Америка Азамат Соғысының алғашқы шайқасы – Бунвилл шайқасы (1861). Миссури штатындағы қақтығыс, келісімге келу әрекеттері, және генералдар Харни мен Прайс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының Боунвилл шайқасы – 1861 жылдың 17 маусымында Миссури штатының Купер округіне қарасты Боунвилл маңында болған американдық Азамат соғысының шағын қақтығысы. Жаңа штаттық гвардия штаны тоғыз децентрализацияланған әскери округте ұйымдастыруға кірісті, бастапқыда ол Кэмп Джексонға дейінгі MVM тәуелсіз милициялық роталарына негізделген болатын. Штаттық гвардия органдары сондай-ақ, штат астанасын федералдық шабуылдан қорғау үшін Джефферсон қаласына ағылып келген көптеген еріктілерді басқаруға тырысты, Джексонның қолдаушылары оның жақын арада болатынына сенген.
Battle of the American Civil War
The First Battle of Boonville was a minor skirmish of the American Civil War, occurring on June 17, 1861, near Boonville in Cooper County, Missouri. The new State Guard began organizing statewide in nine decentralized military districts, initially structured around the independent militia companies of the pre Camp Jackson MVM. State Guard authorities also worked to manage the large numbers of volunteers who flooded into Jefferson City to protect the state capital from a Federal attack that Jackson's supporters believed was imminent.
Атыс бітісі сәтсіз аяқталды
Екі жақты татуластыруға әрекеттер жасалды. АҚШ Армиясының Батыс бөлімінің қолбасшысы генерал Уильям С. Харни мен Миссури штатының күзетші әскерінің генерал-майоры Стерлинг Прайс арасында жартылай ресми келісімге келді. Олар өз күштері бақылауындағы штаттың бөліктерінде тәртіп сақтауға, барлық адамдардың қауіпсіздігі мен мүлкін қорғауға және қақтығыс тудыруы мүмкін әрекеттерден аулақ болуға келісті. Харни федералды күштерді (негізінен) Сент-Луис қаласымен шектеуге ресми емес келісім жасады. Прайс Джефферсон-Ситиде Миссури штатының күзетші еріктілерін жинауды тоқтатуға бұйрық берді. Оның орнына, болашақ күзетшілерге тоғыз жаңа әскери округтегі аймақтық қолбасшылармен жиналуға нұсқау берді, бұл 10 мамырдан кейінгі әскери заң жобасында көзделген ұйымдастыру жолы болды. Генерал Харни Прайс штатты Одақ үшін ұстап тұратынын түсінді, және шындығында, Прайс Конфедерация әскерлері Миссуриге кірсе, MSG АҚШ армиясымен бірге оларды шығарып тастауға дайын екенін уәде берді. Бірақ, сол уақытта губернатор Джексон мен Миссуридің вице-губернаторы Томас К. Рейнольдстың өкілдері Конфедерация билігімен кездесіп, Миссуриге әскер жіберуді сұрады. Олар Конфедерация президенті Джефферсон Дэвиске Миссури штатының күзетшілері Конфедерация армиясымен бірлесіп, федералды күштерді Миссуриден шығарып, штатты "азат етуге" көмектесетінін уәде етті. Миссуридегі Одақшылдар Харнидің губернатор Джексонға және генерал Прайсқа сенгенін қауіпті қателік деп санады, және Харнидің "келісімге" бір жақты ұстануы штатқа қауіп келтіріп тұрды деп ойлады. Олар Линкольн үкіметіне хаттар мен телеграммалар жіберіп, Харниді қызметтен босатуды талап етті, және 30 мамырда генерал Харниді (жақында жоғары дәрежеге көтерілген) бригадир генерал Натаниел Лион алмастырды. Лион, Джексон және Прайс 11 маусымда Сент-Луистегі "Плантерс Хаус" қонақ үйінде соңғы рет кездесті. Джексон федералды күштердің Сент-Луисте оқшауланып қалуын және штаттың әртүрлі аймандарындағы Миссури Одақшылдарының Про-Одақтық үй күзетші компанияларын таратуды талап етті. Джексон көптеген уәделер берді, бірақ оның барлық талаптары мыналарға келді: Федералды күштердің штатты тастауы (Сент-Луистен басқа); барлық Миссури Одақшылдарының қарусыздануы (Линкольнның сәуір айындағы милиция шақыруы бойынша төрт полкке ресми тіркелгендерден басқа); және ешқандай нақты тексеру болмауы. (Федералды билік Джексон мен Прайстың жақсы ниетіне және штатты Одақ үшін ұстайтындарына сенді.) Джексонның талаптарына қарамастан, Лион (губернатор Джексонның хатшысының айтуынша) федералды үкіметке диктант жасауға Джексонға мүмкіндік бермеймін, "сізді, сізді, сізді, сізді және штаттың әрбір адамын, әйелді және баланы өлтіріп, жерлеймін" деді. Лион губернаторға бұрылып, "Бұл соғыс дегенді білдіреді. Бір сағаттан кейін менің офицерлерімнің бірі сізге шақыру жіберіп, сізді менің желілерімнен шығарып жібереді" деді. Губернатор Джексон мен генерал Прайс 12 маусымда астанаға, Джефферсон-Ситиге