Барбара Ли Пейтон (1927-1967) – американдық актриса, өмірі құмарлыққа, алкоголизмге толы болған. Биографиялық кітаптарда, естеліктерде кеңінен жарылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1927–1967)
American actress (1927–1967)
Барбара Ли Пейтон (туған кезде Редфилд; 16 қараша 1927 – 8 мамыр 1967) – американдық киноактриса, ең көп танылғаны – қызықты әлеуметтік өмірі және алкоголизм мен есірткіге тәуелділікпен күресі. Оның өмірі бірнеше кітаптың тақырыбы болды, соның ішінде оның өмірбаяны «Мен ұялмаймын» (1963). Сонымен қатар, Джон О'Даудтың «Ертеңге көштасып айсайын» (2007), Джон Гилмордың «Лос-Анджелес қайғысы: Қылмыстар мен жаман заманның ландшафты» (2005) және Майкл Б. Дрюксманның «B фильмі: Екі актідегі пьеса» (2014) кітаптары. Ол бес рет үйленген.
Barbara Lee Payton (born Redfield; November 16, 1927 – May 8, 1967) was an American film actress best known for her stormy social life and battles with alcoholism and drug addiction. Her life has been the subject of several books, including her autobiography I Am Not Ashamed (1963). Also, Kiss Tomorrow Goodbye: The Barbara Payton Story (2007) by John O'Dowd, L. A. Despair: A Landscape of Crimes and Bad Times (2005) by John Gilmore and B Movie: A Play in Two Acts (2014) by Michael B. Druxman. She married five times.
Ерте өмір
Клокет қаласында (Миннесота штаты) туған Пейтон Эрвин Ли ("Флип") мен Мейбел Айрин (құрметті әкесі Тодаль) Редфилдтің қызы, норвегиялық иммигранттардың ұрпағы және 6 бауырластың бірі болған. Олар Литтл-Фолс қаласында (Миннесота штаты) мұзжұмсақ дүкені мен мейрамхана ашты. 11 жасында-ақ, тіпті орта жастағы ер адамдардың арасында да, ол өзінің әдемі келбетімен көзге түсті. Барбараның сұлулығына мақтан тұтқан анасы осындай назарға ынталандырды. Мектепте Барбара тарих және ағылшын тілінде, сондай-ақ көп жыл бойы керамикамен айналысып, "нөлден керемет заттар жасау" талантына ие болды. 1943 жылдың қараша айында 16 жастағы Пейтон мектептегі жігіті Уильям Ходжбен қашып кетті. Бұл неке жасөспірімнің сергек әрекетінен артық емес көрінді, және Пейтон ата-анасының некені жою туралы талабына қарсы тұрмады. Бірнеше айдан кейін ол 11-сыныпта оқуын тастады. Ата-анасы өмірде табысқа жету үшін ресми білімнің қажеті жоқ деп есептегендіктен, оның дипломсыз мектепті тастауына қарсылық білдірмеді. 1944 жылы Редфилд екінші күйеуімен, Мидленд армиялық әуежайында орналасқан, жауынгер ұшқышы Джон Пейтонмен танысты. 1945 жылдың 10 ақпанында олар үйленді және Лос-Анджелеске көшіп барды, онда Джон Пейтон G.I. заң бойынша Оңтүстік Калифорния университетіне түсті. Әлі некеде болған кезде Барбара, үй шаруасымен шектеліп, шаршап, модель немесе актриса болуға ниеттенді. Пейтон сәнді киімдерін суретке түсіру үшін фотографты жалдап, модельдік мансабын бастады. Бұл портфолио Калифорниялық Saba киім дизайнерінің назарын аударды, ол оны Сью Мейсон Джуниорс деп аталатын жаңа жастар модасының моделі ретінде келісімшартқа қол қойды. 1947 жылдың қыркүйегінде Голливудтағы Рита Ла Рой агенттігі оны қабылдап, баспа жарнамаларында жұмыс істеуге көмектесті, әсіресе Studebaker автомобильдерінің каталогтарында және Charm және Junior Bazaar сияқты журналдарда киім жарнамаларында. 1947 жылдың 14 наурызында Джон Ли есімді ұл дүниеге келді. Пейтон әйел, жаңа ана және кәсіби модельдің міндеттерін үйлестіре алды, бірақ неке шиеленісіп, жұбайлар 1948 жылдың шілдесінде ажырасып кетті. Пейтонның жоғары энергиялы мінезімен күш алған құштарлығы мансабын дамытуға және оны қаланың танымал орындарында көрсетуге бағытталды. Голливуд клубтарында көңіл көтеруді ұнататын жарқын, көңілді қыз ретінде танымал болған ол Universal Studios компаниясының басшысы Уильям Гоцтың назарына ілікті. 1949 жылдың қаңтар айында ол 21 жастағы Пейтонды аптасына 100 доллар жалақымен келісімшартқа алды. 1950 жылы Пейтоннан ажырасқаннан кейін, ол 1956 жылдың наурыз айында ұлына "дөрекі тіл, әдепсіз мінез-құлық, жамандық, зиянды әрекеттер" көрсеткені және балаға "адамгершілік тәрбие" бермегені үшін күтімді жоғалтты.
