Хилтон Валентайн: «The Animals» тобының әйгілі гитаристісінің өмірі мен мансабы
Hilton Valentine
Хилтон Валентайн (1943-2021) – британдық гитарист, The Animals тобының негізгі мүшесі. Rock and Roll құрмет залының иесі, музыкалық мансабы мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық гитарист (1943–2021)
British guitarist (1943–2021)
Хилтон Стюарт Паттерсон Валентин (21 мамыр 1943 – 29 қаңтар 2021) – ағылшын скифл және рок-н-ролл музыканты, The Animals тобының алғашқы гитарисі. 1994 жылы Rock and Roll Hall of Fame құрмет залына, ал 2001 жылы The Animals тобының басқа мүшелерімен бірге Голливудтың Rock Walk of Fame құрмет залына енгізілді. The Animals тобы 1966 жылы тарағаннан кейін Валентин бірнеше жеке альбомдар шығарды, оның ішінде «All in Your Head» (1969) және «It’s Folk ‘N’ Skiffle, Mate!» (2004) альбомдары бар. Сондай-ақ ол Жаңа Англияда гастрольдік сапарлар жасап, The Animals тобының бірнеше қайта қосылуына қатысты.
Hilton Stewart Paterson Valentine (21 May 1943 – 29 January 2021) was an English skiffle and rock and roll musician who was the original guitarist in The Animals. He was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 1994 and into Hollywood’s Rock Walk of Fame in 2001 with the other members of The Animals. Following The Animals' breakup in 1966, Valentine produced several solo albums including All in Your Head (1969) and It’s Folk ‘N’ Skiffle, Mate! (2004). He also toured New England and participated in several The Animals reunions.
Ерте өмір
Валентин Солтүстік Тинесайдтың Солтүстік Шилдс қаласында дүниеге келді және 1950-жылдардағы скиффл қозғалысының ықпалында болды. 1956 жылы, 13 жасында анасы оған алғашқы гитарын сатып берді, ол "Өзіңді мың аккордқа үйрет" деген кітаптан бірнеше аккордты өздігінен үйренді.
Valentine was born in North Shields, North Tyneside, England, and was influenced by the 1950s skiffle craze. His mother bought him his first guitar in 1956 when he was 13, he taught himself some chords from a book called Teach Yourself a Thousand Chords.
Ерте мансап
Ол Тайнемут орта мектебінде музыкалық талантын одан әрі дамытып, "Хепперс" деп аталған скифл тобын құрды. Олар жергілікті шараларда өнер көрсетті, ал бір газет оларды сол кезде "жас, бірақ үміт беретін скифл тобы" деп сипаттады. "Хепперс" тобы шамамен 1959 жылы "Wildcats" рок-н-ролл тобына айналды. Осы кезеңде Валентин Futurama III гитарасында ойнады, бұл импорттаушы Selmer компаниясының Ұлыбританиядағы тауарлық атауы еді. Оның келесі гитарасы 1960-61 жылдары сатып алынған Burns Vibra Artiste болды. Ол сондай-ақ Gretsch Tennessean гитарасында да ойнады.
He continued to develop his musical talent at Tynemouth High School and formed his own skiffle group called the Heppers. They played local gigs and a newspaper described them at the time as, "A young but promising skiffle group". The Heppers eventually evolved into a rock and roll band, the Wildcats in c. 1959. During this period Valentine played a Futurama III solid guitar, this was the UK brandname of importer Selmer, his next guitar was a Burns Vibra Artiste which he bought in 1960–61. It was played on his Gretsch Tennessean
Кездесулер
1977 жылы Валентина топқа қайта қосылып, Before We Were So Rudely Interrupted деп аталған қайта құрылған альбомды жазды. Эрик Бердон, Час Чандлер, Алан Прайс және Джон Стилмен бірге Валентин 1994 жылы Рок-н-ролл Даңқ залына енгізілді. Хилтон, басқа Animals мүшелерімен бірге, 2001 жылдың мамыр айында Голливудтың Рок аллеясына енгізілді.
In 1977, Valentine rejoined the group and recorded a reunion album called Before We Were So Rudely Interrupted. Along with Eric Burdon, Chas Chandler, Alan Price and John Steel, Valentine was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 1994. Along with the other Animals, Hilton was inducted into Hollywood's Rock Walk of Fame in May 2001.
Кейінгі мансап
The Animals тобынан кеткеннен кейін Валентин Калифорнияға көшіп, 1969 жылы «All In Your Head» атты жеке альбомын жазды, бірақ ол сәтті болмады. Сол альбомнан бастап 2009 жылдың қазанына дейін ол «Skiffledog» жеке жобасымен Жаңа Англия, Нью-Йорк және Оңтүстік Каролинада концерттер берді. Бұған қоса, 2007 жылдың ақпанынан 2008 жылдың қарашасына дейін Валентин Эрик Бердонмен гастрольдік сапарда болды. 2011 жылы Валентин «Skiffledog on Coburg Street» және Big Boy Pete Miller (бұрынғы Peter Jay and the Jaywalkers) есімді әртіспен бірлесіп «Merry Skifflemas!» атты Рождестволық альбом шығарды. Валентиннің соңғы жазбасы – 2019 жылы оның балалық шағындағы үйіне жақын ағып жатқан «River Tyne» өзеніне арналған бейнеролик болды.
After he left The Animals, Valentine moved to California and in 1969 recorded a solo album entitled All In Your Head, which was not successful. From that release until October 2009 he played throughout New England, New York and South Carolina, with his Skiffledog solo project. As well, from February 2007 to November 2008 Valentine toured with Eric Burdon. In 2011, Valentine released a new album titled Skiffledog on Coburg Street and a Christmas album with Big Boy Pete Miller (ex Peter Jay and the Jaywalkers) titled Merry Skifflemas!. Valentine's last recording was "River Tyne", a 2019 video that celebrated the river close to his boyhood home.
Мұра
The Animals тобының "House of the Rising Sun" әнінің нұсқасы әдетте әннің шешімді нұсқасы деп есептеледі және Боб Дилан оның акустикалық дыбыстан электрлік дыбысқа өтуіне себеп болған факторлардың бірі ретінде атады. Валентиннің әнге арналған ашылу рифі туралы сөз қозғалғанда, Иан Макдональд: "Бұл 60-шы жылдардың ең есте қаларлық әндерінің біріне ең тез танылатын кіріспе. Сырттай қарапайым болғанымен, А минорындағы қайталама аккорд прогрессиясымен айналысатын арпеджио фигурасы техникалық тұрғыдан мінсіз орындалған. Оннан астам жылдар бойы көптеген жас гитаристер оны қайталауға тырысты, бірақ оның дәлдігі мен шеберлігіне жете алмады" деп жазды.
The Animals' version of the "House of the Rising Sun" is generally considered to be the definitive version of the song, and was cited by Bob Dylan as one of the reasons why he transitioned from acoustic to electric sound. Speaking of Valentine's opening riff for the song, Ian MacDonald noted that "It is one of the most instantly recognizable introductions to one of the most memorable songs of the 60s. A seemingly simple, but technically perfect execution of an on going arpeggio figure over a repeated chord progression in A minor, which countless budding guitarists have tried to emulate over the decades, though rarely with such accuracy and precision."