Оссиан Свит – Детройдтағы афроамерикалық дәрігер (1895-1960). 1925 жылы үйіне шабуыл жасаған көтерілісшілерден өзін қорғаған үшін сотталды. Тарих, құқық, нәсілдік теңсіздік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық дәрігер (1895–1960)
American physician (1895–1960)
Оссиан Свит (/ˈɒʃən/ OSH ən; 30 қазан, 1895 – 20 наурыз, 1960) – Мичиган штатының Детройт қаласында тұрған афроамерикалық дәрігер. Ол 1925 жылы, Свит олардың үйіне көшіп келгеннен кейін наразылық білдірген ақ нәсілділерге қарсы өзін-өзі қорғау үшін қару қолданғаннан кейін кісі өлтіру айыпталғанымен танымал. Оның үйіне тас лақтырылып, терезелер сыныпты. Оқтар атылып, бір ақ нәсілді адам қаза тауып, тағы біреуі жараланды. Свит, оның әйелі және үйде болған тоғыз серігі (ішінде екі бауыры) тұтқындалып, кісі өлтіруде айыпталды. Алғашқы сотта қазылар алқасы бірнеше айыпталушыға қатысты үкімге келісе алмады. Сот процесі тоқтатылды. Сот қорғау тарапының айыпталушыларды бөліп қарау туралы өтінішін қабылдады, ал прокурор Оссианның кіші інісі Генри Свитті алдымен соттауға шешім қабылдады. Генри Свитті толығымен ақ нәсілділерден құралған қазылар алқасы ақтағаннан кейін, прокурор қалған айыпталушыларды соттаудан бас тартып, оларға қойылған айыптарды түсірді. Бұл істер «Свит соттары» деп белгілі болды. Түсті терілі адамдардың құқықтарын қорғау жөніндегі ұлттық қауымдастық (NAACP) Свит пен оның серіктерінің қорғанысына көмектесті, алдымен клиенттерді қорғау үшін Чарльз Х. Махониді, содан кейін танымал адвокат Кларенс Дарроуды жалдады, бұл сотқа ұлттық назар мен бұқаралық ақпарат құралдарының қызығушылығын арттырды. Флоридада шаруа отбасында дүниеге келген Свит дайындық курстарын оқып, бакалавр дәрежесін алды. Ол тарихи афроамерикандық университет саналатын Говард университетінде медициналық білім алды. Детройттағы соттан кейін оның қызы Ива, әйелі Глэдис және бауыры Генри туберкулезден қайтыс болды.
Ossian Sweet (/ˈɒʃən/ OSH ən; October 30, 1895 – March 20, 1960) was an African American physician in Detroit, Michigan. He is known for being charged with murder in 1925 after he and his friends used armed self defense against a hostile white mob protesting after Sweet moved into their neighborhood. Stones were thrown at his house, breaking windows. Shots were fired, and one white man was killed and another wounded. Sweet, his wife, and nine associates at the house (including two brothers) were all arrested and charged with murder. At the first trial, the jury could not agree on verdicts for several defendants. The judge declared a mistrial. The court accepted the defense motion to sever the defendants, and the prosecutor decided to first try Henry Sweet, Ossian's youngest brother. After the all white jury acquitted Henry Sweet, the prosecutor declined to prosecute the rest of the defendants and dismissed the charges against them. Collectively these were known as the Sweet Trials. The National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) provided assistance for the defense of Sweet and his co defendants, first hiring Charles H. Mahoney to represent the clients, then hiring the noted attorney Clarence Darrow which brought more national attention and media to the trial. Born in Florida to a farming family, Sweet went to Wilberforce College for preparatory work and his undergraduate degree. He earned his medical degree from Howard University, also a historically black university. In the years after the trial in Detroit, his daughter Iva, wife Gladys, and brother Henry all died of tuberculosis.
