Америка Азамат Соғысы: Байрамс Форд шайқасы

Кіріспе

Америка Азаматтық Соғысының шайқасы

Байрам Форды шайқасы (сондай-ақ Big Blue River және Blue шайқасы деп те аталады) 1864 жылдың 22 және 23 қазанда Миссури штатында, АҚШ Азаматтық Соғысының Price Raid науқаны барысында болды. Америка Конфедерациялық Штаттары құлап жатқан кезде, Конфедерациялық Штаттар армиясының генерал-майоры Стерлинг Прайс 1864 жылдың соңында Миссури штатына жорық жасады. Одақтың күштері Прайсті Сент-Луис және Джефферсон-Сити қалаларын басып алу жоспарларынан бас тартуға мәжбүр етті, ол әскерімен Канзас-Ситиге қарай батысқа бет бұрды. 22 қазанда Прайс әскері генерал-майорлар Джеймс Г. Блант және Альфред Плесонтон басқаратын екі одақтық күштің арасында қалды. Прайс күшінің бір бөлігі Екінші Тәуелсіздік шайқасында Плесонтонға қарсы кешіктіру шараларын жүргізді, ал бригадир генерал Джозеф О. Шелби дивизиясы, Біріккен қорғаныстың үстіндегі күзетсіз фордтан өтіп, Үлкен Көк өзеніндегі Байрам Фордында Бланттың шебін бұзды. Одақтың қорғаушылары Канзас штатының шекарасына шегінуге мәжбүр болды, ал Канзас штатының 2-ші милициялық жаяу әскер полкі Мокби фермасында ұсталып, жеңіліске ұшырады. Осы уақытта Плесонтонның әскері Екінші Тәуелсіздік шайқасында Прайс әскерінің артқы күзетін Үлкен Көк өзенінен ығыстырып шығарды. 23 қазанда Плесонтон Байрам Фордында генерал-майор Джон С. Мармадюктің басқаруындағы конфедерациялық күштерге шабуыл жасап, оларды Картоп төбесі деп аталатын биікке кері шегіндірді. Плесонтон Мармадюктың позициясын бұзып, конфедерациялық әскердің қалған бөлігі Вестпорт шайқасында жеңілді. Прайс әскерінің вагондары одақтың бригадир-генералы Джон МакНил мен оның бригадасынан қашып құтылғанмен, конфедерациялық әскер тәртіпсіздікпен оңтүстікке қарай шегінді. Жол бойындағы қосымша жеңілістерден кейін Прайс әскері екі үшін бір бөлігінен астамын жоғалтып, желтоқсан айында Техасқа жетті. Конфедерациялықтар жабдықтары мен жарақтанудан да айырылды, ал одақтың соғыс күш-жігеріне минималды ғана кедергі келді; бұл науқан Миссисипи өзенінің батысындағы соңғы маңызды операция болды. Шайқас алаңының бір бөлігі Үлкен Көк майдан алаңы паркінде сақталған, ал бір бөлігі Байрам Форды тарихи ауданының құрамы ретінде Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.

The Battle of Byram's Ford (also known as the Battle of Big Blue River and the Battle of the Blue) was fought on October 22 and 23, 1864, in Missouri during Price's Raid, a campaign of the American Civil War. With the Confederate States of America collapsing, Major General Sterling Price of the Confederate States Army conducted an invasion of the state of Missouri in late 1864. Union forces led Price to abandon goals of capturing the cities of St. Louis and Jefferson City, and he turned west with his army towards Kansas City. On October 22, Price's army found itself caught between two Union forces, commanded by Major Generals James G. Blunt and Alfred Pleasonton. Part of Price's force conducted a delaying action against Pleasonton in the Second Battle of Independence, while the division of Brigadier General Joseph O. Shelby broke Blunt's line at Byram's Ford on the Big Blue River by crossing at an unguarded ford above the Union defenses. The Union defenders were forced to retreat to the Kansas state line, and the 2nd Kansas State Militia Infantry Regiment was caught at the Mockbee Farm and overwhelmed. Meanwhile, Pleasonton's men pushed Price's rear guard across the Big Blue in the Second Battle of Independence. On October 23, Pleasonton attacked Confederate forces under Major General John S. Marmaduke at Byram's Ford and forced them back to a height known as Potato Hill. Pleasonton broke through Marmaduke's position, and the rest of the Confederate army was defeated at the concurrent Battle of Westport. While Price's wagon train escaped from Union Brigadier General John McNeil and his brigade, the Confederate army withdrew southwards in disorder. After suffering further defeats along the way, Price's army reached Texas by December, having lost over two thirds of its men. The Confederates also lost equipment and supplies, while the Union war effort was only minimally hampered; the campaign was the last major operation west of the Mississippi River. Part of the battlefield is preserved in the Big Blue Battlefield Park, and a portion is listed on the National Register of Historic Places as part of the Byram's Ford Historic District.

Өмірбаян

1861 жылы сәуірде АҚШ-та Азамат соғысы басталғанда, Миссури штаты құлдыққа рұқсат бергенімен және саяси жағынан бөлінгеніне қарамастан, Одақтан бөлініп шықпады. Миссури губернаторы Клейборн Фокс Джексон Одақтан бөлінуді және Америка Конфедерациялық Штаттарын қолдады, бірақ генерал-бригадир Натаниел Лион басқаратын Одақ әскерінің күштері оған қарсы болды. Конфедерация және олармен одақтас Миссури штатының күзетші күштері тамыз айында Уилсон-Крик шайқасында Лионды жеңді, бірақ жыл соңына қарай олардың қозғалысы оңтүстік-батыс Миссуримен шектелді. Штатта Одақты қолдайтын және Конфедерацияны қолдайтын екі үкімет құрылды. 1862 жылдың наурызында Арканзастағы Пи-Ридж шайқасынан кейін Миссуридің бақылауы Одаққа өтті, ал Конфедерацияның Миссуридегі әрекеттері 1862 жылдың соңы мен 1863 жылға дейін шабуылдар мен партизандық соғысқа дейін шектелді. 1864 жылдың қыркүйегіне қарай Конфедерацияның әскери жеңіске жеткізу мүмкіндігі болмады, ал АҚШ президенті Абрахам Линкольн соғысты аяқтауды қолдаған Джордж Б. Макклелланнан үстемдік танытты. Миссисипи өзенінің шығысындағы жағдай нашарлаған кезде, Конфедерацияның Транс-Миссисипи департаментінің қолбасшысы генерал Эдмунд Кирби Смит өзен арқылы өз әскерін соғыстың маңызды аймақтарына жіберуге бұйрық берді. Бірақ бұл мүмкін болмады, себебі Одақтың теңіз күштері өзенді бақылауда ұстады, сондықтан Миссисипиді кең көлемде кесіп өтуге жол берілмеді. Оның орнына Смит өзінің жауапкершілігіндегі Одақ күштеріне шабуыл жасауға шешім қабылдады, әрі ресурстары шектеулі болғанына қарамастан. Конфедерацияның генерал-майоры Стерлинг Прайс және Томас Коут Рейнольдс, Джексонның 1863 жылдың ақпанында қайтысынан кейін Миссуридің конфедерациялық үкіметінің басшысы болған, Миссуриге шабуыл жасауды ұсынды. Смит жоспарды мақұлдап, Прайсті шабуылға жетекші етіп тағайындады. Шабуыл штатта Одақ үкіметіне қарсы халық көтерілісін тудырып, Одақ әскерлерін соғыстың маңызды учаскелерінен ауыстырып, Макклелланның Линкольнды жеңу мүмкіндігін арттыруы күтілді.

When the American Civil War began in April 1861, the state of Missouri did not secededespite allowing slaveryas it was politically divided. Governor of Missouri Claiborne Fox Jackson supported secession and the Confederate States of America, both of which were opposed by Union Army elements under the command of Brigadier General Nathaniel Lyon. A combination of Confederate and allied pro secession Missouri State Guard forces defeated Lyon at the Battle of Wilson's Creek in August, but were confined to southwestern Missouri by the end of the year. The state also developed two competing governments, one supporting the Union and the other the Confederacy. Control of Missouri passed to the Union in March 1862 after the Battle of Pea Ridge in Arkansas, and Confederate activity in Missouri was largely restricted to raids and guerrilla warfare through the rest of 1862 and into 1863. By September 1864, the Confederacy had essentially no chance of a military victory, and incumbent President of the United States Abraham Lincoln had an edge over George B. McClellan who supported ending the war in the 1864 United States presidential election. With the situation east of the Mississippi River collapsing, General Edmund Kirby Smith, commander of the Confederate Trans Mississippi Department, was ordered to send his infantry across the river to more important areas of the war. This movement proved to be impossible, as a large scale crossing of the Mississippi was prevented by Union Navy control of the river. Instead, Smith decided to attack the Union forces within his area of responsibility, despite having limited resources. Confederate Major General Sterling Price and Thomas Caute Reynolds, who had replaced Jackson as the head of the Confederate government of Missouri in February 1863 after the latter's death, proposed an invasion of Missouri. Smith approved of the plan and placed Price in command of the offensive. It was hoped that the invasion would start a popular uprising against Union control of the state, draw Union troops away from more important theaters of the war, and improve McClellan's chance of defeating Lincoln.

