Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық пэр Генри де ла Поэр Бересфорд, Уотерфордтың 3-маркизі (1811 жылғы 26 сәуір – 1859 жылғы 29 наурыз), 1824 жылға дейін Лорд Генри Бересфорд деп аталып, 1824-1826 жылдар аралығында Тирон графы болған. "Есі дұрыс емес маркиз" деп белгілі, ол эксцентрик ретінде де есте қалады.
Irish peer
Henry de la Poer Beresford, 3rd Marquess of Waterford, (26 April 1811 – 29 March 1859), styled Lord Henry Beresford before 1824 and Earl of Tyrone between 1824 and 1826, was an Irish peer. Referred to as the "Mad Marquis", he is also remembered as an eccentric.
Өмірбаян
Бересфорд 1811 жылғы 26 сәуірде Генри Бересфордтың екінші ұлы ретінде дүниеге келді, ол Уотерфордтың 2-ші маркизі және бұрынғы леди Сюзанна Карпентердің (1827 жылы қайтыс болды) жалғыз қызы, Тирконнелдің 2-ші графының қызы және Сара Делавалдың мұрагері еді. Осы Сара Делавалдан Бересфордтар Нортумберлендтегі Делавал иеліктерін, соның ішінде Форд қамалын мұралады. Оның әпкесі, Сара ханым, 18-ші Шрусбери графына үйленді. Лорд Генри 1824 жылы ағасы Джордж Бересфорд, Тирон графының қайтысынан кейін маркизаттың күтілген мұрагері атанды. 1826 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол маркизатты иеленді. Ол Итон колледжінде және Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде білім алды. Генри Уотерфорд, әлдебір арам скараум (яғни "беймаза", "көкке дейін шалқыған") ағылшын-ирландтық Бересфорд отбасының ең танымал мүшесі болды.
Beresford was born on 26 April 1811, the second son of Henry Beresford, 2nd Marquess of Waterford, and the former Lady Susanna Carpenter (died 1827), only daughter of the 2nd Earl of Tyrconnell and the heiress Sarah Delaval. From the latter the Beresfords inherited the Delaval estates in Northumberland, including Ford Castle. His sister, Lady Sarah, was married to the 18th Earl of Shrewsbury. Lord Henry became heir apparent to the marquessate on the death of his elder brother, George Beresford, Earl of Tyrone, in 1824. He succeeded to the marquessate on his father's death in 1826. He was educated at Eton College and Christ Church, Oxford. Henry Waterford was perhaps the most notorious member of the harum scarum (i. e. "reckless", "impetuous") Anglo Irish Beresford family.
Бергендегі фракалар, Норвегия
1837 жылдың тамыз айының соңында маркиз және оның сүйіктілері Корольдік яхталар эскадрильясына тиесілі «Шарлотта» яхтасында Норвегияның Берген портына демалыс саяхаты жасады – көбінесе Солтүк полюсіне жету мақсатымен. «Таймс» газетіндегі замандас баяндамасына сәйкес, маркиз жергілікті қызбен бірге тәртіпсіздікке қатысып, жергілікті күзетшінің «таң жұлдызымен» басына соққы алды. Маркиздің өміріне қауіп төнді, бірақ ол жергілікті ауруханада емделгеннен кейін жазылып кетті және оның әрекеттері сотта қарастырылды. «Уотерфорд маркизі толыққанды жазылып кетті, ол Бергенде сотталды және үкім шығарылды, ол айыптаудан босатылды, ал күзетші одан әрі қудаланбады, соңғысы жергілікті британдық консулдың араласуынан кейін сот шығындарын төлейді» деп хабарланды. Соңында, 18 қыркүйекте «Таймс» газетінде жағдай туралы қысқаша хабарлама жарияланды: «Уотерфорд маркизі, бұрын Бергенде болған және оның лорды мен достары «әдемі оқиға» деп атаған оқиғада ауыр жарақат алған, толыққанды жазылып кетті және, біздің түсінігімізше, осы елге келді. Маркиздің серіктерінің бірі сейсенбі күні Д. Дугластың қонақ үйіне келді және келесі күні оңтүстікке аттанды. Біз бүкіл серік Норвегиядан Абердинге маркиздің яхтасында келді деп есептейміз».
