Кіріспе
Гарри Висмер (30 маусым 1913 – 4 желтоқсан 1967) – американдық спорт комментаторы және Америка футбол лигасының (АФЛ) «Нью-Йорк Титанс» франшизасының алғашқы иесі.
Harry Wismer (June 30, 1913 – December 4, 1967) was an American sports broadcaster and the charter owner of the New York Titans franchise in the American Football League (AFL).
Алғашқы жылдар
Гарри Висмер 1913 жылдың 30 маусымында Мичиган штатының Порт-Хюрон қаласында Фред Р. Висмер мен оның әйелінің отбасында дүниеге келді. Висмер ерте жасынан спортқа зор қызығушылық танытып, қабілеттілігімен көзге түсті. Ол Порт-Хюрон орта мектебінде көптеген спорт түрлерінде жетістікке жетті, бірақ нашар оқу үлгерімі колледжге түсу жоспарын уақытша тоқтатты. Одан кейін ол жеке мектепке түсіп, Висконсин штатының Делафилд қаласындағы Сент-Джон әскери академиясында футбол, баскетбол және бейсболдан үздік оқушы атағын алды. 1941 жылы ол ABC-нің алдындағы NBC Blue Network компаниясына жұмысқа орналасты. 1940 жылдары Висмер "Sporting News" журналының таңдауы бойынша үш жыл қатарынан "Жылдың спорт комментаторы" атағын жеңіп алды. 1947 жылы ол АҚШ Жастар Камерасының (U.S. Jaycees) таңдауымен жылдың 10 үздік жас азаматының бірі атанды. Осы тізімде конгрессмен Джон Ф. Кеннеди, тарихшы Артур Шлезингер және физик Филип Моррисон да болды. Алайда, кейіннен ABC басшылығының өзгеруі спортқа жатқырылмайтын жаңа басшылыққа әкелді, және Висмер бос агент ретінде қызметтерін ең көп төлейтінге сатты. Висмер үлкен мақтанышпен көзге түсіп, "атау тастаушы" репутациясын алды, ол ойынның өтуінен гөрі көрермендер арасындағы таныс адамдарының есімдерін жариялауды ұнатты, тіпті оларды ойынға қатысушылардың қатарына қосып айтатындығы да әңгіме болды. 1940 жылдардың соңында ол көптеген 16 мм колледж футболы фильмдеріне дауыс берді. Висмер көбінесе ойын аяқталғаннан кейін дыбыстық түсіндірмелерді қосты, сондай-ақ аутентиктік үшін төрешінің сыңғыры сияқты дыбыстық эффекттермен радио стиліндегі түсіндірмелерді жасады. Ол "HarFilms" атты, қысқа ғана өмір сүрген Нью-Орлеандағы спорттық фильмдерді өндіруші компанияның иесі болды. 1948 жылы ол "Үштік қауіп" (Triple Threat) атты голливудтық фильмде футбол комментаторы рөлінде ойнады. Висмер "Вашингтон Редскинс" командасының дауысы ретінде ең жоғары деңгейге жетті. Редскинс үшін өткізген алғашқы ойыны 1940 жылдың желтоқсанында "Чикаго Беарс" командасына 73:0 есебімен жеңіліспен аяқталды, бұл 1940 жылғы чемпионаттағы "Монстрлар" командасының ойыны болды. Бір кезде Висмер клубтың 25% акциясына ие болды, ал қалған акциялардың көп бөлігі құрылтайшы иесі Джордж Престон Маршаллдың қолында болды. Алайда, 1950 жылдардың ортасында екеуінің арақатынасы бірнеше мәселе бойынша нашарлап, оның ішінде Маршаллдың қара терілі ойыншыларды трансферлеуден бас тартуы да болды. Бұл қарым-қатынас талап-қарсы талаптар мен сот процесі арқылы бұзылды, содан кейін Маршалл Висмердің радиокомментатор ретіндегі болашағын жоюға тырысты, және оған белгілі бір деңгейде сәттілік соққандығы да бар. Висмер сонымен қатар Нотр-Дам футбол командасының трансляциясына қатысты. 