Десмонд Уокер: Англия футболшысы және жаттықтырушысы

Кіріспе

1965 жылы туған) Десмонд Синклер Уокер (26 қараша 1965 жылы туған) – ағылшын футбол жаттықтырушысы және бұрынғы футболшы, қорғаушы ретінде ойнаған. Клуб деңгейінде ол Уэмблиде Ноттингем Форест үшін жеті кубок финалында ойнап, олардың бесеуінде жеңіске жетті. Ол үш рет «Форест» клубының үздік ойыншысы атанды. «Форст» клубында қатарынан төрт рет жылдың үздік құрамасына ілікті. «Шеффилд Уэнсдей» клубында ол тағы бір «Жылдың үздік ойыншысы» атағын жеңіп алды. Ол 20 маусым бойы кәсіби футбол ойнады. Соңғы үш маусымын қоспағанда, барлық уақытта Англия немесе Италияның жоғары лигасына қатысты. Ол Англия құрамасы сапында 59 рет ойнады, соның ішінде 1990 жылғы ФИФА Әлем чемпионатының жартылай финалына қатысты.

Ноттингем орманы

Уокер Лондонда ойнап жүргенде көзге түсіп, 1980 жылы «Форст» клубымен келісім шарт жасасты. Бұрын «Тоттенхэм» клубының жастар құрамында ойнаған, бірақ бұрынғы бас жаттықтырушысы Билл Николсонмен келіспеушілік туғаннан кейін босатылды. Жас ойыншыларға мүмкіндік беруімен белгілі «Форст» клубының бас жаттықтырушысы Брайан Клоу, Еуропа кубогын жеңген командасының ыдырауынан кейін құрамын жаңартпақ болғанда, Уокерге 1984 жылы 18 жасында дебют жасауға мүмкіндік берді. «Форст» үшінші орын алып, УЕФА кубогына қатысу жолдамасын алды. Уокердің «Форст» сапындағы тоғыз маусымында команда тек үш түрлі лигалық орында болды: үшінші (үш рет), сегізінші (төрт рет) және тоғызыншы (екі рет). 1987 жылы Уокер «Форст» клубының үздік ойыншысы атағын алғаш рет жеңіп алды. 1988 жылдың сәуірінде «Форст» Футбол лигасының жүз жылдық турнирін жеңіп алды (1981 жылдан бергі алғашқы маңызды жүлдесі). 1988 жылы лигада үшінші орын алды. Осы табыс команданы сол маусымдағы ФА кубогының жартылай финалына жеткізді. 1989 жылы «Форст» Толық мүшелер кубогын жеңіп алды, финалда «Эвертонды» қосымша уақытта 4:3 есебімен ұтты. Сол маусымда екінші кубокты – Лига кубогын жеңіп алды, Уэмблиде «Лютон Таунды» 3:1 есебімен жеңді. «Форст» клубының бірегей жетістігінен кейін, Лига кубогын жеңгеннен бір апта өткен соң қайғылы оқиға орын алды. «Форст» пен «Ливерпуль» екінші жыл қатарынан ФА кубогының жартылай финалында кездесті. «Хиллсборо» трагедиясы «Ливерпуль» жанкүйерлерінің 97-сінің өмірін қиды. Ойынды қайта өткізгенде «Форст» қиындыққа тап болды, «Ливерпуль» 3:1 есебімен жеңіске жетті. «Форст» бірінші дивизионда екінші жыл қатарынан үшінші орын алды. Алайда, «Хейзел» стадионындағы трагедиядан кейін ағылшын клубтарына еуропалық жарыстарға қатысуға тыйым салынғандықтан, олар УЕФА кубогына қатыса алмады. Уокер алғаш рет PFA жыл командасына ілікті. 1990 жылы Уокер «Форст» клубының екінші Лига кубогын жеңіп алды, «Олдхэм Атлетик» клубын жеңіп, трофейді сақтап қалды. Ол екінші рет «Форст» клубының үздік ойыншысы атағын жеңіп алды және екінші маусымда PFA жыл командасына сайланды. 1990-1991 жылдар маусымында ағылшын клубтары Еуропаға қайта қабылданғанына қарамастан, жарысқа қатысу орындары шектеулі болды, ал 1990 жылғы Лига кубогының жеңімпаздары «Форст» қатыстырылмады; сол маусымдағы УЕФА кубогының жалғыз орны лиганың күміс жүлдегері «Астон Виллаға» берілді. Уокердің жасы 25-ке толған болатын, және Англияның ең табысты клубтарының бірінде ойнағанына қарамастан, оған еуропалық жарыстарда өзін көрсету мүмкіндігі әлі берілмеген еді. Уокер 1991 жылғы ФА кубогының финалында өз қақпасына гол соқты, нәтижесінде «Форст» «Тоттенхэм Хотсперге» 2:1 есебімен ұтылды. Рой Кин «Форст» сапында орталық жартылай қорғаушы ретінде ойнады; кейінгі жылдары өзінің автобиографиясында Кин жарақаттан толық айықпағандықтан, ойнауға жарамды екенін жарияламауы керек екенін мойындады. Уокер тағы да Еуропа чемпионатына қатысу мүмкіндігін жіберіп алды. Оның тұрақты және жоғары деңгейдегі ойыны оған PFA жыл командасына үшінші рет ілігуге мүмкіндік берді. 1992 жылдың 1 қаңтарында Уокер кәсіби футболдағы жалғыз голын соқты, «Лютонға» қарсы өткен ойында 1:1 есебімен теңестірді. Сол маусымда «Форст» Толық мүшелер кубогын екінші рет жеңіп алды, қосымша уақытта «Саутгемптонды» 3:2 есебімен ұтты. «Форст» тағы да Лига кубогының финалына жетті, бірақ «Манчестер Юнайтедтен» жеңілді. «Форст» соңғы бес маусымда Уэмблиде жеті ішкі кубок финалында ойнап, бес финалда жеңіске жетті. Уокер «Форст» клубынан алтыншы маусымда үшінші рет «Жылдың үздік ойыншысы» атағын жеңіп алды. Сондай-ақ, ол PFA жыл командасына төртінші рет сайланды. PFA жыл командасының сол төрт құрамына тағы бір ойыншы іліккен, ол Уокердің командаласы Стюарт Пирс болды, ол бес маусым қатарынан іліккен.

