Маркус Рено: Американ сардары және әскери қайраткері

Кіріспе

Маркус Альберт Рено (15 қараша 1834 ж. – 30 наурыз 1889 ж.) – Америка Құрама Штаттарының кәсіби әскери офицері, Азамат соғысында бірнеше маңызды шайқастарға қатысқан және кейіннен Джордж Армстронг Кастердің басшылығымен Лакота (Сиу) және Солтүстік Шайендерге қарсы Ұлы Сиу соғысында қызмет еткен. Рено ең әйгілісі – Майлы Бигхорн шайқасындағы көрнекті рөлімен, онда ол Кастердің позициясын қолдамады, керісінше әскерлерімен бірге қорғанысқа орналасты. Бұл оқиға АҚШ әскери тарихындағы ең танымал жеңілістердің бірі кезінде оның басшылық шешімдеріне қатысты ұзаққа созылған дау-жанжалдың себебі болды.

Ерте өмір және мансап

Маркус Альберт Рено 1834 жылғы 15 қарашада Иллинойс штатының Кэрроллтон қаласында Джеймс Рено (алғашқы аты Рейно болған) және оның әйелі, бұрынғы Шарлотта (Хинтон) Миллердің отбасында дүниеге келді. Шарлотта бұрын ажырасқан және алғашқы некесінен Харриет Корделия Миллер деген бір қызы болған. Олардың тағы алты баласы болды: Элиза, Леонард, Корнелия, Маркус, Софрония және Генри. Реноның анасы Шарлотта ұзаққа созылған аурудан кейін 1848 жылғы 25 маусымда қайтыс болды. Маркус сол кезде 13 жаста болды. Болашағы белгісіз болғандықтан, 15 жасында Рено АҚШ Әскери академиясына қалай түсуге болатынын білу үшін Соғыс министріне хат жазды. Бастапқыда көңілі толмаса да, ол қабылданып, 1851 жылдан 1857 жылға дейін Вест-Пойнтта оқыды, бірақ көптеген бұзушылықтарға байланысты екі жыл қосымша оқуға қатысуға тура келді. Рено 1857 жылғы 28 маусымда 38 түлектің арасында 20-шы орынды иеленді. Ол 1-ші АҚШ драгундарына екінші лейтенант болып тағайындалды. 1857 жылғы 1 шілдеде Пенсильвания штатының Карлайл қаласындағы полкке келді. Азамат соғысы басталғанда 1-ші драгун 1-ші атқыштар полкі болып қайта аталды және 1862 жылғы қаңтарда Панама арқылы Вашингтонға жөнелтілді. Рено, енді капитан болған ол Антиетам шайқасына қатысты. 1863 жылғы 17 наурызда Вирджиния штатындағы Келли Форд шайқасында жараланды, оның аты атылып, үстіне құлап, нәтижесінде жамбас жорылысы пайда болды. Ол батылдығы мен еңбегі үшін майор шынжырлы дәрежесімен марапатталды. Жазылғаннан кейін, ол 1863 жылғы 10 шілдеде Уильямспорт шайқасында қайтадан соғысқа қатысты. 1864 жылы Рено Хоу-Шоп, Колд-Харбор, Тревильян станциясы, Дарбитаун-Жолы, Винчестер (3-ші), Кирнисвилл, Смитфилд Кроссинг және Седар-Крик шайқастарына қатысты. Седар-Крикте көрсеткен қызметі үшін ол подполковник шынжырлы дәрежесімен марапатталды. 1865 жылғы қаңтарда ол 12-ші Пенсильвания ерікті атқыштар полкінің полковнигі болып ерікті қызметке кірісті, кейін Джон Мосбидің партизандарына қарсы бригадаға қолбасшылық етті. Рено 1865 жылғы 13 наурыздан бастап "соғыс кезінде көрсеткен еңбегі үшін" АҚШ әскери қызметінің полковнигі шынжырлы дәрежесіне тағайындалды. 1866 жылғы 13 қаңтарда президент Эндрю Джонсон Реноны 1865 жылғы 13 наурыздан бастап АҚШ еріктілерінің бригадалық генералы шынжырлы дәрежесіне тағайындауға ұсынды, ал АҚШ Сенаты 1866 жылғы 12 наурызда бұл тағайындаманы бекітті. Соғыстан кейін Рено қысқа мерзімге Вест-Пойнтта оқытушы болып қызмет етті. 1865 жылғы 31 қазанда ол Нью-Орлеандағы әскери комиссияның судьялық адвокаты болды және отбасын да өзімен бірге алып келді. 1865 жылғы 4 желтоқсанда ол сол жердегі Бостандық бюросының проконсулы болып тағайындалды. 1866 жылғы 6 тамызда ол Колумбия департаментінің генерал-инспекторының көмекшісі ретінде Форт-Ванкуверге қайта тағайындалды. 1868 жылғы желтоқсанда ол майор болып тағайындалды және Канзас штатының Форт-Хейс қаласындағы әскери сотта қызмет етті. 1871 жылғы 21 шілдеде ол Оңтүстік Каролина штатының Спартанбург қаласында 7-ші атқыштар полкінің командирі болып тағайындалды. Бірнеше арнайы тапсырмадан кейін ол 1875 жылғы қазан айында Форт-Абрахам Линкольндегі біріктірілген полкке қосылды.

