Кіріспе

Гонконгтағы синагога

Охель Леа синагогасы (ивритше: בית הכנסת אהל לאה Beit Ha Knesset Ohel Leah) және оның жанындағы еврейлік демалыс клубы мен еврейлік қоғамдық орталығы бір ғасырдан астам уақыттан бері Гонконгтағы еврейлердің әлеуметтік және діни өмірінің орталығы болып табылады. Бастапқыда қауымның көп бөлігі бағдади еврейлерінен тұрған, ал синагога Лондонның испан және португал қауымының хахамының басқаруында болды: қазір ол толық тәуелсіз және еврей диаспорасының әртүрлі өкілдерін қамтиды. Гонконгтағы еврейлердің көпшілігі Робинсон жолы мен Касл жолының қиылысында орналасқан синагогаға жақын жерде тұрады. Колониялық сефард сәулетінің көрнекті үлгісі, екі қабатты, ақ түсті, көп мұнаралы синагога Гонконг аралының ортаңғы деңгейіндегі болат пен шыныдан жасалған биік ғимараттардың арасында жатыр. Синагоганы Лигх & Оранж архитекторлары жобалаған және 1901–1902 жылдары салынған. 1998 жылы 6 миллион АҚШ долларына толық қайта жаңартылып, ішкі және сыртқы пішіні бастапқы күйіне келтірілді. Охель Леа есімі Якоб, Эдвард және Мейер ағайындыларының анасы, синагога құрылысы үшін жер сыйлаған Лия Сэссонның құрметіне берілген. Сассондар ХІХ ғасырдың ортасы мен соңында Гонконгқа қоныстанған Үндістаннан шыққан алғашқы сефард саудагерлерінің бірі болды. Охель Леа – қазіргі православиелік қауым және 1961 жылы алғашқы ресми раввині тағайындалды. Гонконгта тағы үш еврей қауымы пайда болды: Израильдік экспатрианттардың көпшілігін құрайтын Сефард қауымы; Хабад Лубавич; және либералды реформа және консервативті қозғалыстармен байланысты Біріккен еврей қауымы. Дегенмен, көптеген діндар бірнеше қауымға мүше болып қатысады.

Қорғау

Тарихи синагога алғаш рет 1987 жылғы шілдеде І санаттағы тарихи ескерткіш ретінде тіркелді. 1987 жылғы желтоқсанда ғимаратты бұзу мүмкіндігі туралы әңгіме болғандықтан, тізім ерікті түрде алынып тасталды. Ғимаратты бұзудан дереу қорғау мақсатында, Гонконг үкіметінің Ежелгіліктер басқармасы оны болашақ ескерткіш деп жариялады. Осылайша, Охель-Лиа синагогасы үкімет пен иесі арасындағы келісім негізінде сақталды. 1990 жылдан бері ол қайтадан І санаттағы тарихи ескерткіш мәртебесіне ие. 1998 жылғы жаңарту жұмыстары 2000 жылғы ЮНЕСКО Азия-Тынық мұхиты мұрасы сыйлығының «Мәдени мұраны сақтаудағы үздік жоба» номинациясын жеңіп алды.