Пиер Ван Кортландт: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Американдық саясаткер Пьер Ван Кортландт (10 қаңтар 1721 – 1 мамыр 1814) – Нью-Йорк штатының алғашқы вице-губернаторы болған американдық саясаткер. Ол алғаш рет 1768 жылдың наурыз айында Нью-Йорк Ассамблеясына сайланды және 1775 жылға дейін Ван Кортландт Манорынан өкіл ретінде қызмет етті. Содан кейін ол 1775–1776 жылдары Екінші Провинциялық Конгрестің мүшесі және 1776 жылы оның Қауіпсіздік комитетінің төрағасы болды. Ол Вестчестер округі атынан барлық төрт Провинциялық Конгресте отырды және соңғы үшеуіне төрағалық етуге таңдалды; 1776 жылғы Төртінші Провинциялық Конгрестің вице-президенті, 1776–1777 жылдардағы Нью-Йорк штатының Конституциялық конвенциясының вице-президенті, 1777 жылғы Бірінші Қауіпсіздік Кеңесінің президенті, 1777 жылғы Оңтүстік округтен сенатор, 1777 жылғы Нью-Йорк штатының Конституциялық конвенциясының президенті және 1777–1795 жылдардағы штаттың лейтенант-губернаторы болды. 1776 жылдың 9 шілдесінде ол Уайт-Плейнсте Тәуелсіздік Декларациясын ратификациялаған отыз сегіз делегаттың қатарында болды. Полковник, кейін генерал ретінде ол Үшінші Вестчестер ополчення полкіне қолбасшылық етті, кейін генерал шеніне көтерілді. Генерал Джордж Вашингтон Пьер Ван Кортландты өзінің ең сенімді досы және серігі деп есептеген. Нью-Йорк губернаторы Джордж Клинтон әскери қызметте штатынан кеткен кезде, вице-губернатор Ван Кортландт штаттың революциялық үкіметін толыққанды басқарып, оның барлық соғыс күшін бағыттап отырды. 1783 жылдың 25 қарашасында осы адал патриот генерал Вашингтонның Нью-Йорк қаласына жеңіспен кірген салтанатты сапарында бірге болды. 1784 жылдың 6 шілдесінде ол Нью-Йорк штатының Цинциннати қоғамының құрметті мүшесі аталды. 1787 жылы ол АҚШ Конституциясын бекіту үшін Пукипсиде өткен штаттық конвенцияның президенті болып сайланды.

Ерте өмір

Ол Нью-Йорк қаласында Филип Ван Кортландтың (1683-1746) ұлы ретінде дүниеге келді (1677-1678 және 1686-1688 жылдары Нью-Йорк қаласының мэрі болған Гертруж Шлайлер мен Стефанус Ван Кортландтың ұлы), және Кэтрин де Пейстердің (1691-1694 жылдары Нью-Йорк қаласының мэрі болған, ал 1700-1701 жылдары Нью-Йорк провинциясының губернаторы болған Абрахам де Пейстердің қызы, Иоганнес де Пейстердің немересі). Пьердің інісі Жоханнес де Пейстер кіші, 1698-1699 жылдары Нью-Йорк қаласының мэрі болды. Оның әкесінің інісі Джейкобс Ван Кортландт 1719-1720 жылдары Нью-Йорк қаласының мэрі болды.

Ван Кортландт елордасы

1697 жылы король Уильям III өзінің атасы Стефанус Ван Кортландтке патшалық жарлық арқылы Ван Кортландт иелігін берді. Бастапқыда бұл жер батыста Гудзон өзенінен басталып, шығыста Нью-Йорк провинциясы мен Коннектикут колониясы арасындағы алғашқы шекара сызығына дейін созылған, ұзындығы жиырма ағылшын милі, ені он миль, пішіні дерлік төртбұрышты параллелограмм болды, осылайша "Кортландт иелігі" құрылды. Бұл кең аумақ, ішінара Стефанус Ван Кортландт, Нью-Йорктің туған жері голландтық азаматы, ал ішінара одан кейін құқықтарын сатып алған басқалар тікелей үндістерден сатып алынған. Бұл жер учаскесімен бірге Хадсон өзенінің батыс жағында, Энтони мұрынының қарамағысындағы кішкентай жер де үндістерден сатып алынды. Ван Кортландт сарайы 1732 жылға дейін салынған, бірақ Пьер 1749 жылы оған көшіп келгенге дейін ешбір иесінің тұрақты мекені болған жоқ.

Мұрагерлік

1748 жылы Пьер әкесінен Ван Кортландт сарайын және оған іргелес аумақтарды мұра етті. Ол Кротон жерлерін дамытып, ұйымдастырып, кіріс әкелетін шаруашылықтарды құрды. Пьер Ван Кортландт сарайын және жерлерін фермер/шаруа ретінде сақтап келді. Кортландт сарайының кадастрлық картасы бойынша Ансвилл және оған жапсарлас жерлер Front лот №10-ның бір бөлігін құрады, өзенге қараған бөлігі Гертруда Бикманға, Пьердің тәтесі және Стефанус Ван Кортландтың қызы мен мұрагеріне мұра қалдырылды. Пьер осы Гертруданың 340 акр жеріне Үстіңгі сарай мен шаруашылығын салды. Содан солтүстікке қарай екі шақырымда Front лот №10 орналасқан, онда тағы бір Ван Кортландт сарайы – Олдстоун салынды, ал кейіннен шығанаққа жақын Форт-Индипенденс қонақ үйі бой көтерді. Форт-Индипенденс Роа-Хуктің батыс жағындағы биік жартаста орналасқан. Сарайдың алғашқы иесінің мұрагерлерінің бірі Гертруда Бикман 1777 жылдың 23 наурызында қайтыс болды, ол өзінің шөбересі Пьердің ұлы Гилберт Л. Ван Кортландқа «Пикскилл иелігі» деп белгілі болған жерді қалдырды. Ол Путнам округінің шекарасынан басталатын өзен бойындағы сарайдың бір бөлігін және Пикскилдегі екі жер учаскесін, жалпы 340 акр жерді қамтиды, оның ішінде Антоний мұрыны, Роа-Хук, Ансвилл және үлкен иелік кіреді, кейінірек Пьер Ван Кортландт, кішінің (1762–1848) тұрғын үйі болды, онда кең сарай [Олдстоун, төменде талқыланады] шамамен 1769 жылы салынған болуы мүмкін. Бұл мүліктер ақырында генерал Пьер Ван Кортландт, кіші, губернатордың орынбасарының ұлы, және кейін Пьер III мұрагерлік құқығымен иеленді, Пьердің ұлы Гилберт, оның үлкен тәтесі Гертруда Бикманның мұрагері арқылы. «Ван Кортландт иелігінің орналасқан жері өте әдемі, себебі ол төбелі аймақтың ең әсем бұйраларын, ең бай пейзаждармен әртүрлілендіріп жабады. 1773 жылы салынған ескі кірпіш сарай [Үстіңгі сарай] Эннсвилл аңғарының үстінде, пошта жолының солтүстік жағында тыныш және романтикалық жерде орналасқан».