1953 жылы Висмер футболды телеарналардың ең жақсы уақытына кеңейтуге жасалған алғашқы әрекетке қатысты, ол кезде ABC спортқа қайта қызығушылық танытып, өткен күнгі Нотр-Дам ойындарының монтаждалған қайталамаларын жексенбі күндері көрсетті. Ойынның ұзақтығы ойын арасындағы үзілістер мен тамаша емес ойын эпизодтарын алып тастау арқылы 75 минутқа дейін қысқартылды. (Бұл формат ең жақсы уақытта сәтті болмаса да, Нотр-Дам футболының ұқсас көрсетілімі кейіннен CBS телеарнасында Линдси Нельсонның басшылығымен көп жылдар бойы жексенбі таңертеңгілік бағдарламалардың маңызды бөлігіне айналды.) Сондай-ақ, сол маусымда кәсіби футболды ең жақсы уақытта көрсетуге жасалған алғашқы әрекет болды, Висмер ескі DuMont Network телеарнасында микрофонда болды. ABC-нің Нотр-Дамды қамтуынан айырмашылығы, DuMont-тың NFL ойыны сенбі күндері тікелей эфирде ұсынылды, бірақ қызығушылық DuMont Network-ті құтқару үшін жеткіліксіз болды, ол осы кезде өзінің соңғы құлдырауына енген еді (бірақ ол 1954 жылғы NFL телехабарларын жалғастырды, Висмерсіз, бұл оның соңғы тұрақты бағдарламаларының бірі болды).
AFL-тің иесі
Висмер был одним из учредителей AFL, объявленной в 1959 году и начавшей игры в 1960 году. Он был одним из двух владельцев с опытом владения спортивной командой и работы в сфере вещания. Ранее он был совладельцем «Детройт Лайонс» (вместе с Ральфом Уилсоном из «Баффало») и «Вашингтон Редскинс», а его нью-йоркская франшиза получила прозвище «Титаны». Висмер разработал план, согласно которому доходы от прав на трансляцию игр лиги (первоначально с ABC) делились бы поровну между всеми командами и установили стандарт для всех будущих телевизионных контрактов профессионального футбола. Висмер владел франшизой на крупнейшем медиарынке страны. Однако он понял, что начинающей лиге необходимо, чтобы все восемь франшиз были успешными, чтобы выжить в долгосрочной перспективе. К сожалению для Висмера, его команда, несмотря на расположение в крупнейшем городе страны, вероятно, была самой проблемной в лиге в первые годы. Во-первых, команда была вынуждена проводить домашние игры на обветшалом «Поло Граундс», который был заброшен после переезда бейсбольной команды «Нью-Йорк Джайентс» в Сан-Франциско в конце 1957 года и никогда не был особенно подходящей площадкой для футбола (футбольная команда «Джайентс» переехала на «Янки Стадиум» в 1955 году). Однако самой большой проблемой для Висмера было то, что, в отличие от большинства франшиз AFL, его команда напрямую конкурировала с устоявшейся командой NFL. С 1956 года футбольные «Джайентс» NFL играли через реку Гарлем на престижном «Янки Стадиуме» в Бронксе, и нью-йоркские СМИ в основном высмеивали и игнорировали «Титанов», когда удостаивали их упоминания. Для большинства спортивных репортеров Нью-Йорка того времени профессиональный футбол в Нью-Йорке начинался и заканчивался «Джайентс». Кроме того, неустойчивый характер Висмера мало помог в завоевании благосклонности его нынешних или бывших коллег: он испытывал неприязнь не только к другим представителям СМИ, но и к владельцу «Даллас Тексанс» Ламару Ханту, которого Висмер называл богатым мальчиком, чей отец купил ему футбольную команду как игрушку. У Висмера также была затяжная вражда с комиссаром AFL Джо Фоссом, и его отношения с первым главным тренером «Титанов», квотербеком Зала славы Сэмми Бо, были далеко не теплыми, который проиграл со счетом 73:0 в 1940 году (что также ознаменовало дебют Висмера в составе «Редскинс», как отмечалось выше). Еще одним серьезным недостатком бизнес-плана «Титанов» было отсутствие у Висмера финансирования, которым обладали некоторые другие ранние владельцы AFL, особенно Хант и владелец «Ойлерс» Бад Адамс. В основном их богатство происходило из источников, не связанных со спортом. Хотя