Өмірбаян
Оссиан Свит 1895 жылы Флорида штатының Бартоу қаласында Генри Свит пен Дора Девоунның екінші ұлы болып дүниеге келді. 1898 жылы оның әкесі Генри Флорида штатының Полк округіне қарасты Бартоу қаласында ферма сатып алып, бүкіл отбасымен сол жерге көшіп барды. Олар шағын фермада тұрды, ал балалары мал бағумен және егістік жұмыстарымен айналысты. Свиттердің барлығында он бала болды, оның ішінде ағасы Генри де бар еді; олар фермадан тапқан аз ақшаға тығыз жағдайда өмір сүрді. Бес жасында Оссиан Свит ақ нәсілділер тобының қара нәсілді жасөсперім Фред Рошельді линчелеп өлтіргенін көрді. Свит кейіннен айтқанынша, ол түнде үйден шамамен бір шақырымдай жерде жалғыз болғанда, бұталардың арасынан Рошельдің өртеліп жатқанын көрді. Кейін Свит оқиғаны "қорқынышты егжей-тегжейлі айта алды: керосиннің иісі, Рошельдің отқа оранғандағы айқайы, көрершілердің естелік ретінде үйге алып кету үшін күйген еттің бөліктерін жинауы". Африкалық Методист Епископтік шіркеуі (AME) қарызды төлеп, колледждің меншігіне және басқаруына ие болды. Свит сегіз жыл бойы Уилберфорс колледжінде оқыды. Алғашқы төрт жылды колледжге дайындалу үшін дайындық мектебінде өткізді, онда латын, тарих, математика, ағылшын тілі, музыка, сурет салу, философия, әлеуметтік және табиғаттанудың негіздері, сондай-ақ шет тілі (вероятно, француз тілі) оқыды. Оқу ақысы мен кітаптары үшін 118 доллар төлеу үшін Свит қар қарып, пештерді жағып, ыдыс-аяқ жуып, дастарқанға қызмет етіп, қонақүйдің қызметшісі болып жұмыс істеді. Уилберфорста ол Каппа Альфа Пси бауырластығының Дельта бөлімінің негісқалаушы мүшесі болды. 25 жасында ғылым бакалавры дәрежесін алды. Уилберфорстан кейін Свит Вашингтондағы тарихи қара нәсілділер колледжі – Хауард университетіне түсіп, онда медициналық аккредитациясын алды. Жастық шағында Свит оқуға деген жауапкершілігін көрсетті және Джим Кроу дәуірінде оңтүстік қара нәсілді адамы ретінде табысқа жетуге ұмтылды. Свит отбасының басшысы болды; ол кіші туыстарына да еңбек етуге және білім алуға жол ашты. Білімі арқылы ол W. E. B. Du Bois атаған "Талантты ондыққа" – өз халқының өмірін жақсартуға ұмтылған қара нәсілді мамандарға қосылуға ниеттенді. Du Bois кейіннен Свиттің сот ісі туралы жазып, дәрігерді жас африкалық американдық жігіттерге шабыт беру үшін жетістіктің үлгісі ретінде көрсетті.
Ossian Sweet was born in 1895 in Bartow, Florida as the second son of Henry Sweet and Dora Devaughn. In 1898, his father, Henry, bought a farm in Bartow, the county seat of Polk County, Florida, and moved there with his entire family. They lived in a small farmhouse, and the children worked with the farm animals and in the fields. The Sweets had a total of ten children, including his brother Henry; they lived in cramped quarters on what little money they could earn through their farm. At age five, Ossian Sweet witnessed the lynching of a black male teenager, Fred Rochelle, who was burned to death by a white mob. According to Sweet's later account, he was out alone at night about a mile from home, where he watched from the bushes as Rochelle was burned. Sweet later could "recount it with frightening specificity: the smell of the kerosene, Rochelle's screams as he was engulfed in flames, the crowd's picking off pieces of charred flesh to take home as souvenirs". The African Methodist Episcopal Church (AME) paid the debt and took over ownership and operation of the college. Sweet attended Wilberforce for eight years. During the first four years, he studied in its prep school, learning Latin, history, mathematics, English, music, drawing, philosophy, social and introductory science, and foreign language (probably French) to prepare for college. Sweet took work shoveling snow, stoking furnaces, washing dishes, waiting tables, and working as a hotel bellhop to pay the $118 for his tuition and books. At Wilberforce, he became a charter member of the Delta chapter of the fraternity Kappa Alpha Psi. He earned a Bachelor of Science degree at age 25. After Wilberforce, Sweet attended Howard University, a historically black college in Washington, D. C., where he earned his medical accreditation. As a youth, Sweet had demonstrated dedication to his schoolwork, and he strove to succeed as a Southern black man in the Jim Crow era. Sweet became a leader in his family; he paved the way for his younger siblings to work hard and become educated as well. Through his education, he aspired to be among what W. E. B. Du Bois called the Talented Tenth: black professionals who would improve life for their people. Du Bois later wrote about Sweet's legal case and held the physician up as an example of achievement to inspire young African American men.
