Ребекка Миллер: Американдық режиссер және актрисаның өмірбаяны

Кіріспе

Американдық актриса және кинорежиссер (1962 жылы туған)

Ребекка Аугуста Миллер, Леди Дей Льюис (15 қыркүйек 1962 жылы туған) – американдық кинорежиссер және романист. Ол «Анжела» (1995), «Жеке жылдамдық: Үш портрет» (2002), «Джек пен Розаның балладасы» (2005), «Пиппа Лидің жеке өмірі» (2009) және «Мэггидің жоспары» (2015) фильмдерімен танымал, олардың барлығын өзі жазып, режиссерлік еткен, сондай-ақ «Пиппа Лидің жеке өмірі» және «Джейкобтың ақымақтығы» атты романдарымен де белгілі. Миллер «Жеке жылдамдық» фильмі үшін Санденс кинофестивалінің жюридің бас жүлдесін және «Анжела» фильмі үшін «Жаңа өрбуші» режиссері номинациясы бойынша Готэм тәуелсіз кино сыйлығын алды. Миллер – Пулитцер сыйлығының иегері, драматург Артур Миллер мен оның үшінші әйелі, Magnum фотографы Инге Мораттың қызы.

Ерте өмір және білім

Миллер Коннектикут штатының Роксбери қаласында драматург Артур Миллер мен австриялық фотограф Инге Мораттың отбасында дүниеге келді. 1966 жылы оның інісі Дэниел дүниеге келді. Оның әкесі яһуди дінінде болса, анасы протестант еді. Балалық шағында Миллер бір кезде өз еркімен католик дінін ұстанды. Оның анасының ата-анасы бұрын католик болған, кейін протестанттыққа ауысқан. Ол өзін христиан деп санауды «колледждің соңында» тоқтатқанын айтты. Миллер Роксберидегі балалық шағын суретшілермен қоршалған деп есіне алады. Мүсінші Александр Кальдер көршісі болды, сондай-ақ хореограф Марта Кларк пен эксперименталды би тобының мүшелері Пилоболус та көрші тұрды. Миллер сурет салуға құмар болды, оған көршісі, мүсінші Филип Граусман сабақ берді. Миллер Choate Rosemary Hall мектебіне оқуға түсті. 1980 жылы ол Йель университетіне сурет салу және әдебиет мамандықтарын оқуға қабылданды. Феминист жазушы Наоми Вольф оның бөлмедесі болды. Миллер Пол Кли мен 15 ғасырдың құрбандық тақтасынан шабыттанған пиктографиялық формалардың қоспасы сияқты сипатталған ағаш панельдерден жасалған триптихтер құрады. 1985 жылы бітіргеннен кейін Миллер стипендиямен Германияның Мюнхен қаласына сапар шекті. 1987 жылы Миллер Нью-Йорк қаласында тұрып, Лео Кастелли галереясында, Виктория Мунро галереясында және Коннектикут штатында суреттері мен мүсіндерін көрсетті. Миллер сонымен қатар The New School-да киноны оқыды. 92 жастағы профессор Арнольд С. Иглдің жетекшілігімен, фотограф және оператор Миллер сөзсіз фильмдер түсіре бастады, оларды өзінің өнер туындыларымен бірге көрсетті. Осы кезеңде Миллер тәуелсіз режиссерлікке бейімделді. Миллер актерлік карьерасын Алан Пакула, Пол Мазурский және Майк Николс сияқты режиссерлермен бірге бастады. Ол NBC телеарнасының «Мэри Фаганды өлтіру» фильмінде басты рөлді ойнады, сондай-ақ «Генриге қатысты» (1991), «Ересектердің келісімі» (1992) және «Жел» (1992) фильмдеріндегі қосалқы рөлдерді сомдады. 1991 жылы Миллер «Флоренс» атты қысқаметражды фильмді жазып, режиссерлік етті, онда актриса Марсия Гей Харден бас рөлде ойнады. Фильмде басқалардан симптомдарды дерлік жұқтырған, әсіресе сезімтал әйел туралы айтылады, соңында көршісінің амнезиясын «ұстап алып», өзінің кім екенін ұмытып қалады. «Флоренс» Цинциннати театр ансамблінің назарына ілікті, және Миллер Артур Миллердің «Күнтізбеден кейін» пьесасын қайта қоюға шақырылды. Ол сонымен қатар Николь Бурдеттің «The Bluebird Special Came Through Here» пьесасын қойды. Миллер – романда жазатын, режиссерлік ететін, тәуелсіз кино түсіретін және киноиндустриядағы әйелдерді қолдайтын адам. Ол 2003 жылы Лесли Клейнберг пен Джини Ретиккердің режиссерлік еткен «Әйелдер компаниясында» (In The Company of Women) атты IFC Films деректі фильмінде көрсетілді.