In 1748, Pierre inherited from his father the Van Cortlandt Manor House and significant surrounding lands. He diversified and organized the Croton lands to develop income producing tenant farms. Pierre maintained the Van Cortlandt Manor House and lands as a farmer/planter. Upon the survey of the Manor of Cortlandt, Annsville and lands adjoining constituted a portion of Front Lot No. 10, the river portion lot that was bequeathed to Gertrude Beekman, Pierre's aunt and daughter and devisee of Stephanus Van Cortlandt. It was on 340 acres of Gertrude's land where Pierre built the Upper Manor House and farm. Two miles to the north was Front Lot No. 10, on which another Van Cortlandt mansion, Oldstone, was built, and later near the bay the Fort Independence Hotel. Fort Independence was located on the high bluff on the western end of Roa Hook. Mrs. Gertrude Beekman, one of the original heirs of the first Lord of the Manor, died on March 23, 1777, leaving what was known as the "Peekskill estate" to her great nephew, Pierre's son Gilbert L. Van Cortlandt. It comprised that part of the manor lying on the river from the line of Putnam County and two tracts of land in Peekskill being about 340 acres, embracing Anthony's Nose, Roa Houk, Annsville and the large estate on which, in later years, was the residence of Pierre Van Cortlandt, Jr., where a spacious mansion [Oldstone, discussed below] was probably built about 1769. These properties were eventually inherited and occupied by General Pierre Van Cortlandt, Jr. (1762–1848), the lieutenant governor's son, and later Pierre, III, deriving title to this portion of the ancient Manor from Pierre's son Gilbert, heir of his great aunt Gertrude Beekman. "The situation of the Van Cortlandt estate is very fine, covering, as it does, some of the most graceful undulations of a hilly district, diversified with the richest scenery. The old brick mansion [Upper Manor House] erected A. D. 1773, occupies a very sequestered and romantic spot on the north side of the post road, immediately above the vale of Annsville."

Ван Кортландт әулеті

1749 жылы Пьер отбасының қарапайым аңшы үйін Ван Кортландт сарайы деп аталатын сәнді резиденцияға айналдырды, жоғарғы қабаттары мен террасаларын қосты. Сарай 1945 жылға дейін Ван Кортландт отбасының меншігінде болды және 1953 жылы Джон Д. Рокфеллер кіші оны сатып алып, сақталуын қамтамасыз етті. Қайта жаңартылған сарай 1961 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Пьер сарайда Вашингтон, Лафайетт, Рохамбо және фон Штубен сияқты көптеген танымал генералдарды, сондай-ақ Франклин сияқты басқа да көрнекті азаматтарды қабылдады. Нью-Йорктегі британ армиясы қауіп төндірген кезде, ол әйелі мен балаларын Ринебектегі Ливингстон шаруашылықтарының біріне, ал кейбірін Пикскилдегі Жоғарғы сарайға көшірді. Ван Кортландт және оның отбасы оның қайтыс болғанға дейін және одан кейін де әр түрлі уақытта онда тұрды. Революция кезінде Пьер мен оның отбасы Кротон сарайын тастап, көп бөлігін Ринебектегі үйлерінде және Пикскилдегі Жоғарғы сарайда өткізді. Пьер солтүстікке көшіп, Джеральд Бикман мен оның әйелі Корнелия Ван Кортландт (Пьердің қызы) сарайда тұрды. 1783 жылдың көктемінде лейтенант-губернатор Ван Кортландт отбасымен бірге Пикскилдегі Жоғарғы сарайға оралды, ал Кротон сарайы қайта қалпына келтірілгенге дейін онда тұрды. 1803 жылы лейтенант-губернатор Ван Кортландт әйелімен Кротонға қайтып келді. Пьер мен Жоанна өмірінің соңына дейін, тиісінше 1814 және 1808 жылдары онда тұрды.

Олдстон

1760 жылы Ван Кортландт тағы бір үй салған болуы мүмкін, Олдстоун (28 Bear Mountain Bridge Road, Cortlandt Manor, NY 10567) – Энтони мұрынының тіктегінде орналасқан, алысқа созылған өзенге және Пикскилл шығанағына көрініс беретін әсем сарай. 29 акрлық жер Хадсон өзенінің иілісіне және бүркіттердің қорғалатын аймағына қарап тұр. Ескі Гудзон өзенінің шығыс жағалауындағы стратегиялық маңызды орнының арқасында Олдстоун АҚШ әскерімен пайдаланылды және Американ революциясы кезінде әскери бекет ретінде қолданылды. Қоса берілген суреттер Жоғарғы сарайдың Ван Кортландттың Олдстоун үйіне, Энтони мұрынының тіктегінде орналасқандығын, сондай-ақ бұрын Форт Индипенденс қонақ үйі тұрған жерге қарап тұрғанын көрсетеді. Қонақ үй орнының төменінде 1777 жылы Форт Индипенденс тұрған жерде қазіргі индустриалды аймақ орналасқан. Тағы бір сурет оның бірнеше үйлерінің орналасқан жерін көрсетеді: Олдстоун, Жоғарғы сарай, Паунд Ридж және Кротондағы Ван Кортландт сарайы.

Паунд қырқасы

1700 жылдары Пунд Ридждің Бутонвилл аймағы Степан Ван Кортландт иелігі мен Стэмфорд патент иелеріне берілген жерлерге байланысты 50 жылдық жер дауының ортасында болды. Ұзақ сот таласынан кейін, 1788 жылы 3000 акр жер Ван Кортландт мұрагерлеріне толық құқықпен берілді. Бұл жердің көп бөлігі қазір Уорд Паунд Ридж қорығының құрамына кіреді. Одан кейін Пьер Ван Кортландт та сол жерге үй салды. 1815 жылы Сэмюэл Пиатт (Пиатт) (1773–1850) Пьердің ұлы, генерал Филип Ван Кортландтан жеті акр жер мен сол жердегі үйді сатып алды. Бұл үй, кейін бұзылған, қазіргі Хони-Холлоу-роуд орналасқан жерде еді. Паунд Ридж және Льюисборо аймақтарындағы (Уорд Паунд Ридж қорығы) егіс жерлері Ван Кортландт иелігінің жерлеріне жатты, олар әрқайсысы шамамен 3000 акрдан тұратын "ірі учаскелерге" бөлінді. Бұл учаскелер одан әрі 300 акрдан тұратын шаруашылықтарға бөлінді.

Кип-Бикман сарайы

1726 жылы Генри Бикман, Ван Кортландттың әпкесі Гертруда Ван Кортландтқа үйленген, мүліктік алмасу арқылы Рейнбектегі өзенге жақын орналасқан Кип үйінің иесі болды және сол үйге көшіп келді. Ол үйді едәуір кеңейтіп, тұрақты мекеніне айналдырды. 1777 жылдан 1780 жылға дейін Ван Кортландт отбасы Кротоннан, содан кейін Пикскиллден эвакуацияланғаннан кейін бұл үйді жалға алды. 1776 жылдың 3 қаңтарында полковник Генри Бикман қайтыс болғаннан кейін, оның бірінші әйелі Джанет Ливингстоннан туған қызы Маргарет Бикман бұл мүлікті мұраға алды, және ол Ливингстон сарайы деп атала бастады. 1780 жылы отбасылық дау туындап, Ван Кортландт пен оның отбасы тағы бір рет көшті, бұл жолы Тоғыз серіктес патентіндегі фермаға. Оның ұлы Филип мемуарларында: "1780 жылдың көктемінде Кортландт сарайынан өтіп, Пикс Киллде достарымды көріп, содан кейін Тоғыз серіктеске бардым, онда әкем мен оның отбасы Ринебектен Коло. Ливингстон оларды бұдан әрі қалдырмауға мәжбүр еткендіктен көшіп келді" деп жазды. Пьер Вестчестердің патриоттық жасағында полковник болды. Ол 1778 жылдың 28 маусымына дейін полковник, кейін генерал шенімен Вестчестер полкіне қолбасшылық етті, содан кейін оны Джон Хайатт алмастырды. Осы кезде Пьер вице-губернатор қызметіне тағайындалған еді. Нью-Йорк конституциялық конвенциясында ол генерал шенімен еске алынады.