Walker was spotted playing locally in London and was signed by Forest in 1980 as an apprentice. He had previously been part of the youth system at Tottenham Hotspur, but was released after a disagreement with their former manager Bill Nicholson where he refused to get a haircut. Known for giving opportunities to youth players, Forest manager Brian Clough, trying to rebuild the side after the break up of their European Cup winning team, gave Walker his début in March 1984 at the age of 18. Forest finished third and qualified for the UEFA Cup. In Walker's nine seasons of first team football at Forest, they finished in only three different league positions third (three times), eighth (four times) and ninth (twice). In 1987 Walker earned the first of his club player of the year awards at Forest. Forest won the Football League Centenary Tournament in April 1988 (their first senior trophy since 1981). They finished third in the league in 1988. That form also carried them to the semi finals of that season's FA Cup with Walker in outstanding form. Forest won the 1989 Full Members Cup beating Everton 4–3 in the final after extra time. They won a second cup that season, the League Cup with a 3–1 victory at Wembley over Luton Town. With Forest now chasing a unique cup treble tragedy struck a week after the League Cup triumph. Forest and Liverpool met for the second season in a row in the FA Cup semi finals. The Hillsborough disaster claimed the lives of 97 Liverpool fans. When the rescheduled game took place Forest struggled as Liverpool won 3–1. Forest finished third in the First Division for a second successive year. However they were unable to compete in the UEFA Cup as English clubs were still banned from European competitions following the Heysel Stadium disaster. Walker was named in the PFA Team of the Year for the first time. Walker won his second League Cup winner's medal when Forest retained the trophy in 1990 with victory over Oldham Athletic. He earned his second Forest player of the year accolade. He was also selected for the PFA Team of the Year for the second successive season. Despite English clubs being re admitted to Europe for the 1990–91 season, places in the competition were initially limited, and 1990 League Cup winners Forest were not included; the only UEFA Cup place that season went to league runners up Aston Villa. Walker was now aged 25, and despite playing for one of England's most successful clubs, he had not yet been given a chance to prove himself in European competition. Walker scored an own goal in the 1991 FA Cup Final as Forest lost 2–1 to Tottenham Hotspur. Roy Keane played in central midfield for Forest; years later in his autobiography, Keane admitted he should not have declared himself fit to play as he had not recovered from injury. Yet again Walker missed the chance of playing in Europe. The otherwise excellent consistency of his form earned him a third successive selection for the PFA Team of the Year. On New Year's Day 1992, Walker scored his only goal in professional football, the equaliser in a 1–1 draw against Luton. That season Forest won the Full Members Cup for a second time beating Southampton 3–2 after extra time. Forest reached another League Cup final but lost to Manchester United. Forest had now played in seven domestic cup finals at Wembley in five seasons, winning five of the finals. Walker signed off from Forest as their player of the year for the third time in six seasons. He also earned a fourth successive selection for the PFA Team of the Year. One other player was selected in the same four PFA Teams of the Year, Walker's teammate Stuart Pearce who earned selection five seasons in a row.

