Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
100 пушкалы бірінші дәрежелі Корольдік теңіз флотының желілік кемесі (1756)
100 gun first rate Royal Navy ship of the line (1756)
HMS Royal George Корольдік теңіз флотының желілік кемесі болды. 1756 жылғы 18 ақпанда суға түсірілген кезде ол әлемдегі ең үлкен соғыс кемесі еді. Вулвич кемежайында құрылысы он жылға созылды. Кеме Жеті жылдық соғыс кезінде, соның ішінде 1757 жылғы Рошфортқа шабуылда бірден қызметке кірісті. 1759 жылғы Киберон шығанағы шайқасында ол адмирал сэр Эдвард Хоуктің флагманы болды. Соғыс 1763 жылы аяқталғаннан кейін кеме тоқтатылды, бірақ 1777 жылы Америка Тәуелсіздік соғысы үшін қайта қолданылды. Одан кейін 1780 жылы Сент-Винсент мүйісі шайқасында контр-адмирал Роберт Дигбидің флагманы ретінде қызмет етті. Royal George 1782 жылғы 29 тамызда Портсмут маңындағы Спитхедте тұрып, батып кетті. Кеме корпусын жөндеу үшін қасақана бұрылды, бірақ бұрылыс тұрақсыз болып, бақылаудан шықты; кеме суға толып, шөкті. 800-ден астам адам қаза тауып, бұл Ұлыбританияның аумақтық суларындағы ең қауісті теңіз апаттарының біріне айналды. Кемені құтқару және Солентте кеме қатынасына қауіп тудырғандықтан, оны бірнеше рет көтеруге тырысты. 1782 жылы Чарльз Сполдинг өзі жасаған суға түсу қоңырауы арқылы он бес 12 фунттық зеңбіректерді алып шықты. 1834-1836 жылдары Чарльз және Джон Дийн өзі ойлап тапқан суға түсу шлемі арқылы тағы да көп зеңбіректерді тауып алды. 1839 жылы Корольдік инженерлер Чарльз Пасли оқ-дәріге толтырылған бочкаларды пайдаланып, апатты бөлшектеу жұмыстарын бастады. Паслидің тобы 1839 және 1842 жылдар аралығында тағы да зеңбіректер мен басқа да заттарды алып шықты. 1840 жылы олар апаттың қалған бөлігін жарылыс арқылы жойды, нәтижесінде Портсмут және Госпорт қалаларындағы терезелер бірнеше шақырым қашықтықта қирады.
HMS Royal George was a ship of the line of the Royal Navy. A first rate with 100 guns on three decks, she was the largest warship in the world at the time of her launch on 18 February 1756. Construction at Woolwich Dockyard had taken ten years. The ship saw immediate service during the Seven Years' War, including the Raid on Rochefort in 1757. She was Admiral Sir Edward Hawke's flagship at the Battle of Quiberon Bay in 1759. The ship was laid up following the conclusion of the war in 1763, but was reactivated in 1777 for the American Revolutionary War. She then served as Rear Admiral Robert Digby's flagship at the Battle of Cape St Vincent in 1780. Royal George sank on 29 August 1782 whilst anchored at Spithead off Portsmouth. The ship was intentionally rolled so maintenance could be performed on the hull, but the roll became unstable and out of control; the ship took on water and sank. More than 800 people died, making it one of the most deadly maritime disasters in British territorial waters. Several attempts were made to raise the vessel, both for salvage and because she was a major hazard to navigation in the Solent. In 1782, Charles Spalding recovered fifteen 12 pounder guns using a diving bell of his own design. From 1834 to 1836, Charles and John Deane recovered more guns using a diving helmet they had invented. In 1839 Charles Pasley of the Royal Engineers commenced operations to break up the wreck using barrels of gunpowder. Pasley's team recovered more guns and other items between 1839 and 1842. In 1840, they destroyed the remaining structure of the wreck in an explosion which shattered windows several miles away in Portsmouth and Gosport.