Miller was born in Roxbury, Connecticut, to Arthur Miller, the dramatist, and Austrian born Inge Morath, a photographer. Her younger brother, Daniel, was born in 1966. Her father was Jewish, whereas her mother was Protestant. For a time during childhood, Miller practiced Catholicism on her own accord. Her maternal grandparents themselves were Catholic converts to Protestantism. She has said that she stopped thinking of herself as a Christian "somewhere at the end of college". Miller remembered her childhood in Roxbury as being surrounded by artists. Sculptor Alexander Calder was a neighbor; so were choreographer Martha Clarke and members of the experimental dance troupe Pilobolus. Immersed in drawing, Miller was tutored by another neighbor, sculptor Philip Grausman. Miller attended Choate Rosemary Hall. In 1980, she entered Yale University to study painting and literature. Naomi Wolf, the feminist author, was her roommate. Miller created wooden panel triptychs she described as hybrids of pictographic forms inspired, for example, by Paul Klee and a 15th century altarpiece. Upon graduation in 1985, Miller went abroad on a fellowship, to Munich, Germany. In 1987, Miller took up residence in New York City, and she showed painting and sculpture at Leo Castelli Gallery, Victoria Munroe Gallery, and in Connecticut. Miller also studied film at The New School. Mentored by then 92 year old professor Arnold S. Eagle, a photographer and cinematographer, Miller began making non verbal films, which she exhibited along with her artwork. Throughout, Miller gravitated toward her role as an independent filmmaker/director. Miller began her acting career with directors Alan Pakula, Paul Mazursky, and Mike Nichols. She played the female lead in NBC's television movie The Murder of Mary Phagan, and supporting roles in feature films, including Regarding Henry (1991), Consenting Adults (1992), and Wind (1992). In 1991, Miller wrote and directed a short film Florence, starring actress Marcia Gay Harden, about a precociously empathetic woman who acquires the symptoms from others; eventually "catching" a neighbor's amnesia, she forgets her own identity. Florence caught the attention of Ensemble Theatre Cincinnati, and Miller was invited to direct a revival of Arthur Miller's After the Fall. She also directed Nicole Burdette's play The Bluebird Special Came Through Here. Miller is a novelist, director, independent filmmaker, and advocate of women in the film industry. She was featured in the 2003 IFC Films documentary In The Company of Women, directed by Lesli Klainberg and Gini Reticker.