Қызыл жаз
1919 жылдың шілдесінде Суит Говард университетінде оқып жүргенде Вашингтон қаласындағы нәсілдік дүрбелеңге куә болды. АҚШ астанасы 1919 жылғы «қызыл жаз» деп аталатын кезеңде нәсілдік зорлық-зомбылық ошағы болған 20 қаланың біріне кірді. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі әлеуметтік шиеленістер мен соғыс ардагерлері елге оралғаннан кейін жұмыс және тұрғын үй үшін болған бәсекелестіктің салдарынан туындады. Ардагерлердің жұмысқа қайта оралуына көмек аз болды, сонымен қатар ақ және қара нәсілділердің екеуі де олардың қиындықтарына наразылық білдірді. Ақ әйелге қара нәсілділер шабуыл жасады деген қауесет бір топ адамды қоздырып, олар қара нәсілділер тұратын ауданға барып, көшедегі адамдарға шабуыл жасады. Келесі үш күн бойы дүрбелең қаланың әртүрлі аудандарында қайта жаңғырып, әскери форма кигендері бар ақ нәсілділер трамвайлардан қара нәсілділерді тартып шығып немесе көшеде шабуылдады. Қара нәсілді азаматтар қаруланып, қарсы тұрды. Дүрбелең салдарынан он ақ нәсілді адам, оның ішінде екі полицей және бес қара нәсілді адам қаза тапты. Бұл қара нәсілділерге қарағанда ақ нәсілділердің көбірек қаза табуымен аяқталған алғашқы нәсілдік дүрбелеңдердің бірі болды. Шамамен 150 адам жарақат алды, олардың 50-і ауыр жарақат алды. Президент Вудро Уилсон зорлық-зомбылықты басу үшін Ұлттық гвардияны шақырды, бірақ кенеттен басталган кұйыл жаңбыр да толқудың ынтасын басып тастады. Қауіпсіздік үшін Суит және оның сыныптастары H көшесінің шығыс жағындағы шайқас аймағынан төрт блок қашықтықтағы бауырластық үйінде қалды. Ол және оның бауырлары сыртқа шығудан қорқып, еді. Бұрын көшеде келе жатқанда, ол ақ нәсілділер тобының өтетін трамвайды тоқтатып, қара нәсілді жолаушыны тротуарға тартып алып, "аса қатыгездікпен сапалағанын" көрді. Бұл көрініс оның өміріне дейін есте қалды.
In July 1919, Sweet was attending Howard University when he witnessed the Washington, D. C. race riot. The capital was among 20 cities that had outbreaks of racial violence in the so called Red Summer of 1919. These resulted from postwar social tensions and competition for jobs and housing as World War I veterans returned home. There was little help for veterans trying to re enter the workforce, and both whites and blacks resented their difficulties. Rumors of a white woman being attacked by blacks set off a mob that went to a black neighborhood and attacked people on the street. For the next three days, the riot flared up in different areas of the city, with white men, including many in military uniform, pulling black people from streetcars or attacking them on the street. Black civilians armed themselves and fought back. The riot resulted in the deaths of ten white people, including two police officers, and five black people. It was one of the first racial riots in which more white people died than black. Some 150 persons were wounded, 50 of them severely. President Woodrow Wilson called up the National Guard to suppress the violence, but a fierce rainstorm helped end the mob's enthusiasm as well. For safety, Sweet and classmates stayed in their fraternity house, four blocks from one area of fighting on H Street NE. He and his fraternity brothers were afraid to go out. Earlier while walking down the street, he had seen a white gang stop a passing streetcar, pull a black passenger to the sidewalk, and "beat him mercilessly". [page needed] This sight stayed with him all his life.
