Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хуан Непомусено Фернандес Линдо и Зелая (көбінесе Хуан Линдо деп танылады) (16 мамыр 1790, Тегусигальпа, Гондурас – 23 сәуір 1857, Грасиас, Гондурас) – Орталық Американың консервативті саясаткері, 1841 жылдан 1842 жылға дейін Сальвадор Республикасының уақытша президенті, ал 1847 жылдан 1852 жылға дейін Гондурас Республикасының президенті болды.
Juan Nepomuceno Fernández Lindo y Zelaya (generally known as Juan Lindo) (16 May 1790, Tegucigalpa, Honduras – 23 April 1857, Gracias, Honduras) was a Conservative Central American politician, provisional president of the Republic of El Salvador from 1841 to 1842 and of the Republic of Honduras from 1847 to 1852.
Өмірбаян
Линдо жер иелері отбасында дүниеге келген. Ол испандық еврейдің ұлы еді. Оның туған және қайтыс болған күндері нақты белгісіз. Кейбір дереккөздерде оның 1790 жылы туғаны, ал 1853 жылы қайтыс болғаны айтылады. 1814 жылы Гватемаладағы Сан-Карлос университетінде заңгер (licenciado en derecho) дипломын алды. Бітіргеннен кейін испан үкіметінде жұмыс істеді. Орталық Америка Испаниядан тәуелсіздік алғаннан кейін, ол 1821 жылы Комаягуа провинциясының интенденты болды. Ол Орталық Американы Гватемалаға қарағанда Мексиканың Агустин де Итурбиде империясына қосылуын қолдағандардың бірі болды. 1826 жылы Гондурас заң шығарушы жиналысына депутат болып сайланды. Келесі жылы ол консерватор Хосе Юсто Миллаға Гондурас мемлекет басшысы Дионисио де Эррераны жеңуге көмектесті. 1838 жылдың маусымында шақырылған конституциялық жиналыстың депутаты болды, онда ол Консервативтік партияны өкілдік етті. Ассамблеядағы өкілдігі арқылы ол 1838 жылдың қазан айында Гондурастың Орталық Америка Федеративтік Республикасынан бөлінуін ілгерілетуге тырысты.
Lindo was born into a landholding family. He was the son of a Spanish Jew. There is some question about his birth and death dates. Some sources give 1790 for his birth and some give 1853 for his death. In 1814 he became a lawyer (licenciado en derecho) at the Universidad de San Carlos in Guatemala. After graduation, he worked for the Spanish regime. After the independence of Central America from Spain, he was intendente of the Province of Comayagua (1821). He was one of the promoters of annexation of Central America to the Mexican Empire of Agustín de Iturbide, which he favored over Guatemala. He was elected deputy to the Legislative Assembly of Honduras in 1826. The following year he aided Conservative José Justo Milla in his defeat of Honduran Chief of State Dionisio de Herrera. He was a deputy to the constituent assembly that was convoked in June 1838, where he represented the Conservative Party. From his position in the assembly, he promoted the separation of Honduras from the Federal Republic of Central America, in October 1838.
Сальвадор мемлекетінің басшысы ретінде
1840 жылы ол Сальвадорға сапар шегіп, генерал Франсиско Малеспиннің көмегімен 1840 жылдың қазан айынан 1841 жылдың қаңтарына дейін мемлекеттік хатшы болды. Содан кейін ол 7 қаңтардан 22 ақпанға дейін Сальвадор мемлекетінің уақытша басшысы болып сайланды, полковник Антонио Хосе Канас Кинтанилладан кейін осы лауазымды иеленді. Сол күні құрылтай жиналысы Сальвадорды Орталық Америка Федерациясынан тәуелсіз деп жариялады, ал Линдо 1842 жылдың 1 ақпанына дейін қызмет еткен, енді тәуелсіз республиканың президенті болды. Линдо генерал және Лисиенсиадо Норберто Рамиресті министр етіп тағайындады. 1841 жылдың 16 ақпанында құрылтай жиналысы Сальвадор университетін құру туралы декрет қабылдады. Линдо елдегі әрбір ауыл мен сайда кемінде 150 тұрғыны бар мектептер ашуды бұйырды. Егер жергілікті билік органдары мектептер ашпаса және оқуға талап етпесе, оларға айыппұл салынуын бұйырды.