Қызмет
Австрия мұрагерлігі соғысы (1740–48) кезінде туындаған мәселелерге байланысты, Адмиралтейство 1745 жылғы Ереже бойынша британдық кемелердің жобасын жаңартуға тырысты. 1746 жылдың 29 тамызында Адмиралтейство жаңа жоба бойынша 100 зеңбірекке ие бірінші разрядтағы кеменің құрылысын тапсырды, оның аты Royal Anne болуға тиіс болған. Кеме 1746 жылы Вулвич кемежайында салынды, бірақ 1748 жылы соғыс аяқталғанда құрылысы аяқталмады, бұл құрылыс жұмыстарын баяулатты. Кеме құрылысы кезінде Royal George деп аталды. Ол 1756 жылға дейін, дипломатиялық революция кезінде, Жеті жылдық соғыс басталғанға дейін бірнеше ай бұрын (1756–63) аяқталды. Кеме 1755 жылдың қазан айында, суға түсіруге дайын болмас бұрын, алғашқы командирі капитан Ричард Доррилл болып тағайындалды. Ол 1756 жылдың 18 ақпанында суға жіберілді. Ол кездегі әлемдегі ең үлкен соғыс кемесі, оның тоннажы 2000 тоннадан асты және ол "он сегізінші ғасырдағы жаппай қырып-жою құралына тең" болды. Royal George 1756 жылдың мамырында, Жеті жылдық соғыс басталған кезде, адмирал сэр Эдвард Хоуктың қол астында Батыс эскадрильясына (канал флоты деп те аталады) қосылды. 1756 жылдың шілдесінде капитан Дорриллдың орнын капитан Джон Кэмпбелл басты, ал 1757 жылдың басында оның орнын капитан Мэтью Бакл басты. Командасының көп бөлігі кемеде болуының себебі дезертирлікке қаулы болды: жағалауға рұқсат тоқтатылды. Сәйкесінше, кемеге тағайындалған барлық экипаж мүшелері, сол күні таңертең жағаға жіберілген алпыс теңізші-жаяу әскерінен басқа, кеме батып кеткен кезде оның бортында болды. Кемедегі экипаждың нақты саны белгісіз, бірақ шамамен 1200 адам болған деп есептеледі. 2009 жылдың сәуір айында Уайт аралы кеңесі Royal George-ты еске алу үшін Райд эспланадасындағы жаңадан қалпына келтірілген Эшли бағына жаңа ескерткіш тақта орнатты. Бұл 1965 жылы Бирма графы Маунтбеттен ашқан түпнұсқа тақтаның көшірмесі, ол 2006 жылы Royal George мемориалдық бағына, сондай-ақ эспланадаға көшірілді. Әскери сот офицерлерді және экипажды (көпшілігі қаза тапқан) ақтады, апатты "ағаштардың жалпы тозуына" кінәлады және кеменің қаңқасының бір бөлігі кеменің қисайған кезіндегі күштің әсерінен зақымданғаны суға батудың ең ықтимал себебі екенін айтты. Мысалы, теңіз тарихшысы Николас Трейси Холлингберидің кеме палубасында су жиналып, оның деңгейінің өзгеруіне себеп болғанын мәлімдеді. Нәтижесінде пайда болған бос беттік әсер кеменің тұрақтылығына зиян келтірді. Суға батып кеткен теңізшілердің жесірлері мен балаларына көмектесу үшін Ллойдтың кофеханасы қор құрды, бұл ақырында Ллойдтың патриоттық қорына айналды.
Because of problems encountered during the War of the Austrian Succession (1740–48), the Admiralty attempted to modernise British ship designs with the 1745 Establishment. On 29 August 1746, the Admiralty ordered construction of a 100 gun first rate of the new design, to be named Royal Anne. She was laid down at Woolwich Dockyard in 1746 but was unfinished when the war ended in 1748, causing construction to slow. The ship was renamed Royal George while under construction. She was not completed until 1756, during the Diplomatic Revolution, a few months before the outbreak of the Seven Years' War (1756–63). The ship was commissioned in October 1755, before she was ready to launch, with her first commander being Captain Richard Dorrill. She was launched on 18 February 1756. The largest warship in the world at the time, she measured more than 2,000 tons burthen and was the "eighteenth century equivalent of a weapon of mass destruction". Royal George joined the Western Squadron (also known as the Channel Fleet) under Admiral Sir Edward Hawke in May 1756, just as the Seven Years' War began. Captain Dorrill was succeeded by Captain John Campbell in July 1756, who was in turn succeeded by Captain Matthew Buckle in early 1757. The reason most of her complement were aboard was because of fear of desertion: all shore leave had been cancelled. Accordingly, every crew member then assigned to the vessel was aboard it when it sank, except for a detachment of sixty marines sent ashore that morning. The exact number of the total crew on board is unknown, but is estimated to have been around 1,200. In April 2009, Isle of Wight Council placed a new memorial plaque in the newly restored Ashley Gardens on Ryde Esplanade in memory of Royal George. It is a copy of the original plaque unveiled in 1965 by Earl Mountbatten of Burma, which was moved in 2006 to the Royal George Memorial Garden, also on the Esplanade. A court martial acquitted the officers and crew (many of whom had perished), blaming the accident on the "general state of decay of her timbers" and suggesting that the most likely cause of the sinking was that part of the frame of the ship gave way under the stress of the heel. For example, naval historian Nicholas Tracy stated that Hollingbery allowed water to accumulate on the gundeck. The resulting free surface effect eventually compromised the ship's stability. A fund was established by Lloyd's Coffee House to help the widows and children of the sailors lost in the sinking, which was the start of what eventually became the Lloyd's Patriotic Fund.