Сампдория

1992 жылғы Еуропа чемпионатының финалынан кейін Уокер 1,5 миллион фунтқа итальяндық «Сампдория» клубына сатылды, сол кезде оған Свен-Горан Эрикссон басшылық етіп тұрған. «Сампдория» Уокер келгенге дейінгі маусымда 1992 жылғы Еуропа кубогының финалында күміс жүлдегер атанған еді, бірақ олар Серия А-да алтыншы орынды ғана иеленді және 1992 жылғы Италия кубогын ұта алмады; осылайша, Уокер командамен өткізген жалғыз маусымында УЕФА турнирлеріне қатыспады. Италияға келгеннен кейін Уокерден үлкен үміттер күтілгенімен, ол қиын маусымды бастан кешірді және күтілгендей ойын таныта алмады; сондай-ақ, «Сампдория» маусымды Серия А-да жетінші орында аяқтады, тағы да Еуропалық жарыстарға ілікпеді және Италия кубогында екінші кезеңде жеңіліске ұшырады. «Сампдорияның» лигадағы 30 матчының 30-ында ойнағанына қарамастан, ол көбінесе қанат қорғаушы позициясында ойнады. Ол Англияға оралуға дейін бір маусым ғана тұрды.

Шеффилд, сәрсенбі

Уокер 1993 жылы 2,7 миллион фунт стерлингке «Шеффилд Уэнсдей» клубына қосылды. Ол сегіз жыл ішінде клубта сегіз түрлі бас жаттықтырыушының басшылығымен 300-ден астам ойын өткізді. Ол тез арада жанкүйерлердің сүйіктісіне айналып, алғашқы маусымының соңында «Жылдың ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды. Сонымен қатар, ол капитандық лентасын да иеленді. «Шеффилд Уэнсдейдегі» уақыты әр түрлі нәтижелер әкелді, бірақ ол келгеннен кейін клубтың көптеген ойындарында өнер көрсетті. Бірінші маусымда «Уэнсдей» Премьер-лигада жетінші орынды иеленді, бірақ ақпан айында күміс жүлдеге қол жеткізудің соңғы мүмкіндігін жоғалтты. Олар Лига кубогының жартылай финалында «Манчестер Юнайтедтен» қатты жеңіліске ұшырады. 1994–95 маусымда «Уэнсдей» 13-ші, ал 1995–96 маусымда 15-ші орынды иеленді. «Уэнсдей» ешқашан құлдырау қаупіне тап болған жоқ. 1995–96 маусымда «Уэнсдей» Интертото кубогының топтық кезеңінде төрт ойын өткізді. 1996–97 маусымы «Уэнсдей» үшін тамыз айының соңында Премьер-лиганың көшбасшысы ретінде керемет басталды. Алайда, олар бұл жарқын форманы сақтай алмады. Олар маусымды бұрынғы үш маусымдағыдай жетінші орында аяқтады. Сондай-ақ, Уокердің тұсындағы ФА кубогындағы ең жақсы жетістікке қол жеткізіп, жартылай финалға дейін жетті. Келесі екі маусымда «Уэнсдей» жоғары дивизионда тиісінше 16-шы және 12-ші орындарды иеленді. Содан кейін 1999–2000 маусымда құлдырады. Уокер «Уэнсдей» сапындағы жоғары лигадағы жеті маусымын «Форест» клубындағы тоғыз және «Сампдория» клубындағы бір маусымға қосты. 2000–01 маусымында 24 командадан тұратын екінші лигада «Уэнсдей» 17-ші орынды иеленді. «Шеффилд Уэнсдейдің» жоғары лигадан құлауына байланысты қаржылық қиындықтар күшейген кезде, Уокер 2001 жылы келісімшартынан босатылды. 2007 жылы ол Vital Football веб-сайтында өткізілген сауалнамада Питер Свонмен бірге «Шеффилд Уэнсдейдің» ең ұлы екі орталық қорғаушысы ретінде танылды.