In 1840 he traveled to El Salvador, where with the help of General Francisco Malespín he became secretary of state, from October 1840 to January 1841. Afterwards he was elected provisional chief of state of the State of El Salvador, from 7 January to 22 February 1841, succeeding Colonel Antonio José Cañas Quintanilla. That day, the constituent assembly declared El Salvador independent of the Central American Federation, and Lindo became President of the now independent republic, serving until 1 February 1842. Lindo named General and Licienciado Norberto Ramírez minister. On 16 February 1841 the constituent assembly issued the decree establishing the University of El Salvador. Lindo ordered the establishment of schools in every village and valley of the country with at least 150 inhabitants. He ordered the local authorities fined if they did not establish the schools and require attendance.
Гондурас президенті ретінде
1842 жылы ол Гондурасқа оралып, Комаягуада қоныстанды. Генерал Франсиско Феррера президенттік лауазымды қабылдаудан бас тартқаннан кейін, Гондурас ассамблеясы Линдоны конституциялық президент етіп сайлады, ол 1847 жылдың 12 ақпанынан 1848 жылдың 4 ақпанына дейін осы лауазымды атқарды. Өкіметтік өкілеттігі кезінде Гондурас университеті (Universidad Nacional Autónoma de Honduras) құрылды және жаңа конституция қабылданып жарияланды. Жаңа конституцияға сәйкес, ол екінші мерзімге сайланды, ол 1852 жылдың 1 ақпанында аяқталды. Гондурастағы екінші басшылығында Линдо тағайындаған генерал Хосе Сантос Гвардиола Тегусигальпада Ұлттық Ассамблеяға қарсы көтеріліс ұйымдастырды, мақсаты Линдоға қарсы сөз тарататын генерал Феррера мен Дон Коронадо Чавесті тұтқынға алу болатын. Линдодан үкіметтік функцияларды қабылдаған Фелипе Бустильо Копанға қашып кетті, ал Линдо президенттік лауазымды қайта иеленді. Феррера мен Чавес Сальвадорға қашып кетті. Гвардиола кейін Линдоға қарсы көтеріліс жасады, бірақ жеңіліске ұшырап, өз еркімен жер аударылды. Линдо Сальвадор президенті Доротео Васкончелоспен Гватемала үкіметіне, Рафаэль Каррера басқаратын үкіметке соғыс жариялау туралы келісімге келді. Біріккен әскерлер Гватемала аумағына енді, бірақ 1851 жылдың 2 ақпанында Ла Арада шайқасында Каррерадан жеңіліске ұшырады. Линдоның екінші өкілеттік мерзімі аяқталғаннан кейін генерал Хосе Тринидад Кабанас президенттік лауазымды иеленді. Линдо саясаттан шығып, Лемпира департаментінің Грасиас қаласында қоныстанды, ол 1857 жылы қайтыс болды.
In 1842 he returned to Honduras and established himself at Comayagua. After General Francisco Ferrera declined to serve as president, the Honduran assembly elected Lindo constitutional president, a position he exercised from 12 February 1847 to 4 February 1848. During his term he established the University of Honduras (Universidad Nacional Autónoma de Honduras) and promulgated a new constitution. In accordance with the new constitution, he was elected for a second term, which ended on 1 February 1852. In his second administration in Honduras, General José Santos Guardiola, appointed by Lindo, revolted in Tegucigalpa against the National Assembly, with the intent of taking prisoner General Ferrera and Don Coronado Chávez, who were intriguing against Lindo. Felipe Bustillo, who had taken over government functions from Lindo, fled to Copán, and Lindo resumed the presidency. Ferrera and Chávez fled to El Salvador. Guardiola later revolted against Lindo, but was defeated and went into voluntary exile. Lindo signed an alliance with Salvadoran president Doroteo Vasconcelos to declare war on the government of Guatemala, headed by Rafael Carrera. Allied troops invaded Guatemalan territory, but were defeated by Carrera in the Battle of La Arada on 2 February 1851. At the end of Lindo's second term General José Trinidad Cabañas entered the presidency. Lindo retired from politics and established himself in the city of Gracias, department of Lempira, where he died in 1857.