Дийн ағайындылары (1834)
1834 жылға дейін сүйіккенде ешқандай жұмыс жүргізілмеді, содан кейін Чарльз Энтони Дин және оның інісі Джон, олар өзіндік ойлап тапқан алғашқы ауа сорғысымен жабдықталған суға түсу шлемін қолданып, жұмысты бастады. 1834-1836 жылдары олар 7 темір 42 фунттық, 18 мыс 24 фунттық және 3 мыс 12 фунттық зеңбіректерді тауып алды, олар үшін ол Орднанс кеңесінен құтқару ақысын алды. Қалған зеңбіректер лайдың және сүйіккеннің ағаш конструкцияларының астында көміліп, қалпына келтірілмейтін болды. Осы операция кезінде жергілікті балықшылар суға түсушілерден теңіз түбіндегі бір нәрсені тексеруді сұрады, себебі олардың торлары үнемі соған ілігіп қалатын. Джон Диннің Корольдік Джорджтан солтүстік-шығысқа қарай жасаған суға түсуі Мэри Розаның ағаш конструкцияларын және зеңбіректерін ашты, оның жатқан жері ғасырлар бойы алғаш рет анықталды. Паслидің операциясы суға түсу саласында көптеген жаңалықтарды енгізді, соның ішінде суға түсудегі алғашқы жұптық жүйе, ол суға түсушілеріне жұппен жұмыс істеуді бұйырды. Сонымен қатар, капрал Джонс әуе түтігі ілініп қалғаннан кейін оны кесіп босатуға мәжбүр болғаннан кейін алғашқы шұғыл суға жүзуді жасады. Өкінішке орай, сапырауық Уильямсқа жасалған алғашқы медициналық есеп те осы кезеңге жатады. Ертедегі суға түсу шлемдерінде кері клапан болмаған. Бұл түтік зардап шексе, суға түсушінің басының үстіндегі жоғары қысымды ауа шлемнен тез шығып, қатты теріс қысымды тудырып, кейде өмірге қауіпті салдарға әкелді. 1842 жылы Британдық ғылымды дамыту қауымдастығының мәжілісінде сэр Джон Ричардсон 1841 жылдың 14 қазанында құтқару операциялары кезінде алған жарақатынан кейін дайвер Родерик Кэмеронның суға түсу аппаратын және емделуін сипаттады. 1840 жылы сүйіккенді жою мақсатымен бақыланатын жарылыстар қыркүйекке дейін жалғасты. Сол жылы бір күні Корольдік инженерлер Портсмут және Госпортқа дейінгі жердегі терезелерді қиратқан үлкен бақыланатын жарылыс жасады. Осы уақытта Пасли 1839 жылы тағы 12 зеңбірек, 1840 жылы тағы 11 және 1841 жылы 6 зеңбірек тауып алды. 1842 жылы ол тек бір темір 12 фунттық зеңбірек таба алды, себебі ол суға түсушілерге зеңбіректерді іздеудің орнына корпустың ағаш конструкцияларын алып тастауға көңіл бөлді. 1840 жылы табылған басқа заттарға хирургтің мыс құралдары, "жібегі мүлдем жетілген" атлас тоқыма жібек киімдері және былғары бұйымдар жатты, бірақ жүннен жасалған киімдер табылған жоқ. 1843 жылға қарай кеменің кілі мен төменгі ағаш конструкциялары толығымен көтеріліп, учаске таза деп жарияланды.