Marcus Albert Reno was born November 15, 1834, in Carrollton, Illinois, to James Reno (originally Reynaud) and his wife, the former Charlotte (Hinton) Miller, a divorcee with one daughter, Harriet Cordelia Miller, from her first marriage. The couple had six children together: Eliza, Leonard, Cornelia, Marcus, Sophronia, and Henry. Charlotte, the mother of Reno died June 25, 1848, after an extended illness. Marcus was 13. His future uncertain, at the age of 15, Reno wrote to the Secretary of War to learn how to enter the United States Military Academy at West Point, New York. After some initial disappointment, he was admitted and attended West Point from 1851 until 1857, requiring two extra years due to excessive demerits. Reno graduated June 28, 1857, 20th in a class of 38. He was assigned to the 1st U. S. Dragoons as a brevet second lieutenant. He reported to the regiment at Carlisle, Pennsylvania, on July 1, 1857. With the outbreak of the Civil war, the 1st Dragoons were renamed as 1st Cavalry Regiment and transferred through Panama to Washington, D. C., arriving in January 1862. Reno, now a captain, fought in the Battle of Antietam. He was injured at the Battle of Kelly's Ford in Virginia on March 17, 1863, when his horse was shot and fell on him, causing a hernia. He was awarded the brevet rank of major for gallant and meritorious conduct. After convalescing, he returned to fight July 10, 1863, at the Battle of Williamsport. In 1864, Reno took part in the battles of Haw's Shop, Cold Harbor, Trevilian Station, Darbytown Road, Winchester (3rd), Kearneysville, Smithfield Crossing and the Cedar Creek. For his service at Cedar Creek, he was brevetted lieutenant colonel. In January 1865, he entered volunteer service as colonel of the 12th Pennsylvania Volunteer Cavalry, later commanding a brigade against John Mosby's guerrillas. Reno received an appointment as brevet colonel in the Regular Army (United States), to rank from March 13, 1865, for "meritorious services during the war." On January 13, 1866, President Andrew Johnson nominated Reno for appointment to the grade of brevet brigadier general, U. S. Volunteers, to rank from March 13, 1865, and the United States Senate confirmed the appointment on March 12, 1866. Following the war, Reno served briefly as an instructor at West Point. On October 31, 1865, he became judge advocate of the Military Commission in New Orleans, bringing his family with him. On December 4, 1865, he was assigned as provost marshal of the Freedmen's Bureau there. On August 6, 1866, he was reassigned to Fort Vancouver as assistant inspector general of the Department of the Columbia. In December 1868, he was promoted to major and served on court martial duty at Fort Hays, Kansas. On July 21, 1871, he joined the 7th Cavalry as commander at Spartanburg, South Carolina. After several special assignments, he joined the consolidated regiment at Fort Abraham Lincoln in October 1875.

