1924 ж. АҚШ Әуе күштерінің төрт батыры әлемді ұшқышпен айналып өтті! 175 күндік саяхат, Douglas World Cruisers ұшақтары, қаһармандықтар мен қиындықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1924 жылы АҚШ Әуе күштері офицерлерінің авиациялық ерлігі
1924 aviation feat by U. S. Army Air Service officers
1924 жылы әлемді әуеден айналып өтуді АҚШ Әуе күштерінің (бұрынғы АҚШ Армиясының Әуе қызметі) сегіз адамдық командасынан төрт авиатор аяқтады. 175 күндік сапар 26 942 шақырымнан асты. Команда көбінесе шығыстан батысқа қарай, Солтүстік Тынық мұхиты аймағынан, Оңтүстік Азия мен Еуропа арқылы және АҚШ-қа оралды. Ұшқыштар Лоуэлл Х. Смит, Лесли П. Арнольд, Эрик Х. Нельсон және Джон Хардинг кіретін экипаж саяхатты екі бір қозғалтқышты, ашық кабиналы «Дуглас Уорлд Крузер» (DWC) ұшақтарында жасады, олар сапардың көп бөлігінде поплармен жабдықталған болатын. Тағы төрт ұшқыш екі қосымша DWC ұшағымен саяхатты бастады, бірақ олардың ұшақтары апатқа ұшырады немесе жерге қондырылды. Барлық ұшқыштар аман қалды.
The first aerial circumnavigation of the world was completed in 1924 by four aviators from an eight man team of the United States Army Air Service, the precursor of the United States Air Force. The 175 day journey covered over The team generally traveled east to west, around the northern Pacific Rim, through to South Asia and Europe and back to the United States. Airmen Lowell H. Smith and Leslie P. Arnold, and Erik H. Nelson and John Harding Jr. made the trip in two single engined open cockpit Douglas World Cruisers (DWC) configured as floatplanes for most of the journey. Four more flyers in two additional DWC began the journey but their aircraft crashed or were forced down. All airmen survived.
АҚШ-тың Жерді айналып өту әрекетіне дайындығы
1920 жылдардың басында бірнеше ел әлемді бірінші болып айнала ұшуға таласты. 1922 жылы британдықтар әлемді айналып ұшуға бір рет әрекеттеніп, сәтсіздікке ұшырады. Келесі жылы француздық команда да талпыныс жасады, ал италиялықтар, португалиялықтар және британдықтар да әлемді айналып ұшу жоспарларын жариялады. Әуе күштерінің бастығы, генерал-майор Мейсон М. Патриктің тікелей басшылығымен жүзеге асырылған бұл жоғары деңгейдегі әскери жоба, соңында Әскери-теңіз күштерінің, Дипломатиялық корпустың, Балық шаруашылығы бюросының және Жағалау күзет қызметтерінің де қолдауын алды. Дэвис Дугластың басшысы Дональд Дугластан Дэвис Дуглас Клаудстер туралы ақпарат сұрағанда, ол оның орнына 1921 және 1922 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салған торпедалық бомбалаушы – өзгертілген DT 2 туралы деректерді ұсынды. DT 2 ұшағы дөңгелекті және понтондық шассилерді алмастыруға болатын, берік модель екенін көрсетті. Ұшақ бұрыннан бар болғандықтан, Дуглас жаңа ұшақты, ол Дуглас World Cruiser (DWC) деп аталды, келісімшартқа қол қойылғаннан кейін 45 күн ішінде тапсыруға болатынын мәлімдеді. Әуе күштері келісіп, жоспарлау тобының мүшесі лейтенант Эрик Хеннинг Нельсонды (1888–1970) Дугласпен мәліметтерді нақтылау үшін Калифорнияға жіберді. #tag:ref Нельсон ақырында Дүниежүзілік ұшуға DWC №4 ұшқышы ретінде бекітілді. Дуглас, Джек Нортроптың көмегімен, DT 2 ұшағын айнала саяхаттау талаптарына сәйкес модификациялауға кірісті. Ұшақтың ішкі бомба тасымалдау құрылымдары алынып тасталды, қанаттарына қосымша жанар май бактары орнатылды, ал ұшақ корпусындағы жанар май бактары кеңейтілді. Жалпы жанар май сыйымдылығы 115 галлондан (435 литр) 644 галлонға (2438 литр) дейін артты. Прототип барлық күтулерді қанағаттандырды, содан кейін тағы төрт өндірістік ұшаққа және қосалқы бөлшектерге келісімшарт жасалды. Соңғы DWC 1924 жылдың 11 наурызында жеткізілді. Қосалқы бөлшектердің ішінде 15 қосымша Liberty қозғалтқышы, 14 қосымша понтон жиынтығы және тағы екі ұшаққа жететін алмастыруға болатын ұшақ корпусының бөлшектері бар еді. Ұшақтарда радио да, басқа да авиациялық құралдар да болған жоқ, сондықтан экипаж саяхат бойында навигация үшін тек өлі есептеу дағдыларына ғана сүйенуге мәжбүр болды.