1776 жыл

Американың тәуелсіздігі үшін соғыс 1776 жылдың маусым айында британдық және гессен сарбаздарын тасымалдаған әскери кемелердің флотилиясы келген кезде Нью-Йорк қаласына жетті. Вашингтонның бар күш-жігеріне қарамастан, 1776 жылдың маусым айының соңы мен қыркүйек айының ортасы аралығында британдықтар Лонг-Айленд пен Манхэттен аралының көп бөлігін басып алды. 1776 жылдың соңына қарай британдық армия, лоялист топтарының көмегімен, Манхэттенді, Лонг-Айлендті және төменгі Вестчестер округін бақылауға алды, ал американдық күштер Пикскилл маңындағы Кротон өзенінің солтүстігінде орналасты. Екі армияның арасындағы аймақ "Бейтарап аймақ" деп аталды, бірақ ол шын мәнінде бейтарап болған жоқ. Бұл аймақ екі жақтың қарулы күштері мен өздігінен әрекет ететін қарақшылар үшін шайқас алаңына айналды. Жергілікті шаруалар екі тараптан да шабуылға ұшырады. Қымбатты заттарын көміп немесе басқа жерге жөнелтті, малдарына күндіз-түні қарауға мәжбүр болды. Шаруалар Нью-Йорк қаласында жасырын мал саудасын дамытты, онда мал ақша немесе британдық банкноттармен, күмәнді қағаз ақшадан гөрі жоғары бағаға сатылды. 1777 жылдан бастап Пьер Ван Кортландт отбасы Кротондағы үйінен көбінесе сыртта болды. Пьер 1776 жылы отбасын Кротон сарайынан шығарып, 1756 жылы Пикскиллде салған Жоғарғы сарайға көшірді. Бірақ 1777 жылға қарай Жоғарғы сарай да штаттың ең көрнекті патриот шенеунігінің отбасы үшін қауіпсіз орын болмай қалды. Торилердің топтары жиналып, "құрал-жарақпен қамтамасыз ету үшін тырысып, шығыстан келген торилер екі-үш жүзге дейін жинала бастады, барлығы Н. Мерит пен А. Круктың үйіне бас қосты. Олар дереу таратылды, ал полковник Томас полкінің бөлімдері мен капитан Н. Трендуэллдің атты әскерлері Рай-Нектің бойын аралап шығуға бұйрық берді. Мен торилердің Пикскиллдегі комитетті (Қауіпсіздік комитетін) ұстап алып, оларды "Азия" кемесіне жіберуді жоспарлағанын естідім. Мен ертең Нью-Йоркқа Конгреске барамын. Бейсенбі күні кешке полковник Хаммонд полкінің үш жүзге жуық адамы келіп, тамақтанды. Олар екі шұжық сидр ішкенін айтты". Бейтарап аймақ әскери басшылықтағы босқындар-лоялисттер мен басқа да еркін ұйымдастырылған топтар үшін де тартымды мақсат болды, егер олар лоялист болса, "Каубойлар" деп, ал көтерілісшілерді қолдаса, "Скиннерлер" деп аталды. Пьердің қызы Корнелия, Джерард Г. Бикманға үйленген, каубойларды қатыгез жау ретінде қарастырды. Ол 1777 жылдың сәуір айында Пикскилл маңындағы Жоғарғы сарайда тұрғанда әкесіне бір құлдың келесі шабуыл тобы келгенде бірнеше құлдар қашуды жоспарлағанын мойындағанын жазды. Қазан айында ол күйеуімен бірге Патшаның рейнджерлерінің әртүрлі бөлімшелері олардың үйіне келгені туралы хабарлады. Кеше сағат 10-да полковник Фэннинг пен полковник Байард 200 жаңа сарбазбен бірге №2 казарманы және Пикскилл ауылын қирату үшін өтті. Солдаттар бірден үйге кіріп, кім тұратынын сұрады. Біз оларға Бикман дедік, содан кейін басқалары келді де, қорлаушы тілдермен сөйлеп, үй олардың екенін, ал мен провинциядағы ең қатыгез көтерілісшінің қызы екенімді айтты. Солдаттардың барлығы мені біліп, "қарғысқа лайық көтерілісші" деп атады. Сол сәтте полковник Фэннинг пен полковник Байард үйге келіп, оларды қорлауын тоқтатуға бұйырды, бірақ олар тыңдамады. Фэннинг маған қорқымау керектігін, ол маған зиян келтірмейтінін айтты. Бір рет ғана ол тұрғын үйін тастап кетуге көндірілді, оның ағасы, полковник Филип Ван Кортландт, оның отбасын Верпланк нүктесінен келген барлау тобынан қауіпсіздік үшін елге бірнеше шақырым қашықтыққа көшіруге көндірді. Бір тарихшы Корнелияның қайтып келгеніне байланысты былай деп жазды: "Жатақтан басқа ештеңе қалмады, бір шыны бөтелке ғана сусынға арналған ыдыс болды, ал бір шужық - азық-түліктің барлығы, сәттілікпен, жертөленің жасырын бөлігіне ілінген еді. Бұл апат пен оның салдарынан туындаған қиындықтар оның шыдамдылығымен қабылданды, тіпті одан әзіл-қалжың жасады. Одан кейін, ол екі американдық офицер - Путнам мен Уэбб - келді, олар оның қалай жағдайын сұрады, оған ешқандай мазалау болмағанын ойлады, және ол үйдің қайтып келгендегі күйін сипаттағанда қатты таң қалды. Генерал егер ол әскердің ыңғайлы жағдайларына қанағаттанса, келесі күні үй шаруасын қайта бастауға толық жиынтық жіберемін деп уәде берді. Ертеңіне бір атты адам екі жағында әртүрлі заттармен толтырылған сөмкелермен келді - сол кезде алу қиын болған нәрселерге қатысты пайдалы және қажетті сыйлық". Кротонды кесіп өтудің жалғыз жолы - паром болғанша, Ван Кортландт көпір салғанша. 1781 жылы Вашингтон тоқтап, жазды: "9 маусымда Пикскиллден шамамен тоғыз шақырым жерде орналасқан Кротонға салынған жаңа көпір" Вашингтонның 1781 жылғы 2 шілдедегі күнделігінде айтылғандай, паромды алмастырды, ал кірпіштен және ағаштан салынған паромдық үй әскерлердің өткел жолында уақытша казарма ретінде пайдаланылды.

