, содан кейін бүкіл отбасы тыңдай алатын сәнді және қымбат консольдарға айналған толық жиынтықтарды сатты, немесе мейрамханалар мен дүкендер клиенттерді көңіл көтеру үшін сатып алатын. Радиостанциялар негізінен ойын-сауық хабарларын тарату үшін пайдаланылса да, көптеген білім беру мекемелері өздерінің білім беру мақсаттарын ілгерілету үшін өз станцияларын пайдаланды. Алғашқы мысалдардың бірі 1922 жылдың сәуір айында Массачусетс штатының Медфорд Хиллсайдтегі WGI станциясының Тафтс колледжінің профессорлары ұсынған лекциялар сериясын ұсынған кезде болды, ол «сымсыз колледж» деп сипатталды. Басқа колледждер де радиохабар тарату курстарын өз оқу бағдарламаларына қосты, кейбіреулері, мысалы, 1925 жылғы Айова университеті, қашықтықтан оқуға арналған несиелердің ерте нұсқасын ұсынды. 1932 жылы Массачусетс штатындағы Карри колледжі елдегі алғашқы радиохабар тарату мамандықтарының бірін ұсынды, колледж Бостон қаласындағы WLOE станциясымен студенттер жасаған бағдарламалар үшін серіктестік құрды.

Станцияны қаржыландыру

Радионың дамуы барысында, бір тұсқа байланыс құрудан өзге, хабар тарату арқылы кең аудиторияға тарату мүмкіндігі де ерте танылғанмен, мұндай қызметті қалай қаржыландыру мәселесі бірден туындады. 1898 жылы «The Electrician» журналы Оливер Лодждың «хабарды барлық бағытта «қайқайлап» тарату, яғни кеңінен жариялау тиімді болуы мүмкін» деген пікірін келтірген. Алайда, басылым мұның іске асуына күмән келтіріп, «ешкім әлемге айқайлап, жазылмағандардың тегін пайда алуына кедергі келтіретін жүйе үшін ақша төлегісі келмейді» деп атап өткен. Көптеген алғашқы тәжірибелік станциялар қолданған бір түрлі айырбас – хабар тарату кезінде ойнатылған фонограф жазбаларын ұсынған компанияның атын жариялау еді. Мұндай практика кем дегенде 1912 жылғы шілдеде Сан-Хосе қаласында (Калифорния штаты) Чарльз Херрольдтың Wiley B. Allen компаниясы ұсынған жазбаларды ойнауымен тіркелген. (Бұл «британдық жоспарына» қарама-қайшы болды, ол жинақтағыштардан лицензиялық төлем талап еткен.) «Жалға алу» негізіндегі коммерциялық станцияның (бастапқыда «эфир уақыты үшін төлем») ресми түрде іске қосылуы 1922 жылдың басында «American Telephone and Telegraph Company» (AT&T) компаниясы Нью-Йорк қаласында WEAF (қазір WFAN) станциясын іске қосу арқылы жарияланды. (Басқа станциялардың эфир уақытын сатудың алғашқы мысалдары туралы бірнеше хабарламалар бар, бірақ бұл көбінесе құпия түрде жасалған.) AT&T бастапқыда өзінің патенттік құқықтары оған эфир уақытын сатудың эксклюзивті құқығын беретінін мәлімдеді. Алайда, радио хабарларын монополиялауға тырысып жатыр деген айыптауларға жауап ретінде, 1924 жылы компания басқа станцияларға өздерінің радио патенттерін пайдалану үшін AT&T-ге бір реттік төлем жасаса, жарнама қабылдауға рұқсат беретінін хабарлады. AT&T-нің салалық келісімінен кейін көптеген станциялар коммерциялық негізде жұмыс істей бастады. Бастапқыда станциялар жарнамалық хабарламалардың мазмұнына өте мұқият қарады, көбінесе «үйлеріне шақырған» тыңдаушыларды ренжітпеу үшін жалпы демеушілік туралы хабарламалар сияқты «жайылған жарнаманы» артық көрді. Бастапқыда «агрессивті сату» және «тікелей жарнама» коммерция департаментінің басшысы Герберт Гувердің қадағалауымен шектелді. Алайда, Мэдисон авенюі радионың жаңа жарнама құралы ретіндегі маңыздылығын мойындады, ал жарнамалар ақырында одан да көзге түсетін және жиі кездесетін болды.