Born in Cloquet, Minnesota, Payton was the daughter of Erwin Lee ("Flip") and Mabel Irene (née Todahl) Redfield, the daughter of Norwegian immigrants and one of 6 siblings. They opened a combination ice cream store and restaurant in Little Falls, Minnesota. As early as age 11, she gained attention in the community for her appearance, even among middle aged men. Her mother encouraged this type of attention due to her pride in Barbara's looks. In school, Barbara excelled in History and English, tumbling, and many years of ceramics, purportedly having a talent for "creating beautiful objects from scratch." In November 1943, the then 16 year old eloped with high school boyfriend William Hodge. The marriage seemingly amounted to nothing more than an act of impulsive teenage rebellion, and Payton did not fight her parents' insistence that the marriage be annulled. A few months later, she quit high school in the 11th grade. Her parents, who did not believe that formal education was needed for success in life, did not object to her leaving high school without a diploma. In 1944, Redfield met her second husband, decorated combat pilot John Payton, stationed at Midland Army Airfield. The couple was married on February 10, 1945, and moved to Los Angeles, where John Payton enrolled at University of Southern California under the G. I. Bill. Still early in their marriage, Barbara, restless and feeling confined by her life as a housewife, expressed a desire to pursue a modeling or acting career. Payton started a modeling career by hiring a photographer to take photos of her sporting fashionable outfits. This portfolio attracted the attention of Saba of California, a clothing designer, which signed her to a contract modeling a new line of junior fashions called Sue Mason Juniors. In September 1947, the Rita La Roy Agency in Hollywood took her on and brought her work in print advertising, notably in catalogs for Studebaker cars and in clothing ads for magazines such as Charm and Junior Bazaar. The couple had a son, John Lee, on March 14, 1947. Payton managed to combine the responsibilities of wife, new mother, and professional model, yet the marriage was strained, and the couple separated in July 1948. Payton's drive, fueled by her high energy personality, had become focused on promoting her career and showcasing her around the town's hot spots. Her notoriety as a luminous, fun loving party girl in the Hollywood club scene caught the attention of William Goetz, an executive of Universal Studios. In January 1949, he signed her at age 21 to a contract with a starting salary of $100 per week. After her divorce from Payton in 1950, she lost custody of their son in March 1956 after her ex husband charged that she exposed John Lee to "profane language, immoral conduct, notoriety, unwholesome activities" and failed to provide the boy with a "moral education".