1995-2009 жылдар

Миллер өзінің алғашқы «Анжела» фильмін 1995 жылы жазды және режиссерлік етті. Бұл 10 жасар Анжеланың психикалық ауруы бар анасын емдеу үшін жанын күнәдан тазартуға тырысуы туралы әңгіме. Фильмнің премьерасы Филадельфиядағы әлемдік кинофестивалінде және Санденс кинофестивалінде көрсетілді. «Анжела» үшін Миллер Independent Feature Project's Open Palm Award және Sundance Film Festival Filmmaker Trophy сыйлықтарын алды. Фильмнің операторы Элен Курас та Санденс пен Брюссель халықаралық фантастикалық фильмдер фестивалінде марапатталды. Миллердің әйелдердің прозалық портреттері жинағы «Жеке жылдамдық» 2001 жылдың үздік кітабы деп танылды. «Жеке жылдамдық» фильмін Миллер 2002 жылы сол атпен сыйлық алған көркем фильм үшін түсірді. Ол үш қысқа әңгімені үш түрлі, бірақ тақырыптық жағынан біріктірілген қысқа фильмдердің сценарийіне бейімдеді, содан кейін Миллер режиссерлік етті. Миллер «сценарий жазушы мен көркем әдебиеттің арасындағы алшақтықты жоюға» көмектескен ақын Онор Мурды мақтады. «Жеке жылдамдық: Үш портрет» Трибека кинофестивалі мен Хай-Фолс кинофестивалінде көрсетілді. Фильм «The New York Times» газетінің «талантты және өте көркем жазушының жұмысы» деп бағалауын алды. «Жеке жылдамдық» үшін Миллер 2002 жылы Санденс кинофестивалінің қазылар алқасының бас жүлдесін және тәуелсіз рух Джон Кассаветес сыйлығын, ал 2003 жылы Ұлттық кинорежиссерлер кеңесінің кино түсірудегі үздіклігі үшін арнайы марапатын алды. Кинематограф Элен Курас Санденс фестивалінде «Тамаша операторлық» сыйлығын алды. «Жеке жылдамдық: Үш портрет» Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайының тұрақты коллекциясының бөлігі болып табылады. 2003 жылы Миллер «Кім әйел» атты роман жазып, суреттерін салған. Кітапта әртүрлі көріністердегі әйелдердің суреттері жинақталған, олардың әрқайсысын Миллер көзін жұмып салған. Миллер 2005 жылы Дэвид Оберннің Пулитцер сыйлығын жеңіп алған «Дәлел» пьесасының киноға бейімделуінің сценариін жазды. Фильмнің режиссері Джон Мэдден, ал рөлдерде Гвинет Пэлтроу мен Энтони Хопкинс ойнады. Сондай-ақ 2005 жылы Миллер өзінің «Джек пен Розаның балладасы» фильмін түсірді, онда Дэниел Дей Льюис, Камилла Белл және Кэтрин Киннер ойнады. Жаңа Шотландия мен Принс-Эдвард аралында түсірілген фильм – әкесімен оқшауланған өскен 16 жасар Роза туралы келе жасқа толған, қайғылы да терең мазмұнды оқиға. «Джек пен Розаның балладасы» Вудсток кинофестивалі мен Нью-Йорктегі IFC орталығында көрсетілді. 2009 жылы Миллер өзінің төртінші фильмі «Пиппа Лидің жеке өмірі» фильмін шығарды, ол 2002 жылы шыққан сол аттас романының экранизациясы. 50 жастағы әйелдің 80 жастағы күйеуімен зейнеткерлер үйіне көшуге бейімделуінің нюанстары зерттелетін оқиға басты кейіпкер Пиппаның 1970 жылдардағы Нью-Йорк қаласындағы еркін жастығы мен қазіргі өмірінің естеліктері арасында өріледі. Миллер Робин Райт, Алан Аркин, Киану Ривз, Винона Райдер және Джулианна Мурды қамтитын жұлдызды актерлік құрамды басқарды. «Пиппа Лидің жеке өмірі» Торонто халықаралық кинофестивалінде көрсетілді, сондай-ақ Райерсон университетінде, Берлин кинофестивалінде және Хей фестивалінде көрсетілді. 2009 жылы Керри кинофестивалінде Миллер фильмдегі жетістіктері үшін Морин О'Хара сыйлығымен марапатталды.