Радиожелілерді дамыту

1922 жылдың басында жарнамалық қолдаумен хабар таратудың басталғанын жариялаған кезде, AT&T сонымен қатар алғашқы радиожеліні дамыту жоспарларын ұсынды. Желідегі негізгі студиялар Нью-Йорктегі AT&T WEAF (қазіргі WFAN) орналасқан, ал желі «WEAF тізбегі» деп аталды. Станцияларды қосу үшін арнайы дайындалған, хабар тарату сапасы жоғары желілерді пайдалану қажет болды, сондықтан желіні құруға біраз уақыт кетті. Бірінші тұрақты байланыс WEAF және WMAF арасында, Массачусетс штатының Оңтүстік Дартмут қаласында 1923 жылдың жазында іске қосылды. RCA өз жауабы ретінде WJZ (қазіргі WABC) станциясының негізінде өзінің кішкентай желісін құрды, бірақ AT&T телефон желілерін беруден бас тартқандықтан станцияларды байланыстыру үшін нашар телеграф желілерін пайдалануға мәжбүр болды. 1926 жылдың күзіне қарай WJZ тізбегінде барлығы Атлантика орталығында орналасқан төрт негізгі станса болды, ал WEAF желісі Портлендтен (Мэн штаты) Канзас-Ситиге (Канзас штаты) дейін созылып, он жеті қалаға жетті. Осы кезде AT&T хабар тарату саласынан шығуды шешті және 1926 жылдың шілдесінде RCA басқаратын топқа желілік операцияларының барлығын сату туралы келісімге келді. Бұл активтер Ұлттық телерадиокомпанияны (NBC) құру үшін пайдаланылды. Жаңа басқару кезінде WEAF тізбегі NBC Red желісіне, ал WJZ тізбегі NBC Blue желісіне айналды. AT&T-мен жасалған келісім NBC-ге станцияларды байланыстыру үшін AT&T-нің алыс қашықтыққа арналған желілеріне қол жеткізуге және жаңа желіге жарнама сатуға мүмкіндік берді. Колумбия телерадио хабар тарату жүйесі (CBS) 1927 жылы NBC желілерімен бәсекелесуге бағытталған, бастапқыда қиындыққа тап болған әрекет ретінде басталды, бірақ Уильям С. Пейли компания президенті болып тағайындалғаннан кейін жаңа серпіліс алды. NBC өзін бастапқыда қоғамдық қызмет ретінде қарастырып, жалғыз пайда табу мақсатының өзін-өзі ақтау болғанын айтқаннан өзгеше, Пейли радиожелінің елеулі пайда табуға қабілетті екенін мойындады. Аудиторияның мөлшері мен әулетін анықтау үшін сауалнамалар мен зерттеулер жүргізілді. Кейін президент болған Фрэнк Стэнтон Колумбия университетінің социологы Пол Лазарсфельдпен бірге аудиторияны өлшеу әдістерін әзірлеу үшін жұмыс істеді. NBC филиалдарының иелері өз станцияларын жергілікті газеттердің эфирдегі баламасы ретінде қарастырды, олар жергілікті бизнеске жарнама сатуға және демеушісі жоқ NBC-нің «көтеріңкі» бағдарламалары үшін төлем жасауға міндетті болды. Жеке станциялар бағдарламаларды желіден сатып алып, осылайша желінің клиенттері саналды. Пейли бизнес-модельді өзгертті, серіктес станцияларға желілік бағдарламаларды номиналды құнмен ұсынып, бағдарлама мен жарнаманың ең кең таралғанын қамтамасыз етті. Жарнама берушілер осылайша желінің негізгі клиенттеріне айналды және желінің өсуімен байланысты кең таралғандыққа байланысты Пейли жарнама уақыты үшін көбірек ақы ала алды. Филиалдар желі ұсынған бағдарламаларды хабар тарату күнінің бір бөлігінде көрсетуге міндетті болды және жарнамалық кірістерден желіге төленетін комиссияның бір бөлігін алды. Пейли сонымен қатар коммерциялық мазмұнға қатысты стандарттарды жеңілдетті, ең айқын мысалы, сигара жасаушыға «Кремода түкірік жоқ!» деп айқайлауға рұқсат берді. жарнамаларында. Содан кейін қысқа мерзімді құқықтық беймәлімдік кезеңі болды, бұл уақытта телерадиокомпаниялардың өзін-өзі басқаруы хабар таратуды тұрақты ұстады, Конгресс 1927 жылғы Радио туралы заңды қабылдап, Федералдық радио комиссиясын (FRC) құрды. FRC-нің ең маңызды алғашқы әрекеттерінің бірі 40-шы жалпы бұйрықты қабылдау болды, ол AM жолағындағы станцияларды жергілікті, аймақтық және ашық арналар деп аталатын үш қуат деңгейіне бөлді және станцияларды қайта ұйымдастырды. Бұл жоспарға сүйене отырып, 1928 жылдың 11 қарашасында таңғы сағат 3:00-де елдің көптеген станциялары жаңа тарату жиіліктеріне тағайындалды.

1930-1945 жылдар

NBC және CBS-пен бәсекелесу үшін "үшінші желі" құруға бірнеше әрекет жасалды, олардың көпшілігі, 1933 жылғы Amalgamated Broadcasting System сияқты, сәтті болмады. Бірақ, келесі жылы бірнеше тәуелсіз станциялар бірлесіп, "The Lone Ranger" сияқты синдикаттық бағдарламаларды алмасу үшін Өзара хабар тарату жүйесін (Mutual Broadcasting System) құрды. 1940 жылға қарай, ең көп көрермендерді желілердің кешкі ойын-сауық, музыка, комедия және драмалық бағдарламалары тартты. Таңертең және түстен кейін көрермендер аз болды (көбінесе үй шаруасындағы әйелдер), олар 61 мыс операны тыңдады. Телефон арқылы тікелей эфирде сұрақ-жауап бағдарламалары сирек кездесетін, бірақ диджейлер (disk jockeys) пластинкалар арасындағы әңгімелері арқылы көптеген тыңдаушыларды өзіне тартты. Радионың алтын ғасырындағы ең танымал радиошоулардың қатарында Джек Бенни бағдарламасы, Фибер МакГи және Молли, "Голдбергтер" және радио тыңдаушыларының 30-35 пайызы тыңдаған басқа да жоғары рейтингті американдық радиошоулар болды.

