Жасыл кеңістік Ньюингтон Грин – Лондонның солтүстігіндегі табиғи оазис. Тарихы, Pepys есімі, орналасқан жері және айналасындағы аудандар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ньюингтон Грин – Солтүстік Лондонның Ислингтон мен Хакни арасындағы ашық кеңістік. Ол айналасындағы ауданға атау берген, шамамен оңтүстікте Боллс Понд Жолы, батыста Петертон Жолы, солтүстікте Грин Лейнс және Маттиас Жолы, ал шығыста Болейн Жолымен шектеледі. Бұл жасыл алаң N16 аймағында орналасқан, ал аймақ N16, N1 және N5 пошталық индекстерімен қамтылған. Ньюингтон Грин жиналыс үйі саябақтың жанында орналасқан.
Newington Green is an open space in North London between Islington and Hackney. It gives its name to the surrounding area, roughly bounded by Ball's Pond Road to the south, Petherton Road to the west, Green Lanes and Matthias Road to the north, and Boleyn Road to the east. The Green is in N16 and the area is covered by the N16, N1 and N5 postcodes. Newington Green Meeting House is situated near the park.
Сэмюэл Пеппс
17 ғасырдағы күнделік жазушы Сэмюэл Пепписті анасы сол кездегі ауылдық жердің таза ауасы мен кең даласынан пайда көруі үшін Ньюингтон Грин мен Кингслендке жіберді.
The 17th century diarist Samuel Pepys was sent to Newington Green and Kingsland by his mother in order to benefit from the fresh air and open spaces of what was then a rural area.
Кішігірім
Ньюингтон Гриннің тарихы осы кезеңнен атауларын алған аудандағы бірнеше көшелермен ерекшеленеді, мысалы, Король Генридің жолы, Болейн жолы (бұрын Энн Болейннің жолы), Вулси жолы және Королева Елизаветаның жолы. Көптеген басқа да көшелер Милдмей иелігінің атымен аталады, оның ішінде Милдмей паркі, Милдмей Гроув Норт және Милдмей Гроув Саут. Сэр Уолтер Милдмей Елизавета I тұсында қазынашы болған. Ол Шотландия королевасы Мэридің ісіндегі арнайы комиссарлардың бірі болды және 1584 жылы Кембридждегі Эммануэль колледжін құрды. Оның немересі, сэр Генри Милдмей, парламент депутаты және Карл I үшін зергерлік үйдің басшысы болды. Генри патшаның діни саясатын сынады, азамат соғысы кезінде парламентті қолдады және патшаның сот отырысына қатысты. Жаңарудан кейін Генри патшаны өлтірудегі рөлі үшін тұтқындалды, бірақ патшаның өлім жазасына қол қоюдан бас тартқаны үшін кешірім алды. Өлім жазасынан гөрі ол Лондон мұнарасына жіберілді, рыцарлық атағынан және иеліктерінен айырылды және өмір бойына түрмеге кесілді. Милдмей миссиялық ауруханасы 1890 жылдары, 1866 жылғы холера эпидемиясы кезінде пастор Уильям Пеннефатердің жұмысынан шабыт алып құрылды. 1948 жылы Ұлттық денсаулық сақтау жүйесіне (NHS) қосылды және 1980 жылдары ВИЧ/ЖИТС-пен ауыратын науқастарды емдеуде жаңашылдықпен айналыса бастады, ол әлі де жалғасуда. 2024 жылдың ақпан айында Лондон Overground желілерінің Солтүстік Лондон және Батыс Лондон бағыттары тамыз айында аурухананың құрметіне «Mildmay желісі» деп аталатыны жарияланды. Милдмей паркі, сол аттас көшеде орналасқан, Солтүстік Лондон теміржолының станциясы болды. 1880 жылы ашылған станция 1934 жылы жабылды. Станция ғимараты 1987 жылы бұзылды, бірақ платформаның қалдықтарын әлі де жол деңгейінде көруге болады.