Кіші Бигхорн шайқасы

Рено 1876 жылы маусымда Кіші Бигхорн шайқасында Кастердің қол астында қызмет еткен аға офицер болды. Рено үш ротамен оңтүстіктен үндістер ауылына шабуыл жасауға тағайындалды, ал Кастер бес ротамен Кіші Бигхорн өзенін солтүстікке қарай кесіп өтіп, ауылға қарама-қарсы жақтан кіруді жоспарлады; Кастер капитан Фредерик Бентинді үш ротамен Сиу лагерінің оңтүстігіндегі аймақтарды барлауға және содан кейін қайтуға бұйырды. Капитан Томас Макдугалдың ротасы оқ-дәрі мен жабдық тасымалдаған керуенге сүйемелдеді. Тарихшылардың пікірінше, атты әскер офицерлері ауылдың қаншалықты үлкен екенін дұрыс түсінбеген. Ауылдың мөлшері (10 мыңға дейін киіз үй) және қатысқан жауынгерлердің саны туралы әртүрлі бағалаулар бар. Шайқас алаңына барғаннан кейін генерал Нельсон Апплтон Майлз "жауынгерлердің саны отыз бес жүзден аспайды" деп есептеді, ал бірнеше үнді тірі қалғандармен сұхбаттасқан капитан Фило Кларк "ең көп саны екі мың алты жүз" деді. Майлз: "Қай жағдайда болса да, олардың саны Кастердің жасағынан әлдеқайда көп болды" деп қорытындылады. Рено ауылға қарай жолға шықты. Өзенді кешіп өтетін жерде ол күмәнді көрінді. Онымен бірге жүрген доктор Портер Реноның өзіне карабинін қалап бармайтынын сұрағанына таңырқады. Аты оның қозғалысына кедеріл келтірді. Әскерлер ағаштардың жиегімен өтетін кезде бастапқыда қарсылық болмады. "Он минуттан аспай" ауыл көрінісіне келгенде Рено "Тұр!" және "Аяқтап күресуге дайындалыңдар!" деп бұйырды. Кейін ол: "Өзімді бір тұзаққа тартып алатынымды сезіндім" деп түсіндірді. Бастапқыда алдағы бірнеше үнді жауынгерлері әлі де бірнеше жүз метр қашықтықта болғанда, әскерлер аттан түсіп, шайқас шебін құрды. Бірақ көп ұзамай жүздеген жауынгерлер оларды қоршап алды. Рено мен оның жасағы өзен бойындағы ағаштарға шегінді. Өзен жағасында Арикара барлаушысы Қанды Нажы басына оқ тиді. Басқа барлаушылардың көпшілігі қашып кетіп, құтылды. Рено асығыс түрде өзенді кешіп, екінші жағындағы тік жарға қарай өрледі. Оның шегінуі жеңіліске ұшырады. Сол жерде оны Бентин үш ротасымен қарсы алды. Тынысы жетпей, Рено айғайлады: "Құдай үшін, Бентин! Тоқтатып, маған көмектес! Адамдарымның жартысын жоғалттым!" Осы кезде Реноның 140 адамының 40-ы қаза тапты, 7-сі жараланды, ал қалғандары ағаштарда қалды, бірақ олардың көпшілігі кейін оған қосыла алды. Біраз уақыттан кейін олар оларды қуған жауынгерлердің солтүстікке қарай бұрылып кеткенін көрді. Екі шақырымдай қашықтықта Макдугал керуенмен келе жатып оқ атылғанын естіді, "топырақ арасында естілетін тұнжыраған дыбыс". Бентин мен Рено жасағындағылар, тіпті бір құлағы саңырау болған лейтенант Эдвард Сетл Годфри де естіді. Рено мен Бентин екеуі де олар бұл дыбысты естімегендерін айтты. Сонымен қатар, олар оның себебін анықтау үшін бірден алға баспады, бұл кейін олар Кастерді тастап кеткен деген айыптамаларға себеп болды. Кастердің жағдайына немқұрайды қарағандықтары және бұйрық күтпегендері үшін капитан Томас Вейр оқ атылған дыбысқа қарай солтүстікке қарай шақырымдай аттанды, қазіргі Уэйр Пойнтқа жетті. Сол жерден олар үш шақырымдай солтүстікке қарай шаң мен түтін көріп, оның Кастердің адамдарынан екенін ойлады. Бірақ олар түтіннен шыққан жауынгерлерді көрді, олар "егін егілетін даладағы шегірткелердей" қалың болып, оларға қарай келе жатты. Көп ұзамай Бентин келді. Жағдайға қарап, ол "индиандармен күресу үшін бұл жердің тозақ екенін" түсінді. Олар бастапқы орнына, қазір "Рено-Бентин қорғаныс орны" немесе жай ғана "Рено төбесі" деп аталатын жерге шегіну керек деп шешті. Осы уақытта капитан Макдугал керуенмен келді. Кейін лейтенант Эдвард Матхи Уолтер Кемпке Реноның виски бөтелкесін көтеріп: "Менде жарты бөтелке бар" деп қарсы алғанын айтты. Макдугал Реноның шокқа ұшырап, бейбақ екенін байқады, бірақ олардың жағдайына қызығушылық танытпады. Ол Бентинге "басқаруды қолға алып, істі жүргізуге" шақырды. Бентин тез арада Реномен кездескен жердің жанындағы тік жарға ат тұғырына ұқсас қорғаныс периметрін құрды. Олар бірден және күні бойы шабуылға ұшырады. Түн түскен сайын шабуыл әлсіреп, Лакота ауылы той-думанға толы болды. Таңғы сағат 2:30-да екі рет атыс шыққаннан кейін шабуыл қайта басталды. Таң атқанда атыс қайтадан басталды және түстен кейінге дейін жалғасты, сонда сарбаздар алыстағы ауылдың бұзылып, тайпалардың оңтүстікке қарай жылжығанын көрді. Келесі күні, 27-сі, аман қалған әскерлер өзенге жақындады, онда генерал Альфред Терри және полковник Джон Гиббон және олардың күштері оларды тапты. Он үш аман қалған сарбаз шайқастағы батылдығы үшін Құрмет белгісімен марапатталды. Рено үшін сын ең көп болды. 1868 жылдан 1978 жылға дейін Армия үндістер ауылдарына он тоғыз шабуыл жасады. Тек біреуі сәтсіз аяқталды: Ренонікі (Кастердікі есептемегенде, ол сәтсіздікке ұшыраған ғана емес, апатты болды).