Жаңалықтардың маңыздылығы артуда және "баспасөз-радио соғыс"

Президент Франклин Рузвельт, 1933 жылы тұңғыш рет сайланған, газет баспагерлерінің арасында көптеген саяси қарсыластары болды, олар оның саясатына көбінесе қарсы тұрды. Рузвельт газеттерді тікелей айналып өтіп, американдық азаматтармен тікелей байланыс жасау үшін радио хабарларын пайдаланды. Ол өзінің ойларын бейресми ортада жеткізу үшін "камбала маңындағы әңгімелер" деп аталған отыз кешкі хабардан тұратын цикл өткізді. Рузвельттың радио тыңдаушыларының саны бейбіт уақытта 18 пайызды, ал соғыс кезінде 58 пайызды құрады. Оның 1941 жылғы 27 мамырдағы сөйлеуін радио тыңдаушыларының 70 пайызы естіді. 1933 жылы газет индустриясы радиостанциялардың жаңалықтар таратуын шектеуге тырысқанда "баспасөз-радио соғысы" деп аталатын қақтығыс басталды. Ұлы депрессия салдарынан жарнамадан түсетін табыс азайды, газеттер коммерциялық радиода жаңалықтардың таралуын шектеу арқылы өздерінің монополиялық құқығын қорғауға тырысты. (Голливуд киностудиялары қысқа мерзімге араласып, өздерінің жұлдыздарының радиода пайда болуына тыйым салды; бірақ көп ұзамай бұл тікелей бәсеке емес екенін және олардың жұлдыздарының танымалдылығы үлкен аудиторияны білдіретінін түсінді.) Баспасөз радиостанцияларды газет мақалаларын эфирде оқып, төлем жасамай "пираттық" жаңалықтарды таратқандары үшін айыптады. Газеттерден келген наразылықтардың қысымымен, 1933 жылдың басында үш ірі ақпараттық агенттік – AP, UP және INS радиостанцияларға өздерінің материалдарын пайдалануға рұқсат бермейтінін жариялады. Жауап ретінде, 1934 жылдың наурыз айында радио индустриясы өзінің ақпаратты жинау агенттігін – Transradio Press Service құрды. 1935 жылға қарай ірі ақпараттық агенттіктертен бас тарды және өз қызметтерін жазылған радиостанцияларға ұсына бастады. Радионың маңызды оқиғалар туралы дереу және нақты хабарлауы 1938 жылдан бастап Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін үлкен аудиторияны қызықтырды және соғыс кезінде маңызды рөл атқарды. Баспасөз-радио соғысы кезінде қорқыту тактикасы кеңінен қолданылды: газеттер 1938 жылы "Әлемдер соғысы" радио қойылымын көрсеткен кезде, хабарлама адамдардың жаппай гистериясын тудырды, себебі олар шын мәнінде шетелдік жауырушылардың шабуылы туралы хабар таратады деп ойлады. Нақты жағдай одан да аз драматикалық болғандықтан, тыңдаушылардың саны өте аз болды, бірақ бұл оқиғаның қорқынышы оның жүргізушісі Орсон Уэллстің мансабына үлкен көмек қойды.

Алтын ғасырдағы жергілікті радио

Барлық хабар тарату станциялары жекелеген жергілікті аймақтарға лицензияланады, ал бастапқыда бұл жергілікті "лицензиялық аймақтарына" қатысты үкіметтік талаптарды қамтитын қызмет міндеттемелерін кіріктірді, бірақ жылдар өте басым бөлігі осы талаптар алынып тасталды. Тіпті көптеген ертедегі шағын "Менің туған қаламдағы 250 ватттық станция" операциялары музыка мен түрлі бағдарламаларды жасау үшін, арт-деко стиліндегі бірнеше акустикалық жақсы студияларды салу арқылы желілерді еліктеді, олар жергілікті, көбінесе ерікті, талантты жасөсперімдер мен "танымал болу" мүмкіндігімен ынталандырылған жас ересектерге арналған. Жергілікті бағдарламалар "тұрақты" (станцияның жалпы кірісімен қаржыландырылатын) немесе таланттар өздері демеушілерді тауып, эфир уақытын сатып алатын. Көбінесе ең төменгі жалақыдан сәл артық төленген "комбинированный оператор-хабарлаушылар", кейін диджейлер деп аталған, ойын-сауықшылар мен жергілікті жұлдыздарға айналды, және "эфирдегі бейнелерді" қалыптастырды, кейде қатаң мінезді біреуді клоундық ойын ойнайтын біреумен жұптастырды. 1970 жылдары автоматтандыру пайда болғанға дейін станцияның үздіксіз жұмысы қолмен жүргізілді, бұл үшін жергілікті инженерлік қызметкерлер қажет болды. Бағдарламалар үш түрлі жолмен таратылды: тікелей эфирде; қашықтан телефон желісі арқылы тікелей эфирде (желілік хабарламаларды, сондай-ақ дүкендердің ашылуын және қала бойынша шіркеулердегі қызметтерді қоса алғанда); немесе "электрлік транскрипция" (ET) грампластинкаларынан ойнатылды. Мыңдаған пластинкалар станцияларға жіберілді, олардың көп бөлігі үкіметтік үнемдеу облигацияларын сату және әскери қызметке шақыруға арналған, диаметрі 15 дюймге (38 см) дейін жететін және 15 минуттық бағдарламаны қамтамасыз ететін. 1947 жылдан кейін ойын-сауықшы Бинг Кросби мен Ampex арасындағы одақтың бөлігі ретінде магниттік таспаға жазылған синдикаттық бағдарламалар келді.