No further work was carried out on the wreck until 1834, when Charles Anthony Deane and his brother John, using the first air pumped diving helmet which they had invented, began work. From 1834 to 1836 they recovered 7 iron 42 pounders, 18 brass 24 pounders and 3 brass 12 pounders for which he received salvage from the Board of Ordnance. The remaining guns were buried under mud and the timbers of the wreck and were unrecoverable. It was during this operation that local fishermen asked the divers to investigate something on the seabed that their nets kept snagging. A dive by John Deane north east of Royal George revealed timbers and guns from Mary Rose, the first time that its resting place had been located in centuries. Pasley's operation set many diving milestones, including the first recorded use of the buddy system in diving, when he ordered that his divers operate in pairs. In addition, a Corporal Jones made the first emergency swimming ascent after his air line became tangled and he had to cut it free. A less fortunate milestone was the first medical account of a diver squeeze suffered by a Private Williams: the early diving helmets used had no non return valves; this meant that if a hose became severed, the high pressure air around the diver's head rapidly evacuated the helmet, causing tremendous negative pressure with extreme and sometimes life threatening effects. At the British Association for the Advancement of Science meeting in 1842, Sir John Richardson described the diving apparatus and treatment of diver Roderick Cameron following an injury that occurred on 14 October 1841 during the salvage operations. In 1840, the use of controlled explosions to destroy the wreck continued through to September. on an occasion that year the Royal Engineers set off a huge controlled explosion which shattered windows as far away as Portsmouth and Gosport. Meanwhile, Pasley had recovered 12 more guns in 1839, 11 more in 1840, and 6 in 1841. In 1842 he recovered only one iron 12 pounder, because he ordered the divers to concentrate on removing the hull timbers rather than search for guns. Other items recovered, in 1840, included the surgeon's brass instruments, silk garments of satin weave "of which the silk was perfect", and pieces of leather; but no woollen clothing. By 1843 the whole of the keel and the bottom timbers had been raised and the site was declared clear.
Құрамында қалған ағаш және оқ
Кемеден алынған 24 фунттық зеңбірек Корольдік қару-жарақ жинағының бөлігі болып табылады және Саутси қамалында қойылған. Құтқарылған қола зеңбіректердің бірнешеуі Лондонның Трафальгар алаңындағы Нельсон бағанасын құру үшін қайта балқытылды. Коринфтік капитель Вулвич Арсеналы құйма зауытында құйылған қола элементтерден жасалған. Олардың кейбіреулерінің салмағы өте ауыр болса да, үш үлкен металл белдеу арқылы тасқа ойылған ойыстарға бекітілді. Қайта пайдаланған материалдардан түрлі еске алу заттары жасалды. 1850 жылдары кемеден алынған ағаш J. Thurston & Co. компаниясы Бургли үйінің солтүстік жанағы үшін бильярд үстелін жасауға қолданылды. "Корольдік Джорджтан" құтқарылған ағаштан 1850 жылы қайтыс болған әйгілі мал бақтаушысы Джордж Уомбвеллдің қалыпы жасалды, сондай-ақ "Корольдік Джорджтың Спитхедте 1782 жылдың тамызындағы қазасы туралы хабарлама, 1783 жылы Трейсидің оны көтеру әрекеті, сондай-ақ 1839-1840 жылдары полковник Паслидің оқ-дәрі жарылысы арқылы қираған кемені алып тастау операциялары" кітабының мұқабасы жасалды.
A 24 pounder from the ship is part of the Royal Armouries collection and on display at Southsea Castle. Several of the salvaged bronze cannon were melted down to form part of Nelson's Column in London's Trafalgar Square. The Corinthian capital is made of bronze elements, cast at the Woolwich Arsenal foundry. The bronze pieces, some weighing as much as are fixed to the column by the means of three large belts of metal lying in grooves in the stone. Recovered materials were used to make a variety of souvenirs. In the 1850s, timber from the ship was used to make the billiard table by J. Thurston & Co. for the North Wing of Burghley House. Wood salvaged from the Royal George was also used to make the coffin for the famous menagerie owner George Wombwell who died in 1850 and the covers of A Narrative of the loss of the Royal George, at Spithead, August, 1782; including Tracey’s Attempt to raise her in 1783, also Col Pasley’s Operations in Removing the Wreck, by Explosions of Gunpowder, in 1839 40 by Colonel Pasley.