Reno was the senior officer serving under Custer at the Battle of the Little Bighorn in June 1876. Reno, with three companies, was to attack the Indian village from the south, while Custer with five companies intended to cross the Little Bighorn River farther north and come into the village from the opposite side; Custer ordered Captain Frederick Benteen with three companies to reconnoiter the areas south of the Sioux camp, and then return. Captain Thomas McDougall's company escorted the pack train carrying ammunition and supplies. Historians believe the cavalry officers did not understand how large the village was. Estimates vary as to the size of the village (up to 10,000 teepees) and the number of warriors engaged. After visiting the battlefield, General Nelson Appleton Miles estimated that the number of "warriors did not exceed thirty five hundred", while Captain Philo Clark, who interviewed a number of Indian survivors, "considered twenty six hundred as the maximum number". Miles concluded, "At all events, they greatly outnumbered Custer's command." Reno set off for the village. Crossing the ford, he seemed uncertain. Dr. Porter, riding with him, thought it odd when Reno asked if Porter wanted his carbine. His horse was unruly and "the gun got in the way." There was initially no resistance as the soldiers skirted the timber. After "not over ten minutes", and as they came into view of village, Reno ordered "Halt!" and "Prepare to fight on foot!"." He later explained, "I saw that I was being drawn into some trap." The initially few Indian warriors ahead were still several hundred yards away when troops dismounted and formed a skirmish line. Soon, however, the troops were outflanked by hundreds of warriors. Reno and his command fell back into the timber along the river. Near the river the Arikara scout Bloody Knife was shot through the head while next to Reno. Most of the other scouts slipped away and escaped. Reno led a hasty scramble across the river and up the bluffs on the other side. His retreat became a rout. There he was met by Benteen with his three companies. Out of breath, Reno called out, "For God's sake, Benteen! Halt your command and help me! I've lost half my men! By this time 40 of Reno's 140 men already had been killed, 7 were wounded, and an undetermined number had been left behind in the timber, although most of those abandoned would later manage to rejoin him. Shortly afterward, they were surprised that the pursuing warriors began to turn away from them and head north. Two miles back, McDougall, marching with the pack train, heard gunfire, "a dull sound that resounded through the hills". The troops with Benteen and Reno—even Lieutenant Edward Settle Godfrey, who was deaf in one ear—also heard it. Both Reno and Benteen claimed they never heard it. Further, they did not at once advance to find out the source, which would later gave rise to charges that they had abandoned Custer. Concerned with their seeming indifference to Custer's situation and not waiting for orders, Captain Thomas Weir rode north about a mile toward the sound of gunfire to the present day Weir Point, followed by his company. There they could see dust and smoke some three miles farther north. They first assumed it was some of Custer's men. As they watched, however, they saw warriors emerging from the smoke, heading toward them, "thick as grasshoppers in a harvest field". Soon Benteen arrived. Looking at the situation, he realized this was "a hell of a place to fight Indians." He decided they should retreat to their original position, now called the "Reno Benteen defense site" or simply "Reno Hill". Meanwhile, Captain McDougall had arrived at the site with the packtrain. Lieutenant Edward Mathey years later told Walter Camp that Reno greeted them holding up a bottle of whiskey and calling out, "I got half a bottle yet." McDougall found Reno disoriented, perhaps suffering from shock, certainly taking no interest in their precarious situation. He urged Benteen to "take charge and run the thing." Benteen quickly established a horseshoe shaped defensive perimeter on the bluffs near where he and Reno had met earlier. They were attacked immediately and throughout the rest of the day. As night fell the attack slackened off, while the Lakota village was alive with celebration. About 2:30 a. m., two rifle shots signaled a resumption of the attack. The firing resumed at dawn and continued until late in the afternoon, when the soldiers saw the distant village being broken up and the tribes moving south. The next morning, the 27th, the surviving troops moved closer to the river, where General Alfred Terry and Colonel John Gibbon and their forces found them. Thirteen survivors were awarded the Medal of Honor for their bravery in the battle. For Reno, criticism was his only reward. Between 1868 and 1878 the Army conducted nineteen attacks on Indian villages. Only one was unsuccessful: Reno's (not counting Custer's, which was not merely unsuccessful, but disastrous).