Тасымалдаушы ток станциялары

1930 жылдардың ортасында AM диапазонында жұмыс істейтін "тасымалдаушы ток" станцияларының бір тобы пайда болды, олардың көпшілігі колледжтердің кампустарында орналасқан. Олардың өте төмен қуаты мен шектеулі радиусы FCC ережелерінен босатуға мүмкіндік берді. Алғашқы станция – NBC-нің "Қызыл" және "Көк" желілерін еске түсіретін "Қара желі" деп аталды. 1936 жылы Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Браун университетінің студенттері оны құрды, ал бұл жаңалық көп ұзамай басқа кампустарға, әсіресе АҚШ-тың солтүстік-шығыс өңіріне тарады. 1940 жылдың ақпанында Колледждер аралық хабар тарату жүйесі (IBS) құрылды, ол он екі колледждің тасымалдаушы ток станциялары арасындағы қызметті үйлестіру және студенттік аудиторияға бағытталған бағдарламаларды демеушілік етуге мүдделі жарнама берушілерді іздеу үшін құрылды. 1941 жылдың 24 мамырында жарық көрген "The Saturday Evening Post" журналындағы мақтау мақаласы станцияларға үлкен даңқ әкелді, соңынан жүздеген станциялар ашылды. Алайда, 1970 жылдары олардың саны айтарлықтай азайды, және көптеген тасымалдаушы ток станциялары білім беру FM станцияларымен, кабельдік телеарналардағы жабық жүйемен және интернеттен аудио трансляциясымен алмастырылды.

Апекс жолағы

1937 жылдың қазан айында FCC 41.02–43.98 МГц жиілік диапазонында 75 арнадан тұратын станциялардың Апекс жолағын (немесе ультра қысқа толқынды) құруды жариялады. Алғашқы хабар тарату станциялары сияқты, Апекс жолағы да амплитудалық модуляцияны (AM) пайдаланды, бірақ жанындағы жиіліктер арасындағы 40 кГц аралық төрт есе кеңейтілді, бұл жанындағы жиіліктердің араласуын азайтып, жоғары сапалы дыбыс үшін қосымша өткізу қабілетін қамтамасыз етті. 1938 жылдың қаңтарында Апекс жолағының алғашқы 25 арнасы коммерциялық емес білім беру станцияларына бөлінді. Дегенмен, көптеген станциялар құрылмады, және FCC екінші AM жолағының орнына жиілік модуляциясы (FM) станцияларының артықшылығын анықтады. 1940 жылдың 20 мамырында Апекс станцияларына 1941 жылдың 1 қаңтарына дейін FM-ге ауыспаса, эфирден тоқтатылуы бұйырылды.

FM жолағының орнатылуы

Кең жолақты FM технологиясын Эдвин Говард Армстронг 1930 жылдары әзірледі. Бұл жаңалық AM сигналдарына әсер ететін статикалық кедергілерден негізінен азат, жоғары сапалы хабар таратуды қамтамасыз етті. 1940 жылдың мамыр айында FCC 1941 жылдың 1 қаңтарынан бастап, 42–50 МГц жиілік диапазонындағы қырық 200 кГц ені бар арналарда жұмыс істейтін FM тарату жолағын құруға рұқсат берді. Оның ішінде алғашқы бес арна коммерциялық емес білім беру станцияларына, ал қалған 35 арна коммерциялық станцияларға арналды. Осы талдаудың негізінде, сол шілдеде FCC қолданыстағы станция иелерінің күшті қарсылығына қарамастан, FM жолағын 88–108 МГц жоғары жиілік диапазонына қайта тағайындағанын жариялады. Жаңа жолақ 100 FM арнасын қамтиды – 20 коммерциялық емес білім беру және 80 коммерциялық арна, бұл бастапқы FM жолағының арналары санынан бірнеше есе көп. Алайда, бұл шешім станцияларға жаңа хабар тарату құралдарын орнатуды талап еткендіктен және шамамен жарты миллионға жуық қолданыстағы қабылдағыштарды ескіргендіктен, өте қиындық тудырды. Өтпелі кезеңде станцияларға ескі және жаңа жолақтарда хабар таратуға рұқсат берілді. Ауысуды жеңілдету үшін өндірушілер ескі және жаңа жиіліктерді қабылдай алатын екі жолақты радиоларды өндіруді ұсынды, бірақ FCC бұған рұқсат беруден бас тартты. Сондай-ақ, ескі FM қабылдағыштарды жаңа жолақта жұмыс істеуге мүмкіндік беретін конвертерлер шығарылса да, оларды орнату көбінесе қиын болды және жаңа қабылдағыш сатып алудан кем емес құнға түсті. Екі жолақты ауысу кезеңі 1949 жылдың 8 қаңтарында түн ортасында аяқталды, сол кезде әлі де жұмыс істеп тұрған барлық төменгі жолақты хабар таратушылар хабар таратуды тоқтатуға міндетті болды.