In the late summer of 1837, the Marquess and his entourage, took a pleasure cruise on the yacht Charlotte, belonging to the Royal Yacht Squadron, to the seaport of Bergen in Norway—allegedly with the goal to reach The North Pole. According to the contemporary report in The Times, the Marquess became, together with a local girl, involved in a disorder and he was given a blow on the head by the "morning star" of a local watchman. The Marquess' life was in danger, but he recovered after a period at the local hospital and his conduct was tried in court. It was reported that "The Marquis of Waterford is fully recovered, he was tried at Bergen and sentence passed, he was absolved from the accusation and the watchman from all further prosecution, the latter is to pay the costs"— following the intervention of the local British consul. Finally, on 18 September, The Times duly printed a brief update of affairs stating: "The Marquis of Waterford, who some time since received some serious injuries in what his Lordship and his friends are pleased to call a lark, at Bergen, is quite recovered, and has arrived we understand, in this country. One of the Marquis's party arrived at Douglas’s hotel here on Tuesday, and left next day for the south. We believe the whole party arrived in the Marquis's yacht at Aberdeen, from Norway."
Жазық табанды жақтауға байланыс
1830 жылдары кеңінен тараған әңгіме бойынша, лорд Уотерфорд "Жазғы табанды Джек" құбылысының басты күдіктісі саналған. Алайда, оның 1859 жылы қайтыс болғаннан кейін де осы кейіпкерге байланысты оқиғалар жалғасқандықтан, Уотерфордты жалғыз кінәлі деп айтуға болмайды. Бірнеше қазіргі заманғы авторлар лорд Уотерфордтың оқиғаға қатысы бар екенін мойындайды. Олардың пікірінше, әйел және полицеймен болған ұятты оқиға оған полиция мен әйелдерге "қарсы қарымта жасау" мақсатымен осы кейіпкерді жасау идеясын ұсынған болуы мүмкін. Олар ол қолданбалы механика саласындағы сарапшы достарының көмегімен арнайы серіппелі бут киімдеріне арналған құрылғы жасаған және кейіпкерінің ерекшелігін күшейту үшін от түкіру тәсілдерін үйренген болуы мүмкін деп болжайды. Сондай-ақ, Ашворт оқиғасы кезінде қызметші бала байқаған "W" әрпі бар тігілген елтаңбаға назар аударады, бұл оның титулының аймақтық атауымен қызық сәйкестік. Шындығында, Уотерфорд 1830 жылдардың соңында мас күйде төбелес жасауы, қатыгез әзілдері және вандализм актілері туралы жиі жаңалықтарда айтылды, және ол кез келген тікелей шартқа баратыны айтылды. Оның жүргінсіз мінезі мен әйелдерді жек көруі оған "Жаңылған маркиз" деген лақап атты берді. Сондай-ақ, ол алғашқы "Жазғы табанды Джек" оқиғалары болған кезде Лондон аймағында болғаны белгілі. 1880 жылы пастор Э. С. Брюэр оны күдікті ретінде көрсетіп, Уотерфордтың "саяхатшыларды күтпеген жерден секіріп қорқытып, көңіл көтеруге тырысқанын және кейіннен басқалар да оның ақымақтығын қайталағанын" куәландырды. 1838 жылғы жаңалықтарда "осы аристократияның тәртіпсіз өкілі" және оның "Мелтон маңындағы түнгі шатақтары" туралы айтылып, оның "аты көптеген жерлерде Жазғы табанды Джек сияқты қорқынышпен қаралатыны" қосылды.