Newington Green's history is marked by several streets in the area taking their name from this period, such as King Henry's Walk, Boleyn Road (formerly Ann Boleyn's Walk), Wolsey Road and Queen Elizabeth's Walk. Many other thoroughfares are named after the Mildmay estate, including Mildmay Park, Mildmay Grove North and Mildmay Grove South. Sir Walter Mildmay was the Chancellor of the Exchequer under Elizabeth I. He was one of the special commissioners in the trial of Mary, Queen of Scots, and founded Emmanuel College, Cambridge in 1584. His grandson Sir Henry Mildmay served as MP and was Master of the Jewel House for Charles I. Henry was critical of the king's religious policies, supported Parliament during the civil wars and attended the king's trial. After the Restoration Henry was arrested for his part in the regicide, but granted leniency because he had refused to sign the king's death warrant. Instead of the death penalty he was sent to the Tower of London, stripped of his knighthood and his estates and sentenced to life imprisonment. Mildmay Mission Hospital was founded in the 1890s, inspired by the work of the Reverend William Pennefather during the cholera epidemic of 1866. It was absorbed into the National Health Service (NHS) in 1948, and in the 1980s began pioneering work into the treatment of patients with HIV/AIDS, which it continues. In February 2024, the North London line and West London line of the London Overground were announced to be renamed the 'Mildmay line' after the hospital for August. Mildmay Park, located on the street of the same name, was a station on the North London Railway. Opened in 1880, it closed in 1934. The station building was demolished in 1987, but remnants of the platforms can still be seen at track level.
Конфронтистік еместер мен басқаша пікір білдірген академиялар
XVII ғасырда бұл аймақ ағылшын диссиденттерінің мекеніне айналды. Реставрациядан кейінгі діни дүрбелеңнен кейін, кейбір протестанттар Англияда қалып, өз нанымын ашық сақтауды жөн көрді, бірақ мемлекет салған шектеулермен өмір сүруге мәжбүр болды. Олар оларға төзімділікпен қарайтын жерлерге көшіп кетті; көбінесе «диссидент академиялары» деп аталатын білім беру ошақтарын құрды, олар зиялы және моральдық тұрғыдан университеттерден де қатаң болды. Мұндай жерлердің бірі Ньюингтон Грин болды, ол сол кездегі әлі де шаруашылық ауылы болатын, бірақ Лондонға ыңғайлы жақын орналасқан. Оливер Кромвельдің отбасының осы жермен байланыстары болды: оның шөбересі Мэри 1691 жылдың 11 сәуірінде Гринде дүниеге келді. «Диссидент зиялылар, реформалық идеялары бар педагогтар және диссиденттер» және «радикалды протестантизмнің ең прогрессивті бөлігі» Ньюингтон Грин және оған жақын Стоук Ньюингтон мен Хакни сияқты ауылдардың маңына жиналды. Бұл еркін ойлаушылардың барлығы унитарийлер болған жоқ: квакер дәрігері Джон Коакли Летсом және англикандық пацифист Висесим Нокс та олардың арасында болды. Мұндай академиялардың бірі солтүстік Гринде, Чарльз Мортон басқаруымен