Орманға қайта оралу

Ол бұрынғы «Форест» командаласы Найджел Клауфпен «Бёртон Альбионда» (ол онда менеджер болған) қысқаша жаттықты және АҚШ-та «Метростар» сапында 9/11 құрбандарына арналған «Д.С. Юнайтед» командасына қарсы матчтарда ойнады. «Форест» клубының жаттықтырушысы Пол Харт, Англия футбол лигасының екінші дивизионында қиындыққа тап болған «Форест» клубымен Уокердің жаттығуға бола ма деп сұрады. 2002 жылдың шілде айында Уокер «Форест» клубымен тұрақты келісімшартқа қол қойды. Уокер «Форест» сапындағы екінші кезеңінде тағы 60-қа жуық ойынға қатысып, 38 жасында клубтан 354 ойын және бір голмен кетті. «Форест» сапындағы соңғы ойыны 2004 жылдың 7 тамызында «Уиган Атлетик» командасына қарсы өтті. 2005 жылдың 16 мамырында оның құрметіне арналған матч өтті, оған 13 886 жанкүйер келді, ал қонақ ретінде Стюарт Пирс, Иан Райт, Эмиль Хеске және Найджел Клауф қатысты. Бірнеше сағаттан кейін ойыншы мас күйде және тәртіпсіз мінез көрсеткені үшін тұтқындалғанда дау туды.

Еуро 1992

Уокер Бутчер зейнеткерлікке шыққаннан кейін Англия құрамасының қорғаныс тірегіне айналды және Грэм Тейлор бас жаттықтырушы болғаннан кейін де тұрақты түрде ойнады. Англия құрамасы көптеген халықаралық матчтар өткізген кезеңде Уокер тарихында ең жылдам 50 матчқа жеткен футболшы болды, бұл жетістікті Англия құрамасымен өткізген 53 халықаралық матчта төрт жылдан сәл астам уақытта иеленді. Уокер 1992 жылы Швецияда өткен УЕФА Еуропа чемпионатына Англия құрамасымен бірге қатысты, бірақ Англия топтық кезеңнен шыға алмады. Уокердің тамаша қорғанысы Англияның ойынындағы жалғыз жарқын тұс болды.

1994 жылғы әлем чемпионатының іріктеу кезеңі

1993 жылдың 28 сәуірінде 1994 жылғы әлем чемпионатына іріктеу ойынында Англия Нидерландқа қарсы 2:1 есебімен алға шықты. Соңғы төрт минутта ерекше жылдамдығымен көзге түскен Марк Овермарс Уокердің 52 халықаралық матчында жылдамдық бойынша қорғаушыны жеңген бірінші ойыншы болды. Басқа амалы болмағандықтан, Уокер Овермарсты құлатып алды. Питер ван Воссен соққыдан гол соқты, ал ойын 2:2 есебімен аяқталды. Бір айдан кейін, 29 мамырда Хорзовда Уокер тағы да жаяу жарыста жеңіліске ұшырады. Польшалық Дариуш Адамчук допқа бірінші болып жетіп, бір қозғалыспен Крис Вудсты басып өткізіп, гол соқты. Төрт күннен кейін, 1993 жылдың 2 маусымында Англияның Норвегияға қарсы 2:0 есебімен жеңілісі іріктеуге үмітіне тағы бір соққы болды. Уокердің қорғаныс қабілеті Тейлордың сынақтан өтпеген қанатты қорғау жүйесін енгізуімен әлсіреген еді. Уокер келесі жылғы финалға ие болған АҚШ елінің жазғы турнесінде үш ойынға қатысты. Содан кейін ол маңызды іріктеу ойындарын – Польшаға қарсы 3:0 есебімен жеңісті және Роттердамда Нидерландқа қарсы 2:0 есебімен жеңілісті өткізіп алды. Уокер 1993 жылдың қараша айында Англияның толық іріктеу тобындағы соңғы матчына қатысты. Сан-Марино әлем чемпионатына іріктеу ойынында рекордтық жылдамдықпен, ойын басталғалы сегіз секунд өткен соң гол соқты, бұл Стюарт Пирстің нашар пасқа байланысты болды. Англия 7:1 есебімен жеңіске жетті, бірақ іріктеуге өте алмады (жеті голмен жеңіске жетуі және Нидерландтың Польшада жеңіліске ұшырауын күтуі керек еді, бірақ Нидерланд 3:1 есебімен жеңіске жеткендіктен Англияның нәтижесі маңызсыз болды). Бұл Тейлордың Англия құрамасын басқаруының соңғы матчы болды. Ол Тейлордың ізбасары (Терри Венаблз) құрамына енгенімен, енді ұлттық құрамада ойнаған жоқ. Командаларында стандарттық жағдайларда Уокер шабуылға көмектеспей, қорғанысқа көбірек назар аударды, бұл оның 800-ге жуық ойында тек бір гол соққанынан көрінеді. Ол жоғары деңгейдегі футболда 20 маусым ойнады, соңғы үш маусымды есептемегенде, барлығы жоғары лигада өтті. Ол Уэмблидегі «Ноттингем Форест» сапында жеті кубок финалында ойнап, бесеуінде жеңіске жетті. Оның үздік ойыншы екенін көрсететін мақтаулары: «Форест» сапындағы алғашқы алты маусымда үш рет «Жылдың ойыншысы» атағын алды, соңғы төрт маусымда PFA жыл командасына әрқашан ілікті, Италиядан оралғаннан кейін «Шеффилд Уэнсдей» сапындағы алғашқы маусымында «Жылдың ойыншысы» атанды, ал 1988 жылы ұлттық құрамадағы толық дебютінен кейін 50 толық Англия құрамасына ең жылдам жеткен ойыншы болды – бұл үшін төрт жылдан астам уақыт кетті. Уокер сирек матчтарды өткізіп алды. Ол мансабының алғашқы 10 жылында қарсыластарын сырғып түсіру арқылы иеліктен айырғанмен, өте аз ескерту алды. Ол ең биік қорғаушы болмаса да, ауада ең биік шабуылшыларды жеңіп, жылдамдығының арқасында ең жылдам және шебер шабуылшылар да оны сирек жеңді.