The war for American Independence came to New York City in June 1776 upon the arrival of a flotilla of warships carrying British regulars and Hessian soldiers. Despite Washington's best efforts, between late June in mid September 1776, British forces occupied Long Island and the major portion of Manhattan Island. By the end of 1776, the British Army, aided by loyalist groups, control Manhattan, Long Island, and lower Westchester County, while American forces were stationed in the region north of the Croton River around Peekskill. The area between the two armies became a no man's land, called the "Neutral Ground". The military reality belied this designation; the region was not neutral. The area was really a battleground for both armed forces and for marauding bands operating independently. Local farmers were subjected to periodic forays by both sides. Valuables were buried or sent away, and cattle and sheep had to be protected day and night. Farmers developed a clandestine cattle trade New York City, where such animals brought a high price in specie or in British notes rather than in questionable trouble paper. During most of the period from about 1777, the family of Pierre Van Cortlandt were absent from their home at Croton. Pierre first moved his family out of the Croton Manor House in 1776 to another family home, the Upper Manor House he built in Peekskill in 1756. However, by 1777, the Upper Manor House, too, had become an unsafe home for the family of one of the state's most prominent patriot officials. Prowling bands of Tories had gathered and were "very busy riding about and combining to provide arms, and the Tories from the eastward were coming continually down, to the number of two or three hundred, who all assembled at N. Merritt's and A. Crouk's with fife and drum." They were dispersed by the minute men and "parts of Colonel Thomas' regiment, and the troops of horse of Captain N. Trendwell, were ordered to scour Rye Neck. I hear the intent of the Tories was, at Peekskill, to have taken the committee [Committee of Safety] and sent them on board of the 'Asia'. I go to morrow to New York to the Congress – Thursday night were here to supper and breakfast of Colonel Hammond's Regiment, about three hundred men. They said they drank two Hogsheads of cider." The Neutral Ground was also an inviting target for militarily led refugee Loyalists and for other loosely organized bodies, dubbed "Cowboys", if they were loyalist in sentiment, or "Skinners" if they supported the rebel cause. Pierre's daughter, Cornelia, married to Gerard G. Beekman, Jr., saw the Cowboys as a cruel menace. She wrote her father in April 1777, while residing at the Upper Manor House near Peekskill, that one of the slaves had admitted to her that a scheme had been hatched by which a number of slaves would flee upon the appearance of the next raiding party. In October she and her husband reported on a visit that various units of the King's Rangers had made to their home. Yesterday 10 Clock Coll. [Edmund] Fanning and Coll [John] Byard with 200 of the New Levies March'd by this to destroy barracks No. 2 and the Village [Peekskill]. The soldiers immediately rush'd in the house and ask'd who liv'd hear, we told them Beekman they then passed by then Came others and began to use abusive Langguage and said that the house was theirs, and that I was the daughter of the damnest rebble in the Province. All the Sholdiers knew that much of me and Call'd me a damnation rebel bitch. Every moment, at that time Coll Fanning and Col Byard came to the house to bid them keep their abuse, but they would not mind. Fanning told me not to be frightened that he would Pertict me that I should not be hurt. Only once was she prevailed upon to leave her residence, being persuaded by her brother, Colonel Philip Van Cortlandt, to retire with her family some miles back in the country for safety from a scouting party on their way from Verplanck's Point. A historian wrote that upon Cornelia's return:

Not an article of furniture was left, except a bedstead; a single glass bottle was the only drinking utensil; and one ham was all that remained of the provisions, having by good fortune, been hung in an obscure part of the cellar. This disaster, and the inconveniences to which she was obliged to submit in consequence, were borne with fortitude, and even formed subject of merriment. Soon after, she was called upon by two of the American officers — Putnam and Webb — who asked how she had fared, not supposing she had been visited with annoyance, and were much surprised at her description of the state of the house on her return. The General promised, if she would be satisfied with army conveniences, to send her the next day a complete outfit to recommence housekeeping. On the morrow a horseman arrived, carrying a bag on either side, filled with all kinds of woodenware — a welcome and useful present for such things were not at that time easy to be obtained. Some of these articles were still in the house at the time of Mrs. Beekman's decease. A ferry was the only means of traversing the Croton until Van Cortlandt built a bridge. In 1781, Washington paused and wrote: "The new bridge on the Croton, about nine miles from Peekskill," mentioned by Washington in his diary of July 2, 1781, superseded the ferry, and the brick and timber Manor Ferry house was the temporary barracks for soldiers on their passage up and down the river.

2-Нью-Йорк полкі

Жергілікті жерде өсірілген 2-ші Нью-Йорк континенттік полкіне полковник Филип Ван Кортландт, губернатор-лейтенант Пьер Ван Кортландтың үлкен ұлы басшылық етті. Бұл бөлім 1777 жылы Нью-Йорк штатының Саратога қаласындағы шешуші шайқаста, Вали-Форджда, Салливан экспедициясында және 1781 жылы Йорктаундағы шайқаста көзге түсті. Полк сондай-ақ 1777 жылғы наурыз айында британдық теңіз және жаяу әскерлерінің Пикскиллге жасаған шабуылында болды. Жоғарғы үй – Пьер Ван Кортландт салған, төбесі қалың, кірпіштен тұрғызылған үй. Генерал Джордж Вашингтон және оның көмекшілері 1776, 1777 және 1778 жылдары Пикскиллді бас штабы етіп белгілеп, осы үйде көптеген түндерді өткізді. Сол жерде тұрып жатқанда Корнелия (Ван Кортландт) Бикман британдық тыңшы Джон Андренің өкіліне ол сақтап отырған американдық офицерлік киімді беруден бас тартты. Генерал Джордж Вашингтонның лагерь көмекшісі, подполковник Сэмюэл Уэббтің кіші інісі Джон Уэбб, "Лейтенант Джек" деп танымал болды, кейде Вашингтонның штабында көмекші ретінде қызмет етіп, Ван Кортландт үйінде және армияның Гудзон жағалауында орналасқанда басқа офицерлермен бірге жиі болды. Бір күні Пикскиллден өтіп бара жатқан Уэбб оған аттанды да, жаңа киім мен алтыннан тұратын әмианын алып, оған қызмет көрсетуін өтінді. Ол: "Мен қалаған кезде оны жіберемін, бірақ мен немесе ағам Сэм жазбаша бұйрық бергенше ешкімге тапсырмаңыз", - деді. Ол атын есіктен лақтырып, тавернаға дейін мініп, онда түскі ас ішті. Оның кеткенінен екі аптадай кейін миссис Бикман, Корнелия Ван Кортландт Бикман, Уиг партиясына адалдығы күмәнді болған Джошуа Хетт Смит есімді танысын үйге қарай жылдам аттанған күйінде көрді. Ол оның күйеуі Жерард Бикманнан лейтенант Джекке тиесілі әмианды сұрағанын естіді, ал мистер Бикман қызметшіге оны Смитқа әкелуді бұйырды. Миссис Бикман Смиттен лейтенант Уэббтен немесе оның ағасынан жазбаша бұйрық бар ма деп сұрады. Смит Уэббтің хат жазуға уақыты болмағанын айтып, былай деді: "Сіз мені жақсы білесіз, миссис Бикман, және мен сізді лейтенант Джек мені әмианға жібергенін сендірсем, сіз оны маған беруден бас тартпайсыз, өйткені ол киіміне қатты мұқтаж". Ол: "Мен сізді жақсы білемін, - деді ол. - Иесінің немесе полковниктің жазбаша бұйрығы болмаса, мен сізге әмианды бермеймін". Смит оның күмәніне ашуланып, күйеуіне жүгінді, оның әмианның бар екенін білуі және ол лейтенант Джекке тиесілі киімдерді қамтитыны оның рұқсатпен келгенін көрсететін жеткілікті дәлел болуы керек екенін айтты, бірақ оның сөздері оның шешіміне әсер етпеді. Кейіннен бұл әрекеттің дәл сол уақытында майор Джон Андре Смит үйінде болғаны анықталды. Ол мен майор Андре бірдей бой мен дене бітімімен ерекшеленді; "және барлық күмәнсіз", - деді қызығушылық танытқан тараптардан мәліметтерді естіген біреу, "Смит киім-кешекті иеленсе, Андре американдық желілер арқылы қашып кетер еді". Вашингтон Пикскиллде болғанда, өзінің ресми штабын ауылда орналастырды, бірақ кешкі уақытта үйде "қауіпсіз әлеуметтік" штабы ретінде пайдаланатын, онда тамақтанып, қонақтарды қабылдады. Ол үйде тұрып, екінші қабаттағы солтүстік-батыс бөлмесінде ұйықтады. Үйде болған немесе қонаққа шақырылған атақты адамдардың тізімі ұзақ. Бенджамин Франклин 1776 жылы Канаданы отарлар жағына көндіру миссиясынан оралғанда осы жерде тоқтады; методист епископы Фрэнсис Асбери осы жерде тоқтады; Лафайетт; фон Стеубен; генерал Александр Макдугалл; генерал Израиль Путнам; генерал Филипп Шойлер; Александр Гамильтон және Аарон Берр бәрі үйге келді. Вашингтон осы жерде граф де Рошамбо мен оның француз офицерлерін де қабылдады. Үйді генерал Уильям Хит штабы ретінде де пайдаланды. Пьер Ван Кортландт Джордж Вашингтонға әрқашан зор құрметпен қарады және оның артықшылығымен берілген кешкі асқа үнемі қатысты, ол Нью-Йоркте болғанда.