Кейінгі әскери мансап

Кіші Бигхорн шайқасынан кейін Реноға Дакота аймағындағы Аберкромби бекінісіне басшылық тағайындалды. 1876 жылғы желтоқсанда ол Жетінші атқыштар полкінің тағы бір офицері, капитан Джеймс М. Беллдің әйеліне ұнамсыз назар аударды, ал Белл сол кезде қатыспаған еді. 1877 жылғы 8 мамырда Сент-Полде әскери сот отырысы басталды. Реноға тағылған жеті айыптың алтауы бойынша кінәлі деп танылып, әскерден шығарылуға үкім шығарылды. Кейін президент Рутерфорд Б. Хейс бұл үкімді екі жылға қысқартты. Кіші Бигхорндағы батылдықсыздық және маскүнемдік туралы айыптамаларға жауап ретінде Рено тергеу комиссиясын сұрады және оған рұқсат берілді. Комиссия 1879 жылғы 13 қаңтарда Чикагода жиналды, және шайқаста болған көптеген офицерлер куәгер ретінде шақырылды. 26 күнге созылған жауаптан кейін, Бас әскери прокурор В.М. Данн өзінің пікірін және ұсыныстарын 1879 жылғы 21 ақпанда Соғыс министрі Джордж В. МакКрериге ұсынды. Ол былай деп қорытындылады: «Мен соттың майор Реноны батылдықсыздықпен айыптаудан ақтап тастауымен келісемін». Ол былай деп қосты: «Генерал Кастердің өліміне және оның жасағының қырылуына майор Реноның нашар дайындығы немесе батылдықсыздығы салдарынан көмекке бармауы себеп болды деген күдік немесе айыптама енді жойылды деп есептеледі».

