Америка Азамат Соғысы: Миссури штатындағы қақтығыстар
Battle of Carthage, Missouri
Америка Азамат Соғысы: Миссури штатындағы көтеріліс, Камп Джексон оқиғасы, федералдық әскерлердің әрекеттері, Линь қолбасшылығы және саяси даулар туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық Азамат соғысы шайқасы
Battle of the American Civil War
1861 жылдың 8-9 мамырында Конфедерацияның қоршау артиллериясы штаттық милиция лагеріне, Джексон лагеріне жеткенде жағдай одан әрі нашарлады. Джексон лагеріндегі сатқындыққа қатысты дәлелдермен танысқан Лион федералдық әскерлерді және жаңа Миссури еріктілерін милицияны тұтқындау үшін лагерге жетеледі. Лагерьді қоршап алып, Лион милицияны қарсыласуға мәжбүр етті және тұтқындарды Сент-Луис қаласына дейін, тіпті оның ішінде де өткізіп, қақтығысқа (Кэмп Джексон оқиғасы) және құрбандыққа әкелді. Бұл әрекет Миссури тұрғындарының наразылығын тудырды, тіпті Сент-Луис қаласының өкілдері Линкольнге Лионды қызметтен босатуды сұрады. Дегенмен, Лионның әрекетін Сент-Луис қаласының беделді одақтастарының көпшілігі, соның ішінде Линкольннің пошта министрі Монтгомери Блэрдің інісі, конгрессмен Фрэнсис П. Блэр қолдады. Блэр ағайындылары Лионды бригадир-генерал шеніне көтерді. Батыс департаментінің командирі генерал Уильям С. Харнидің штаттық билік органдарына жағдай жасауына байланысты беделді одақтастардың алаңдаушылығы 1861 жылдың 31 мамырында Харниді қызметтен алуға әкелді.
The crisis grew worse when a shipment of Confederate siege artillery arrived at the state Militia encampment, Camp Jackson, on May 8–9, 1861. Presented with proof of treasonous plotting at Camp Jackson, Lyon marched the Federal regulars and his new Missouri Volunteers to the camp to arrest the militia. Surrounding the camp, Lyon forced the militia's surrender and marched the prisoners to and through St. Louis, leading to the deadly and riotous (Camp Jackson Affair). The action drew great protests from Missourians, and even representatives of the City of St. Louis petitioned Lincoln for Lyon's dismissal. However, Lyon's action was supported by most of St. Louis' Unconditional Unionists, including Congressman Francis P. Blair, Jr., brother to Lincoln's Postmaster General Montgomery Blair. The Blair brothers arranged for Lyon's promotion to brigadier general. Continued Unconditional Unionist concerns over the accommodation of state authorities by Gen. William S. Harney, commander of the Department of the West, led to Harney's removal on May 31, 1861.
Кіріспе
1861 жылдың 10 маусымында Лион Сент-Луис қаласындағы «Плантерс-Хаус» қонақ үйінде губернатор Джексонмен және Миссури штатының гвардиясының генерал-майоры Стерлинг Прайспен кездесті. Бұл кездесу штат пен федералдық биліктің құқықтарын анықтау бойынша туындаған дауды шешудің соңғы тырысы болды, бірақ нәтижесіз аяқталды, өйткені екі тарап та қабылдамастай талаптар қойды. Төрт сағаттан соң Лион кездесуді күрт тоқтатты, ал Джексон мен Прайс Джефферсон-Ситиге қайта шегінді, өздерінен кейін теміржол көпірлерін өртеп жіберді. Лион Сент-Луис гарнизонының бөлімдерін Миссури өзенімен кемемен жоғары қарай жылжытып, штаттың астанасы Джефферсон-Ситиді басып алды. Полковник Франц Сигел Лионның шабуылына қарсы оңтүстікке шегінуі мүмкін Миссури штатының гвардиясының күштерін бөліп тастау үшін Сент-Луистен оңтүстік-батысқа қарай жылжыған федералды әскерлердің екінші бөліміне басшылық етті. 12 маусымда ол өзінің бірінші және екінші батальондарын, бес жаяу әскер ротасын, екі атушы ротасын және артиллериялық батареясын Спрингфилдке қарай жылжыта бастады. Джефферсон-Ситидегі Миссури штатының гвардиясы Бунвиллге шегінді, онда 17 маусымда шешуші шайқас болды. Лион қаланы жылдам басып алып, Миссури штатының гвардиясын оңтүстікке қуды. Логистикалық қиындықтарға байланысты Лион шегініп бара жатқан гвардияшыларды тоқтатып ала алмады. Лексингтондағы тағы бір гвардияшылар тобы да Бунвиллдегі жеңілістен кейін Стерлинг Прайс басшылығымен оңтүстікке қарай жылжыды. Сигелдің әскерлері Спрингфилдке жетіп, қаланы тез басып алды. Олар кері шегініп бара жатқан гвардияшыларды қуып жетемін деген үмітпен Карфагенге қарай жорыққа дайындалды. Джексон мен Прайс бөлімдері 3 шілдеде Ламарда кездесіп, ұйымдасуды бастады. Джексонның әскері 6000 адамға дейін жетті, олардың көпшілігі оңтүстікке қарай жорықтап бара жатып қосылды. Алайда, Ламардағы күштердің көпшілігі аң аулауға арналған мылтықтармен, оқ жабынмен, пышақтармен немесе тіпті қарусыз болды. Келесі күні, 4 шілдеде, Сигел 1100 адаммен Карфагенге келді. 4 шілдеде Сигелдің мәліметінше, Миссури штатының гвардиясы Ламар маңында, Карфагеннің солтүстігіне шамамен 18 мильдей жерде орналасқан. 4 шілде күні түнде гвардияшылардың алғы шебі Сигелдің Карфагеннің сыртындағы қарауылдарымен қақтығысты. Осылайша, екі тарап та бір-бірінің жақын маңайда екенін білді.