Осы кезеңдегі мемлекеттік реттеу

1934 жылғы Байланыс туралы заңмен Федералдық байланыс комиссиясы (FCC) құрылды, ол бұрынғы Федералдық радио комиссиясының міндеттерін және Мемлекетаралық сауда комиссиясының бұрынғы реттеушілік функцияларының бір бөлігін біріктірді. 1941 жылдың 29 наурызында АҚШ-тағы 883 AM стансасының 795-і жаңа тарату жиіліктеріне көшуге мәжбүр болды, бұл жағдай бейресми түрде "Радио көші-қоны күні" деп аталды. Бұл өзгерістер Солтүстік Америка аймақтық хабар тарату туралы келісімді (NARBA) іске асыру нәтижесінде болды және аймақтағы басқа елдерге кедергілерді ұлғайтпай, көбірек стансалар, әсіресе жоғары қуатты стансаларға ие болуға мүмкіндік беру мақсатында жасалды. Бұл келісім сонымен қатар АМ жолағының жоғарғы шегін 1500-ден 1600 кГц-ге дейін кеңейту арқылы он қосымша жиілікті қосты. NBC компаниясының екі ұлттық радио желісіне бақылауы индустрияға тым көп билік береді деген алаңдаушылықты білдіргендіктен, 1941 жылдың мамырында FCC NBC-ді олардың біреуінен айыруға бағытталған ереже шығарды. Бұл шешім 1943 жылы Жоғарғы сотта National Broadcasting Co. v. United States ісі бойынша расталды, бұл стансаларға орын табудың қиындығы радио хабарларын таратуды басқа БАҚ-тан гөрі күшті реттеуге жатады деген принципті орнатып берді. Нәтижесінде NBC Blue желісі сатылып, American Broadcasting Company болып қайта құрылды. 1941 жылдың тамызында қабылданған "дуополия" ережесі лицензия иелеріне белгілі бір нарықта бірден көп радиостанцияны иеленуіне шектеу қойды.

1946-1960 жылдар

1950 жылдары автомобиль өндірушілер автомобильдерге радиоларды стандартты жабдық ретінде ұсына бастады, соның арқасында американдықтар жұмысына бара жатқанда және қайтып келе жатқанда радио тыңдау артып, дамыды. FM-нің жақсы дыбыс сапасы музыкалық бағдарламалар үшін табиғи платформаға айналдырды, ал алғашқы FM станциялары көбінесе аспаптық музыка ойнады, кейіннен «оңай тыңдау» және «әдемі музыка» деп аталатын форматтарды ұсынды және сауда орталықтарына бағытталды. Дегенмен, FM-ді қабылдау баяу болды және 1950 жылдардың көп бөлігінде белсенді станциялардың саны азайды. AM диапазонында Шарлоттадағы WGIV сияқты афроамерикандық музыкаға арналған станциялар жаңа нишаларда сәттілікке жетті. «Топ 40» сияқты жаңа музыкалық радио форматтары пайда болды, ол қазіргі заманғы хит-радионың алға басушысы болды және рок-н-ролл сияқты жаңа музыкалық стильдерге арналған платформаға айналды. Бұл станциялар жергілікті деңгейде жұмыс істей алды және диджейлерге жол ашты, олар жергілікті атақты тұлғаларға айналды. 1940 жылдардың ортасынан бастап ірі радио желілері – ABC, NBC және CBS телеарналар құрып, ең танымал бағдарламаларын жаңа форматқа көшірді. 1950 жылдары эфирде жазылған музыка ойнауға қатысты шектеулер жеңілдетілгеніне байланысты, желілік радио моделі күрт төмендеді. 1955 жылға қарай, бағдарламаның көп бөлігі теледидарға ауысқаннан кейін, дәстүрлі радио желілері қаржылық шығындардың өскенін хабарлады. Жаңа жағдайға бейімделу үшін желілік радио ойын-сауық бағдарламаларын музыкамен, жаңалықтармен және басқа да материалдармен алмастыруға тырысты, NBC 1955 жылы танымал «Монитор» бағдарламасын іске қосқанда қолданған еркін форматқа көшті.