Мансап
Медициналық білімін аяқтағаннан кейін, Суит 1921 жылдың соңында Детройтке (Мичиган штаты) көшіп келді. Ол нәсіліне байланысты ауруханада жұмыс табуда қиындықтарға тап болды және жазда Детройт мейрамханаларында жұмыс істеді. Ол Блэк Боттом ауданының, негізінен қара жұмысшы отбасыларынан тұратын тұрғындарының шұғыл түрде медициналық көмекке мұқтаж екенін көрді. Кевин Бойлдің "Әділеттіліктің қисығы" кітабында айтылғандай, "қарапайым көмек кейбіреулерін құтқаруы мүмкін еді. Бірақ Қара Төбе тіпті мұны да алмады". Осы келісімдердің басты мақсаты – белгілі бір аудандардан төменгі таптық отбасыларды, сондай-ақ нәсілдік және этникалық азшылықтарды шеттету, аудандардағы ақ нәсілдік біртектілікті сақтау болды. Кейде келісімдерде мүлікті тек ақ адамға сатуға болатыны нақты көрсетілген, ал кейде кедей сатып алушыларға қатысты шектеулер қойылған: мүлікте бірнеше отбасы тұруға болмайды, үйді жалға берілетін бөліктерге бөлуге болмайды және т.б. Төмен табысты отбасыларға қатысты келісімдер жасау арқылы этникалық иммигранттар мен нәсілдік азшылықтар да қысымға ұшырады, себебі олар көбінесе төмен жалақы төленетін жұмыс орындарына шектелді. Оссиан Свиттің жағдайында, төмен табысты отбасыларға қатысты шектеулер оған үй сатып алуға кедергі келтірмеді, өйткені ол дәрігердің жалақысын алды. Дегенмен, тұрғындар осы келісімдерді негізінен ақ нәсілді аудандарға басқа нәсілдің кіруіне жол бермеу үшін пайдаланды. Егер келісімдер азшылықтардың мүлік сатып алуына кедергі келтірмесе, ақ нәсілді тұрғындар олардың көшіп келуіне кедергі жасаудың басқа жолдарын іздеді. Суит отбасы жылжымайтын мүлік агентін табуда және үйді сатуға келісетін отбасын табуда қиындықтарға тап болды. Кевин Бойлдың баяндамасына сәйкес, Суиттер Гарландтағы үйге әсерім қалдырмады. Ауданда қарапайым үйлер мен екі отбасылық пәтерлер көп болды, бірақ орналасқан жері идеалды еді. Ол Свиттің кеңсесіне де, Гладистің ата-анасының үйіне де жақын болды. 1925 жылдың 7 маусымында Суиттер үйді 18 500 АҚШ долларына (2018 жылы 264 301 долларға тең) сатып алды, бұл үйдің нарықтық құнынан шамамен 6000 долларға қымбат еді. Суиттер отбасы 1925 жылдың 8 қыркүйегінде үйге көшіп келді. Суит аймақтағы көптеген ақ нәсілді тұрғындардың қара нәсілділерге деген көзқарасының жағымсыз екенін білді.