құрылды. Академияның студенттерінің бірі - жазушы, журналист және тыңшы, «Робинзон Крузо» романымен танымал Даниель Дефо болды. Тағы бір шәкірті - ұлы діни қайраткер Джон Уэслидің әкесі, даулы ақын Сэмюэл Уэсли еді. Кейінірек мектеп мұғалімі болып Rev. Джеймс Берг қызмет етті, ол «Адам табиғатының қадір-қасиеті» және «Білім туралы ойлар» атты еңбектерінің авторы болатын. Ол 1750 жылы Гринде өзінің диссидент академиясын ашып, шәкірттерін сондағы шіркеуге жіберді. Ол 1758 жылы әйелі Сарамен бірге келді және No. 54 Гринде, тіпті жүз жыл бұрын салынған терассаның ортасында тұрақтап, (Бұл ғимарат қазір де Лондондағы ең көне кірпіштерден тұрған терасса болып саналады, ол 1658 жылы салынған). Ньюингтон Гринге көптеген маңызды саясаткерлер, ойшылдар, реформаторлар және жазушылар келді, соның ішінде Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушылар, британдық саясаткерлер Лорд Литтлтон, Шелберн графы, граф Стэнхоп («Азамат Стэнхоп» деп белгілі) және тіпті премьер-министр Уильям Питт; философтар Дэвид Юм және Адам Смит; түрме реформаторы Джон Говард, «қулықшыл» Джон Хорн Тук және Джон мен Энн Джебб жұбайлары сияқты агитаторлар. Прайс көршілерімен және қауым мүшелерімен жақын достық қарым-қатынас орнатуға қол жеткізді. Олардың бірі - ақын және банкир Самуэль Роджерстің әкесі Томас Роджерс, ұзақ тарихы бар диссидент отбасына үйленген және No. 56 Гринде тұратын саудагер, кейін банкирге айналған адам еді. Тағы біреуі - «Адам табиғатының қадір-қасиеті» және «Білім туралы ойлар» атты еңбектерінің авторы Rev. Джеймс Берг, ол 1750 жылы Гринде өзінің диссидент академиясын ашып, шәкірттерін Прайстің уағыздарына жіберді. Прайс, Роджерс және Берг тамақтану клубын құрып, бір-бірінің үйлерінде кезекпен тамақтанды. Жозеф Пристлидің диссиденттерді қолдауы оның есімімен аталған көтеріліске әкелгенде, ол Бирмингемнен қашып, Ньюингтон Гриннің қауіпсіздігіне бет бұрды, онда Роджерс оны қабылдады. Гриннің ең маңызды тұрғындарының бірі - ерте феминист Мэри Вулстонкрафт, ол 1784 жылы қыздарға арналған жаңа мектебін Ислингтондан Ньюингтон Гринге көшірді. Білім беруші әйелдің жесірі, оның ықпалын пайдаланып, жас мектеп мұғаліміне үйді жалға алуға және оны толтыру үшін 20 оқушы табуға көмектесті. Вулстонкрафтқа ауылдың атмосферасы және осы Рационалды Диссиденттердің көзқарасы ұнады: олар еңбекқор, адамгершілік, сыншыл, бірақ циникалық емес және әйелдерге құрметпен қарады. Вулстонкрафттың НГУС-тағы уағыздардан алған идеялары оны саяси оянуға итермеледі. Ньюингтон Гриннен кеткеннен кейін бірнеше жыл өткен соң, осы тұқымдар Берктің Француз төңкерісін айыптауына және Прайске шабуылға жауап ретінде «Адам құқықтарын қорғау» еңбегіне айналды. 1792 жылы ол өзінің ең танымал еңбегін жариялады, «Аял құқықтары туралы дәлелдеме», рационализм рухында Прайстың әйелдерге теңдік туралы аргументтерін кеңейтті. Ньюингтон Грин Мэриге және осы феминистік философияның негізін қалаушы еңбегі арқылы әлемге өзінің із қалдырды. 2020 жылдың 10 қарашасында Ньюингтон Гринде Мэри Уолстонкрафтқа арналған мүсін ашылды.