Кіріспе

19 қыркүйекте Миссури штатына кіргеннен кейін, Прайс жасағы солтүстікке қарай жылжыды, бірақ 27 қыркүйекте Пилот-Кноб шайқасында ауыр жеңіліске ұшырады. Пилот-Кнобта жүздеген сарбазды жоғалтқан Прайс, 9 000 одақтық жаяу әскермен қоршалған Сент-Луис қаласына шабуыл жасаудан бас тартты. Оның орнына, ол жасағын штат астанасы Джефферсон-Ситиге қарай, батысқа бұрды. Баяу жылдамдықтағы керуенмен кешіккен Прайс армиясы Джефферсон-Ситиге жетуге көп уақыт жұмсады, осыдан одақ гарнизонды 1 000 адамнан 7 000 адамға дейін күшейтуге мүмкіндік алды. Прайс қазан айының басында Джефферсон-Ситиге жеткен соң, қалаға шабуыл жасауға тым қиын екенін түсініп, Миссури өзені бойымен батысқа қарай жолын жалғастырды. Бұл жол жүрісінде конфедераттар жаңа сарбаздар мен жабдықтар жинады, Глазго шайқасында жеңіске жетіп, Седалияны басып алды.

Конфедерация

Прайстың әскері, Миссури армиясы деп аталды, оның құрамында 12 000-нан 13 000-ға дейін атты әскер және 14 зеңбірек болды. Осы әскерлердің бірнеше мыңы қарусыз немесе нашар қаруланған, ал Прайстың барлық зеңбіректерi жеңіл калибрлі болды. Миссури армиясы генерал-майор Джеймс Ф. Фаган және бригадир-генералдар Джозеф О. Шелби мен Джон С. Мармадук басқаратын үш дивизияға бөлінді. Фаган дивизиясында бригадир-генерал Уильям Л. Кэбелл және полковниктер Уильям Ф. Слемонс, Арчибальд С. Доббинс және Томас Х. МакКрей басқаратын төрт бригада болды; Шелби дивизиясында полковниктер Дэвид Шенкс (Шенкс қаза тапқаннан кейін бригадир-генерал М. Джефф Томпсонмен ауыстырылды), Сидни Д. Джекман және Чарльз Х. Тайлер басқаратын үш бригада болды; ал Мармадук дивизиясында бригадир-генерал Джон Б. Кларк кіші және полковник Томас Р. Фриман басқаратын екі бригада болды.

Қазақстан Республикасы

Миссуриді генерал-майор Уильям С. Роузкранс басқаратын Миссуридің Одақтық департаменті қорғады. Департамент бастапқыда шамамен 10 000 адамнан тұрды, олардың көпшілігі милиция болған және штаттың әр жеріне аудандар мен кіші аудандар жүйесі бойынша таралып кеткен. Қыркүйек айында генерал-майор Эндрю Джексон Смит басқаратын XVI корпустың бір бөлігі Роузкрансты күшейту үшін Сент-Луиске келді. Смит әскерлеріне бастапқыда белсенді әскери операциялар емес, теміржолдарды жөндеу жұмысы тапсырылды. 6 қазан күні Джефферсон-Ситиде Одақтың атқыштар дивизиясы құрылып, генерал-майор Альфред Плесонтонның басқаруына берілді. Дивизияның төрт бригадасының бірі Смит басқаруында болды және ол әлі Джефферсон-Ситиге келмеген еді. Одақ әскері мен Миссури милициясының қосылған құрамынан және төрт зеңбірекпен қолдау көрсетілген Плесонтон бригадаларына бригадир генералдар Эгберт Браун, Джон МакНил және Джон Б. Санборн, сондай-ақ полковник Эдвард Ф. Уинслоу басшылық етті. Санборн 20 қазанға дейін Плесонтон толық басқару құқығына ие болғанға дейін уақытша басқарды. Канзаста генерал-майор Сэмюэл Р. Кертис басқаратын Одақ әскерлері шайендермен шайқасудан алынып, Канзас штатының милициясы жұмылдырылды. Шайендермен болған қақтығыстан алынған офицерлердің бірі генерал-майор Джеймс Г. Блант болды, ол 10 қазанда Оңтүстік Канзас округінің командирі болып тағайындалды және қолдағы бар атқыштарды жинап, Канзас-Ситиге қарай жылжуға бұйрық берді. Бір апта ішінде Блант Миссури штатындағы Хикман Миллске жетіп, күштерін үш бригададан тұратын дивизияға қайта ұйымдастырды. Бригадалардың екеуі Одақ әскерінен, ал үшіншісі Канзас милициясынан құралды. Полковниктер Чарльз Р. "Док" Дженнисон және Томас Мунлайт Одақ әскерінің екі бригадасын басқарды, ал полковник Чарльз В. Блэр милициядан құралған бригадаға басшылық етті (Блэр бригадасына Одақ әскерінің бір бөлімі кірді). Дженнисон бригадасы бес, Мунлайт бригадасы төрт, ал Блэр бригадасы сегіз зеңбірекпен қолдау көрді. Блант үшін милицияны қосу қиындық тудырды, себебі милиция сарбаздары бұрынғы басқару құрылымын сақтауға тырысты, соның ішінде милиция офицері Уильям Фишбэк Блэрдің орнына өздерінің дұрыс командирі деп есептеді. Кертис Канзас штатының милициясын жұмылдыруға тырысқанда штаттық саясат кедергі келтірді, бірақ соңында 15 000 адам жиналды. Канзас штатының милициясы Кертистің басқаруында болғанмен, ұйымның генерал-майоры Джордж У. Дитцлер бас генерал ретінде қызмет етті. Канзас штатының милициясы бригадалық ұйымды қолданды, бірақ нақты құрамы туралы мәліметтер Көтеріліс соғысының ресми жазбаларында аз.

Missouri was defended by the Union Department of the Missouri, under the command of Major General William S. Rosecrans. The department initially consisted of about 10,000 men, many of whom were militia and were scattered across the state in a system of districts and subdistricts. In September, part of the XVI Corps under the command of Major General Andrew Jackson Smith arrived in St. Louis to reinforce Rosecrans. Smith's troops were initially tasked with railroad repair, rather than active military operations. On October 6, in Jefferson City, a Union cavalry division was organized and placed under the command of Major General Alfred Pleasonton. Of the division's four brigades, one was part of Smith's command and had not yet reached Jefferson City. Composed of a mixture of Union Army troops and Missouri militia and supported by four cannons, Pleasonton's brigades were commanded by Brigadier Generals Egbert Brown, John McNeil and John B. Sanborn, and Colonel Edward F. Winslow. Sanborn temporarily commanded the formation until Pleasonton took full command on October 20. Union troops in Kansas under the command of Major General Samuel R. Curtis were withdrawn from fighting the Cheyenne and the Kansas State Militia was mobilized. One of the officers withdrawn from the Cheyenne conflict was Major General James G. Blunt, who was appointed commander of the District of South Kansas on October 10 and ordered to collect available cavalry and move towards Kansas City. Within a week, Blunt had reached Hickman Mills, Missouri, where he reorganized his force into a division of three brigades. Two of the brigades were formed of Union Army troops, and the third contained Kansas militiamen. Colonels Charles R. "Doc" Jennison and Thomas Moonlight commanded the two brigades of Union Army troops, while Colonel Charles W. Blair commanded the brigade containing the militia (a single Union Army unit was included in Blair's brigade). Jennison's brigade was supported by five cannons, Moonlight's by four, and Blair's by eight. The inclusion of the militia proved problematic for Blunt, as the militiamen attempted to adhere to their former command structure, including viewing militia officer William Fishback as their proper commander instead of Blair. Curtis was hampered by state politics in his attempts to mobilize the Kansas State Militia, but a total of 15,000 men were eventually mustered. While the Kansas State Militia remained under Curtis's authority, George W. Dietzler, a major general in the organization, served as its general in chief. The Kansas State Militia used a brigade organization, but little detail about the exact breakdown is provided in the Official Records of the War of the Rebellion.