In the early 1920s several countries were vying to be the first to fly around the world. The British had made one unsuccessful around the world air flight attempt in 1922. The following year, a French team had tried; the Italians, Portuguese, and British also announced plans for a world circling flight. This high level Army enterprise, under the ultimate command of Major General Mason M. Patrick, Chief of the Air Service, would ultimately have the additional support of the Navy, Diplomatic Corps, Bureau of Fisheries and Coast Guard Services.|group=N Although deemed satisfactory, the planning group considered other U. S. Air Service military aircraft both in service and production, with a view that a dedicated design that could be fitted with interchangeable landing gear, wheeled and pontoons for water landings, would be preferable. When the head of Davis Douglas, Donald Douglas, was asked for information on the Davis Douglas Cloudster, he instead submitted data on a modified DT 2, a torpedo bomber that Douglas had built for the U. S. Navy in 1921 and 1922. The DT 2 had proven to be a sturdy aircraft that could accommodate interchangeable wheeled and pontoon landing gear. Since the aircraft was an existing model, Douglas stated that a new aircraft, which he named the Douglas World Cruiser (DWC), could be delivered within 45 days after a contract was awarded. The Air Service agreed and sent Lieutenant Erik Henning Nelson (1888–1970), a member of the planning group, to California to work out the details with Douglas. #tag:ref|Lt. Nelson was eventually assigned to the World Flight as the pilot of DWC #4. Douglas, assisted by Jack Northrop, began to modify a DT 2 to suit the circumnavigation requirements. All the internal bomb carrying structures were removed with additional fuel tanks added to the wings and fuselage fuel tanks enlarged in the aircraft. The total fuel capacity went from 115 gallons (435 liters) to 644 gallons (2,438 liters). The prototype met all expectations, and a contract was awarded for four more production aircraft and spare parts. The last DWC was delivered on 11 March 1924. The spare parts included 15 extra Liberty engines, 14 extra sets of pontoons, and enough replacement airframe parts for two more aircraft. The aircraft were equipped with no radios nor avionics of any sort, leaving their crew to rely entirely on their dead reckoning skills to navigate throughout the venture.
Экваторды айналып өту
Әлемді әуемен алғашқы рет айналып ұшу, экваторды екі рет кесіп өту – бұл Fokker F. VIIb/3m тримоторлы монопланы, «Оңтүстік Крест» атты бір ғана ұшақпен жасалды.
The first aerial circumnavigation of the world that involved the crossing of the equator twice was made using a single aircraft, the Southern Cross, a Fokker F. VIIb/3m trimotor monoplane
1928 жылдың 9 маусымында алғашқы Тынық мұхитынан өтуді аяқтағаннан кейін, Калифорния штатының Окленд қаласынан Австралияның Брисбен қаласына ұшқан Кингсфорд Смит пен Ульм бірнеше ай бойы Австралия және Жаңа Зеландияға ұзақ қашықтыққа басқа да ұшулар жасады. Олар Тынық мұхитынан жасаған ұшуларын жер шарын айналып өтудің бірінші кезегі ретінде пайдалануға шешім қабылдады. 1929 жылдың маусымында «Оңтүстік Крестпен» Англияға ұшып, содан кейін Атлантика және Солтүстік Америка арқылы 1930 жылы Оклендке қайтып келді, осы қалада олардың Тынық мұхитынан жасаған ұшуы басталган болатын. Кингсфорд Смит 1935 жылы қайтыс болғанға дейін «Оңтүстік Крестін» Австралия Ұлтақ қауымдастығына мұражайда көрсету үшін тапсырды. Ұшақ Австралияның Квинсленд штатындағы Брисбен әуежайының халықаралық терминалының жанындағы Аэропорт драйвіндегі арнайы шыныдан жасалған «ангар» ескерткішінде сақтаулы тұр.
After completing the first trans Pacific crossing on 9 June 1928, flying from Oakland, California to Brisbane, Australia, Kingsford Smith and Ulm spent several months making other long distance flights across Australia and to New Zealand. They decided to use their trans Pacific flight as the first leg of a globe circling flight. They flew the Southern Cross to England in June 1929, then across the Atlantic and North America, returning, in 1930, to Oakland where their trans Pacific flight had begun. Before Kingsford Smith's death in 1935, he donated the Southern Cross to the Commonwealth of Australia, for display in a museum. The aircraft is preserved in a special glass 'hangar' memorial on Airport Drive, near the International Terminal at Brisbane Airport in Queensland, Australia.