The area became the home of English Dissenters during the 17th century. Following the religious upheavals after the Restoration, some Protestants chose to remain in England and maintain their faith openly, but they had to live with the restrictions the state placed upon them. They moved to places tolerant of them; often they set up educational establishments, known in general as dissenting academies, which were intellectually and morally more rigorous than the universities. One such place was Newington Green, then still an agricultural village, but conveniently near London.) Oliver Cromwell's family had links there: his great granddaughter Mary was born at the Green on 11 April 1691. A critical mass of "dissident intellectuals, pedagogues with reforming ideas and Dissenters" and "the well to do edge of radical Protestantism" clustered around Newington Green, and other villages nearby such as Stoke Newington and Hackney. Not all of these free thinkers were Unitarians: other notables include the Quaker physician John Coakley Lettsome and the Anglican pacifist Vicesimus Knox. One such academy was set up on north of the Green, run by Charles Morton. One of the academy's students was Daniel Defoe, the writer, journalist and spy famous for his novel Robinson Crusoe. Another pupil was the controversial poet Samuel Wesley, father of John Wesley, the great religious leader. A later schoolmaster was the Rev. James Burgh, author of The Dignity of Human Nature and Thoughts on Education, who opened his Dissenting Academy on the green in 1750 and sent his pupils to the church there. He arrived in 1758 with his wife Sarah, and took up residence in No. 54 the Green, in the middle of a terrace even then a hundred years old (The building still survives as London's oldest brick terrace, dated 1658). Many important politicians, thinkers, reformers, and writers visited him at Newington Green, including Founding Fathers of the United States, British politicians such as Lord Lyttleton, the Earl of Shelburne, Earl Stanhope (known as "Citizen Stanhope"), and even the Prime Minister William Pitt ; philosophers David Hume and Adam Smith; agitators such as prison reformer John Howard, gadfly John Horne Tooke and husband and wife John and Ann Jebb. Price was fortunate in forming close friendships among his neighbours and congregants. One was Thomas Rogers, father of poet and banker Samuel Rogers, a merchant turned banker who had married into a long established Dissenting family and lived at No. 56 the Green. Another was the Rev. James Burgh, author of The Dignity of Human Nature and Thoughts on Education, who opened his Dissenting Academy on the green in 1750 and sent his pupils to Price's sermons. Price, Rogers, and Burgh formed a dining club, eating at each other's houses in rotation. When Joseph Priestley's support of dissent led to the riots named after him, he fled Birmingham and headed for the sanctuary of Newington Green, where Rogers took him in. One of the most important residents of the Green was the early feminist Mary Wollstonecraft, who moved her fledgling school for girls from Islington to Newington Green in 1784. It was Mrs Burgh, widow of the educationalist, who used her influence to find the young schoolmistress a house to rent and 20 students to fill it. The flavour of the village and the approach of these Rational Dissenters appealed to Wollstonecraft: they were hard working, humane, critical but uncynical, and respectful towards women. The ideas Wollstonecraft ingested from the sermons at NGUC pushed her towards a political awakening. A couple of years after she left Newington Green, these seeds germinated into A Vindication of the Rights of Men, a response to Burke's denunciation of the French Revolution and attack on Price. In 1792 she published the work for which she is best remembered, A Vindication of the Rights of Woman, in the spirit of rationalism extending Price's arguments about equality to women. Newington Green had made its mark on Mary, and through this founding work of feminist philosophy, on the world. A Sculpture for Mary Wollstonecraft was unveiled in Newington Green on November 10, 2020.
Жаңа өзен
1602 жылы Лондонды таза, тәтті сумен қамтамасыз ету үшін жаңа өзен салу ұсынылды. Уэльстік алтын шебері және қайырымдылық жасаушы сэр Хью Миддлтонға жауапкершілік жүктелді, ал 1609 жылы ол Хертфордширдегі Чадвелл мен Амвелл өзендерінен Клеркенвеллдегі Нью-Ривер-Хедке дейін 38 мильге дейін канал салды. Бастапқыда ашық болған су құбыры қазіргі Петхертон жолының ортасымен ағып өтті. Кейіннен санитарлық талаптар бойынша жабылды. 1808 жылы Рошемонт Барбольд Ньюингтон Грин унитариан шіркеуінің пасторы болып тағайындалды. Оның әйелі, Анна Летиция Барбольд (1743–1825) – Сэмюэл Джонсон мен Уильям Вордсворттың бағалаған, көп еңбек еткен жазушы. Ол Джозеф Пристли мен Уильям Энфилдпен 1760 жылдары Уоррингтон академиясында бірге оқыған кезінен бастап ұзақ жылдар бойы достық қарым-қатынаста болды, онда оның әкесі оқытушы болып жұмыс істеген. Ол өлеңдер (Пристлиге арналған құрмет өлеңдері қоса), гимндер, балалар әдебиеті, саяси және діни трактаттар жазды. Ол құлдыққа қарсы күрескен, бір шығармасын Уильям Уилберфорсқа арнаған. 1793 жылы ол оның «Памфлет соғысына» қосқан үлесін – «Үкіметтің күнәлары, Ұлттың күнәлары» атты еңбегін көрді. Екі жылдан кейін ол «Әйелдер құқығы» атты еңбегін жазды, бірақ ол отыз жылдан кейін қайтыс болғанға дейін жарияланбады. Рошемон ақырында зейіннен айырылып, әйеліне шабуыл жасап, өзенге батып өз-өзіне қол жұмсады. 1946 жылы су беру Сток-Ньюингтонға бағытталды, ал 1990 жылы Нью-Ривер терең магистральдық құбырлармен ауыстырылды. Нью-Ривердің Канонбери арқылы өтетін бастапқы бағытының бір бөлігі қазір көркейтілген серуен жолына айналды.