1960 2000 жыл

Жаңа форматтағы "All news radio" радиосы 1960 жылдардың соңында ірі қалалардағы AM жолағында танымал болды. Ұлттық қоғамдық радио (кейін NPR) 1970 жылы ақпанда 1967 жылғы Қоғамдық хабар тарату туралы заңға сәйкес тіркелді; оның теледидар әріптесі PBS сол заңмен құрылды. (NPR және PBS бір-бірінен тәуелсіз жұмыс істейді.) FM қабылдауының әлі де шектеулі екенін ескере отырып, FCC оның тартымдылығын арттыруға тырысты, соның ішінде 1961 жылы стерео хабар таратуға рұқсат берді. (Жазбадағы дыбыс 1958 жылы стерео LP пластинкасының енгізілгеніне дейін монофониялық болды, бірақ бастапқыда радиостанциялар стереоды таратудың жалғыз жолы – бауырлас станциялар әр арнаны жеке станцияларда "бірдей" тарату болды, мысалы, бір арнаны тарату үшін AM станциясын, ал екінші арнаны FM немесе теледидар станциясын пайдалану. Дегенмен, бұл тыңдаушылардың екі қабылдағыш қолдануын қажет ететін қиын тәсіл болды; екі құрылғы арқылы ұлттық деңгейде стереомен таратылған жалғыз бағдарлама – "The Lawrence Welk Show" болды, ол радио мен теледидарды пайдаланды, себебі үйдегі көрерменде екі радиодан гөрі әр құрылғы болуы мүмкін деп есептелді.) 1965 жылдан бастап Комиссия ірі қалалардағы AM және FM станциялары арасындағы бағдарламалардың қайталануын шектеуге кірісті. 1970-ші жылдары танымал Top 40 радио форматтары FM жолағында пайда бола бастады, ол өрістеп, ескі AM жолағының есебінен басымдыққа ие болды. Кейбір FM станциялары эксперименттерімен көзге түсті; ертедегі еркін форматтағы станциялар прогрессивті рокқа айналды, ол рок музыкасын көрсетуге арналған алғашқы радио форматы болды. 1980-ші жылдары FM радиосы (кішкентай портативті радиолар мен "Walkman" құлаққаптарының дамуының арқасында) музыкалық бағдарламаларға үстемдік етті. Прогрессивті роктан альбомдық рок пайда болды, ол классикалық рок, белсенді рок және ересектерге арналған альбомдардың қазіргі форматтарын тудырды. Рок-н-ролл дәуірінен қалған архивтік музыканың көлемі ұлғайған сайын, олди радиостанциялары пайда бола бастады, кейіннен қазіргі классикалық хиттерге және одан кейін ересектерге арналған хиттер форматтарына айналды. FM және AM станциялары көбірек мамандандырылды, AM станциялары көбінесе әңгімелік радио және жаңалықтар сияқты музыкалық емес форматтарға көшті. 1991 жылғы ең танымал бес формат: "Country and Western", "Adult Contemporary", "Top 40", "Religion" және "Oldies" болды. Радиостанциялардың жарнама берушілерге тартымдылығы "бұқаралық ақпарат құралынан" демографиялық ерекшеліктерімен қалыптасқан құралға өзгерді, бірақ теледидарға қарағанда аз дәрежеде; радио форматтары жас, жыныс, қалалық (немесе ауылдық) орта және нәсіл бойынша белгілі бір адамдар тобына бағытталды, ал кең плейлисттері бар еркін форматтағы станциялар коммерциялық радиода сирек кездеседі. Әсіресе, бұрын АҚШ-тың оңтүстік және батыс аймақтарындағы AM станцияларында ғана естілетін кантри музыкасы FM-ге көшті; әдемі музыка мен оңай тыңдау форматтары көбінесе жойылды, олардың орнын ересектерге арналған қазіргі музыка басты. Соңғы "AM ғана" музыка форматтарының бірі – MOR, яки "жолдың ортасы", ересектерге арналған қазіргі музыка мен ересектерге арналған стандарттардың тікелей алдағысы болды. AM-де қалған бірнеше кантри станциялары әдетте классикалық кантриге көшті және негізінен ескі музыкаға назар аударды. Дон Имус сияқты шок-жоктар кем дегенде 1970-ші жылдардан бері бар, ал таңертеңгі зоопарк радиосы 1980-ші жылдардан бастап жергілікті станциялар арасында танымал болды, бірақ ұлттық деңгейде әсер еткен алғашқы шок-жок Хауард Стерн болды, оның Нью-Йорк негізді шоуы 1990-шы жылдардың басында бүкіл ел бойынша таратылды. Стерн теледидар, кітаптар мен көркем фильмдерді қамтитын мультимедиялық империя құрды, бұл оған "Барлық медианың патшасы" деген атақ беруге әкелді. (Стерн 2005 жылы эфирлік радиодан шығып, спутниктік радиоға ауысты.) 1998 жылға қарай АҚШ-тағы коммерциялық радиостанциялардың саны 4793 AM станциясы және 5662 FM станциясына жетті. Сонымен қатар, 1460 коммерциялық емес станциялар болды.

Радио хабарландыру

Әрбір кезекті радио формат FM-ге көшкен сайын, AM радио станцияларында мүмкіндіктер азайып кетті. Сөйлеу радиосы, қалаларда шағын аудиторияға ие болғанымен, 1980-ші жылдарға дейін кең танымалдылыққа жете алмады. Бұл себебі ұлттық таратуды қолжетімді ететін спутниктік байланыстың жақсаруы, Әділдік доктринасының күшін жою және (1990-шы жылдардың ортасына қарай) 1996 жылғы телекоммуникациялар туралы заңнан туындаған БАҚ меншігінің күрт шоғырлануы болды. Консервативті сөйлеу радиосының саяси бағыты ел бойынша кеңінен тарады, оның алғашқы қадамдарының бірі Раш Лимбоға даңқ әкелді. Ұлттық ауызекі бағдарламалардың дамуы AM радиосын қайта жандандыруға көмектесті. Сонымен қатар, 1980-ші жылдардың соңында спорттық радио да танымалдылығын арттырып, спорт жайында әңгімелеумен қатар, спорттық жарыстарды тікелей эфирде беруге арналды.

Спутниктік хабар тарату

1997 жылы FCC екі компанияға – Sirius және XM – тікелей тұтынушыға арналған жазылымдық спутниктік радио қызметтерін іске асыруға лицензия берді. Құрлықтағы радио хабарларын таратудан өзгеше, көптеген арналарда жарнамалар аз болды немесе мүлдем болмады, ал контент АҚШ үкіметімен реттелмеді. Бағдарламаларға көп инвестиция жасалғанына қарамастан, бұл қызметтер бастапқыда табыс әкелмеді, ал 2008 жылы FCC олардың бірігуіне келісім берді, нәтижесінде Sirius XM Radio деген тиімді монополия құрылды. Бұл бірігу компанияны табыстылыққа жеткізді.