профессиональный спорт уже был довольно популярен в США, даже «устоявшиеся» крупные лиги еще не стали той прибыльной отраслью, которой вскоре станут, и команды в эту эпоху по-прежнему получали большую часть своего дохода от продажи билетов. Хотя план Висмера по правам на трансляции в конечном итоге произвел революцию в профессиональном спорте, особенно в футболе, телевизионные контракты, заключенные во время пребывания Висмера в AFL, тем не менее, стоили копейки по сравнению с последующими контрактами, и, следовательно, доходы от трансляций оставались лишь незначительной статьей дохода по сравнению с кассовыми сборами. В эту эпоху даже команды NFL (особенно те, чьи владельцы не имели значительных бизнес-интересов, не связанных с футболом) выживали только за счет тщательного управления своими финансами. Напротив, основатель AFL Хант, хорошо знавший о предстоящих проблемах, намеревался использовать свое собственное состояние для покрытия неизбежных ранних убытков и ожидал, что его коллеги-владельцы AFL поступят так же, что не было жизнеспособным планом для Висмера, поскольку его богатство, каким бы оно ни было, происходило исключительно от его участия в спорте. «Титаны» в сине-золотой форме привлекли 114 682 платящих болельщиков на «Поло Граундс» в первый сезон в 1960 году, что заняло последнее место в AFL: в 1961 году это число упало до 107 119, а затем рухнуло до 36 161 за семь домашних игр под руководством нового главного тренера Клайда «Бульдога» Тернера. После сезона Висмер обанкротился. Тернер переименовал команду в «Джетс» в апреле и нанял Уиба Эубанка в качестве главного тренера. «Джетс» в зеленой и белой форме все еще находились на «Поло Граундс» в 1963 году, с четырьмя домашними играми по субботним вечерам, прежде чем они переехали на новый стадион «Шиа» в 1964 году, где они играли два десятилетия. Когда Верблин подписал звездного квотербека Университета Алабамы Джо Намата в январе 1965 года на пакет стоимостью около 430 000 долларов, что было неслыханной суммой на тот момент, были созданы «Джетс» и AFL. Подписание Намата, его последующая звездность и новый, более выгодный телевизионный контракт с NBC привели к слиянию AFL и NFL больше, чем любой другой фактор. Когда Верблин продал свою долю в команде в мае 1968 года, стоимость франшизы выросла с 1 миллиона долларов до 15 миллионов долларов за эти пять лет. Вскрытие показало, что причиной смерти является перелом черепа. Брат Висмера, Джон, владелец радиостанции в Порт-Хуроне, утверждал впоследствии, что Гарри был сброшен с лестницы гангстерами, хотя по какой причине, не было ясно. Сегодня Висмера помнят скорее как эксцентричного человека, чем как ключевого основателя AFL и одного из создателей современной эры профессионального футбола благодаря совместным доходам от трансляций.
Жеке өмір
Виссер екі рет үйленген. Оның бірінші әйелі, Мэри Элизабет Брайант, Генри Форд отбасымен туыс болған. Олар 1959 жылы ажырасты. Оның 1962 жылы Мэри Цвиллманға жасаған екінші некесі, Нью-Джерсидегі қылмыстык топ жетекшісі Абнер Цвиллманның жесірі болған әйелге үйленуі болды. Мэри Цвиллман Виссер «Титан» компаниясының номиналды бас директоры болып тағайындалды. Оның екі баласы болды: Венди және Генри.
Қосымша көздер
Prime Time Network және Cable TV шоуларының толық тізімі 1946 жылдан қазіргі уақытқа дейін, сегізінші басылым, Джим Брукс және Эрл Марш, Тед Паттерсонның "Футболдың алтын дауыстары".