On 28 April 1993, in a 1994 World Cup qualifier, England were leading 2–1 against the Netherlands. With four minutes remaining the exceptionally paced Marc Overmars became the first person in Walker's then 52 internationals to beat the defender for speed. With little choice, Walker fouled Overmars. Peter van Vossen scored the resulting penalty and the game ended 2–2. A month later on 29 May in Chorzow, Walker was again beaten in a foot race. Poland's Dariusz Adamczuk got to the ball first and with one touch lobbed Chris Woods to score. Four days later, on 2 June 1993, England's hopes of qualifying were dealt a further blow during a 2–0 loss away to Norway. Walker's defensive authority was compromised by Taylor's imposition of an untested wing back system. Walker played in a three game Summer tour of the host nation of the following year's finals, USA. He then missed other crucial qualifiers, a 3–0 win over Poland and a decisive 2–0 loss against the Netherlands in Rotterdam. Walker played in England's last qualifier in the group in November 1993. San Marino scored the fastest ever goal in a World Cup qualifier, after just eight seconds, capitalising on an under hit backpass from Stuart Pearce. England won 7–1 but failed to qualify (they had needed to win by seven clear goals and hope that the Netherlands lost in Poland, but the Netherlands won 3–1 so England's result was academic). This was Taylor's last match in charge of England, and although he was a member of Taylors successor (Terry Venables) early squads, he never played for the national team again. At set pieces for his teams, Walker would stay back to provide defensive cover rather than supplement the attack, reflected in the fact that he only scored once in around 800 senior games. He played in 20 seasons of senior football, with all but the last three of those in the top flight He played in seven cup finals with Nottingham Forest at Wembley, winning five. Perhaps a more useful indication of the consistency of his excellence are the individual accolades he collected when at his peak: in the last six seasons of his first spell at Forest he was Player of the Year three times, in the last four of those seasons he was selected for the PFA Team of the Year each time, on his return from his season in Italy he was Sheffield Wednesday's player of the year in his first season there, and following his full international debut in 1988 he became the quickest player to collect 50 full England caps, taking just over four years to do so. Walker rarely missed matches. He incurred a remarkably low number of bookings during the first 10 years of his career, despite often dispossessing opponents with sliding challenges from all directions. While not being the tallest centre back he could leap to beat the tallest forwards in the air, and his pace meant even the quickest and most skilful forwards very rarely beat him.

Жеке өмір

Уокердің екі ұлы да кәсіби футболшы. Аға ұлы Тайлер «Линкольн Сити» клубында, ал кіші ұлы Льюис «Гиллингем» клубында ойнайды.