Үлкен көк өзенге

16 қазанның кешкі уақытында Кертис күштерін Миссуриге жылжытуға шешім қабылдады және Блантқа Уорренсбургке қарай шығысқа жылжуды бұйырды; егер Блант Прайсты таба алмаса, Лексингтонға жол тартатын еді. Блэр бригадасы Канзас-Ситиге жіберілді. Блант колоннасының алдыңғы бөлігі 18 қазанда Лексингтонға жетті, Санборнмен ынтымақтастық орнатуды үміттене отырып. Бірақ Санборнның күштері ынтымақтастыққа жеткіліксіз алыс болды, ал Прайс тек Уэверлиден шығысқа қарай орналасқан еді. Блант сондай-ақ Кертистен күшейтеру күтілмейтінін білді, себебі Канзастағы саяси билік Канзас штатының милициясына Үлкен Көк өзенінен шығысқа қарай жылжуға рұқсат бермеді. 19 қазанда Прайс Шелби дивизиясымен Лексингтон шайқасын бастап, Блантқа шабуыл жасады. Одақ әскерлері қарсы тұруға жеткілікті күш көрсеткендіктен, Прайс көбірек күштерді салғанға мәжбүр болды, ал Блант кешке кері шегінді. Лексингтон шайқасынан кейін Блант Кішкентай Көк өзеніне қайтып келді. Ол сол жерде тұрақтап қалғысы келді, бірақ Кертис Канзас штатының милициясының қозғалысына қойылған шектеулерге байланысты әскерін Тәуелсіздікке қайтаруға бұйрық берді. Кішкентай Көк өзенінде артқы күзет ретінде бір полк және төрт зеңбірек қалдырылды. 21 қазанда конфедерат әскерлері артқы күзетке шабуыл жасап, Кішкентай Көк өзені шайқасын бастады. Нәтижесінде, одақ орталығына жасалған конфедераттардың қысымы одақ әскерлерін Тәуелсіздікке кері шегінуге мәжбүр етті. Сол күні кешке одақ әскерлері Тәуелсіздікті тастап, Батысқа қарай Үлкен Көк өзенінің артына орналасты, ал конфедераттар Тәуелсіздікті басып алды. Миссури арқылы Прайс армиясын қуған Плезонтон дивизиясы Кішкентай Көк өзенінің шығысында орналасты. Прайс енді Кертис пен Плезонтонның күштері арасында қалды. Ол Үлкен Көк өзеніндегі одақ шебінің солтүстік бөлігіне жасалмалы шабуыл ұйымдастырып, өзеннің оңтүстігінде күшті шабуыл жасау арқылы өтуді жоспарлады. Конфедераттардың керуендері Үлкен Көк өзенінен өтуіне дейін Плезонтон күштерін тоқтату үшін кешіктіру шаралары қолданылатын еді. Нақты емес карталармен қиналған Кертис армиясын екі қанатқа бөлді. Дицлер сол қанатқа қолбасшылық етті, ол жеке бригададан тұрды, бірақ оның бақылауы номиналды ғана болды, ал Блэр көптеген шешімдерді қабылдады. Жеке бөлім болғанына қарамастан, Блэрдің күштері Бланттың басқаруымен жеке армия қанатынан гөрі бригада ретінде әрекет етті. Блант оң қанатқа қолбасшылық етті, оған Форд, Мунлайт және Дженнисон бригадалары кірді. 2-ші Колорадо атқыштар полкі шабуылшылар ретінде өзеннің арғы жағына жіберілді. Канзас штатының милициясы толық жұмылдырылмағандықтан және Канзас-Ситиге келген бөлімдердің саны марш кезінде артта қалғандардың көптігіне байланысты азайғандықтан, Кертистің күштерінде шамамен 5000 адам болды, бұл "Шекара армиясы" деп аталды. Одақ шебінің Миссури өзеніне жақын шетіндегі фордтан басқа, онда судың тереңдігіне байланысты Прайс пайдаланбауын Кертис күткенімен, одақ шебі солтүстік жағынан әлдеқайда мықты болды. 12 зеңбірек осы позицияны қолдады. Кертис Прайстың фордтар арқылы өтуін шектеу үшін Үлкен Көк өзенінің айналасындағы қиын жерге сүйенді. Одақ шебі Миссуриден Хикман Миллзге дейін созылды.

Late on October 16, Curtis made the decision to move his forces into Missouri and ordered Blunt to move east to Warrensburg; if Blunt did not find Price, he had the option to continue on to Lexington. Blair's brigade was sent to Kansas City. The lead portion of Blunt's column reached Lexington on October 18, with hopes of cooperating with Sanborn. Instead, Sanborn's men were too far away for cooperation, and Price was only east at Waverly. Blunt also learned that he could not expect reinforcements from Curtis, as political authorities in Kansas would not permit the Kansas State Militia to move further east than the Big Blue River. Price attacked Blunt with Shelby's division at Lexington on October 19, bringing on the Second Battle of Lexington. The Union soldiers put up a strong enough defense that Price was forced to commit more troops, and Blunt fell back in the evening. The day after the fight at Lexington, Blunt fell back to the Little Blue River. He wanted to make a stand there, but Curtis ordered his troops back to Independence due to the restrictions on the movement of the Kansas State Militia. A single regiment and four cannons were left at the Little Blue as a rear guard. Confederate troops attacked the rear guard on October 21, bringing on the Battle of Little Blue River. Eventually, Confederate pressure on the Union center led these Union troops to retreat back to Independence. Late that evening, the Union troops abandoned Independence and took up positions behind the Big Blue to the west, while the Confederates occupied Independence. Pleasonton's division, which had converged on Price's army as it moved along the Missouri, was encamped to the east of the Little Blue. Price was now caught between the positions of Curtis and Pleasonton. He formed a plan to conduct a feint attack on the northern part of the Union line at the Big Blue, while forcing his way across the river with a stronger attack further to the south. Delaying actions would hold off Pleasonton's men while the Confederate wagon train crossed the Big Blue. Curtis, who was hampered by significantly inaccurate maps, had divided his army into two wings. Deitzler commanded the left wing, which consisted of detached brigade, but his control was only nominal, and Blair made most of the decisions. Despite being detached, Blair's men served as more of a brigade under Blunt's command than a separate wing of the army. Blunt commanded the right wing, which included the brigades of Ford, Moonlight, and Jennison. The 2nd Colorado Cavalry Regiment was sent across the river to act as skirmishers. As not all of the Kansas State Militia was fully mobilized, and the strength of those units that had arrived at Kansas City had been reduced greatly due to men lagging behind on the march, Curtis had around 5,000 men in his force, which was known as the Army of the Border. Aside from a ford at the extreme end of the Union line near the Missouri River which Curtis did not expect Price to use due to the depth of water there, the Union line was much stronger on its north end. Twelve cannons supported the position. Curtis relied on the rough terrain around the Big Blue to limit Price to crossing at the fords. The Union line stretched from the Missouri to Hickman Mills.