қарай қашып кетті. Олар негізгі теміржол желілеріндегі көпірлерді өртеп жіберді. Джефферсон-Ситиді ұстап тұру мүмкін емес екенін түсінгеннен кейін, Джексон мен Штаттық күзет келесі күні Бунвиллге кетті. Генерал Лион дереу екі федералды ерікті полкпен, АҚШ әскерлерінің бір ротасымен және артиллериялық батареямен - барлығы 1700 шамасындағы әскермен оларды пароходпен қуып жетті. Оның мақсаты - астананы басып алып, Штаттық күзетті тарату болды. Прайс Лексингтон мен Бунвиллден Штаттық күзет бөлімдерін біріктіруге уақыт табуға үміттенеді, бірақ Лион жақындаса, Бунвиллден кетуге жоспарлаған. Штаттық күзет полковнигі Джон С. Мармадюк бөлімі Бунвиллде ұйымдаса бастады, ал бригадалық генерал Мосби М. Парсонсқа Типтоннан оңтүстікке қарай 20 миль (32 км) жерде орналасуға бұйрық берілді. Осы кезде Прайс ауруына байланысты Бунвиллден кетіп, Лексингтонда жиналатын күштерге қосылды. Бұл өкінішті жағдай болды, себебі губернатордың міндеті саясаткерге жүктелді. Кері шегінуден қорқып, саяси салдарға ұшырамас үшін Джексон қарсылық көрсетуге шешім қабылдады. Көптеген сарбаздары жаумен бетпе-бет кездесуге асығыс еді, бірақ олар тек мылтық пен аңшылық мылтықтарымен қаруланған және сол кезде тиімді күресу үшін жеткілікті дайындыққа ие болмады. Полковник Мармадюк шайқасқа қарсы болды, бірақ ол өзіне жүктелген жауапкершілікті қабылдады. Лион 15 маусымда Джефферсон-Ситиге жетті, Джексон мен Прайс Бунвиллге қарай шегінгенін білді. 2-ші Миссури еріктілерінің 300 әскерін астананы қорғау үшін қалдырып, Лион 16 маусымда Прайсты қуалауын жалғастырды, 17 маусымда Бунвиллден 8 миль (13 км) төмен жерге түсті. Лионның жақындасып келе жатқанын білген Джексон Парсонстың Типтондағы әскерін шақыруға тырысты, бірақ олар уақытында келмей қалды.
Attempts were made to reconcile the two sides. A semi formal truce was negotiated between General William S. Harney, Commander of the Western Department of the U. S. Army, and Missouri State Guard Major General Sterling Price. They agreed to maintain order in the parts of the state under the control of their various forces, protect the persons and property of all persons, and avoid actions which might excite conflict. Harney unofficially agreed to (generally) restrict Federal forces to metropolitan St. Louis. Price ordered that the mustering of Missouri State Guard volunteers in Jefferson City be halted. Instead, potential guardsmen were directed to muster with regional commanders in nine new Military Districts, the organizational course of action initially envisioned under the post May 10 Military Bill. General Harney understood that Price would hold the state for the Union and, in fact, Price promised him that, should Confederate forces enter Missouri, the MSG would fight alongside the U. S. Army to drive the Confederates out. At the same time, however, representatives from Governor Jackson and Missouri's Lt Governor, Thomas C. Reynolds were meeting with Confederate authorities asking them to send an army into Missouri. They promised Confederate President Jefferson Davis that the Missouri State Guard would cooperate with the Confederate Army to drive Federal forces from Missouri and "liberate" the state. Missouri Unionists felt that Harney's confidence in Governor Jackson and General Price was dangerously misplaced, and that Harney's unilateral adherence to the "truce" was endangering the state. In a stream of letters and cables to the Lincoln government, they demanded Harney's removal, and eventually on May 30, General Harney was superseded by (recently promoted) Brigadier General Nathaniel Lyon. Lyon, Jackson, and Price met one last time, on June 11, at the Planter's House hotel in St. Louis. Jackson demanded that Federal forces remain isolated in St. Louis and that pro Unionist Home Guard companies of Missouri Unionists around the state be disbanded. Jackson made a wide variety of promises, but all his positions came down to the following: Federal abandonment of the state (outside St. Louis); disarmament of all Missouri Unionists (except those officially enlisted in the four regiments called for under Lincoln's April militia call); and no meaningful verification. (Federal authorities would rely on Jackson's and Price's good will and assurances that they would hold the state for the