After completing his medical degree, Sweet moved to Detroit, Michigan in the late summer of 1921. He had difficulty finding work at a hospital due to his race, and he worked during the summers at Detroit restaurants. He could see that residents of Black Bottom, a neighborhood consisting of mainly working class black families, urgently needed medical care. According to Kevin Boyle in Arc of Justice, "rudimentary care could have saved some of them. But Black Bottom didn't get even that". These covenants were intended primarily to exclude lower class families and racial and ethnic minorities from certain neighborhoods, in order to preserve white racial homogeneity in a neighborhood. Covenants sometimes explicitly stated that the property could be sold only to a white buyer, but in other cases, they had restrictions associated with poorer buyers: multiple families could not live on the property, the home could not be divided into rental units, etc. By creating covenants that applied to low income families, ethnic immigrants and racial minorities were also targeted, since they were frequently restricted to lower paying, blue collar jobs. In the case of Ossian Sweet, restrictive covenants aimed at low income families would not prevent him from buying a house because he earned a doctor's salary. However, residents used restrictive covenants primarily to prevent racial integration of their white neighborhoods. If restrictive covenants did not prevent minorities from buying properties, white residents found other ways to block such people from moving in. The Sweet family had a difficult time finding a realtor, followed by difficulty finding a family who would sell them a house. According to Kevin Boyle's account, the Sweets were less than impressed with the house they were shown on Garland. The area was working class, filled with modest houses and two family flats, but the location was ideal. It was close to Sweet's office and to Gladys' parents' home. On June 7, 1925, the Sweets bought the house for US$18,500 (equivalent to $264,301 in 2018), about $6,000 more than the house's fair market value. The Sweets moved into the house on September 8, 1925. Sweet was aware that many white residents in the area were prejudiced against blacks.
Гарленд көшесіндегі үйге шабуыл
1925 жылдың көктемінде ақтар тұратын аудандарда қара нәсілділер сатып алған басқа да үйлерге шабуылдар жасалды. Су тасымалдау паркін жақсарту қауымдастығын ақтар құрды, олар қара нәсілділердің бұрын толығымен ақтардың аумағына көшуіне қарсы болды, себебі олар әлеуметтік дүрбелең мен үйлерінің құнын жоғалтудан қорқады. Үй сатып алу процесі өте қиын және ұзаққа созылды, тіпті ақ нәсілді үй иелері үшін де. Бұл қара нәсілділер үшін одан да қиын болды, өйткені көптеген қара сатып алушылар үй сатып алу үшін бірнеше ипотека алуға мәжбүр болды және соның салдарынан ұқсас табысқа ие ақтарға қарағанда көбірек қарызға батты. Көршілес ауданда тұратын және Свиттен азырақ табыс көретін көптеген жұмысшы табының ақтары оның жетістігіне ренжіді. 1925 жылдың 9 қыркүйегінде осы көршілермен болған жанжалдан кейін полиция инспекторы Нортон Шукнехт және офицерлер тобы Свит үйінің сыртына қойылды, тәртіп сақтау үшін. Свит қажет болған жағдайда отбасы мен достарының үйін қорғауға көмектесуін жеке түрде ұйымдастырды. Олардың арасында Чарльз Вашингтон (сақтандыру агенті), Леонард Морс (әріптесі), Уильям Дэвис, Отис және Генри Свит (Оссианның бауырлары), Джон Латтинг (Генри Свиттің колледждегі досы), Норрис Мюррей (шебер) және Джо Мак (жүргізуші) болды. Глэдис Свит ер адамдармен бірге үйде қалды. Үйінің алдында екінші күні қатарынан наразылық білдірген көпшілік жиналғанда, Свит "бірде-бірде сол көпшіліктің арасында, әйелдер мен балалардың арасында, верандаларда демалып, көше бойында жасырынып отырған зорлық-зомбылыққа ұлтас болатын адамдар бар" деп сезінді. Көпшілік ашуланып, үйге тас лақтыра бастады, соңынан жоғарғы қабаттағы терезені сындырып жіберді. Свиттің достарының бірнешесі мылтықпен қаруланып, жоғары қабатқа орналасты. Үйден оқ атылып, екі ақ адам жараланды. Эрик Хоугберг аяғынан жарақат алды; Гарленд көшесіндегі верандадан оқиғаны бақылап отырған Леон Брейнер қаза тапты. Үйдегі он бір афроамерикалық полиция бөліміне жеткізіліп, бес сағат бойы сұраққа алынды. Барлығы теріс жауап бергеннен кейін кісі өлтіргені үшін қамауға алынды. Глэдис Свит қазан айының басында кепілдікпен босатылды, бірақ ер адамдар сот аяқталғанға дейін Уэйн округінің түрмесінде қамауда қалды.