In 1602, it was proposed that a new river should be constructed to provide London with its first clean, fresh water. Sir Hugh Myddleton, a Welsh goldsmith and philanthropist, was given the responsibility, and in 1609 he built a canal from the Hertfordshire rivers of Chadwell and Amwell, 38 miles to the New River Head in Clerkenwell. Originally open to the air, the aqueduct flowed down the centre of the present day Petherton Road. It was later covered for sanitary reasons. In 1808, Rochemont Barbauld was appointed minister to Newington Green Unitarian Church. His wife, Anna Laetitia Barbauld (1743–1825), was a prolific writer, admired by Samuel Johnson and William Wordsworth. She enjoyed a long friendship with Joseph Priestley and William Enfield, starting from their years together at the Warrington Academy in the 1760s, where her father was a tutor. She wrote poems (including a tribute to Priestley), hymns, children's literature, and political and religious tracts. She was an abolitionist, addressing one of her works to William Wilberforce. In 1793, he saw her contribution to the Pamphlet War, "Sins of the Government, Sins of the Nation". Two years later she wrote The Rights of Women, but this was not published until her death thirty years later. Rochemont eventually went violently insane, attacked his wife and committed suicide by drowning himself in the river. In 1946, the supply was redirected at Stoke Newington, and in 1990 the New River was replaced by deep mains. Part of the New River's original course through Canonbury has now been turned into an ornamental walk.
Синагогалар мен яһуди өмірі
Жақын жерде басқа да діни мекемелер болды. Ресей империясының қырғындарынан қашқан еврейлер 1876 жылға қарай қауым құрды және 1885 жылы Поэттер жолында Далстон синагогасын салды. Бұл 1936 жылдан бастап Якоб Кусевицкийдің канторы болған Лондонның маңызды синагогаларының біріне айналды. Он тоғызыншы ғасырдың соңынан бастап Ньюингтон Грин аймағында көптеген еврей халқы қоныстанды, олар Шығыс Лондонды қысып, солтүске қарай Стоук Ньюингтон және Стэмфорд Хиллге қарай көше бастады. Бастапқы Адат Израил православиелік қауымы 1911 жылы құрылды, ал оның алғашқы тұрақты ғимараты Грин Лэйнс көшесіндегі Алма жолында орналасты, кейін 1950 жылдары Стоук Ньюингтонға және Клиссольд паркінің ар жағына көшті. 1870 жылдары Далстон Junction станциясының жанында Поэттер жолында ірі Біріккен синагога салынды. 1930 жылдары Поэттер жолындағы синагога Кусевицкий отбасының мүшесі, әлемдегі ең танымал канторлардың біріне пана болды. 1960 жылы Poets Road синагогасының өркендеген кезінде 463 ер адам отырды. Синагога 1960 жылдардың соңында, қалған еврей халқы одан әрі көшіп кеткенімен және оның жері сатылғандықтан жабылды. 1970 жылы ғимарат және оның әйнек терезелері бұзылып, оның орнына кеңес үйлері салынды.