Байрамның Форды үшін күресіңіз

Сағат 08:00 шамасында Шелби Үлкен Көк Теңізден Одақ тыңшыларын кері қайтарғанда шайқас басталды. Шамамен бір сағаттан кейін Джекменнің 1500 шамасындағы бригадасы Одақ шебінің солтүстік бөлігіне қарсы жасалмалы шабуыл жасады, бірақ Кертис бұл әрекетке сенбеді, себебі ол бұл қақтығыстың негізгі шабуыл үшін тым баяу екенін ойлады. Одақ офицерлері шептің солтүстік бөлігінен Канзас-Ситиге қарай жолда Конфедерациялық әскердің қозғалысын байқамағанын хабарлағаннан кейін, Кертис солтүстік Конфедерациялық қауіптің негізгі шабуыл еместігіне көз жеткізді және оңтүстіктен шабуыл жасалуы мүмкін деп алаңдады. Ол Блантқа, Хикман Миллс маңында оңтүстікке орналасқан екі Канзас штатының милиция полкіне қолбасшылық ететін Мелвин С. Грантпен бірге Конфедерациялық әскердің қозғалысын бақылап, жарты сағат сайын есеп беруді бұйырды. 11:00-де 2-ші Колорадо кавалериясы Конфедерациялық күштердің оңтүстік фордтарға қарай жылжып бара жатқанын хабарлады, ал жылжып келе жатқан әскерлерден көтерілген шаң бұлттарын солтүстікке орналасқан Одақтың сигнал мұнарасынан көрді. Сонымен қатар, 11:00 шамасында Шелби Одақ шебінің оңтүстік бөлігінде орналасқан Байрам Фордында Үлкен Көк Теңізден күштеп өтуге шешім қабылдады. Байрам Форды Дженнисонның бригадасы сағат 09:00-ден бері басып алған, ал Гранттың милиция полктерінің бірі түні бойы қорғаныс құрылыстарын дайындаған. Ағаштар кесіліп, өткелдерге кедергілер қойылған, бірақ өзеннің Одақ жағындағы бұталар ғана тазартылған, яғни Конфедерациялық әскерлерде жасырынуға мүмкіндік болды, бірақ фордтың жанындағы Дженнисон бригадасының бөлімшесінде мұндай мүмкіндік болмады. Дженнисонның шамамен 1200 адамы фордтың батысындағы биік жерде орналасқан, ал фордты қорғау үшін күшті тыңшылар тобы мен бес таулық гаубицасы ғана болды. Байрам Фордына жеткен алғашқы Конфедерациялық күш Томпсонның бригадасы болды, онда 1445 шамасында әскер болды. Томпсонның шабуылдары сәтті болмады, бірақ оның әскері Дженнисонның позициясына қысым жасады, нәтижесінде Дженнисонды нығайту үшін 16-шы Канзас кавалериясы және мүмкін Миссури милициясы бөлімшесі жіберілді. Томпсон мен Дженнисон арасындағы шайқас үш сағатқа созылды, осы уақытта Джекмен өзінің бригадасынан екі бөлімді – Николстің Миссури кавалерия полкін және Шнабледің Миссури кавалерия батальонын – Томпсонды нығайту үшін жіберді. 14:00 шамасында Томпсон мен Шелби Дженнисонның қасарысқан қорғанысын айналып өту үшін балама фордтарды іздеуге шешім қабылдады. Полковник Б. Фрэнк Гордон және оның 5-ші Миссури кавалерия полкі оңтүстікке жіберілді, өзеннен өтіп, солтүстікке бұрылып, Дженнисонды күшейтуден кесіп тастау бұйрығын алды; Гордонның әскері фордты тауып, оқиғасыз өтті. Слейбэк Миссури кавалерия батальоны солтүстікке жіберілді, онда ол тез арада Хинкл Фордын – жергілікті шаруалар пайдаланатын, күзетсіз қалған өткелді – тапты. Байрам Фордының үстіндегі және астындағы өткелдер жалпыға ортақ жетістікке әкелді. Шайқасқа қатысушылар Конфедерациялық әскердің өзеннен өткен уақытын 14:00-15:00 аралығында көрсетті; қазіргі заманғы тарихшы Марк А. Лауз бұл бағалаулардың өзгеруіне себептің кезең-кезеңмен болған ілгерілеу екенін айтады. Айналып өткеннен кейін Дженнисон кері шегінуге мәжбүр болды, бұл Байрам Фордындағы өткелді ашты. Одақ әскері фордта бірнеше айқас балталарын тастап кетті, бұл Конфедерациялық әскерлерге бір сағат ішінде кедергілерді жоюға мүмкіндік берді. Дженнисонның бригадасы солтүстік-батысқа қарай Вестпортқа қарай шегінуге тырысты, бірақ Хинкл Фордынан өткен Конфедерациялық әскерлер солтүстікке қарай қозғалуға кедергі жасады. Одақ бригадасы кері шегініп, ақырында штаттық шекарадан өтіп, Канзасқа кірді. Блант Мунлайт бригадасына Дженнисонды 13:00 шамасында қолдауға бұйрық берді, бірақ Мунлайт бұйрықты қабылдамады. Мунлайт өзінің барлаушыларынан Дженнисонның кері шегінгенін білгеннен кейін, ол өзінің бригадасын Дженнисонға қолдау көрсетуге жіберді, бірақ Конфедерациялық әскерлер өткелді кесіп өткеннен кейін Хинкл Фордына келді. Содан кейін ол Вестпортқа қарай кері шегінді.

At around 08:00, fighting began when Shelby drove Union skirmishers back across the Big Blue. About an hour later, Jackman's brigade of about 1,500 men feinted against the north portion of the Union line, although Curtis did not fall for the ruse, as he believed the fighting was too dilatory to represent a primary attack. When Union officers on the north part of the line reported seeing minimal Confederate activity on the road to Kansas City, Curtis became move convinced that the northern Confederate threat was not a primary attack, and concerned about a potential flanking attack to the south. He then gave Blunt, along with Melvin S. Grantwho commanded two Kansas State Militia regiments positioned to the south near Hickman Millsorders to watch for Confederate movements and to send reports back every half hour. At 11:00, men of the 2nd Colorado Cavalry reported that Confederate forces were moving for the southern fords, and the dust clouds kicked up by the moving troops were sighted by the occupants of a Union signal tower further north. Also at around 11:00, Shelby decided to attempt to force a crossing of the Big Blue at Byram's Ford, which was in the southern portion of the Union line. Byram's Ford had been occupied by Jennison's brigade since around 09:00, defensive works being prepared by one of Grant's militia regiments the night before. Felled trees and other obstructions blocked the ford, but only the brush on the Union side of the river had been cleared, meaning that the Confederates had cover, but not that element of Jennison's brigade which was in the immediate vicinity of the ford. Jennison's approximately 1,200 men were largely positioned on high ground to the west of the ford, with only a strong skirmish line and five mountain howitzers defending the ford itself. The first sizable Confederate force to reach Byram's Ford was Thompson's brigade, which numbered about 1,445 men. Thompson's attacks were not successful, but his men kept pressure on Jennison's position, resulting in the 16th Kansas Cavalry Regiment and possibly a Missouri militia unit being sent to reinforce Jennison. The fighting between Thompson and Jennison continued for three hours, during which time Jackman sent two units from his brigadeNichols's Missouri Cavalry Regiment and Schnable's Missouri Cavalry Battalionto reinforce Thompson. Around 14:00, Thompson and Shelby decided to seek alternate fords to outflank Jennison's stubborn defense. Colonel B. Frank Gordon and his 5th Missouri Cavalry Regiment were sent to the south, with orders to cross the river, turn north, and cut Jennison off from any reinforcements; Gordon's men found a ford and crossed without incident. Slayback's Missouri Cavalry Battalion was sent north, where it quickly found Hinkle's Forda crossing used by local farmersthat had been left unguarded. The crossings both above and below Byram's Ford led to a general breakthrough. Participants in the battle provided times ranging from 14:00 to 15:00 for when the Confederates crossed the river; the modern historian Mark A. Lause believes that the variation in these estimates is due to the breakthrough occurring in stages. Outflanked, Jennison was forced to fall back, which opened the crossing at Byram's Ford. The Union soldiers had abandoned several axes at the ford, which allowed the Confederates to clear the obstructions within about an hour. Jennison's brigade attempted to retreat to the northwest in the direction of Westport, but were prevented from moving north by the Confederates who had crossed at Hinkle's Ford. The Union brigade wound up retreating , eventually crossing the state line and entering Kansas. Blunt had ordered Moonlight's brigade to support Jennison around 13:00, but Moonlight did not receive the order. After Moonlight learned from his scouts that Jennison had been driven back, he sent his brigade to support Jennison, but arrived at Hinkle's Ford after the Confederates had crossed. He then withdrew towards Westport.

Мокби фермасы

Айшықтың бригадасы ақырында штаттық шекараға жетіп, Дженнисон бригадасының жанына орналасты. Дженнисон, жоғары шенді офицер болғандықтан, екі бригаданың жалпы басқаруын қолға алмады, ал Томпсонның конфедераттары көшбасшысыз қалған одақ шебіне күшпен кірді. Кертис өзінің эскортын Дженнисонды Байрам Фордында күшейту үшін жіберді, эскортты бас артиллерия офицері, майор Роберт Ханттың басқаруына берді. Ханттың тобы Дженнисонның шегініп кеткенін анықтады және Айшықтың әскерінің соңынан штаттық шекараға дейін барды. Конфедераттар одақ шебіне қауіп төндіргендіктен, Хант күшті қарсы шабуылдық желі құрып, Томпсонның әскеріне қарсы шабуыл жасап, конфедераттардың қатарын шатастырды. Кертис Форд бригадасы мен Дейцлер ополчениясының толыққанды шегінуіне бұйрық берді, бірақ Блэр бригадасының құрамындағы 19-шы Канзас штатының ополчениялық жаяу әскер полкі конфедераттардың шабуылына тойтарыс беруге мәжбүр болды. Осы уақытта Грант пен оның Канзас штатының милиция бөлімдері Байрам Фордының оңтүстігінде Одақ әскерінің қалған бөлігінен оқшаулану қаупі бар екенін білді. Грант өз бөлімдеріне Вестпортқа тәуелсіз түрде жылжуға бұйрық берді, бірақ күш дезорганизацияланған күйде болды. Шелби Гранттың күшінің бұзылғанын білмеді және одақ бөлімдері қауіпті құрайды деп ойлады, сондықтан ол Джекман бригадасын оңтүстікке конфедераттардың сол жақ флангын қорғау үшін жіберді. Гранттың шегініп келе жатқан әскері Гордон мен 5-ші Миссури кавалерия полкімен кездесті, олар оңтүстік фордтан өтіп, тез таратылды, 2-ші Канзас штатының милициялық жаяу әскер полкіне тіркелген 24 фунттық гаубицаны оқшаулады; полк полковник Джордж В. Вилдің басқаруында болды. 21 адамнан тұратын артиллерия экипажы өз полкінің қалған бөлігінен қолдау алды және бірлік Томас Мокбидің фермасына орналасты. Артиллерия экипажымен бірге, 2-ші Канзас штатының милициялық жаяу әскер полкінен шамамен 250-300 адам да болды. Артиллеристер конфедераттарға, жақын маңдағы төбедегі шегіртке ағаштарында орналасқан, атыс ашты. Алғашқы бірнеше оқтар тиімсіз болды, бірақ одақ артиллеристері соңынан қашықтықты дұрыс анықтап, конфедераттарды жартасқа итеруге мәжбүр етті. Бұл шайқас екі шешімге әкелді: Грант Хикман Миллден күш түсуін күтіп, Мокби фермасында тұруға бел буды, сондай-ақ Вестпортқа дейін жол ашуға ниеттенді; Шелби Дженнисонды қууды тоқтатты және Мокби фермасындағы шайқасқа әскерлерді тартуды бастады. Шелбиден күш түскенге дейін Гордон одақ позициясына шабуыл жасады, бірақ тойтарыс берді. Джекман бригадасы Мокби фермасына алғашқы болып жеткізілді, бірақ берік қарсылық Шелбиді Плезонтон дивизиясымен бетпе-бет келгенін ойландырды, сондықтан ол Томпсон бригадасының бір полкінен басқа барлық әскерін фермаға баруға бұйырды. Гордонның екінші шабуылы, Джекманның әскерлерінің бір бөлігімен бірге, де сүрініп қалды. Үшінші шабуылда Джекман өзінің бригадасына жаңа келген сарбаздар мен қарусыз адамдарды қосып, шабуылдаушы колоннаны күшейтті. Бұл жолы конфедераттардың сандық артықшылығы 2-ші Канзас штатының милициялық жаяу әскер полкіне тым ауыр болды, және бірлік пен зеңбірек басып алынды. Одақтың күшін күшейту ретінде 21-ші Канзас штатының милициялық жаяу әскер полкі мен 15-ші Канзас кавалерия полкінің бір бөлігі келді, бірақ 15-ші Канзас кавалериясы конфедераттардың шабуылына дейін штаттық шекараға қарай шегінді, милицияны өздеріне қалдырды. 21-ші Канзас штатының милициялық жаяу әскер полкі конфедераттармен шайқасқаннан кейін шамамен шегінді, бірақ бірлік басып алынды.