The locally raised 2nd New York Continental Regiment was commanded by Col. Philip Van Cortlandt, Lt. Gov. Pierre Van Cortlandt's eldest son. This unit saw decisive battle action at Saratoga, New York, in 1777, with the Army at Valley Forge, on the Sullivan Expedition and in battle at Yorktown in 1781. The regiment was also in Peekskill during the March, 1777 raid by British naval and infantry forces. The Upper Manor House is a gambrel roofed, brick house, built by Pierre Van Cortlandt. General George Washington with his aides slept in this house many nights while making Peekskill their headquarters in 1776, 1777 and 1778. While residing there, Cornelia (Van Cortlandt) Beekman refused to give a representative of the British spy John André an American officer's uniform she had in safe keeping. John Webb, familiarly known as "Lieutenant Jack", younger brother of Lt. Col. Samuel Webb, aide de camp to Gen. George Washington, occasionally served as an acting aide in Washington's staff and was often at the Van Cortlandt house, as well as the other officers, during times the army operated on the banks of the Hudson. On one occasion, passing through Peekskill, Webb rode up and requested her to oblige him by taking charge of his valise, which contained his new uniform and a quantity of gold. He added, "I will send for it whenever I want it; but do not deliver it without a written order from me or brother Sam." He threw in the valise at the door, from his horse; and rode on to the tavern at Peekskill, where he stopped to dine. About two weeks or so after his departure Mrs. Beekman, Cornelia Van Cortlandt Beekman, saw an acquaintance, Joshua Hett Smith, whose fidelity to the whig cause had been suspected, ride rapidly up to the house. She heard him ask her husband, Gerard Beekman, for Lieutenant Jack's valise, which Mr. Beekman directed a servant to bring and hand to Smith. Mrs. Beekman called out to ask if Smith had a written order from either Lt. Webb or his brother. Smith replied that Webb had no time to write one, adding: "You know me very well, Mrs. Beekman and when I assure you that Lieutenant Jack sent me for the valise, you will not refuse to deliver it to me, as he is greatly in want of his uniform." She answered: "I do know you very well — too well to give you up the valise without a written order from the owner or the colonel." Smith was angry at her doubts, and appealed to her husband, urging that the fact of his knowing the valise was there, and that it contained Lieutenant Jack's uniform, should be sufficient evidence that he came by authority; but his representations had no effect upon her resolution. It was subsequently ascertained that at the very time of this attempt Major John André was in Smith's house. He and Major André were of the same stature and form; "and beyond all doubt", says one who heard the particulars from the parties interested, "had Smith obtained possession of the uniform, Andre would have made his escape through the American lines." Washington, when in Peekskill, had his official headquarters in the village, but would spend evenings in the house which he used as a sort of "safe social" headquarters, doing his dining and entertaining in the house. While staying at the house he slept in the northwest bedroom on the second floor. The list of the famous who either stayed or were entertained in the house is long. Benjamin Franklin stopped here on his way back from the mission to win Canada to the side of the colonies in 1776; the Methodist Bishop Francis Asbury stopped here; Lafayette; von Steuben; General Alexander MacDougall; General Israel Putnam; General Philip Schuyler; Alexander Hamilton and Aaron Burr all visited the house. It was here that Washington entertained the Count de Rochambeau and his French officers. The house was also used as headquarters by General William Heath. Pierre Van Cortlandt always retained a most devoted attachment to George Washington, and was constantly a guest at the dinners given by his Excellency, when the latter was in New York.

Тәуелсіздік бекінісі

1776 жылдың тамызында Энтони мұрнының етегінде, оның әкесінің жерінде, Хансвилл өзенінің солтүстік жағалауында, Гудзон өзеніне құятын жерде Форт-Индипенденс салынды. Ол Монтгомери және Клинтон форттарымен бірігіп, Гудзон өзені аңғарын қорғады. Монтгомери және Клинтон форттарының құрылысы маусым айында басталды. Форт-Хилл паркі, Пекскилл лагері орналасқан жер, бес казарма және екі редутты қамтиды. Ансвилл өзенінің [Пикскиллдің солтүстігінде] қарсы жағында, Роа немесе Рой деп аталатын, бұрын Роя-Хук деп аталған жерде, ескі Революциялық Форт-Индипенденс тұрды. 1846 жылы және одан кейін шамамен үш жыл бойы, осы жерге үлкен кемелер тоқтап тұратын. Сол кезде Пьер Ван Кортландт Форт-Индипенденс атты үлкен қонақ үй салдырды, ал 1845 жылы ауылға өтуге, өзеннің аузынан өткен 1496 фут ұзындығындағы ағаш көпір салынды. Көпір көп бұрын шіріп, ағысып кеткен. Пикскилл өзенінің аузы арқылы салынған Кортландт көпірінің ұзындығы 1496 фут. Өзеннің аузында Форт-Индипенденстің қираған қалдықтары сақталған. Революция кезінде осы жерге қарама-қарсы екі британдық кеме батып кеткен, ал шамамен 40 жыл бұрын, суға түсуге арналған қоңыраулардың көмегімен олардан бірнеше зеңбіректер шығарылды. Гудзон таулы аймалындағы өткел батыстан Форт Клинтонмен (жоғарыда) және Форт Монтгомеримен (төменде) қорғалды. Энтони мұрнындағы Ансвиллге қарама-қарсы сағада, Форт Монтгомериден басталып, бір-біріне бекітілген алып ағаштардан жасалған кедергі, ал одан төменде үлкен темір тізбек созылған еді. Өзенге темірмен нығайтылған ағаштан жасалған рамалар батырылған. Форт Клинтон мен Монтгомеринің екеуі де су деңгейінен 100 футтан жоғары орналасқан, сондықтан оларды судан тиімді түрде бомбалау мүмкін емес еді. Нью-Йорк губернаторы, генерал Джордж Клинтон мен оның інісі Джеймс Клинтон басқарғанмен, екеуінің де құрамында 600-дан аспайтын адам болды, олардың көп бөлігі ополчениеліктер еді. Вашингтонның таңдауы болмады, ол Израиль Путнамның күштерінен 2500 адамды Пикскилл мен көршілес Форт-Индипенденске шақыртты.

In August 1776, at the foot of Anthony's Nose, Fort Independence was built on his father's land, on the north bank of the Annsville Creek as it empties into the Hudson River. It combined with Forts Montgomery and Clinton to defend the Hudson River Valley. Forts Montgomery and Clinton were started in June. Fort Hill Park, the site of Camp Peekskill, contained five barracks and two redoubts. On the opposite side of Annsville Creek [north of Peekskill] at the point known as Roa or Roay and formerly Roya Hook, stood the old Revolutionary Fort Independence. In 1846 and for about three years subsequently some of the larger boats used to stop at this point. A large hotel had been built there about the same time by Pierre Van Cortlandt, known as the Fort Independence Hotel, and access to the village was furnished in 1845 by a wooden bridge across the mouth of the creek, fourteen hundred and ninety six feet long. The bridge has long since rotted and been carried away." Cortlandt Bridge, across the mouth of Peekskill Creek, is 1,496 feet long. Upon the point at the mouth of the creek are the remains of Fort Independence. During the Revolution two British vessels were sunk opposite this point, and about 40 years since several cannon were raised from them by diving bells." The passage at the Hudson Highlands was guarded on the west by Fort Clinton above, and Fort Montgomery below, the estuary opposite Annsville at Anthony's Nose having stretched from Fort Montgomery a boom of huge trees fastened together, and below that a massive iron chain; and in the river were sunk timber frames with iron shod projecting points. Both Forts Clinton and Montgomery were over 100 feet above the water, and beyond effective bombardment from it. Though commanded by New York's governor, General George Clinton and his brother James Clinton, were poorly manned—less than 600 men in both, nearly all militia. Though he had no choice, Washington had drafted 2,500 men from Israel Putnam's force, at Peekskill and the neighboring Fort Independence.