Other religious institutions existed nearby. Jews fleeing the pogroms of the Russian Empire established a congregation by 1876, and built the Dalston Synagogue in adjoining Poets Road in 1885. This became one of the leading synagogues of London, with Jacob Koussevitzsky as its cantor from 1936. For a period from the end of the nineteenth century, the Newington Green Area was host to a large Jewish population, which was beginning to leave the East End and move northwards towards Stoke Newington and Stamford Hill. The original Adath Israel orthodox congregation was founded in 1911 and its first permanent building was in Alma Road, off Green Lanes, before moving on towards Stoke Newington and the other side of Clissold Park in the 1950s. A large United Synagogue was built in Poets Road near Dalston Junction Station in the 1870s. In the 1930s, the Poets Road Synagogue was the home of one of the world's leading cantors, a member of the Kusevitsky family. At its height in 1960, the Poets Road Synagogue had 463 male seat holders. The synagogue remained active until it closed down in the late 1960s, as the remaining Jewish population moved on further afield and its site was sold. In 1970, the building and its stained glass windows were demolished and replaced by a block of council flats.
19 ғасыр
19 ғасырдың басында Ньюингтон Гриннің мінезі өзгерді. 150 жылдық табанды күреснен кейін, ағылшын диссиденттері, ақыры, 1813 жылғы Тринитарлық ілім туралы заң қабылдануымен азаматтық шектеулерінен құтылды. Сол бағытта күресудің қажеті болмағандықтан, конформистерге Ньюингтон Гриннің қауіпсіздігі қажет емес еді, және аймақ интеллектуалдық байланысын жоғалтты. Шіркеудің жағдайы төмендеді. Ньюингтон Гриннің мәні өзгерді – жаңадан құрылған ауыл Лондонның үздірілмейтін өсуімен жұтылып, «өркендеп, кеңейіп келе жатқан қала маңына» айналды. Осы өркендеумен бірге кедейліктің де толқыны келді, бұл Виктория дәуірінің миссиясы екенін дәлелдеді. Жүз жыл бұрынғы этнос дерлік пуритандық тәуелділік болған, бірақ қазір Диккенстің кедейлігі, холера эпидемиялары мен кең таралған нашар тамақтану әлеуметтік жауапкершілікті шұғыл қажеттілікке айналдырды. Осының алғашқы 25 жылын (1839–1864) басқарған пастор Томас Кромвелл (1792–1870) болды. (Көптеген англикандық викарийлер сияқты, оның хоббилерінің бірі жергілікті тарих болды.) 1840 жылы кедей балаларға арналған жексенбілік мектеп ашылды, одан кейін көп ұзамай кедейлерді үйлерінде барып көру үшін «Үй шаруашылық миссиялық қоғам» құрылды. Кітапхана мен үнемдеу клубы өзін-өзі көмектесуге баса назар аударды. 1860 жылдан бастап он жыл бойы тұрақты күндізгі мектеп жұмыс істеді, ал бастауыш білім беру 1870 жылғы бастауыш білім беру туралы заң қабылдануымен мемлекеттің жауапкершілігіне айналды. «Кішкентай, бірақ белсенді қауымдастық» үлкен саяси аренада үгіт-насихат жұмыстарын жалғастырды. Дін бостандығы және өзін-өзі жетілдіру олардың басты ұстанымдары болды. 19 ғасырдың соңғы онжылдықтарында шіркеу өркендеп, қауымның саны 80 адамға жетті. Лондондық жексенбілік мектеп қоғамы Ньюингтон Гриндегі мектепті өз класындағы ең жақсысы деп мойындады, 200 балаға дейін білім берді және 1887 жылы негізгі шіркеу ғимаратының артында мектеп үйін салу қажет болды. Зиялылардан (Бірлескен теологиялық зерттеулер қоғамы) демалысқа (велосипед пен крикет) дейін әртүрлі топтар пайда болды. Жас жігіттер мен қыздардың топтары, сондай-ақ аналар жиналысы, көмек қоры және ересектер мен балаларға арналған алкогольден бас тарту (teetotalism) қолдауы болды. Білім беру, әлеуметтік реформалар және әйелдердің сайлау құқығы мәселелері де көтерілді. Осы кезеңде Гринде тұрған адамдардың арасында Барбальдтан кейінгі пастор Томас Рис болды, ол унитариандық тарихтың жетекші маманы болды және Трансильванияның унитариандық шіркеуімен байланыс орнатты. Уильям Блейктің өмірбаянын жазған Александр Гилкрист. Эндрю Притчард микроскопты жетілдіріп, микроскопиялық организмдерді зерттеді; ол Майкл Фарадейдің досы болды және оның пікірінше, ғылым мен дін біртұтас. Ол Ньюингтон Грин әңгімелесу қоғамын басқарды, мүшелігі 16 адаммен шектелген, бұл өзара оқыту қоғамының жалғасы болды. Мариан Притчардты мойындалмаған қаһарман және «заманауи унитариандықтардың көшбасшыларының бірі» деп сипаттаған. Ол жексенбілік мектеп мұғалімдерін даярлау үшін Оксфорд жазғы мектептерін және Винфред Хаус мүгедек балалардың сауықтыру үйін құрды. Джон Стюарт Милл өзінің отбасы Ньюингтон Гринде «1810 жылдан 1813 жылдың соңына дейін» тұрғанын еске алады; ол кезде бұл «өте ауылдық маң» болды, және ол таңғы астан бұрын әкесімен бірге серуендеген кезде «әдетте Хорнсиге қарай жасыл жолдарда» («жасыл далалар мен жабайы гүлдердегі ең алғашқы естеліктерім») Джон Стюарт Джеймс Миллге өткен күні оқығандарын айтып беретін.