Moonlight's brigade eventually reached the state line, where it deployed next to Jennison's brigade. Jennison, who was the senior officer, did not take overall command of the two brigade force, and Thompson's Confederates pressed the leaderless Union line. Curtis had sent his escort to reinforce Jennison at Byram's Ford, placing the escort under the command of his chief of artillery, Major Robert H. Hunt. Hunt's party found that Jennison had withdrawn, and followed Moonlight's men to the state line. With the Confederates threatening the Union line, Hunt formed a strong skirmish line, counterattacked Thompson's men, and disorganized the Confederate ranks. Curtis ordered a complete withdrawal, leading to the retreat of Ford's brigade and Deitzler's militia, although the 19th Kansas State Militia Infantry Regiment, which was part of Blair's brigade, was forced to fight off a Confederate attack. Meanwhile, Grant and his Kansas State Militia units south of Byram's Ford had become aware that they were in danger of being cut off from the rest of the Union army. Grant ordered his units to move towards Westport independently, but the force was in a state of disorganization. Shelby did not know that Grant's force was disordered, and believed that the Union units constituted a threat, so he sent Jackman's brigade to the south to cover that part of the Confederate line. Grant's withdrawing men encountered Gordon and the 5th Missouri Cavalry Regiment, who had crossed at the southern ford, and were quickly scattered, isolating a 24 pounder howitzer attached to the 2nd Kansas State Militia Infantry Regiment; the regiment was under the command of Colonel George W. Veale. The 21 man gun crew received support from the rest of its regiment, and the unit deployed at Thomas Mockbee's farm. As well as the gun crew, about 250 to 300 men from the 2nd Kansas State Militia Infantry Regiment were on the field. The gunners opened fire on the Confederates, who were positioned in a grove of locust trees on a nearby hill. While the first several rounds were ineffective, the Union artillerists eventually found the range and forced the Confederates down into a ravine. This fighting led to two decisions: Grant elected to attempt to hold at the Mockbee Farm, believing he would receive reinforcements from Hickman Mills and have the ability to fight his way to Westport; Shelby began pulling troops from the pursuit of Jennison to enter the fighting at the Mockbee Farm. Before the reinforcements from Shelby arrived, Gordon attacked the Union position, but was repulsed. Jackman's brigade had been the first unit pulled towards the Mockbee Farm, but the stout resistance led Shelby to believe he was facing Pleasonton's division, causing him to order all but a single regiment of Thompson's brigade to the farm, as well. A second attack by Gordon, with some of Jackman's men involved, was also repulsed. For the third attack, Jackman added the new recruits and unarmed men associated with his brigade to the attacking column. This time, the Confederate numerical advantage was too much for the 2nd Kansas State Militia Infantry Regiment, and the unit and cannon were overrun. Union reinforcements arrived in the form of the 21st Kansas State Militia Infantry Regiment and part of the 15th Kansas Cavalry Regiment, but the 15th Kansas Cavalry withdrew towards the state line before the Confederate attack reached them, leaving the militiamen on their own. The 21st Kansas State Militia Infantry Regiment withdrew about after fighting the Confederate attackers, but the unit was overrun.

Тәуелсіздік және интерлюдия

Плезонтон 22-сі күні де белсенді болды. МакНил бригадасы күн шығар алдында Кішкентай Көк өзеніне жетіп, жарты сағаттан соң өзендегі Конфедерацияның артқы күзетін кері итерді. Плезонтон дивизиясы шамамен сағат 11:00-де өзенді кесіп өтіп, Екінші Тәуелсіздік шайқасында Слемонстың Конфедерация бригадасын Тәуелсіздікке қарай ықтырды. Сағат 13:30-да Одақ әскерлері Тәуелсіздікке барар жолдың жартысына жуығына жетті. Плезонтонның әскері қалаға жеткенде, Конфедерация Кертистің Үлкен Көк өзеніндегі қорғанысын бұзды, бірақ Прайстың керуендік пойызы әлі де өзеннің батыс жағында болды. Кларк, Кабелл және Фримен бригадалары керуендік поездің өтуіне уақыт беру үшін Тәуелсіздікте қарсы тұрды. МакНил мен Санборн бригадалары Тәуелсіздік позициясына сәтті шабуыл жасады, бірақ шабуыл барысында ұйымдаспағандықтан, қуып жете алмады. Плезонтон Браун мен Уинслоу бригадаларын жеткізіп, олар Мармадуке дивизиясына шабуыл жасады. Конфедерация әскерлері кері шегінгенмен, олар керуендік поездің өтуіне жеткілікті уақыт ұстады. Одақтың ілгерілеуі сағат 22:30-да Үлкен Көк өзенінен бірнеше шақырым жерде тоқтады. Сол кеште Прайс штаб-пәтерін Байрам Фордының батысындағы үйге орналастырды, ал Шелби өз әскерін құрылыстың жанында қайта топтастырды. Бір полк Вестпорт маңындағы Одақ әскерінің орналасқан жерін бақылау үшін Браш-Крикке қалды. Кертис Блант әскерін Вестпортқа жіберді, ал Канзас штатының милициясын Канзас-Ситиге қайта жабдықтау үшін жіберді. 23 қазан күні сағат 03:00-де Кертис пен Блант күндік шайқас жоспарын жасады: Форд, Дженнисон және Мунлайт өз бригадаларымен Браш-Крикке өтіп, Конфедерацияға шабуылдайтын болды, ал Блэр резервте қалатын болды. Конфедерация тарапынан Прайс та Фэган мен Шелби дивизияларын пайдаланып, Браш-Крик аймағында батысқа қарай шабуыл жасауды жоспарлады. Плезонтонның әскері де осы уақытта қозғалды: МакНил бригадасы 23-ші күні сағат 01:00-де Тәуелсіздіктен оңтүстікке қарай Хикман Миллсқа қарай жылжыды, ал Санборн Тәуелсіздіктен шығып, Браун мен Уинслоуға қосылу үшін кетті. Смиттың XVI корпусы сол күні таңертең шығыстағы лагерьден Тәуелсіздікке қарай қозғалыс бастады. Прайс екі бригаданы өз керуендік пойызын сүйемелдеу үшін тағайындап, оны Хикман Миллс арқылы оңтүстікке қарай Литтл-Санта-Феге жіберді.