Miller wrote and directed her first film, Angela, in 1995. It is the story of 10 year old Angela's attempt to purge her soul of sin in order to cure her mentally ill mother. The film premiered at Philadelphia Festival of World Cinema, and screened at Sundance Film Festival. For Angela, Miller received the Independent Feature Project's Open Palm Award, and the Sundance Film Festival Filmmaker Trophy from her peers. The film's cinematographer Ellen Kuras was also honored at Sundance and the Brussels International Festival of Fantasy Film. Miller's collection of prose portraits of women, Personal Velocity, was awarded The Washington Post Best Book of 2001. Personal Velocity was adapted by Miller for her 2002 award winning feature film by the same name. She adapted three short stories into a screenplay of three different, although thematically unified short films, which Miller then directed. Miller credits the poet Honor Moore for help to "bridge the gap between being a writer of scripts and fiction." Personal Velocity: Three Portraits screened at Tribeca Film Festival, the High Falls Film Festival, and the film was successfully released through United Artists. The film earned critical praise from The New York Times as "the work of a talented and highly visual writer." For Personal Velocity, Miller received the Sundance Film Festival Grand Jury Prize and the Independent Spirit John Cassavetes Award in 2002, and the National Board of Review of Motion Pictures Special Recognition for Excellence in Filmmaking in 2003. Cinematographer Ellen Kuras received the Excellence in Cinematography Award at Sundance. Personal Velocity: Three Portraits is part of the permanent collection of the Museum of Modern Art in New York City. In 2003, Miller wrote and illustrated A Woman Who. The book is a collection of images of women, in a variety of scenes, each drawn by Miller with her eyes closed. Miller wrote the screenplay for the 2005 film adaptation of David Auburn's Pulitzer Prize winning play Proof. The film was directed by John Madden, and stars Gwyneth Paltrow and Anthony Hopkins. Also in 2005, Miller directed her film, The Ballad of Jack and Rose, which stars Daniel Day Lewis, Camilla Belle and Catherine Keener. Shot on location in Nova Scotia and on Prince Edward Island, the film is a textured, sorrowful, coming of age story about a 16 year old named Rose who has grown up in isolation with her father. The Ballad of Jack and Rose screened at the Woodstock Film Festival and IFC Center in New York. In 2009, Miller released her fourth film, The Private Lives of Pippa Lee, an adaptation of her 2002 novel by the same name. A nuanced exploration of a 50 year old woman's adjustment reaction to moving into a retirement community with her 80 year old husband, the story flows back and forth between the main character Pippa's memories of her freewheeling New York City youth in the 1970s and her present life. Miller directed a star studded cast which includes Robin Wright, Alan Arkin, Keanu Reeves, Winona Ryder and Julianne Moore. The Private Lives of Pippa Lee premiered at Toronto International Film Festival, and screened at Ryerson University, the Berlin Film Festival, and the Hay Festival. At the Kerry Film Festival in 2009, Miller was honored with the Maureen O'Hara Award, in recognition for her achievements in film.

2013 жылдан қазіргі уақытқа дейін

2013 жылы Миллер «Жакобтың ақымақтығы» романын жариялады – 18 ғасырдағы француздық еркек, қазіргі Нью-Йоркте үй шыбығы ретінде қайта туған және басқа кейіпкерлердің санасына еніп, оларға әсер ете алатын күрделі роман. Миллер Карен Ринальдидің түпнұсқа әңгімесі негізінде «Мэгидің жоспары» атты нео-диван комедиясының сценарийін жазды. Миллер бұл фильмін 2015 жылы, негізінен Гринвич Виллиджде түсірді. «Мэгидің жоспары» Торонто халықаралық кинофестивалінің арнайы көрсетілімдерінде дебют жасады және Нью-Йорк кинофестивалі, Монтклэр кинофестивалі, Берлин кинофестивалі, Дублин халықаралық кинофестивалі, Сан-Франциско халықаралық кинофестивалі, АҚШ кинофестивалі/Анжелика кино орталығы (Даллас), Денвер киносыншылары қоғамының «Әйелдер + Кино» фестивалі, Майами халықаралық кинофестивалі және Санденс кинофестивалінде көрсетілді. Sony Pictures Classics «Мэгидің жоспары» фильмін кинотеатрларда таратты. Тұтас актерлік құрамында Грета Гервиг, Джулианна Мур, Итан Хоук, Билл Хейдер және Майя Рудольф бар. Vanity Fair журналының сыншысы Ричард Лоусон «Мэгидің жоспары» фильмін «Ақылды, көңілді ләззат!» деп бағалады. «Мэгидің жоспары» 2016 жылы кинотеатрларда көрсетілді. 2023 жылы ол «Ол маған келді» фильмін шығарды.

Жеке өмір

Миллер болашақ күйеуі, актер Дэниел Дэй-Льюиспен алғаш рет әкесінің "Крусибл" пьесасының киноадаптациясының көрсетілімінде кездесті. Миллер мен Дэй-Льюис 1996 жылдың 13 қарашасында үйленді. Олардың екі ұлы бар: Ронан (1998 ж. т.) және Кашель (2002 ж. т.). Миллер Дэй-Льюистің бұрынғы қарым-қатынасынан туған үлкен ұлы Габриэль Кейн Дэй-Льюистің (1995 ж. т.) анасы Изабель Аджани.