On June 10, 1861, Lyon met with Governor Jackson and Missouri State Guard Major General Sterling Price at St. Louis' Planter's House hotel in a last attempt to solve conflicting claims for state and federal sovereignty. The conference proved futile, with both parties making mutually unacceptable demands. After four hours, Lyon abruptly ended the meeting, and Jackson and Price retreated to Jefferson City, ordering railroad bridges burned behind them. Lyon moved elements of his St. Louis garrison up the Missouri River by steamer to capture the state capital at Jefferson City. Colonel Franz Sigel took command of a second element of Federal troops moving from St. Louis into southwest Missouri to cut off Missouri State Guard forces who might retreat south in the face of Lyon's advance. On June 12 he started to move his First and Second Battalions, along with five infantry companies, two rifle companies, and an artillery battery towards Springfield. The Missouri State Guard in Jefferson City retreated to Boonville, where a pivotal skirmish took place on June 17. Lyon quickly took the town and chased the Missouri State Guard south. Due to logistical difficulties, Lyon could not keep up with the retreating Guardsmen. Another group of State Guardsmen in Lexington also moved south under Sterling Price, after learning of the defeat at Boonsville. Sigel's troops arrived in Springfield and quickly took the town. They prepared to march to Carthage, hoping to catch up with the retreating State Guardsmen. Jackson's and Price's units met in Lamar on July 3 and started to organize. Jackson's army grew to 6,000 men, a large number of whom joined along the march south. However, the force in Lamar was, for the most part, armed only with hunting rifles, shotguns, knives or, in some cases, no weapons at all. The next day, July 4, Sigel arrived at Carthage with 1,100 men. By July 4, Sigel had intelligence that the Missouri State Guard was camped near Lamar, about 18 miles north of Carthage. On the night of July 4, State Guard skirmishers collided with Sigel's pickets outside of Carthage. So both sides were aware of each other’s presence.
Шайқас
Сигелдің Карфагенге орналасқанын білген губернатор Джексон басқаруды қолға алып, кішкентай болғанымен, жақсы қаруланған Одақ әскеріне шабуыл жасау жоспарлады. 5 шілде күні таңында Джексон жас сарбаздарын оңтүстікке қарай бастады. Қарсыластар Карфагеннің солтүстігінде 10 миль жерде кездесті, ал Штат гвардиясы өз қатарының екі жағына Конфедерацияның екі жұлдызы мен таяқшалары бар туларын көтерді, олардың шегі жарты мильден астам созылды. Сигелдің әскері шайқасқа тұрып, Штат гвардиясының әскеріне 800 метрге жақындағанда әсерлі көрсетті. Сигел өзінің артиллериясымен шабуылды ашты. Джексон өз артиллериясымен жауап берді. Содан кейін Джексон мен Штат гвардиясы Сигелдің бригадасын қуды, оларды шайқасқа қатыстырып, Карфагеннің шетіне жеткенше оңтүстікке қарай 10 мильге итерді. Джексон өз әскерін бөліп, Сигелдің күштерін қоршауға тырысты; шайқас Карфаген қалалық алаңында екі күш кездескенше күні бойы үздіксіз жалғасты. Екі тарап та шайқасқа түсті. Осы кезде Сигел қала сыртындағы сол жақтағы орманға қарай үлкен гвардияшылар тобы – шындығында барлығы қарусыз жаңа сарбаздар – жылжып жатқанын білді. Бұл күш оның қанатын айналып өтеді деп қорқып, ол шегінуге бұйрық берді. Штат гвардиясы қуды, бірақ Сигел сәтті артқы күзет операциясын жүргізді. Кешке қарай Сигел Карфагенге қайтып келді. Қараңғылықта ол одан әрі Саркоксиге шегінді.