Pleasonton had been active on the 22nd as well. McNeil's brigade reached the Little Blue before sunrise, and pushed the Confederate rear guard at the river back after about half an hour. Pleasonton's division finished crossing the river at around 11:00, and pushed Slemons's Confederate brigade back towards Independence, in the Second Battle of Independence. By 13:30, the Union troops were almost halfway to Independence. Once Pleasonton's men reached the city, the Confederates had broken Curtis's line on the Big Blue, but Price's wagon train was still on the west side of the river. The brigades of Clark, Cabell, and Freeman made a stand at Independence to buy time for the wagon train to cross. McNeil's and Sanborn's brigades successfully attacked the Independence position, but became too disorganized during the assault to continue the pursuit. Pleasonton brought up the brigades of Brown and Winslow, which attacked Marmaduke's division. While the Confederates were driven back, they held long enough to allow the wagon train to cross. The Union advance ended at 22:30, within a few miles of the Big Blue. That evening, Price established his headquarters at a house west of Byram's Ford; Shelby regrouped his men near the structure. One regiment was left near Brush Creek to observe the Union position near Westport. Curtis had sent Blunt's troops to Westport, while the Kansas State Militia was sent to Kansas City to be resupplied. By 03:00 on October 23, Curtis and Blunt had developed a battle plan for the day: Ford, Jennison, and Moonlight would cross Brush Creek with their brigades and attack the Confederates, while Blair remained in reserve. On the Confederate side, Price also planned an attack in the Brush Creek area, about to the west, using Fagan and Shelby's divisions. Pleasonton's men were also on the move at this time: McNeil's brigade moved south from Independence towards Hickman Mills beginning at 01:00 on the 23rd, while Sanborn left Independence to rejoin Brown and Winslow at 05:00. Smith's XVI Corps began a movement towards Independence that morning from an encampment to the east, as well. Price assigned two brigades to escort his wagon train and sent it south towards Little Santa Fe via Hickman Mills.

Қайықпен шайқас

Плезонтон Байрам Фордына шабуыл жасауды жоспарлады, оны Браун бригадасы бастауы тиіс болған, ал Плезонтонның бұйрықтарында олар "[әлі күнге дейін шайқасқа түспеген]" деп көрсетілген. Бұл қимыл Браунның әскерлерінің Винслоу бригадасынан өтуін қажет етті. Сонымен қатар, Браунның полктерінің бірі, 1-ші Миссури штатының милициялық кавалериялық полкі, бригаданың қалған бөлігімен байланысын жоғалтқан және оны дереу табу мүмкін болмады. Браун кем дегенде 90 минут кешікті, ал Плезонтон келгенде Браунды және 1-ші Миссури штатының милициялық кавалериясының командирі полковник Джеймс Макферранды кешіккені үшін және бөлімдердің дезорганизацияға ұшырауына жол бергені үшін тұтқындады. (Кейін Браун әскери сотта ақталды.) Полковник Джон Ф. Филипс Браунды бригада командирі ретінде алмастырды, ал Уинслоуға шабуылдың басқаруы жүктелді. Конфедераттар өткен күні фордты тазалаумен айналысқанмен, кедергілер әлі де сақталып, қорғаныс күшейтілді. Мармадукедің әскері фордты қорғады, Фримен бригадасы фордтың өзінде, ал Кларк бригадасы батысқа қарай, Картоп төбесі деп аталатын биіктікте орналасты. Фордтан батысқа қарай жартасты жартас болды, ал Картоп төбесі өзеннен бірнеше жүз метр қашықтықта жатқан. 3-ші Миссури кавалериялық полкі мен 4-ші Миссури кавалериялық полкі Фримен бригадасымен бірге болды, ал Харристің Миссури батареясы мен Хинсонның Техас батареясы Картоп төбесіне орналастырылды. Уинслоу шабуыл жасағанда, Санборн бригадасы мен Плезонтонның дивизиялық артиллериясы резервте қалды, 2-ші Миссури жеңіл артиллериялық полкінің H батареясынан үш Родман зеңбірегі Конфедераттардың қатарына оқ атып тұрды. Филипс пен Уинслоу бригадалары арасында шамамен 2700 одақтың әскері, ал қарсы жағында 2500 конфедерат әскері болды. Шабуыл сағат 08:00 немесе 09:00 шамасында басталды. 7-ші Миссури штатының милициялық кавалериялық полкі шабуылға көшті, бірақ тез арада тоқтауға мәжбүр болды. 4-ші Айова кавалериялық полкінің батальоны өзенді солтүстікке қарайғы шатқалдан кесіп өтіп, Конфедераттардың қанатына оқ атуды бастады. Уинслоу тағы бір шабуылға шықты, Конфедераттар кері шегінді. Бір бөлігі жартастың бойында бекінді, ал көпшілігі батысқа қарай, төбедегі Конфедераттардың негізгі қатарына қайта шегінді. Уинслоу Конфедераттардың қатарына шабуыл жасамас бұрын, қосымша күштерді жеткізу үшін шамамен 30 минут тоқтап тұрды.

Pleasonton planned an assault on Byram's Ford, which was to be led by Brown's brigade, which Pleasonton's orders stated "[had] as yet done no fighting". This movement required Brown's men to pass through Winslow's brigade. Also, one of Brown's regiments, the 1st Missouri State Militia Cavalry Regiment, had lost contact with the rest of the brigade, and could not be immediately found. Brown ran at least 90 minutes late, and when Pleasonton arrived, he placed Brown and Colonel James McFerran, the commander of the 1st Missouri State Militia Cavalry, under arrest for being late and allowing units to become disorganized. (Brown was later acquitted at a court martial.) Colonel John F. Philips replaced Brown as brigade commander and Winslow was given general command of the attack. While the Confederates had worked on clearing the ford the previous day, obstructions still remained, and the Confederates had strengthened the defenses. Marmaduke's men defended the ford, with Freeman's brigade at the ford itself and Clark's brigade further to the west on a height known as Potato Hill. About west of the ford was a rock ledge, with Potato Hill several hundreds yards further from the river. Skirmishers from the 3rd Missouri Cavalry Regiment and the 4th Missouri Cavalry Regiment were with Freeman's brigade, and Harris's Missouri Battery and Hynson's Texas Battery were positioned on Potato Hill. While Winslow made his attack, Sanborn's brigade and Pleasonton's divisional artillery remained in reserve, with three Rodman guns from Battery H, 2nd Missouri Light Artillery Regiment, firing on the Confederate lines. Between the brigades of Philips and Winslow, there were about 2,700 Union soldiers present, against about 2,500 Confederates. At either around 08:00 or 09:00, the Union attack began. The 7th Missouri State Militia Cavalry Regiment attacked, but was quickly forced to halt. A battalion of the 4th Iowa Cavalry Regiment crossed the river at a ravine to the north and began firing into the Confederate flank. Winslow led another charge, and the Confederates fell back. Some took up positions along the rock ledge, while most fell back even further west to the main Confederate line on the hilltop. Winslow paused for about 30 minutes to bring up more troops before making an assault against the Confederate lines.

Картоп төбесі

Одақ әскерлерінің Картоп төбесіне шабуыл жасауы тиіс жолы көтеріле қарайтын және ағаш түптерімен жабылған еді. Төбедегі тасты тік жар және ағаш үй Конфедерация әскерлеріне жасыру мүмкіндігін берді, олар сондай-ақ ағаштардың басына мергендерді орналастырды. Конфедерация позициясын жылдам басып алуды қалаған Уинслоу Филипске шабуылға өтуге бұйрық берді. Фордтан басталатын жол тар болғандықтан, Филипс тек бір бөлімді, 1-ші Миссури штатының милициялық атты әскерін жолға жіберді, ол Хинсон батареясының атыс шегінде болды. 7-ші Миссури штатының милициялық атты әскері және 4-ші Миссури штатының милициялық атты әскері полкі қолдау үшін жолдың сол жағына жылжыды. 1-ші Миссури штатының милициялық атты әскері төрттік тізімде атпен шабуылға көшті. Екі рет шабуыл жасаған бөлім екі рет те қайтарылды. Уинслоу 4-ші Айова атты әскері, 3-ші Айова атты әскері полкі және 10-шы Миссури атты әскері полкімен жолдың оң жағында желі құруға жауап берді; 2-ші Нью-Джерси атты әскері полкінің әскерлері желінің ортасын нығайтатын мергендер ретінде қызмет етті. Филипстің бригадасы жолдың сол (оңтүстік) жағында орналасты. Одақ әскерлерінің көбі шабуылға түсіп, көптегені қайталайтын мылтықтармен қаруланды, бұл оқ ату қуаты бойынша маңызды артықшылықты қамтамасыз етті. Конфедерация шебін Кларк бригадасы ұстады, ал Фрименнің әскерлері резервте болды. Сағат 11:00 шамасында Одақ атты әскері шабуылға көшті. Одақ әскерлері тасты тік жарға қарай шабуыл жасағанда, Уинслоу аяғына оқ тиді; подполковник Фредерик В. Бентен оның бригадасының басқаруын өз қолына алды. Конфедерацияның қатты атысы шабуылды баяулатты, ал Санборн бригадасы қолдау көрсету үшін келді. Одақ әскерлері қайта жиналып, қайта шабуыл жасап, Конфедерация әскерлерін тік жардан кері итерді. Жауап ретінде Мармадук өзінің артиллериясын Кларк шебінен Фрименге көшірді. Одақтың жалпы шабуылы жасалып, Картоп төбесінің шыңы басып алынды. Плезонтон Санборн бригадасын алға жылжытты, ал Мармадук Фрименнің әскерлерімен тұруға тырысты. Бұл тұру ұзаққа созылмады, өйткені Мармадук Санборнның жаңа әскерлері шайқасқа кіргенін көріп, жылдам кері шегінді. Бентен мен Филипс бригадаларын демалып, қайта жабдықтау үшін тоқтатты, ал Санборн Конфедерация әскерлерін Харрисонвилл жолына дейін қуды. Түске дейін Плезонтон мен Кертистің күштерін біріктіруге мүмкіндік ашылды.