Бағдарламалық қызмет көрсетушілердің дамуы

Спутниктік желілер арқылы бағдарлама тарату 1980 жылдары телефон желілерін ығыстыра бастады, бұл ұлттық таратуды икемдірек және қолжетімдірек етті. BBC World Service 1986 жылы АҚШ-та таратуды бастады; 2012 жылдың шілдесіне дейін Public Radio International, ал содан кейін American Public Media арқылы. Дәстүрлі желілер радиодан шыға бастады, олардың орнына икемді синдикациялық модельдер енгізілді. NBC Radio және Mutual екеуі де Westwood One синдикаторына сатылды, ол өз кезегінде CBS-қа тиесілі болды, бірақ 2007 жылы бөлініп, ақырында Cumulus Media еншілес компаниясы болды. ABC (радио және теледидар) Capital Cities Communications компаниясын сатып алды, кейіннен оны The Walt Disney Company сатып алды, ол 2007 жылы радио желісін таратып, Disney және Cumulus Media ескі желінің бөліктерін сақтап қалды. Mutual 1999 жылы таратылды, оның орнына CNN Radio келді, ол 2012 жылы таратылды. 2017 жылдың 17 қарашасына қарай CBS Radio бөлімшесін Entercom компаниясына сату нәтижесінде CBS, осы компанияның акциялар пакетіне иелік ету арқылы, бастапқы радио желісінің көп бөлігіне ие болып қала берді, бірақ оның бағдарламаларының көп бөлігі Cumulus Media арқылы ұсынылады. CBS 2012 жылы NBC Sports Radio (2012) және NBC Radio News (2016) іске қосылғанға дейін, Алтын ғасырдың төрт ірі желісінің біреуі ретінде белсенді қалды. 1990 жылдан бері тағы екі ірі коммерциялық желі пайда болды: Premiere Networks (iHeartMedia бөлімшесі) және Salem Radio Network. Premiere қазіргі «төртінші ірі желі» Fox радиосының тарату құқығына ие (оның өз радиостанциялары жоқ) және осы компанияның жаңалықтар мен спорттық радио хабарларын таратады. iHeartMedia-ның тікелей алдыңғысы Clear Channel Communications 1996 жылғы телекоммуникациялар туралы заңнан пайдаланып, бұқаралық ақпарат құралдарының шоғырлануына мүмкіндік жасады және үлкен және кішкентай нарықтық радиостанциялардың кең империясын құрды; Clear Channel өзін тым кеңейтіп алып, 2000 жылдардың соңында кішкентай нарықтық станцияларының көп бөлігін (сондай-ақ қазір таратылған теледидар бөлімшесін) сатты. Salem Radio Network, Salem Communications компаниясының бөлімшесі (радиодан басқа үлкен интернет-жобасы бар), негізінен христиандық/консервативтік бағытта және христиан музыкасына, уағыз оқитын станцияларға және консервативтік пікір-талқылау радиосына маманданған, станцияларға ие және түпнұсқа контент шығарады. Oaktree Capital Management 2000 жылдардың соңында бірнеше қиын жағдайдағы радио желілерінің активтерін сатып алып, радио желісін құруға әрекеттенді; ол әлі де Townsquare Media холдинг компаниясы арқылы станцияларға иелік етеді, бірақ желілік активтерін (Dial Global брендімен жұмыс істеген) Cumulus компаниясына сатты. 1980 жылға дейін коммерциялық радиостанциялардың көпшілігі ABC, CBS, Mutual Broadcasting System, NBC және басқалар (мысалы, 1980 жылдары RKO) сияқты ірі желілермен байланысты болды. Америка радиосының тарихында осы уақытқа дейін үстемдік құрған дәстүрлі ірі желілер 1980 жылдары таратыла бастады; RKO есеп айырысудағы жанжалға байланысты таратылуға мәжбүр болды, ал NBC Radio және Mutual өз активтерін бәсекелес CBS-қа 1990 жылдары сатылып кеткен Westwood One компаниясына сатты. ABC 2007 жылға дейін радио желісінің көп бөлігін сақтап қалды, ол көптеген станцияларын Citadel Broadcasting және кейін Cumulus Media компанияларына сатты (ол екі арнайы желісін сақтап қалды: спортқа бағытталған ESPN Radio және жастарға арналған топ 40 Radio Disney, соңғысы негізінен интернет-радиоға көшті; ABC әлі де жердегі желілеріне қоса радио бағдарламаларын шығарады). CBS Westwood One компаниясын 2000 жылдардың соңында жеке капиталға сатты, бірақ өзінің бәсекелестерінен айырмашылығы, өзінің флагмандық станцияларына иелік етуін сақтап қалды. 2012 жылдан бастап коммерциялық радиостанциялардың көпшілігі БАҚ конгломераттары мен Bain Capital (Clear Channel Communications), Oaktree Capital Management (Townsquare Media) және Cumulus Media сияқты жеке капитал фирмаларының бақылауында.

Осы кезеңдегі мемлекеттік реттеу

1980 жылы бес жыл бойы бес бәсекелес AM стерео жүйелерін бағалағаннан кейін FCC, Magnavox PMX-ті ресми АҚШ стандарты ретінде таңдады. Бірақ таңдауға қатысты даулар туғандықтан, екі жыл өткен соң FCC бір стандартты белгілеуден бас тарды және оның орнына "нарық шешсін" деп, қалған төрт жүйе арасында таңдау жасауға мүмкіндік берді. 1993 жылы FCC төрт үйлесімсіз жүйе болғандықтан, оларға байланысты түсініспеушілік туды да, қабылдану деңгейі төмендеді. Сондықтан FCC қайтадан бір стандартты таңдады, бұл жолы Motorola-ның C QUAM жүйесі. Алайда, AM стерео аса танымал болған жоқ. FM радиосы 1983 жылы FCC-нің 80-90 нөмірлі қаулысын қабылдағаннан кейін, 1980-ші жылдардың соңында кең ауқымды дамуға ие болды. Бұл қаулы АҚШ-тың қала маңындағы аймақтардағы қолжетімді FM лицензияларының санын арттырды. 1988 жылдың 8 маусымында Рио-де-Жанейрода Халықаралық телекоммуникация одағының қолдауымен өткен конференцияда Америка құрлығындағы елдер үшін AM жолағын 1610-нан 1700 кГц-ға дейін кеңейту туралы ережелер қабылданды. (Шындығында, 1610 кГц жиілігі АҚШ-та коммерциялық пайдалану үшін қолданылмайды, себебі көптеген саяхат ақпарат станциялары осы жиілікті пайдаланып келген және федералдық саясат радио хабар таратушыларға саяхатшылар станцияларының жұмысына кедергі келтіруге тыйым салады.) 1996 жылғы телекоммуникация туралы заң реттеу ортасына маңызды өзгерістер енгізіп, әсіресе станциялардың меншік құқығын біріктіруге мүмкіндік берді.