Тергеу комиссиясы халық пікірін өзгертуге көп әсер етпеді. Кейін қатардағы әскерлер Рено мен Бентинге жағымды баяндама беруге мәжбүр болғанын мәлімдеді. Лейтенант Чарльз ДеРудио Уолтер Мейсон Кэмпке «бірнеше офицерлердің Реноны құтқару үшін бар күштерін жұмсау туралы жеке келісімге келгенін» айтты. 1904 жылы «Northwestern Christian Advocate» журналында Реноның бұрынғы редакторына «Кіші Бигхорн шайқасы кезінде және одан кейін оның ерекше әрекеттерінің» «ішімдікке байланысты» болғанын мойындағаны туралы хабарлама жарияланды. 1879 жылы Дакота аймағындағы Форт-Мидте командир болып қызмет еткен кезде Рено тағы да әскери сотқа тартылды, офицерлік мінез-құлыққа сай келмейтін іс-әрекеттер жасады, соның ішінде төменгі шенді офицер Уильям Джонс Николсонды физикалық түрде ұрды. Ол әскери тәртіпке және қағидаларға зиян келтіргені үшін айыпты деп танылды және 1880 жылғы 1 сәуірде қызметтен босатылды. Рено Вашингтон қаласында пәтер жалдады, онда ол зейнетақы бюросында сарапшы болып жұмыс істеген кезде әскери шенінің қалпына келтірілуіне табандылықпен ұмтылды.

Отбасы

Рено 1863 жылы Харрисбург қаласының тұрғыны Мэри Ханна Россқа үйленді. Олар Роберт Росс Рено есімді ұлдың ата-анасы болды және Камберленд округіне жақын, Нью-Камберленд, Пенсильваниядағы ферманың иесі болды. 1874 жылдың 10 шілдесінде ол Харрисбургте бүйрек ауруынан қайтыс болғанда, Рено Монтана штатының Милк-Ривер аңғарында еңбек етіп жатқан. Ол оның қайтысы туралы естіген соң, жаназасына қатысуға рұқсат сұрады. Ол үйге қайтуға асықты, бірақ генерал Альфред Терри оның өтінішін қабылдамады. 1882 жылдың 20 қазанында Нью-Йорк қаласынан Изабелла Стил Рей МакГуннеглге үйленді. Ол лейтенант-командир Уилсон МакГуннеглдің жесірі және үш ересек баланың анасы, соның ішінде армия офицері Джордж К. МакГуннегл де бар еді. Жаңа келген Изабелла Рено мен оның он сегіз жасар күйеу баласы Роберт арасында дерлік бірден шиеленіс туды. Ол оның шектен тыс құмар ойындары мен бейберек тіршілік салтына алаңдады, ал ол оның үнемі бақылауына қарсы болды. Олар Харрисбургтегі «Лохиэль» қонақүйінде тұрып жатқанда, Роберт үлкен сомаға қарыз жинады. Сонда, 1883 жылғы Рождество түні Роберт шақырусыз актриса Кэрри Суэйннің бөлмесіне терезеден кірді. Мисс Суэйн шағымданудан бас тартты, бірақ қонақүй басшылығы Ренолардың кетіп қалуын талап етті. Рено ұлын Питтсбургтегі туысымен бірге тұруға жіберді. Олардың арасы суынып, бірнеше жылдан кейін ажырасып кетті. Ақырында Изабелла оны қараусыздыққа айыптап, 1888 жылдың қазан айында ажырасу туралы өтініш берді. Сот оның өтінішіне дереу жауап бермеді, ал 1889 жылдың ақпан айының соңында Рено ажырасу туралы өтініш берді, Изабелла оны «1887 жылдың ақпан айында тастап кеткенін» мәлімдеді. Изабелла 1904 жылдың 14 қаңтарында қайтыс болды. Роберт Росс Рено 1885 жылдың мамыр айында Мария Итти Кинниге үйленді. Оның кәсіби жобалары сәтсіз аяқталып, ол саяхатшы сатушы болды. Итти одан сирек хабар алатын, ал алғанда ақша сұраумен келді. 1898 жылдың 19 тамызында ол оның жеңесіне: «Итти ажырасуға мәжбүр болсын, әйтпесе мен ажырасамын» деп телеграмма жіберді. Ол қазан айында ажырасу туралы өтініш берді, ол 1899 жылдың 22 маусымында мақұлданды. Ол 1941 жылдың 4 маусымында қайтыс болды.