In the early part of the 19th century, there was a change in the character of Newington Green. After a patient struggle of 150 years, the English Dissenters were finally freed from their civil disabilities with the passage of the Doctrine of the Trinity Act 1813. With, it seemed, nothing left to fight for on that front, Nonconformists no longer needed the security of the Newington Green, and the area lost some of its intellectual cohesiveness. The church touched a low point. The nature of Newington Green had changed—the fresh bucolic village had been swallowed up by London's relentless growth, and had become a "thriving and expanding suburb". With this growth of prosperity also came a tide of poverty, and this was to prove the mission for the Victorian era. A hundred years before, the ethos had been one of almost Puritan self reliance, but now the Dickensian poverty, evident in cholera epidemics and rampant malnutrition, made social responsibility an urgent necessity. The minister who guided the first 25 years of this (1839–1864) was Thomas Cromwell, FSA (1792–1870). (Like many Anglican vicars, one of his hobbies was local history.) In 1840, a Sunday school was set up for poor children, and soon thereafter a Domestic Mission Society, to visit the poor in their homes. A library and a savings club emphasised self help. A regular day school ran from 1860 for ten years, until primary education became the responsibility of the state with the passing of the Elementary Education Act 1870. The "small but energetic community" continued to campaign on the larger political stage. Religious freedom and self improvement were their watchwords. In the last decades of the 19th century, the church thrived and its congregation grew to 80 subscribers. The London Sunday School Society recognised the one at Newington Green as the best in its class, educating up to 200 children and necessitating the construction in 1887 of the schoolhouse immediately behind the main church building. A range of groups sprang up, ranging from intellectual (a Society for Mutual Theological Study) to recreational (cycling and cricket). Young men's and young women's groups met, as did the mothers' meeting, a Provident Society, and teetotalism (abstinence from alcohol) support for adults and children. Other issues of concern were education, social reform and women's suffrage. Some individuals who lived at the Green during this period included Thomas Rees, the minister after Barbauld, who was a leading authority of the history of Unitarianism, and made connections with the Unitarian Church of Transylvania. Alexander Gilchrist, son of another minister, was the biographer of William Blake. Andrew Pritchard improved the microscope and studied microscopic organisms; he was a friend of Michael Faraday and for him, science and religion were one. He led the Newington Green Conversation Society, membership restricted to 16, a successor to the Mutual Instruction Society. Marian Pritchard is described as an unsung heroine, and "one of the leaders of modern Unitarianism". She set up Oxford Summer Schools for the training of Sunday School teachers and Winifred House Invalid Children's Convalescent Home. John Stuart Mill recalls his family living in Newington Green "from 1810 to the end of 1813"; it was at the time "an almost rustic neighbourhood", and it was during walks with his father before breakfast "generally in the green lanes towards Hornsey" ("my earliest recollections of green fields and wild flowers") that John Stuart would recount to James Mill what he had learnt reading the previous day.