Эвакуациялау күні

Тәуелсіздік үшін соғыстың драматизмді аяқталуы 1783 жылдың қараша айында Нью-Йоркке жетті, генерал Джордж Вашингтонға сер Гай Карлтон британдық әскерлердің Нью-Йорк қаласын эвакуациялауға дайындалып жатқанын ресми түрде хабарлады. 1783 жылдың 25 қарашасында бұл адал патриот генерал Вашингтонның Нью-Йорк қаласына жасаған жеңісті сапарында бірге болды. Ол осыны күнделігінде былай деп жазды:

«Мен 18 қарашада Бейкскилден сейсенбі күні, оның құрметтілігімен, губернатор Клинтонмен, полковник Бенсонмен және полковник Кэмпбеллмен бірге шықтым, сол түні генерал Кортландтпен (оның ұлы, генерал Филип Ван Кортландт) бірге болдым, Кротон өзенімен жол тарттым және сәрсенбі күні Эдв. Кувенховеннің үйінде түнді өткіздім, онда біз оның құрметтілігі генерал Вашингтонмен және оның көмекшілерімен кездестік. Келесі түні Пьердің бірінші туысы Фредерик В. Кортландт мырзамен Йонкерсте болдық, генерал Льюис Морриспен бірге тамақтандық. Жұма күні таңертең Бас қолбасшымен бірге Гарлемдегі Жесір Дейдің үйіне дейін бардық, онда кеңес өткіздік. Сенбі күні мен Стьювесант мырзаға бардым, ол жерде сейсенбіге дейін (эвакуация күні) болдым, содан кейін Бас қолбасшымен бірге қалаға жеңіспен кірдім». Күндізгі оқиғалар Фраунс тавернасында өткен ұлы тоймен аяқталды, онда жиналған патриоттар мен әскери жетекшілер қаза тапқандардың естелігіне және мемлекет пен ұлтты күтіп тұрған жарқын болашаққа тост көтерді. Таверна бұрын Пьердің тәтесі, Энн Ван Кортландт (1676–1742) және оның күйеуі Стивен Де Лансидің (1663–1741) үйі болған. Он сегіз жылдық лейтенант-губернаторлық қызметінің барысында Ван Кортландт губернаторлық лауазымды иеленуге деген ниетін бір рет ғана жариялады. 1789 жылдың қаңтар айында ол «бірқатар достарымның өтінішімен Нью-Йорк штатының губернаторы лауазымына үміткер болып түсуге дайын екенімді» жариялады. Осылайша Пьер өзінің есімін 1787 жылғы Федералды Конституцияны ратификациялауға қарсылық көрсеткен Нью-Йорк күштеріне жетекшілік еткен Джордж Клинтонды биліктен ығыстыруға тырысқандардың тізіміне қосты. Конституцияға қарсылық білдіргені үшін Клинтон Александр Гамильтонның наразылығына ұшырады, ол ұзақ жылдар бойы билік құрған губернаторды орнынан кетіруге бекінді. Пьер Гамильтон басқаратын штаттық федералистерден қолдау күткен, бірақ Гамильтон Роберт Йейтсті қолдады және Пьерді үміткерліктен бас тартуға шақырды, ол солай істеді. Сенат төрағасы болумен қатар, Пьер басқа да маңызды мемлекеттік функцияларды атқарды. 1789 жылдың ақпаннан шілдеге дейін Джордж Клинтон, Эгберт Бенсон, Джон Хаторн, Питер Гансворт, Дж., Езра Л’Хоммедье және Сэмюэл Джонспен бірге Ван Кортландт Ирокез конфедерациясының бұрынғы жерлеріне Нью-Йорк штатының талаптарын заңдастыру мақсатымен Кейуга тайпасының бірқатар басшыларымен кездесті.

I went from Peekskill Tuesday, the 18th of November in company with His Excellency, Governor Clinton, Col. Benson and Col. Campbell — lodged that night with General Cortlandt (his son, General Philip Van Cortlandt), Croton River proceeded and lodged Wednesday night at Edw. Couwenhoven's, where we met His Excellency General Washington and his aides. The next night lodged with Mr. Frederick V. Cortlandt (Pierre's first cousin) at the Yonkers, having dined with Gen. Lewis Morris. Friday morning in company with the Commander in Chief, as far as the Widow Day's at Harlem, where we held a Council. Saturday I rode down to Mr. Stuyvesants, stayed there until Tuesday (Evacuation Day), then rode triumphant into the City with the Commander in Chief." The day's dramatic events culminated with a grand feast at Fraunces Tavern, at which the assembled throng of patriots and military leaders drank toast after toast to the memory of those who perished and to the brighter future awaiting the state and nation. The tavern was formerly the home of Pierre's aunt, Ann Van Cortlandt (1676–1742) and her husband Stephen De Lancey (1663–1741). Only once during his eighteen year career as lieutenant governor did Van Cortlandt make public his ambition to assume the gubernatorial seat. In January, 1789, he announced in a public advertisement that he had been requested "by a number of my friends to offer myself a Candidate for Governor of the State of New York at the ensuing Election." Pierre thus added his name to the list of those who sought to unseat George Clinton, who led the New York forces opposed to ratification of the Federal Constitution of 1787. For his role in opposing the Constitution, Clinton incurred the wrath of Alexander Hamilton, who determined to unseat the long reigning governor. Pierre apparently counted on some support from the state Federalist forces led by Hamilton, but Hamilton supported Robert Yates, and urged Pierre to withdraw, which he did. In addition to presiding over the Senate, Pierre performed other important governmental functions. From February to July, 1789, with George Clinton, Egbert Benson, John Hathorn, Peter Gansevoort, Jr., Ezra L'Hommedieu, and Samuel Jones, Van Cortlandt met with a number of Chiefs of the Cayuga Nation in an effort to legalize New York's claims to lands formerly held by the Iroquois Confederation.

Саяси мансап

1768 жылы наурыз айында Ван Кортландт алғаш рет Нью-Йорк штатының Ассамблеясына сайланды және 1775 жылға дейін Ван Кортландт Қожалығынан өкіл ретінде қызмет етті. Ол осы органның радикалды қанатының мүшесі ретінде көзге түсті, оның құрамында Джордж Клинтон, Филип Шкайлер және Филип Ливингстон сияқты Революцияның белді тұлғалары болды. Ван Кортландт, Шкайлер және Ливингстон отбасылары аралас некелер арқылы бір-бірімен байланысты болған. Пьер шешен емес еді, оның күші басқару қабілеттері мен ұсақ-түйектерге назар салуында жатты. Оның бұл қабілеті тез арада сынақтан өтті.