In the spring of 1925, other houses bought by middle class blacks in white neighborhoods had been attacked. The Waterworks Park Improvement Association was formed by whites who opposed blacks moving into formerly all white neighborhoods, as they feared social disruption and a loss of value in their homes. Buying a home was a very difficult and lengthy process, even for white homeowners. It was even more challenging for non whites because most black buyers had to take out multiple mortgages in order to purchase a home and assumed more debt than whites of similar income did. Many working class whites who lived in the neighborhood and made less money than Sweet resented his success. Because of a confrontation with these neighbors on the night of September 9, 1925, police inspector Norton Schuknecht and a detail of officers were assigned outside the Sweet house to keep the peace. Sweet arranged privately for family and friends to help defend his home if needed. The men included Charles Washington (insurance man), Leonard Morse (colleague), William Davis, Otis and Henry Sweet (Ossian's brothers), John Latting (Henry Sweet's college friend), Norris Murray (handyman), and Joe Mack (chauffeur). Gladys Sweet stayed at the house with the men. When a hostile crowd formed for the second consecutive night in front of his home, Sweet felt that "somewhere out there, standing among the women and children, lounging on the porches, lurking in the alleys were the men who would incite the crowd to violence". As the crowd grew restless, they threw stones at the house, eventually breaking an upstairs window. Several of Sweet's friends were armed with guns and had taken positions upstairs. Someone fired from the house, hitting two white men. Eric Houghberg was wounded in the leg; Leon Breiner, who had been watching the events from a porch on Garland Street, was killed. The eleven African Americans in the house were later taken to police headquarters, where they were questioned for five hours. All were arrested for murder after continued interrogations. Although Gladys Sweet was released in early October on bail, the men were held at the Wayne County Jail until the trial was over.
1925 жылғы сот
Суитс және оның достары мен туыстары кісі өлтіргені үшін судья Франк Мерфи алдында сотталды, көптеген адамдар оны қаладағы ең прогрессивті судьялардың бірі деп есептеді. Бұқаралық ақпарат құралдары қала тұрғындарын қызулыққа салып, Мерфи сотталушылардың істің қаралуын тоқтату туралы өтінішін қабылдамады. Бірақ Суитс және басқа айыпталушылар үмітін жоғалтпады. Ұжымдық тұтқындау туралы хабар NAACP бас хатшысы Джеймс Уэлдон Джонсонға жеткенде, ол бұл істің афроамерикалықтардың азаматтық құқықтары үшін күреске әсер ететінін дұрыс болжады. NAACP Суитске және басқа айыпталушыларға сотта қорғану үшін қажетті ақша мен қолдау алуға көмектесті. Детройттегі NAACP Джонсоннан тергеуші Уолтер Уайтты жіберіп, іс туралы толыққанды ақпарат алуын сұрады. Ұйымның қаржысы шектеулі болғандықтан, қай жағдайларға көмектесу керектігін бағалау қажет болды. Олар шешімдерін істердің бұқаралық ақпарат құралдарында қаншалықты жарияланатынына, сондай-ақ қай сот процестері афроамерикалықтардың жарыс ретінде алға жылжуына және NAACP жеңіске жеткен жағдайда әлеуметтік өзгерістерге ықпал ететініне негіздеді. Күңкілдесуден кейін NAACP Суитс ісіндегі айыпталушыларды қолдады, бұл ұйым сол жылы қолдаған үш маңызды істің бірі болды. NAACP айыпталушылардың мүддесін қорғау үшін Мичиган штатының Детройт қаласынан шыққан танымал афроамерикалық адвокат Чарльз Х. Махониді жалдады. Қыркүйек айы аяқталған сайын, Уэйн округінің түрмесіндегі өмір Суитс пен басқалар үшін сәл ыңғайлырақ болды. Олар үнемі қонақтарды қабылдады, соның ішінде Суитстің әкесі, үлкен Генри Суитс те келді. 6 қазанда Глэдис Суитс ата-анасының достары берген кепілдік ақысымен күйеуінің көмегімен босатылды. Қазан айының басында NAACP Кларенс Дарроуды Махонимен бірге Суитстің қорғау тобына қосылуға шақырды.