20 ғасыр
Содан кейін 1914 жыл келді, және Бірінші дүниежүзілік соғыстың қасіреттері басталды. Ньюингтон Гриннен шыққан ерлер шайқаста қаза болды. Осы уақытта, Ньюингтон Гринмен ұзақ туыстық байланысы бар көптеген егде жастағы адамдар дүниеден өтті. Кәсіби орта таптың көп бөлігі осы аймақты тастап кетті. 1930 жылы "шіркеудің аман қалмайтыны туралы әңгіме тарады", бірақ ол Сток Ньюингтон ауданының әсерлі қолдаушысы, альдермен және кеңесшінің көмегімен аман қалды. Қызметке қатысушылардың саны аз болғанымен, басқа да шаралар көпшілікті қызықтырды: мысалы, тыйым салу жиналыстарына 100 адам келді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, балалар уақытша Лондоннан эвакуацияланды, сондықтан жексенбілік мектептер мен жастар лигасының жұмысы біраз уақытқа тоқтатылды. Дегенмен, жексенбілік құлшылықтар бір аптаға да болса тоқтаған емес, тіпті ғимарат мина жарылысынан қираған кезде де, олар мектеп ғимаратына көшірілді. Соғыстан кейін, миссия нәсілдер мен діндер арасында байланыс орнатуға бағытталды, мысалы, Солтүстік Лондондағы еврей қауымымен, және Дүниежүзілік діндер конгресі тарапынан мойындалды. Қызметтерге көбінесе жергілікті саясаткерлер, соның ішінде Сток Ньюингтонның мэрі қатысты. Ұлттық унитариандық қозғалыстың көшбасшылары Ньюингтон Грин қауымынан шықты. 1979 жылы аймақты жаңарту мақсатымен Ньюингтон Грин әрекет тобы (NGAG) құрылды. NGAG Ислингтон кеңесімен бірлесіп жұмыс істеді, және жергілікті тығындарды жеңілдету үшін жол қозғалысын реттеу шаралары енгізілді, сондай-ақ жаяу өтуге қосымша жағдай жасалды, бұл жасыл алаңға жаяу жүріп оңай және қауіпсіз баруға мүмкіндік берді. Жасыл алаң көбірек көгалдандырылып, ойын алаңдары мен кафелермен толықтырылды. Жаңа өсімдіктер жасыл алаңды әсемдеді және биологиялық әртүрлілікті арттыруға бағытталды.
Then came 1914, and the horrors of World War I. Men from Newington Green fell in battle. Meanwhile, many of the older people with long family ties to Newington Green simply died. The professional middle class had largely left the area. By 1930 "it was whispered that the church could not survive", but it did, with an influential supporter, an alderman and councillor in the Borough of Stoke Newington. Although attendance at services was small, other activities drew in crowds: 100 to the temperance meetings, for example. The outbreak of World War II meant that children were evacuated temporarily from London, so the Sunday Schools and Young People's Leagues ceased for a time. The Sunday services never missed a week, however, even when the building was badly damaged by a landmine blast: they just moved to the schoolhouse. After the war, the ministry focused on building bridges between races and faiths, e. g. with the Jewish community of North London, and was recognised by the World Congress of Faiths. Services were often attended by local politicians, including the mayor of Stoke Newington. Leaders for the national Unitarian movement continued to be found within the congregation at Newington Green. In 1979 the Newington Green Action Group (NGAG) was formed with the aim of regenerating the area. NGAG worked with Islington Council on this project and traffic calming measures were installed to ease the notorious local congestion, with additional pedestrian crossings providing easier and safer access to the Green on foot. The Green was regenerated to include more lawn space, a play area and a café. New planting has enhanced the Green and was chosen to encourage biodiversity.