A popular rumour that was in circulation as early as the 1830s claimed that Lord Waterford was the main suspect behind the "Spring Heeled Jack" phenomenon. However, as that character's acts continued after his death in 1859, Waterford cannot be given sole responsibility. That Lord Waterford had some role has been accepted by several modern authors, who suggest that a humiliating experience with a woman and a police officer could have given him the idea of creating the character as a way of "getting even" with police and women in general. They speculate that he could have designed (with the help of friends who were experts in applied mechanics) some sort of apparatus for special spring heeled boots, and that he may have practised fire spitting techniques in order to increase the unnatural appearance of his character. They also note the embroidered coat of arms with a "W" letter observed by the servant boy during the Ashworth incident, a notorious coincidence with his title's territorial designation. Indeed, Waterford was frequently in the news in the late 1830s for drunken brawling, brutal jokes and vandalism, and was said to do anything for a bet; his irregular behaviour and his contempt for women earned him the moniker "the Mad Marquess", and it is also known that he was present in the London area at the time the first Spring Heeled Jack incidents took place. He was pointed to as the perpetrator by the Revd E. C. Brewer in 1880, who attested that Waterford "used to amuse himself by springing on travellers unawares, to frighten them, and from time to time others have followed his silly example". An 1838 news report referred to "that turbulent piece of aristocracy" and his "nocturnal vagaries in the neighbourhood of Melton", adding that his "name in many quarters is regarded with as much terror as that of Spring heeled Jack himself".
Спортшы
Лорд Уотерфорд атпен жақсы жүретін және 1840 жылы ол бүгінде әлемдегі ең танымал секіру жарысы саналатын Grand National Steeplechase жарысына екі жылқысын тіркеді. Уотерфорд өзінің «Теңіз» атты жылқысын мінуді жөн көрді, бірақ он үш қатысушының арасында ешкім күтпеген аутсайдер ретінде басталды. Баяулағандардың айтуынша, төрт жарым мильдік жарыстың бір сәтінде «Теңіз» көшбасшылардан жарты мильге жуық қалып қойды, бірақ Уотерфорд жарысқа бекініп, төрт адамның арасында соңғы орынды иеленді.
Lord Waterford was a keen horseman and in 1840 he entered two horses in the Grand National Steeplechase, regarded today as the most famous race over jumps in the world. Waterford chose to ride one of the horses, The Sea, himself but was sent off in a field of thirteen runners as a totally unconsidered outsider. Reporters noted that, at one stage during the four and a half mile contest, The Sea was almost half a mile behind the leaders, but Waterford persisted and completed the course to finish last of four to complete the course.
Неке, өлім және мұра
1842 жылы лорд Уотерфорд құрметті Луиза Стюартқа үйленді, ол Чарльз Стюарттың, 1-ші Барон Стюарт де Ротсейдің қызы еді. Ол әйелімен бірге Ирландиядағы Курагмор үйіне қоныстанды, онда 1859 жылы атқа міну кезінде болған апаттан қайтыс болғанға дейін өте ұқыпты өмір сүрді деп айтылады. «Жылдам аяқты Джек» одан кейін де ондаған жылдар бойы белсенді болды, бұл аталған заманауи зерттеушілерді Брюердің қорытындысына жеткізеді: Уотерфорд алғашқы шабуылдардың күдіктісі болуы мүмкін, ал оны кейде еліктеген әзілкештер осы істі жалғастырған.
In 1842, Lord Waterford married the Hon. Louisa Stuart, daughter of Charles Stuart, 1st Baron Stuart de Rothesay. He and his wife settled at Curraghmore House in Ireland, where he reportedly led an exemplary life until he died in a horse riding accident in 1859. Spring Heeled Jack remained notionally active for decades after, which leads the aforementioned modern researchers to the same conclusion as Brewer's: Waterford may well have been responsible for the first attacks, while it was up to other pranksters who occasionally imitated him to continue the task.