The path the Union soldiers would have to take to attack Potato Hill sloped upwards and was covered with tree stumps. Both the rock ledge and a log house on top of the hill provided cover for the Confederates, who also placed sharpshooters in the tops of trees. Wanting to quickly capture the Confederate position, Winslow ordered Phillips to make a charge. The path from the ford was narrow, so Phillips only sent a single unit, the 1st Missouri State Militia Cavalry, down the road, which was in the field of fire of Hynson's battery. The 7th Missouri State Militia Cavalry and the 4th Missouri State Militia Cavalry Regiment advanced on the left side of the road in support. The 1st Missouri State Militia Cavalry advanced mounted in a column of fours. Attacking twice, the unit was repulsed both times. Winslow's response was to form a line to the right of the road with the 4th Iowa Cavalry, 3rd Iowa Cavalry Regiment, and the 10th Missouri Cavalry Regiment; men from the 2nd New Jersey Cavalry Regiment served as sharpshooters strengthening the center of the line. Phillip's brigade was positioned on the left (southern) side of the road. Almost all of the Union troops dismounted for the attack, and many were armed with repeating rifles, which provided a significant firepower advantage. The Confederate line was held by Clark's brigade, with Freeman's men in reserve. At about 11:00, the Union cavalry attacked. As the Union troops charged towards the rock ledge, Winslow was shot in the leg; Lieutenant Colonel Frederick W. Benteen took over command of his brigade. Heavy Confederate fire blunted the attack, and Sanborn's brigade was brought up in support. The Union troops rallied and charged again, driving the Confederates back from the ledge. In response, Marmaduke pulled his artillery back from Clark's line to Freeman's. A general Union assault followed, and the crest of Potato Hill was carried. Pleasonton brought Sanborn's brigade forward into the action, while Marmaduke attempted to make a stand with Freeman's men. That stand did not last long, as Marmaduke quickly withdrew, having seen Sanborn's fresh troops enter the fray. Benteen and Phillips halted their brigades to rest and resupply while Sanborn chased the Confederates to the Harrisonville Road. By noon, a path had been opened for Pleasonton to join forces with Curtis.

Конфедерацияның құлдырауы

Шелби Мармадукеден ресми түрде хабар алмады, бірақ шайқас дауыстарын естіді және артта қалғандардан әңгімелер таратты. Оның дивизиясы Уэстпорт шайқасында тоқтап тұрғандықтан, Шелби Джекман бригадасын Мокби фермасындағы Фаганға жіберді. Бірлік көп ұзамай Харрисонвилл жолына қайтарылды, онда Санборн бригадасымен кездесті. Коллинстің Миссури батареясынан бір зеңбірекпен қолдау көрсетілген Джекманның әскері Санборнның шабуылын тойтарды. Темірде, Уэстпортта Дженнисон бригадасының шабуылы Томпсон бригадасын жеңіліске ұшыратты, ал Шелбидің әскері артқа қарай қашты. Бұл шамамен сағат 14:00-де болды. Шелбидің басқаруының ыдырап жатқанын көрген Джекман Санборн бригадасының қарсылығына шегінді. Санборн Джекманды қуды, ол ұрыс жүргізе шегінді. Шелби тағы да тұруға тырысты, бірақ Бентин мен Филлипстің бригадаларының шабуылына ұшырады, ал Кёртистің әскерінен Блант дивизиясы оңтүстікке қарай жылды. Эллиоттың Миссури кавалерия полкі жасаған конфедерациялық шабуылдар тойтарылды, ал конфедерациялықтардың шегінуі оңтүстікке қарай асыққан қашқынға айналды.

МакНил және вагондық пойыз

Прайстың вагондық колоннасы Харрисонвилл жолы арқылы оңтүстікке қарай жол тартты, Үлкен Көк Теңізді оңтүстікке қайта кесіп өтіп, содан кейін аты белгісіз жолға бұрылды. Бұл жолмен оңтүстік-батысқа қарай және Үлкен Көк Теңізді батыс жағынан кесіп өтіп, Кішкентай Санта-Феден оңтүстікке қарай Форт Скотт жолына жетті. Вагондық колоннаны тоқтатуға тиіс болған МакНил бригадасы қозғалысын кеш бастады және сағат 04:00-де тоқтады. Сол кезде МакНил конфедераттардың лагерь оттарын көрді, бірақ ол өзінің нақты орнынан солтүстікте екенін және негізгі одақтық күштен оқшауланып, қауіптің алдында тұрғанын ойлады. Ол конфедераттардың өз позицияларын тастап келе жатқанын хабарлаған барлаушыларды жіберу үшін шамамен 90 минут тоқтады. Оңтүстікке қарай қозғалысын жалғастырған одақтық әскерлер сағат 09:00 немесе 10:00 шамасында конфедераттардың колоннасын байқады. Сағат 10:00-де Прайс оқиға орнына келді және колоннаны қорғау үшін тактикалық шаралар қолданды. Көптеген қарусыз сарбаздардан тұратын Тайлер бригадасы жол айырысының солтүстігіне, Кэбелл бригадасы айырыстың шығысына, ал МакКрей бригадасы Кэбеллдің оң жағына орналастырылды. Шамамен екі жүз сарбаз, Тайлер бригадасының аздаған қарулы сарбаздары немесе Тайлер бригадасының және Прайстың жеке күзетінің сарбаздары шайқасшылар ретінде жұмыс істеді. Барлығы шамамен 4000-5000 конфедерат сарбазы колоннаны күзетті, бірақ олардың жартысы ғана қарулы болды. Конфедераттарда кем дегенде Хьюгидің Арканзас батареясынан артиллерия да болды. МакНил шамамен сағат 13:00 немесе 14:00 шамасында колоннаға қарсы шабуыл жасады. Таулық гаубицалар мен 2-ші Миссури жеңіл артиллерия полкінің L батареясынан үш Родман зеңбірегі атып тұрғанда, МакНил бригадасын Харт Гроув арығының құрғақ арнасына енгізді. 17-ші Иллинойс атты әскері полкінің және 2-ші Миссури атты әскері полкінің екі ротасы сандық артықшылыққа ие конфедераттарға қарсы шабуыл жасады. Осы уақытта 7-ші Канзас атты әскері полкі де қатысты. 5-ші Миссури штатының милициялық атты әскері полкі МакКрей бригадасына қарсы одақтықтардың сол жағын қорғады. 5-ші Миссури штатының милициялық атты әскері МакКрейдің конфедераттарының қауіпті шабуылына тойтарыс беру үшін желісін кеңейтуге мәжбүр болды. Артиллерия атысы оның желісіне тигендіктен, және өзінің бүкіл конфедерат армиясына қарсы тұрғанын ойлаған МакНил кері шегінді. Одақтық атты әскерлер конфедераттардың түнгі уақытқа дейін шегінуін бақылады. Прайстің сарбаздары Кас округінің оңтүстігінде сағат 21:00-ге дейін шегінуді тоқтатпады. Одақтың көп бөлігі Кішкентай Санта-Фе маңында түнеуге орналасты, ал Дженнисон бригадасы оңтүстікке қарай жолын жалғастырды.

Price's wagon train was to make its way south via the Harrisonville Road and recross the Big Blue to the south side, before continuing south for The train then moved onto an unnamed road, which it followed southwest and across the Big Blue to the west side, after which it reached the Fort Scott Road south of Little Santa Fe. McNeil's brigade, which was supposed to intercept the wagon train, started on its movement late, and halted at 04:00. McNeil observed Confederate campfires at that time, but thought he was both further north than he actually was and that he was possibly isolated from the main Union force and in danger. He then paused for about 90 minutes to send out scouts, who reported that the Confederates were leaving their position. Continuing their movement south, the Union troops sighted the Confederate train at about 09:00 or 10:00. At 10:00, Price arrived on the scene and made tactical dispositions to protect the train. Tyler's brigade, which largely consisted of unarmed men, was deployed to the north of a road intersection, Cabell's brigade to the east of the intersection, and McCray's brigade on Cabell's right. Two hundred men, either the few armed men from Tyler's brigade, or a mixture of men from Tyler's brigade and Price's personal escort, served as skirmishers. Overall, about 4,000 or 5,000 Confederate soldiers guarded the train, although only about half of them were armed. The Confederates also had artillery present from at least Hughey's Arkansas Battery. McNeil advanced against the train at around either 13:00 or 14:00. With a battery of mountain howitzers and three Rodman guns from Battery L, 2nd Missouri Light Artillery Regiment, firing, McNeil moved his brigade into the dry bed of Hart Grove Creek. Two companies from the 17th Illinois Cavalry Regiment and the 2nd Missouri Cavalry Regiment advanced against the Confederates, who had a numerical advantage. The Union 7th Kansas Cavalry Regiment was also engaged at this time. The 5th Missouri State Militia Cavalry Regiment guarded the Union left against McCray's brigade. The 5th Missouri State Militia Cavalry was forced to extend its line to meet a threat from McCray's Confederates, and with artillery fire striking his line, McNeil, who was under the impression that he was facing the entire Confederate army, withdrew. The Union cavalrymen watched the Confederates retreat until nightfall. Price's men did not stop their retreat until 21:00, in southern Cass County. Most of the Union forces halted for the night near Little Santa Fe, except for Jennison's brigade, which continued further south.