The Sweets and their friends and family were tried for murder before Frank Murphy, who many considered to be one of the more progressive judges in the city. With the media working the city into a frenzy, Murphy denied the defendants' appeal to have the case dismissed. But Sweet and the other accused parties remained hopeful. When word of the mass arrest reached James Weldon Johnson, general secretary of the NAACP, he correctly predicted that the case could affect the civil rights struggle for African Americans. The NAACP assisted Sweet and the other defendants in obtaining the money and support necessary for a defense at trial. The Detroit NAACP asked Johnson to send investigator Walter White to gain more information about the case. As the organization's funds were limited, it had to assess which cases to assist. They based their decision on the potential media visibility of the cases, as well as which trials would help further African Americans as a race and inspire social change, should the NAACP win. After deliberation, the NAACP supported the defendants in the Sweet trials, one of three major cases that the organization supported that year. The NAACP hired Charles H. Mahoney, a renowned African American lawyer from Detroit, Michigan, to represent the defendants. As September passed, life in the Wayne County Jail became slightly more comfortable for Sweet and the others. They received a steady stream of visitors, including Sweet's father, the elder Henry Sweet. On October 6, Gladys Sweet was released on bail provided by friends of her parents, to the relief of her husband. In early October, the NAACP invited Clarence Darrow to join the Sweets' defense team, alongside Mahoney.
Мұра
Свиттің өмірі мен оның кісі өлтіруге қатысты соты Азаматтық құқықтар қозғалысының маңызды оқиғалары ретінде есте қалды. 2905 Гарланд көшесіндегі Оссиан Х. Свит үйі 1975 жылы Мичиган штатының тарихи орны ретінде тіркелді, #S0461, ал 1985 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Артур Биер сот істерін зерттеу үшін «Алдын ала зұлымдық: Свит соты» атты пьеса жазды. Бастапқыда 1987 жылы Детройт Мерси университетінде қойылған пьеса 2007 жылы 20 жылдық мерейтойына орай қайта жаңғыртылды. Мичиган заңдық ескерткіштері Уэйн округі сотының ғимаратына, қазір Детройттегі Фрэнк Мерфи Әділет сарайы ретінде танылатын, Свит сотының мұрасын құрметтейтін ескерткіш тақтайша орнатты. Кевин Бойлдің «Әділет дуғасы: Жас дәуірдегі нәсіл, азаматтық құқықтар және кісі өлтіру сағасы» (2004) тарихы бестселлер болды. Ол көркем еңбектер үшін Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды және сол жылы Пулитцер сыйлығына және Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің сыйлығына үміткер болды. Бойл өзінің кітабын «Свит соты» атты пьесаға бейімдеді, ол соттардың тарихын және олардың заманын көркемдеп бейнелейді. 2007 жылдың 2 ақпанында Бойл азаматтық құқықтарға қосқан үлесі үшін Детройт қаласының құрметті марапатымен сыйланды. Гордон С. Беннеттің «Менің атым Оссиан Свит» атты драмалық пьесасы 2011 жылы www.HeartlandPlays.com сайтында жарияланды.
Sweet's life and his trial for murder have been memorialized as important events in the Civil Rights Movement. The Ossian H. Sweet House at 2905 Garland was designated as a registered Michigan State Historical Site, #S0461, in 1975 and was added to the National Register of Historic Places in 1985. Arthur Beer, wrote the play Malice Aforethought: The Sweet Trials, to explore the court cases. Initially produced in 1987 at University of Detroit Mercy, the play was revived in 2007 for its 20 year anniversary. Michigan Legal Milestones placed a commemorative plaque honoring the legacy of the Sweet Trials in the Wayne County Courthouse, now known as the Frank Murphy Hall of Justice in Detroit. Kevin Boyle's history Arc of Justice: A Saga of Race, Civil Rights, and Murder in the Jazz Age (2004), was a bestseller. It won the National Book Award for non fiction and was a finalist that year for the Pulitzer Prize and the National Book Critics Circle Award. Boyle adapted his book as a play entitled The Sweet Trials, which dramatizes the history of the trials and their era. On February 2, 2007, Boyle was honored with a testimonial recognition from the city of Detroit for his contribution to civil rights. My Name is Ossian Sweet, a docudrama play by Gordon C. Bennett, was published in 2011 at www. HeartlandPlays. com.