Өлім, әскери тексеру және қайта жерлеу

1889 жылдың наурыз айының ортасында Реноға тілде қатерлі ісік диагнозы қойылды. 1889 жылдың 19 наурызында Вашингтондағы Провиденс ауруханасына жатқызылып, сол күні операция жасалды. Ауруханада жатқанда пневмонияға шалдығып, 1889 жылдың 30 наурызында таңертең 54 жасында қайтыс болды. Оның жерлеуіне дайындық жасалмағандықтан, оны Харрисбургтегі (Пенсильвания штаты) Росс отбасының жерлеу учаскесінде бірінші әйелімен бірге қайта жерлеуге дейін Вашингтондағы Гленвуд зиратына уақытша жерлеуге келісті. Бірақ ол жерде оның мәйіті табылған жоқ, сондықтан оның уақытша, белгісіз қабірі оның соңғы демалыс орны болды. Бірнеше жыл өткен соң, Литтл Бигхорн шайқасының жерінде Реноға ескерткіш орнату туралы ұсыныс жасалды. Кастердің жесірі Элизабет Бэкон Кастер бұл жерде Реноға ескерткіш орнатуға қарсылық білдірді. 1926 жылы ол былай деп жазды: "Мен Литтл Бигхорн шайқасының батырларына ескерткіш орнатуды қалаймын, бірақ полктің жалғыз қорқақ адамды құрметтеу үшін емес". 1967 жылы Чарльз Рено, Реноның шөбересінің өтініші бойынша, АҚШ әскери комиссиясы Реноның 1880 жылғы әскери трибуналын қайта қарады. Комиссия Реноның қызметтен босатылуы заңсыз деп шешіп, оған құрметті түрде зейнет беруге рұқсат берді. 1967 жылдың 9 қыркүйегінде оның мәйіті құрметпен қайта жерленді (Монтана штатының Биллингс қаласындағы шіркеу қызметі және оның қабірінде он бір зеңбірекпен салют жасалды) Литтл Бигхорн шайқасының жеріндегі Кастер ұлттық зиратына. Рено Литтл Бигхорн шайқасына қатысқан және бұрынғы қолбасшысының атымен аталған зиратта осындай құрметпен жерленген жалғыз қатысушы болды.

Түрлі-түрлі

Вест-Пойнтке тағайындалған кезде Реноның бойы шамамен 1,5 метр (2 метр) және салмағы белгілі болмаған. Оның шашы қара, көзі қоңыр, терісі күңгірт болған. Форт-Ванкуверде қызмет еткенде Рено Вашингтон ложасы №4-ке қосылып, масондыққа қабылданды. Ол 1867 жылдың 6 шілдесінде масондық дәрежесіне ие болды, 3 тамызда Fellowcraft Mason дәрежесіне көтерілді, ал 21 тамызда Master Mason дәрежесіне жетті.

Кино және теледидардағы суреттер

Лиам Салливан 1960 жылы ABC / Warner Brothers батыс телесериалы «Cheyenne»-дің «Gold, Glory and Custer Prelude» атты эпизодында Барри Атвотермен бірге полковник Маркус Рено рөлін сомдады. 1965 жылы Сидни Салкоу режиссерлік еткен «The Great Sioux Massacre» фильмінде майор Рено рөлін актер Джозеф Коттен ойнады. 1967 жылы «Батыстың Кастері» фильмінде Рено рөлін актер Тай Хардин ойнады. Ол 1977 жылы телефильмде «Джордж Армстронг Кастердің әскери сотталуы» фильмінде Уильям Дэниелс ойнады. 1991 жылы «Таң жұлдызының ұлы» телесериалында Рено рөлін Майкл Медейрос ойнады.