Union.) In the face of Jackson's inflexible position, Lyon (according to Governor Jackson's secretary) eventually stated that rather than allow Jackson to dictate to the federal Government, he (Lyon) would "see you, and you, and you, and you, and every man, woman, and child in the state dead and buried." Lyon concluded by turning to the Governor and stating "This means war. In an hour one of my officers will call for you and conduct you out of my lines." Governor Jackson and General Price fled toward the capital at Jefferson City, arriving there on June 12. They ordered the bridges on the main rail lines burned. After quickly concluding that Jefferson City could not be held, Jackson and the State Guard departed for Boonville, the next day. General Lyon promptly set out after them by steamboat, with two Federal volunteer regiments, a company of U. S. regulars and a battery of artillery — about 1,700 men in all. His goal was to seize the capital and disperse the State Guard. Price hoped to buy enough time to consolidate State Guard units from Lexington and Boonville, though he planned to withdraw from Boonville if Lyon approached. State Guard Colonel John S. Marmaduke's unit began organizing at Boonville, while Brig. Gen. Mosby M. Parsons was instructed to take up a position 20 mile (32 km) to the south in Tipton. At this juncture, Price left Boonville due to illness and joined the forces assembling at Lexington. This was unfortunate, as it left the governor—a politician—in charge. Instead of retreating, Jackson decided to make a stand, because he feared political fallout if he made another withdrawal. Many of his men were eager to face the enemy, but they were armed only with shotguns and hunting rifles, and lacked sufficient training to fight effectively at the time. Colonel Marmaduke was opposed to giving battle, but he reluctantly assumed command of the waiting state forces. Lyon, meanwhile, had reached Jefferson City on June 15, learning that Jackson and Price had retreated towards Boonville. Leaving behind 300 troops of the 2nd Missouri Volunteers to secure the capital, Lyon resumed his pursuit of Price on June 16, landing about 8 mile (13 km) below Boonville on June 17. Informed of Lyon's approach, Jackson attempted to call up Parsons' command at Tipton, but it was unable to arrive in time.
Шайқас
Соғыс өзінің мәнісінде ұсақ шайқас болғанымен, ол соғыстың алғашқы маңызды құрлықтағы әрекеттерінің бірі болды және Миссуридегі Конфедерацияның үміттері үшін ауыр салдарға әкелді. Лион әскерлері таңғы сағат 7-де Рошпорт жолымен Бунвилл қаласына қарай жорыққа шықты. Мармадукенің құлшынып, бірақ жеткіліксіз жабдықталған штаттық гвардиясының бір бөлігі шатқалдың артындағы биік жерде күтіп тұрды, олардың саны шамамен 500 адамды құрады. Парсонс Типтон қаласында болғандықтан, олар артиллериялық қолдауға ие болмады. Түсініксіз себеппен, губернатор Джексон шамамен бір шақырымдай қашықтықтан бақылап тұрып, өзінің жалғыз тәртіпті және ұйымдасқан жасағын – ұзақ жылдардан бері құрылған (Сент-Луис) Вашингтон Блюз ополченнялық ротасын (көбінесе «Капитан Келли ротасы» деп аталады) резервте қалдырды; ол шайқасқа қатыспады. Лион жасағы шатқалға жақындағанда штаттық гвардияның қарауылдарына кездесті, бірақ Лион шабуылшыларды орналастырып, әскерін жылдамдатып алға итермеледі. Одақтың артиллериясы (капитан Тоттеннің батареясы, 2-ші АҚШ жеңіл артиллериясының F ротасы) Уильям Адамс үйінде орналасқан снайперлерді жылдам ығыстырды, ал Одақтың жаяу әскері гвардияшылардың қатарына жақындап, оларға бірнеше вольлей атты, олардың шегінуіне себеп болды. Осы шайқастың бір бөлігі бар болғаны 20 минутқа созылды. Федералдардың шабуылына қарсы тұруға және оған қарсылық көрсетуге әрекеттер жасалды, бірақ Одақтың ротасы Август Макдауэлл атты өзен кемесіндегі жеңіл гаубицадан жасалған артиллериялық оқтармен қолдау көрсеткенде гвардияның қатарын айналып өтті. Мармадуке қауіптенгендей, гвардияның шегінуі тез жеңіліске ұшырады. Гвардияшылар Бейкон лагері мен Бунвилл қаласы арқылы қашып кетті; кейбіреулері үйлеріне қайтты, ал қалғандары губернатормен бірге Миссури штатының оңтүстік-батыс бөлігіне шегінді. Лион сағат 11-де Бунвиллді басып алды. Бунвиллдегі қысқа шайқас және штаттық гвардияның асығыс шегінуі шайқасқа «Бунвилл жарысы» деген ат берді.