Мансап
Пейтон алғаш рет 1949 жылы Ллойд Бриджеспен бірге түсірілген "Траппид" фильмінде көзге түсті. 1950 жылы оған Джон Хьюстонның алдағы MGM криминалды драмасы "Асфальт джунглисінің" түсіріліміне экрандық сынақтан өтуге рұқсат берілді. Мафиямен байланысы бар адвокаттың құштар әйелі рөлі Мэрилин Монроға бұйырды. Джеймс Кагни және оның продюсер ағасы Уильям экрандық сынақтан өткізгеннен кейін, Пейтон 1950 жылы Кагнимен бірге "Қоштасу ертеңге дейін" атты зорлық-зомбылық триллерінде ойнады. Уильям Кагни Пейтонның сезімтал тартымдылығы мен сұлулығына настолько тәнті болды, оның шарты Уильям Кагни Продакшнс және Warner Bros. арасындағы бірлескен келісім ретінде аптасына 5000 доллар жалақымен жасалды, бұл кассада әлі жұлдыздық күшін көрсетпеген актриса үшін үлкен сома еді. "Қоштасу ертеңге дейін" фильміндегі жаңа келген Пейтон Голливудтың ардагерлерінің арасында өз орнын сақтап қалды. Оның қатал, азғырғыш бойжеткенді сомдауы, Кагнидің кейіпкері ақырында алдап өткен, фильм туралы газет шолуларында мақтауға ие болды. Оның актерлік шеберлігі мойындалды және оның айқын экрандық харизмасы кеңінен танылды. "Қоштасу ертеңге дейін" Пейтонның мансабындағы ең биік нүкте болды. Гари Купермен "Даллас" (1950) және Грегори Пекпен "Батырлар ғана" (1951) фильмдеріндегі оның түсірілімдері, екеуі де вестерн жанрындағы фильмдер, оның актерлік шеберлігін көрсете алмады. Пейтонның мансабының төмендеуі 1951 жылы Реймонд Беррдің қатысуымен түсірілген төмен бюджетті қорқыныш фильмі "Горилланың күйеуімен" басталды.
Payton first gained notice in the 1949 film noir Trapped co starring Lloyd Bridges. In 1950, she was allowed to make a screen test for John Huston's production of the forthcoming MGM crime drama The Asphalt Jungle. The part of the sultry mistress of a mob connected lawyer went to Marilyn Monroe. After being screen tested by James Cagney and his producer brother, William, Payton starred with Cagney in the violent noir thriller Kiss Tomorrow Goodbye in 1950. William Cagney was so smitten with Payton's sensual appeal and beauty that her contract was drawn as a joint agreement between William Cagney Productions and Warner Bros. at a salary of $5,000 per week, a large sum for an actress yet to demonstrate star power at the box office. For a relative newcomer in Kiss Tomorrow Goodbye, Payton managed to hold her own among a cast of Hollywood veterans. Her portrayal of the hardened, seductive girlfriend, whom Cagney's character ultimately double crosses, was praised in newspaper reviews of the movie. Her acting skills were recognized, and her significant screen charisma was widely acknowledged. Kiss Tomorrow Goodbye was the high point in Payton's career. Her screen appearances opposite Gary Cooper in Dallas (1950) and Gregory Peck in Only the Valiant (1951), both Westerns, were lackluster productions that did little to highlight her skills as an actress. Payton's career decline began with the 1951 low budget horror film Bride of the Gorilla, co starring Raymond Burr.
Жеке өмір
Оның алғашқы екі некесі мен Говард Хьюз, Боб Хоуп, Вуди Строд, Гай Мэдисон, Джордж Рафт, Джон Ирланд, Стив Кокран және Техас мұнайшысы Боб Нилмен болған қарым-қатынастарынан өзге, Пейтон тағы үш рет үйленді. 1950 жылы Пейтон актер Франшо Тонемен танысты. Тонемен келісімге келген кезде Пейтон B-фильмдерінің актері Том Нилмен дауакерді. Көп ұзамай ол Нил мен Тоне арасында ашық түрде тартысқа түсті. 