Облыстық конгресс

Ван Кортландт 1775 жылдың сәуірінде өткізілген, өте қысқа ғасырлы провинциялық конвенцияға өкіл ретінде таңдалмады, бірақ кейіннен 1775 жылдың 22 мамырынан 1795 жылдың 9 сәуіріне дейін барлық заң шығару органдарында отырды. Ол 1775–1776 жылдары Екінші Нью-Йорк провинциялық конгресінің мүшесі болды. 1775 жылдың 25 шілдесіне дейін ол революциялық кезеңде үлкен билікке ие болған Қауіпсіздік комитетіне мүше болып сайланды. Бастапқыда Ван Кортландт комитет төрағасының орынбасары болды, ал оның екінші туысы Джон Джей төрағалық етті. 1776 жылдың 3 қаңтарында Ван Кортландт комитет төрағасы болып сайланды. Ван Кортландт Вестчестер округінің барлық төрт провинциялық конгресінде отырды және соңғы үшеуіне төрағалық ету үшін таңдалды; 1776 жылдан 1777 жылға дейін Нью-Йорк штатының конституциялық конвенциясы ретінде шақырылған Төртінші Нью-Йорк провинциялық конгресінің вице-президенті болды. Британ әскері Нью-Йоркке жақындағанда, 1776 жылдың 30 маусымында провинциялық конгресс Нью-Йорк қаласынан Уайт-Плейнс қаласындағы сот ғимаратына көшті, онда олар 9 шілдеде қайтадан жиналды және 29 шілдеге дейін жұмыс істеді. Қабылдаған қаулыда былай делінген: «Осы Конгрестің қазынашысы мен хатшысы барлық қоғамдық құжаттар мен ақшаны, қазіргі уақытта олардың күзетінде немесе иелігінде болғандарын, дереу Уайт-Плейнс қаласына, Вестчестер округіне жеткізуге міндетті». Сондай-ақ, мемлекетке тиесілі барлық қорғасын, ұнтақ және басқа да әскери жабдықтар да дереу Уайт-Плейнске көшірілуі керек болды. Нью-Йорк пен Плейнс арасындағы сапарды конгресс мүшелері ат үстінде жасады, ал президент Пьер ван Кортландт олардың басында шабандоздап келе жатты. Еңбекқор қарапайым азамат «Атты провинциялық конгрестің» маршалы қызметін атқарды. Бұл орган революция кезінде жиі тұрақтап, атпен қажетті сапарларды жасады. Олар генерал Вашингтоннан ресми шаралар қабылдауды талап ететін бірнеше хабарлама алды. Трубашы тоқтап тұру сигналын берді, олар аттарын дөңгелекке тізіп қойды, онда бекітілген парламенттік тәртіппен заңдар қабылдады және керней үнімен жиынды аяқтады, содан кейін төрттікке бөлініп, жолдарына түсті. 9 шілдеде Уайт-Плейнсте провинциялық конгресс Тәуелсіздік декларациясын қабылдады. Конвенция 1777 жылдың 20 сәуірінде жаңа штаттық үкіметтің түріне келіскеннен кейін, үкіметтік ұйым шілдеде күшіне енуі керек деп шешті. Конвенция уақытша Қауіпсіздік Кеңесін құрды, оған Ван Кортландт президент ретінде төрағалық етті. Штаттың оңтүстік бөлігі британдық әскери бақылауда болғандықтан, Кеңес жаудың бақылауындағы аумақтан сенаторларды таңдау жауапкершілігін өз мойнына алды.

Van Cortlandt was not chosen as a representative to the extremely short lived Provincial Convention in April, 1775 but he subsequently sat in all of the legislative bodies from May 22, 1775, until April 9, 1795. He was a member of the Second New York Provincial Congress, 1775–1776. By July 25, 1775, he had been selected to serve on the Committee of Safety, which wielded a great amount of authority during those revolutionary times. Initially, Van Cortlandt served as the committee's vice chairman with John Jay, his second cousin, as chairman. Van Cortlandt was chosen as its chairman on January 3, 1776. Van Cortlandt sat for Westchester County at all four of the Provincial Congresses and was chosen to preside over the last three; was vice president of the 4th New York Provincial Congress, which convened as the New York State Constitutional Convention from 1776 to 1777. With the British advancing on New York, on June 30, 1776, the Provincial Congress adjourned from the city of New York to the courthouse in White Plains, where they were to meet again on July 9, and there continued in session until July 29. It was resolved, "that the treasurer and secretary of this Congress be and they hereby are directed forthwith to repair, with all and singular the public papers and money now in their custody or possession, unto the White Plains, in the county of Westchester. It was further ordered that all the lead, powder and other military stores belonging to the State be forthwith removed to White Plains as well." The journey between New York and the Plains was performed by the members on horseback, Pierre van Cortlandt, the president, riding at their head. The stout hearted commoner was acting marshal of the "Equestrian Provincial Congress". This body, during the Revolution, was frequently obliged to change quarters, and made the necessary journey upon horseback. Several times while marching they received dispatches from General Washington requiring official action. The bugler would sound halt; they would wheel their horses into a hollow square; there put through legislation in approved parliamentary style, and announce adjournment by the bugle call, when they would break into fours and proceed on their way. It was at White Plains on July 9 that the Provincial Congress received the Declaration of Independence. After the convention agreed on April 20, 1777, to the form the new state government would take, they determined that the governmental organization should become effective in July. For the interim, the convention created a Council of Safety, over which Van Cortlandt presided as president. Since the southern portion of the state was under British military control, the council assumed the responsibility of choosing senators from the enemy held territory.

Нью-Йорк губернаторының орынбасары

1777 жылдың 8 мамырында Пьер Оңтүстік округтен сенатор болып тағайындалды. Сол жылы ол штаттың вице-губернаторы болып сайланды және бірнеше рет қайта сайланды, 1777–1795 жылдар аралығында қызмет етті. 1776 жылдың 9 шілдесінде ол Уайт-Плейнсте Тәуелсіздік декларациясын ратификациялаған тридцать сегіз делегаттың арасында болды. Ол Нью-Йорк штатының вице-губернаторы сайлауында Джордж Клинтонға жеңіліп қалды, ол маусымда губернатор және вице-губернатор болып сайланды, бірақ губернатор болып қызметке кірген кезде вице-губернатор лауазымынан ресми түрде бас тартты. Ван Кортландт 1777 жылы Нью-Йорк штатының сенатына сайланды және штат сенатының уақытша президенті болып сайланды, осылайша вице-губернатор міндетін атқарды. 1778 жылы Ван Кортландт бос қалған орынды толтыру үшін вице-губернатор болып сайланды және 1778 жылдың 30 маусымында қызметке кірісті. Ол бес рет қайта сайланды және 1795 жылға дейін қызметте болды.

Жеке өмір

Ван Кортландт екінші туысы Джоанна Ливингстонға (1722–1808) үйленді, ол Корнелия Бикманның (1693–1742) қызы, Джерард Бикманның немересі және Вильгельм Бикманның шөбересі, сондай-ақ Роберт Ливингстонның үлкен ұлы және Алида Шойлердің ұлы Гилберт Ливингстонның (1690–1746) ұлы болды. Олардың келесі балалары болды:

Филип Ван Кортландт (1749–1831), ол үйленбеді және балалары жоқ. Америка революциясы кезінде бригада генералы болды. Ол Вашингтонмен бірге Цинциннати қоғамын құру туралы құжатқа қол қойған 35 офицердің бірі болды және 1783 жылдан 1788 жылға дейін Нью-Йорк қоғамының қазынашысы, ал 1793 жылдан 1809 жылға дейін Нью-Йорктан АҚШ өкілі қызметін атқарды. Кэтрин Ван Кортландт (1751–1829), 1776 жылдың 7 қаңтарында Теород "Альдермен" Ван Уайк пен Хелена Сантфордтың ұлы Абрахам Ван Уайкқа (1738–1786) үйленді. Кэтрин мен Абрахам Ван Уайк үш ұлдың ата-анасы болды: Мэри Хауэлл Стречпен (1780–1846) үйленген Теодор, Самуэль "Саудагер" Хауэлл мен Сара Стречтің немересі; Элис Янгпен үйленген Пьер Ван Кортландт Ван Уайк (1778–1827); және Мэри Гардинерге үйленген Филип Гилберт (1786–1870). Корнелия Ван Кортландт (1753–1847), 1769 жылы Джерард Г. Бикманға (1822 жылы қайтыс болған) үйленді. Гертруда Ван Кортландт (1755–1766). Гилберт Л. Ван Кортландт (1757–1786), ол баласыз қайтыс болды және 1776 жылы Кортландт полкінің капитаны болды. Стивен Ван Кортландт (1760–1775), ол революциядағы сарбаз болды. Пьер Ван Кортландт кіші (1762–1848), (1) Джордж Клинтонның қызы Кэтрин Клинтон Тейлорға (1811 жылы қайтыс болған); (2) Энн Стивенсонға (1821 жылы қайтыс болған) үйленді. Энн де Пейстер Ван Кортландт (1766–1855), Олбани, Нью-Йорк қаласының мэрі Филип С. Ван Ренсселерге (1824 жылы қайтыс болған) үйленді. Жоғарғы хан сарайы қазір көршілес Кортландт денсаулық сақтау орталығының бір бөлігі болып табылады және алдын ала жазылу арқылы оны көруге болады. Жоғарғы хан сарайы Хиллсайд қорымының жанында, Кортландт хан сарайы, Вестчестер округі, Нью-Йорк штатында орналасқан, онда Пьер мен оның әйелі Джоанна Ливингстон Ван Кортландт жерленген.

Өлім және жерлеу

Отбасынан, жерінен және саяси істерге деген қызығушылығынан басқа, Пьер шіркеумен байланысты қызметтерге бет бұрды. Туыстарына оның 1814 жылғы 1 мамырдағы өмірінің соңына дейін "тыныш және бақытты" болғаны хабарланды. Оның діні оған жақсы қызмет етті, себебі соңғы ауруында ол "Құдайға деген махаббатын соншалықты айқын көрсетті, осылайша біздің жоғалтуымыз оның пайдасы екенін білуге жұбаныш алдық". 1814 жылғы 17 мамырда "Албани газетінде" келесідей некролог жарияланды: Пьер Ван Кортландт ертеде-ақ ағылшын үкіметінің колонияларға жасаған кез келген зорлық-зомбылығына қарсы белсенді түрде күресті. Ол бірінші провинциялық конгреске сайланды, осы штаттың конституциясын жасаған комиссияның мүшесі болды және жаңа үкімет орнағаннан кейінгі алғашқы сайлауда елдің қолдауымен вице-губернатор болып тағайындалды және осы лауазымда он сегіз жыл қатарынан сайланды. Ол ұлы патриот Джордж Клинтонның досы және сенімді серігі болды. Революцияда ол өз елінің жақтастарының тағдырын бөлісті; оның отбасы Кортландт билігіндегі үйлерін тастап, ішкі аймаққа қашуға мәжбүр болды. Қиындықтарға қарсы тұруда берік және тайсалмай, біздің қару-жарағымыздың сәтсіздігі одан да күштірек күш-жігерге ұқтырды. Ол өз ісінің әділдігіне сенім артып, Құдайға тәуелденген және қауіп-қатерге қарсы тұрғандардың бірі болды. Гүлденген кезде ол тым мақтандырмады, тек Америка Құрама Штаттарының тәуелсіздігі мен елдің қауіпсіздігін көздеп, салмақты және тұрақты бағыт ұстанды. Штат Сенатында ол қадір-қасиетпен және лайықты түрде төрағалық етті, конституциялық шешім қабылдау үшін шақырылғанға дейін өз пікірін білдірмеді; және оның дауысы партиялық сезімдерге ұшырамай, жылдам берілді және салауатты және адал сананың сенімділігін көрсетті. 1795 жылы вице-губернатор болып қайта сайланудан бас тартып, жеке өмірге шықты. "Нью-Йорк коммерциялық жарнамашысында" жарияланған, оның ұлдары дайындаған некролог әкесіне "өзінің елінің бостандықтары үшін ынтасы зор, бірінші дәрежелі патриот" деген лайықты сипаттама арқылы құрмет көрсетті. Ол кедейлерге көмектесетін, мейірімді, жақсы көрші, қамқор, мейірімді ата-ана, адал адам және жақсы христиан еді". Пьер Ван Кортландт Нью-Йорк штатының Пикскилл қаласындағы Хиллсайд зиратында жерленген. Оның қабір тасында: "Пьер Ван Кортландт, Нью-Йорк штатының бұрынғы лейтенант-губернаторы. Ұлыбританиямен революциялық соғыс кезінде оның Конституциясын жасаған конвенцияның төрағасы. Ол - ең үздік патриот, өз елінің азаттығы үшін соңғы деміне дейін күрескен. Ұлы мінез-құлық иесі, көрші ретінде мейірімді, ата-ана ретінде қамқор, адал адам, кедейлердің досы. Құрмет пен махаббатқа ие. Оның қарапайым жеке өмірі ежелгі патриоттардың өміріне ұқсас еді. Ол өлімнен қорқып, мәңгі тірі Құдайға сенім артып, Иса Мәсіхтің құтқару махаббатына кенелгені үшін осы кемелді махаббаттың жарқын куәсі болды. Соңғы естелігін сақтап, Құтқарушысына Өзіне қабылдауын сұрап, 1814 жылғы 1 мамырда 94 жасында қайтыс болды".

Aside from his family, his lands, and a continued interest in political affairs, Pierre turned to church related activities. Relatives were informed that up to his last, on May 1, 1814, Pierre was "resigned and happy". His religion served him well, for in his last illness he "manifested his love of God, in so striking a manner that we have the consolation to know that our Loss is his gain." The following obituary notice appeared in the Albany Gazette of May 17, 1814:

Pierre Van Cortlandt, early took an active part against every oppression of the English government upon the colonies. He was chosen into the first Provincial Congress, was a member of the committee which formed the constitution of this State, and was honored by the suffrages of his country at the first election under the new government the station of lieutenant governor, and continued to be elected to that office for eighteen years successively. He was the friend and confidant of that great patriot, George Clinton. In the revolution he shared the fate of the friends of their country; his family were obliged to abandon their homes in the Manor of Cortlandt, and take refuge in the interior. Firm and undismayed in adversity; the ill success of our arms was a stimulus to greater exertions. He was one of those who, relying on the justice of their cause, put their trust in God and stood firm at the post of danger. In prosperity he was not too much elated, but held a temperate and uniform course, having in view only the independence of the United States and the safety of his country. In the Senate of this State he presided with dignity and propriety, nor ever suffered his opinion to be known until called upon constitutionally to decide; and his vote was then given with promptness, uninfluenced by party feelings, and evidencing the convictions of a sound and honest mind. In the year 1795 he declined a re election as lieutenant governor, and retired into private life. An obituary published in the New York Commercial Advertiser, prepared by his sons, paid homage to the father with the apt summation that Pierre Van Cortlandt was, "a patriot of the first order zealous for the Liberties of his Country. He was a friend to the Poor, he was a kind and good neighbour, an affectionate fond and indulgent Parent, an honest man and a good Christian." Pierre Van Cortlandt was buried at Hillside Cemetery in Peekskill, New York. The inscription on his grave marker reads:

Pierre Van Cortlandt, Late Lieut. Governor of the State of New York. President of the convention that formed the Constitution thereof, during the Revolutionary War with Great Britain. He was a Patriot of the first order, Zealous to the last for the liberties of his Country. A man of exemplary Virtues, kind as a neighbor, fond and indulgent as a parent, an honest man, ever the friend of the poor. Respected and Beloved. The simplicity of his private life was that of an ancient Patriot. He died a bright witness of that perfect Love which casts out the fear of death, putting his trust in the living God, and with full assurance of salvation in the redeeming Love of Jesus Christ. Retaining his recollection to the last, and calling upon his Savior to take him to Himself, died May 1, 1814 in his 94th year."