Соңғы өзгерістер

Интернет-радио, цифрлық музыка ойнатқыштар және ағылшын радиосы тарату мүмкіндігі бар смартфондар дәстүрлі AM және FM радиосына қарсы тұрып келеді. Спутниктік радио көбінесе абоненттік төлемді талап етеді, ал көптеген интернет-станциялар тегін қызмет көрсетеді; ең танымал станциялар тыңдаушыларға музыкалық әдеттеріне сәйкес реттеуге мүмкіндік береді. Интернеттегі станциялардың көбеюі кабельдік және спутниктік теледидар провайдерлерінен туындаған теледидар көрермендерінің бөліну қаупінен де асып түседі. Бұрын тек AM станциялары FM-мен бірдей эфирде таратуға көшкен, негізінен шағын, тәуелсіз және/немесе ауылдық станцияларда арзан қуатты трансляторлар арқылы, немесе толыққанды FM станцияларында бірдей эфирде тарату арқылы. AM-нен FM-ге көшу құбылысы алдымен орташа нарықтарда басталды, онда жиілік спектрі кең және бәсекелестік аз болды, бірақ содан бері Нью-Йорк сияқты ірі қалаларға дейін жетті, онда 2012 жылға қарай спорттық бағдарламалар беретін WEPN және WFAN AM станциялары AM бағдарламаларын тарату немесе бірдей эфирде тарату мақсатымен FM станцияларын сатып алды. 2013 жылға қарай көптеген AM/FM бірдей эфирде тарату тоқтатылды, себебі бұл артықшылық тудырды және AM станцияларын тыңдайтын көптеген адамдар AM-де қалып қойды, ал FM-де жаңа тыңдаушылардың саны өте аз болды. Үлкен қарыздық міндеттемелерге байланысты екі ірі радиостанция операторы – Cumulus Media (2017 жылы) және iHeartMedia (2018 жылы) – қаржылық банкроттық рәсімдеріне қатысты.

HD радиосы

Уақыт өте келе AM және FM аналогтық хабар таратулар ескірген деп санала бастады, себебі аз жолақты пайдалана отырып, жоғары сапалы сигнал беретін цифрлық хабар таратулар жасалды. АҚШ-та FCC-нің талаптары ауа арқылы берілетін теледидар хабарларын аналогтықтан цифрлыққа толықтай ауыстыруға әкелді. Радио хабарларын тарату үшін FCC екі түрлі – аналогтық-цифрлық гибридтік тәсілді қабылдады, станцияларға қолданыстағы аналогтық сигналдарына цифрлық сигналдар қосуға рұқсат берді, бірақ талап етпеді. 2002 жылы комиссия iBiquity-дің HD Radio деп аталатын, арна ішіндегі (IBOC) технологиясын цифрлық қосалқы тасымалдағыштарды қосу стандарты ретінде қабылдады. Дегенмен, тұтынушылар тарапынан қабылдау шектеулі болды және HD Radio хабарларын қабылдай алатын арнайы радиоаппаратурасы бар адамдар аз болды. (2018 жылдың басында жаңа сатылған автомобильдердің жартысынан азы HD Radio қабылдағыштарымен жабдықталған, ал жолдағы автомобильдердің шамамен төрттен бірінде ғана осы станцияларды қабылдай алатын радиолар бар еді.) Қолданыстағы жолақтың шектеулі болуына байланысты, AM станцияларының тек қана қосымша цифрлық сигналды пайдалана отырып, қолданыстағы бағдарламаларын қайталау мүмкіндігі бар. АМ станцияларының салыстырмалы түрде аз бөлігі HD Radio-ны қабылдады, және кейбір жағдайларда бұл кедергілерге әкелді, әсіресе түнде, себебі кеңейтілген жолақ көршілес жиіліктердегі станцияларға кедергі тудыруы мүмкін. FM станциялары, көбірек қолданыстағы жолаққа ие болғандықтан, қосымша бағдарламалық қызметтер ұсыну үшін цифрлық қосалқы арналарды пайдалана алады. Алайда, FCC кейбір HD хабарларын FM аударма станцияларында да таратуға рұқсат береді, олар әдетте бастапқы HD сигналынан әлдеқайда көп көрермендерге жетеді және HD Radio қабылдағыштарын сатып алу қажеттілігін азайтады. FMeXtra – АҚШ-та пайдалануға рұқсат етілген тағы бір қосалқы арна қызметі, бірақ бұл қызмет көбінесе төменгі жолақтығына байланысты дауыспен шектеледі.

Осы кезеңдегі мемлекеттік реттеу

2000 жылы FCC FM жолында төмен қуатты хабар тарату (LPFM) станцияларын пайдалануға рұқсат берді. Бұл коммерциялық емес станциялар, әдетте бір ғана жергілікті қауымдастыққа қызмет көрсетеді. 2015 жылы агенттік AM станцияларына FM жолағындағы аудармашылар арқылы өз бағдарламаларын қайта таратуға мүмкіндік беретін ереже өзгерісін қабылдады. 2017 жылы FCC радиостанциялардың өздерінің "лицензиялық аймағында" немесе оған жақын жерде студия ұстауы керек деген сексен жылдық талапты жойды.