1951 жылдың 14 қыркүйегінде бұрынғы колледж боксшысы Нил Пейтонның пәтерінде Тонеге физикалық шабуыл жасады, нәтижесінде Тоне 18 сағат комада жатты, жақ сүйегі сынды, мұрны сынды және шаңқау алды. Оқиға үлкен резонанс тудырды, сондай-ақ Пейтон Тонемен жасасқан келісімін орындауға шешім қабылдады. Жарақаттарынан айығып жатқан Тонемен Пейтон 1951 жылдың 28 қыркүйегінде Пейтонның туған қаласы Клокетте (Миннесота штаты) үйленді. Үйленгеннен кейін Тоне Пейтонның Нилмен қарым-қатынасын жалғастырғанын білді және 1952 жылдың мамырында ажырасуға келісті. Пейтон мен Нилдің қарым-қатынасы олардың Голливудтағы кино мансабын тоқтатты. Олар 1946 жылы шыққан сол аттас танымал фильмге негізделген «Пошташы әрқашан екі рет шақырады» сияқты қойылымдарда гастрольдеп, кең таралған баспасөз жариялылығын пайдаланды. Олар сондай-ақ 1953 жылы шектеулі көрсетімде шыққан «Ұлы Джесси Джеймс Рейді» атты B-сыныпты вестернде ойнады. Сол жылы Англияда Пейтон «Хаммер Фильмз» үшін екі төмен бюджетті фильмде түсті: «Төрт жақты үшбұрыш» және «Фланаган жігіті» (немесе «Жаман сары»). 1953 жылдың мамырында Пейтон Нилмен Парижде үйленеді деп хабарлады. Бірақ бір жылдан кейін олар келісімді бұзып, ажырасып кетті. 1955 жылдың қарашасында Пейтон Джордж А. «Тони» Провасқа, 23 жасар жиһаз дүкенінің директорына, Аризона штатының Ногалес қаласында тұрмысқа шықты. Олар 1958 жылдың тамызында ажырасты.
In addition to her first two marriages and affairs with Howard Hughes, Bob Hope, Woody Strode, Guy Madison, George Raft, John Ireland, Steve Cochran and Texas oilman Bob Neal, Payton was married three more times. In 1950, Payton met actor Franchot Tone. While engaged to Tone, Payton began an affair with B movie actor Tom Neal. She soon went back and forth publicly between Neal and Tone. On September 14, 1951, Neal, a former college boxer, physically attacked Tone at Payton's apartment, leaving Tone in an 18 hour coma with a smashed cheekbone, broken nose, and concussion. The incident garnered huge publicity, and Payton decided to honor her engagement to Tone. Payton and Tone, who was recovering from his injuries, were married on September 28, 1951 in Payton's hometown of Cloquet, Minnesota. After being married, Tone discovered that Payton had continued her relationship with Neal, and Tone was granted a divorce in May 1952. The Payton Neal relationship essentially ended their Hollywood film careers. They capitalized on the notorious press coverage by touring in plays such as The Postman Always Rings Twice, based on the popular 1946 film of the same name. They also starred in The Great Jesse James Raid, a B movie Western that received a limited release to theaters in 1953. In England that year, Payton co starred in two low budget pictures for Hammer Films: Four Sided Triangle and The Flanagan Boy (or Bad Blonde). In May 1953, Payton announced that she and Neal were to be married that summer in Paris. The couple cancelled their engagement and broke up the following year. In November 1955, Payton married George A. "Tony" Provas, a 23 year old furniture store executive in Nogales, Arizona. They divorced in August 1958.
Кейінгі жылдар және өлім
Пейтонның шектен тыс ішімдік ішуі мен бозбала тіршілігі оны физикалық және рухани жағынан құртты. Танымал бармен және өзін-өзі ақтаған алаяқ Скотти Бауэрс бір кезде оның жоғары сыныпты, көп сұранысқа ие әйел ретінде танылғанын айтты. 1955 жылдан 1963 жылға дейін оның алкоголизм мен есірткіге тәуелділігі заңмен бірнеше рет қақтығысқа әкелді, соның ішінде Сансет бульварында проституция үшін ұсталды. Пейтонға детоксикациялық бөлімге жатқызу ұсынылды, ол: «Мен ішіп өлуді артық көремін» деді. Ұзаққа соқпай ауруханадан шыққаннан кейін Пейтонды округтік әлеуметтік қызметкер Сан-Диегодағы ата-анасының үйіне апарып жеткізді. Ол көршісіне: «Мен олармен бірге болғым келген жоқ. Оларды ешқашан қайта көргім келмеді. Бірақ міне, мен келдім, енді маған қажетінше ішімдік бар» деді. Оның ата-анасы екеуі де шектен тыс ішімдікке құмар болған және Пейтонмен бірге тоқтаусыз ішімдікке беріліп, тойымсыз ішкен. Жазушы Роберт Полито 1962 жылы 34 жастағы