Learning that Sigel had encamped at Carthage, Governor Jackson took command and made plans to attack the smaller but better armed Union force. On the morning of July 5, Jackson marched his green soldiers south. The rival armies met 10 miles north of Carthage, and the State Guard raised two Confederate stars and bars flags on either side of their line, which stretched over half a mile. Sigel's men provided an impressive display as they formed a line of battle and moved within 800 yards of the State Guard troops. Opening the action with his artillery, Sigel closed to the attack. Jackson replied with his own artillery. Jackson and the State Guard then chased after Sigel's brigade, engaging them in battle as they pushed them 10 miles southward until they reached the outskirts of Carthage. Jackson had his men divide up and attempt to surround Sigel's force; the battle went on steadily through the day until both forces faced off in the Carthage town square. Both sides then engaged in some skirmishing. At this point, Sigel learned of a large body of Guardsmen—actually all unarmed recruits—moving into the woods on his left outside of town. Fearing this force would turn his flank, he ordered a retreat. The State Guard pursued, but Sigel conducted a successful rearguard action. By evening, Sigel was back in Carthage. Under cover of darkness, he retreated further to Sarcoxie.
Салдары
Бұл шайқаста Миссури штатының күзетшілері стратегиялық жеңіске жетті, бұл үлкен дәрежеде капитан Джо Шелбимен бірге қызмет ететін тәуелсіз партизан рейнджерлерінің майданға енгізген жаңа тактикасының арқасында болды. Карфаген Миссуридің соғыс барысын анықтауда маңызды рөл атқарды, себебі ол оңтүстік полктеріне сарбаздарды тартуға көмектесті. Ауданның негізін қалаушы, шайқаста соғысқан және кейін 13-ші Миссури атқыштар полкінің және 5-ші Миссури жаяу әскерінің лейтенант-полковнигі болып сайланған адвокат Роберт Уэллс Кроуфорд, Миссуридегі Конфедерация армиясының рекрутері қызметін атқарды. Ол қызметке Миссуридің бұрынғы АҚШ сенаторы Уолдо П. Джонсон 1862 жылғы 24 қазанда Миссури губернаторы Джексонға жолдаған хатында ұсынды.
The battle was a strategic victory by the Missouri State Guard in large part owing to new tactics introduced on the battlefield by independent partisan rangers serving with Captain Jo Shelby. Carthage played a part in determining Missouri's course during the war, as it helped spark recruitment for the Southern regiments. A founder of the county who fought in the battle and was then elected Lieutenant Colonel of the 13th Missouri Cavalry Regiment and 5th Missouri Infantry, attorney Robert Wells Crawford, served as a recruiter for the Confederate States Army in Missouri, a post he was nominated for by Waldo P. Johnson, formerly a United States Senator from Missouri in a letter to Missouri governor in exile Jackson dated October 24, 1862.
Маңыздылығы
Хронологиялық тұрғыдан алғанда, Линкольн 1861 жылғы 4 шілдеде Конгресске жолдаған үндеуінде соғыс жариялаудың орнына "соғыс өкілеттігін" қолданғаннан кейін болған алғашқы маңызды шайқас – Карфаген шайқасы. Бұл шайқас стратегиялық және тактикалық маңызға ие болды. Бұл оқиғада АҚШ штатының әрекеттегі губернаторы әскерге жетекшілік етіп, кейіннен өз штатының бөлігі болған Одаққа қарсы күштермен шайқасқан жалғыз жағдай. Губернатор Джексонның әскерінің алғы шебінде 150 тәуелсіз партизандық рейнджерлер Миссури фермері капитан Джо Шелбидің басқаруында болды. Сигелдің батареяларының атысы астындағы тактикалық маневрлерден бастап, Саркоксиге шегінісін қысымға дейін, Шелбидің рейнджерлері "Карфагендегі жеңісті Сигелдің қолынан ұрлап алды" және Миссуридегі Конфедерация тарапынан қолдау көрсетушілер алғашқы жеңістерін тойлады.
Chronologically the first major battle after Lincoln invoked "the war power" in lieu of a Declaration of War in his Message to Congress on July 4, 1861, the Battle of Carthage was strategically and tactically significant. The battle marks the only time a sitting U. S. State governor has led troops in the field, and then, against the Union to which his state belonged. Serving at the vanguard of Governor Jackson's army, a band of 150 independent partisan rangers were under the command of Captain Jo Shelby, a Missouri farmer. From tactical battlefield maneuvers under fire by Sigel's batteries to pressing his retreat to Sarcoxie, Shelby's rangers "snatched the victory at Carthage from Sigel's grasp", and pro Confederate elements in Missouri celebrated their first victory.