Салдары

Ұрыстағы жалпы қазалардың саны белгісіз. Тарихшы Кайл Синисидің «Соңғы шақыру: Стерлинг Прайстың 1864 жылғы Миссури жорығы» кітабында жазылғандай, Мокби шаруашылығындағы шайқас нәтижесінде Конфедерациядан 43 адам қаза тапты, 50 одақтық әскер қаза тапты немесе жараланды, сондай-ақ 68 тұтқын болды. Джекман бригадасының конфедераттары одақтың тұтқындарының бір бөлігін атып тастады, бірақ Шелби бұл әрекетті тоқтатуға тырысты. Тарихшы Говард Моннетт Мокби шаруашылығындағы шайқаста одақтың 100-ден астам әскері қаза тапқанын, өлгеннен гөрі көптегені жараланғанын және 102-сі тұтқынға алынғанын мәлімдейді. Байрам Форды және Картоп төбесіндегі 23 қазандағы шайқаста екі тараптан да қаза болғандар туралы толық мәлімет жоқ. Мармадуктің үш полкі ғана шығын туралы хабарлады, олардың ішінде 25 адам қаза тапты немесе жараланды; Синиси бұл деректі пайдаланып, Мармадук шайқастың сол кезеңінде шамамен 50 адамды жоғалтқанын болжайды. Одақ тарапынан 1-ші Миссури штатының атты әскері 12 адамның жоғалғанын, ал 4-ші Миссури штатының атты әскері 51 адамның қаза тапқанын немесе жараланғанын хабарлады. Уинслоу бригадасының 25 адамы қаза тапқан немесе жараланған деп есептеледі, бірақ бұл көрсеткіш бригаданың 22 қазандағы және 23 қазандағы шайқастағы әрекеттерін де қамтиды. 1912 жылғы газет хабарламасында Картоп төбесінде 300 конфедераттың қаза тапқаны айтылған, ал тарихшы Марк А. Лауз 23 қазанда Картоп төбесі мен форд үшін болған шайқаста 122 одақтық әскердің қаза тапқанын мәлімдейді. Моннетт Картоп төбесін басып алу кезінде одақтың жоғалтуларын шамамен 200 деп бағалайды. 23 қазандағы жалпы шығындарды есептегенде (Байрам Форды мен Вестпортты қоса алғанда) Лауз одақтың 475-тен 650-ге дейін, ал конфедераттардың 700-ден 1000-ға дейін қаза тапқанын болжайды. Брайс Судероудың жарияланбаған зерттеулері 23-ші күні болған барлық шайқастарда 510 конфедерат және 361 одақтық әскердің қаза тапқанын көрсетеді. Синиси Лауздың сандарын тым жоғары деп санайды және Судероудың деректерін артық көреді. Байрам Форды мен Вестпорттағы жеңілістерден кейін Прайстың конфедераттары оңтүстікке шегінді. 25 қазанда олар бір күні ішінде үш жеңіліске ұшырады. Олардың бірі Канзастағы Майн-Крик шайқасындағы апатты жеңіліс болды, онда Мармадук тұтқындалды және конфедераттар адамдары мен артиллериясынан ауыр шығынға ұшырады. 28 қазанда Миссуридегі Ньютония шайқасының екінші кезеңінде жеңілгеннен кейін Прайстың әскері Арканзас штатының Кэйн-Хилл арқылы Арканзас өзеніне шегінді. 8 қарашада Арканзаста одақтың қуғыны тоқтатылды, ал конфедераттар Үндістан аумағы арқылы Техасқа шегінді, желтоқсан айына дейін жетті. Бұл жорық Прайстың әскерінің үштен екісінен айырды, сондай-ақ жабдықтары мен жаратылысынан да шығынға ұшыратты; одақтың соғыс күш-жігеріне минималды әсер етті. Транс-Миссисипиде бұдан былай ірі операциялар жүргізілген жоқ. Шайқас алаңының бір бөлігі Байрам Форды тарихи ауданының бөлігі ретінде Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Үлкен Көк өзен шайқасының паркі шайқас алаңының сақталған бөліктерін, соның ішінде түпнұсқа бекіністердің іздерін қамтиды. 2011 жылғы Америка шайқас алаңын қорғау бағдарламасының есебінде Байрам Форды шайқас алаңының, әсіресе батыс бөліктері Канзас-Ситидің кеңеюімен жабылғаны айтылған. Сол зерттеуде шайқас алаңының бір бөлігі Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілгенімен, қалған бөліктері де тізімге енгізілуі мүмкін екені атап өтілді. Бұл орын «Азаттық шекарасы» ұлттық мұралық аймағында орналасқан. Америка шайқас алаңының қоры Байрам Форды шайқас алаңын сақтауға үлес қосты. Бұл шайқас Үлкен Көк өзен шайқасы және Көк шайқасы деп те аталады.

Total casualties suffered during the battle are unknown. According to the historian Kyle Sinisi in The Last Hurrah: Sterling Price's Missouri Expedition of 1864, the fight at the Mockbee Farm resulted in 43 Confederate casualties, and about 50 Union soldiers killed or wounded, as well as 68 prisoners. Confederates from Jackman's brigade executed some of the Union prisoners, although Shelby acted to stop this. The historian Howard Monnett places Union casualties for the Mockbee Farm fighting as over 100 killed, more wounded than killed, and 102 taken prisoner. Casualty reporting for both sides for the October 23 action at Byram's Ford and Potato Hill was incomplete. Only three of Marmaduke's regiments reported losses, totaling 25 men killed or wounded; Sinisi uses this figure to estimate that Marmaduke probably lost about 50 men during that stage of the fighting. On the Union side, the 1st Missouri State Militia Cavalry reported a total loss of 12 men, while the 4th Missouri State Militia Cavalry reported 51 men killed or wounded. Winslow estimated that 25 men from his brigade were killed or wounded, but that figure included the brigade's fighting on October 22 and in later stages of the October 23 action. A 1912 newspaper report stated that 300 Confederates fell on Potato Hill, and the historian Mark A. Lause states that 122 Union soldiers were killed during the October 23 fighting for Potato Hill and the ford. Monnett places Union losses in capturing Potato Hill at about 200. When figuring total October 23 losses (including both Byram's Ford and Westport), Lause estimates about 475 to 650 Union casualties and 700 to 1,000 for the Confederates. Unpublished research by Bryce Suderow estimates losses of 510 Confederates and 361 Union soldiers for all fighting on the 23rd. Sinisi considers Lause's figures to be too high, and prefers Suderow's numbers. Following the defeats at Byram's Ford and Westport, Price's Confederates withdrew to the south. On October 25, they suffered three defeats on the same day. One of the three was a disastrous rout at the Battle of Mine Creek in Kansas, in which Marmaduke was captured and the Confederates lost heavily in men and cannons. Following a further defeat on October 28 in Missouri at the Second Battle of Newtonia, Price's army retreated to the Arkansas River via Cane Hill, Arkansas. Union pursuit halted at the Arkansas on November 8, and the Confederates retreated through the Indian Territory into Texas, arriving by December. The campaign had cost Price over two thirds of his men, along with equipment and supplies; the Union war effort was only minimally affected. No further large scale operations occurred in the Trans Mississippi. Part of the battlefield is listed on the National Register of Historic Places as part of the Byram's Ford Historic District. The Big Blue Battlefield Park preserves of the battlefield, including traces of original earthworks. A 2011 report by the American Battlefield Protection Program noted that much of the Byram's Ford battlefield, especially the western portions, had been covered over by the expansion of Kansas City. The same study noted that while of the battlefield were on the National Register of Historic Places, a further may be eligible for listing. The site is within Freedom's Frontier National Heritage Area. The American Battlefield Trust has contributed to the preservation of of the Byram's Ford battlefield. The battle has also been known as the Battle of Big Blue River and the Battle of the Blue.