Пейтонды еске алады, ол Сансет бульварындағы Голливудтағы «Coach and Horses» мекемесіне жиі келіп, онда Политоның әкесі бармен болып жұмыс істеген. «Барбара Пейтон ішімдік тапсырыс бермес бұрын-ақ ішімдік иісімен есікті ашты», - деді Полито. «Оның қабаулары сары түсті шашымен үйлеспеді; оның беті әрдайым күйгендей болып көрінетін, мұрнының үстінде тамырлардың картасы жатқан [S] ол қарт кісінің ісінген қарнындай көрінетін [H] оның көйлектері мен кешімдері [іші] бүкіршіктелген және дақтанған. Оның салмағы 200 фунтқа (90 килограммға) жуық болса керек. Ол кейіпкерді бейнелемей, жұлдызшаны ғана таныстыратын сияқты». 1963 жылы Пейтон Лео Гилд жазған «Мен ұялмаймын» атты автобиографиясы үшін 1000 доллар алды; естелік 2016 жылы Spurl Editions баспасында қайта жарық көрді. Кітапта Пейтонның ұятсыз суреттері және оның автобус тоқтағыштарында ұйықтауға мәжбүр болғаны және проституциямен айналысқандықтан үнемі зорлық-зомбылыққа ұшырағаны туралы мойындаулары бар. Сол жылы ол «Техас төрттігі» атты вестерн комедиясында шағын рөл ойнады, бұл оның соңғы актерлік жұмысы болды. 1967 жылы Пейтон ауырып, Сан-Диегоға ата-анасымен бірге тұруға көшіп, өміріндегі дауылды жағдайдан құтылуға тырысты. 8 мамырда ол 39 жасында жүрек және бауыр жетіспеушілігінен ата-анасының үйінде қайтыс болды. Пейтонның денесі кремацияланды және күлі Сан-Диегодағы Cypress View Mausoleum and Crematory зиратына қойылды; оның ата-анасы, олар да алкоголизмнен зардап шеккен, бірнеше жылдан кейін қайтыс болды.
Payton's hard drinking and hard living ultimately destroyed her physically and emotionally. Celebrity bartender and self proclaimed hustler Scotty Bowers has alleged that for a time, she was regarded as a high class call girl, much in demand. From 1955 to 1963, her alcoholism and drug addiction led to multiple skirmishes with the law, which included an arrest on Sunset Boulevard for prostitution. Payton was offered the option of being admitted to a detoxification unit, and she said "I'd rather drink and die." Following her brief hospitalization, Payton was driven by a county social worker to her parents' home in San Diego. She told her family's neighbor "I never wanted to be with them. I never wanted to see them again. But here I am, and I got all the booze I want." Her parents were both heavy drinkers and engaged with Payton in unabated drinking binges. Writer Robert Polito recalled 34 year old Payton in 1962 when she was a frequent visitor to Coach and Horses, a Hollywood establishment on Sunset Boulevard, where Polito's father tended bar. "Barbara Payton oozed alcohol even before she ordered a drink," Polito said. "Her eyebrows didn't match her brassy hair; her face displayed a perpetual sunburn, a map of veins by her nose [S]he carried an old man's potbelly [H]er gowns and dresses [were] creased and spotted. She must have weighed 200 pounds She does not so much inhabit a character as impersonate a starlet." In 1963, Payton was paid $1,000 for her autobiography I Am Not Ashamed, which was ghostwritten by Leo Guild; the memoir was reissued in 2016 by Spurl Editions. The book originally included unflattering photographs of Payton and admissions that she had been forced to sleep on bus benches and suffered regular beatings as a prostitute. That year, she won a bit part in the Western comedy film 4 for Texas, which was her last acting role. In 1967, Payton was ill, and she sought refuge from her turbulent circumstances when she moved to San Diego to live with her parents. On May 8, she died at her parents' home of heart and liver failure at the age of 39. Payton was cremated and her ashes interred at Cypress View Mausoleum and Crematory in San Diego; her parents, who also suffered from alcoholism, died a few years later.