The battle itself was actually little more than a skirmish, but it was one of the first significant land actions of the war, and had grave consequences for Confederate hopes in Missouri. After disembarking, Lyon's troops marched along the Rocheport Road toward Boonville at around 7 am. Part of Marmaduke's eager but ill equipped State Guard force waited on a ridge behind the bluff, totaling about 500 men. They had no artillery support, since it was all with Parsons at Tipton. Inexplicably, Governor Jackson, observing from a mile or so away, held his only reasonably disciplined and organized command the long established (St. Louis) Washington Blues militia company (usually known as "Captain Kelly's Company") in reserve; it would take no part in the battle. Lyon's command encountered State Guard pickets as they approached the bluffs, but Lyon deployed skirmishers and continued to push his men forward rapidly. The Union artillery (Captain Totten's battery, Company F, 2nd U. S. Lt Artillery) quickly displaced sharpshooters stationed in the William Adams house, while Union infantry closed with the line of guardsmen and fired several volleys into them, causing them to retreat. This portion of the fighting lasted barely 20 minutes. Some attempts were made to rally and resist the Federal advance, but these collapsed when a Union company flanked the Guard's line, supported by cannon fire from a light howitzer on the river steamer Augustus McDowell. As Marmaduke feared, the Guard's retreat rapidly turned into a rout. The guardsmen fled back through Camp Bacon and the town of Boonville; some continued on to their homes, while the rest retreated with the Governor to the southwest corner of Missouri. Lyon took possession of Boonville at 11 am. The short fight at Boonville and the State Guard's precipitate retreat earned the battle the nickname of "The Boonville Races."
Бунвиллдің екінші шайқасы
Бунвиллдің екінші шайқасы 1861 жылдың 13 қыркүйегінде болды. Миссури штатының күзетші полковнигі Уильям Брекенридж "Билл" Браун 800 саяқты әскерді капитаны Джозеф А. Эппштейн басқаратын 140 одақтас Боунвилл үй күзетшілеріне шабуыл жасауға жетектеді, олар сол кезде таңғы ас ішіп жатқан еді. Жаңбырдың кесірінен Конфедерация әскерлері өз туларын қара матаға орады, ал үй күзетшілері мұны кешірім болмайды деген белгі деп қате түсінді. "Жеңіс немесе өлім" деп санағандықтан, үй күзетшілері мемлекеттік күзет әскерлерін жеңіп, осы шайқаста полковник Браун қаза тапты.
The Second Battle of Boonville was fought on September 13, 1861, when Colonel William Breckenridge "Bill" Brown of the Missouri State Guard led 800 men in an attack on 140 pro Union Boonville Home Guardsmen, under the command of Captain Joseph A. Eppstein, while the Union soldiers were eating breakfast. Due to rain, the Confederates wrapped their flags in black sheathing, which the Home Guard mistook as a sign of no quarter. Highly motivated by a perception that the fight was one of "victory or death", the Home Guardsmen managed to defeat the State Guard troops, killing Colonel Brown in the process.
Бунвиллдің үшінші шайқасы
Боунвиллдің үшінші шайқасы 1863 жылдың 11 қазанында Шелбидің Ұлы шабуылы барысында болды, онда генерал Джозеф Шелбидің әскері қала ішінде Одақ күштерімен шайқасты. Ертесі күні Федералдық күштер келген соң, Конфедерациялықтар батысқа қарай шегінді.
The Third Battle of Boonville was fought on October 11, 1863, during Shelby's Great Raid, and saw General Joseph Shelby's troops engage Union forces in the city. When Federal reinforcements arrived the next day, the Confederates retreated westward.
Бунвиллдің төртінші шайқасы
Боунвиллдің төртінші шайқасы 1864 жылдың 11 қазанында Одақ күштері мен генерал Стерлинг Прайстің Миссури армиясының бөлімдері арасында өтті, олар қаланы басып алған болатын. Бұл қақтығыс Конфедерацияның жеңісімен аяқталды, бірақ Прайс әскерлері келесі күні қаланы тастап кетті.
The Fourth Battle of Boonville was fought on October 11, 1864 between Unionists and elements of General Sterling Price's Army of Missouri, who had occupied the town. This skirmish resulted in a Confederate victory, though Price's forces abandoned the city the following day.