Фредерик Голдвин Гардинер: Канадалық саяхатшы және қоғам қайраткері

Кіріспе

Канадалық саясаткер (1895–1983)

Фредерик Голдвин Гардинер (21 қаңтар 1895 – 21 тамыз 1983) – канадалық саясаткер, заңгер және кәсіпкер. Ол 1953 жылдан 1961 жылға дейін Торонто метрополитен муниципалитетінің басқарушы органы – Торонто метрополитен кеңесінің алғашқы төрағасы болды. «Үлкен әке» деген лақап атымен танылған Гардинер метро төрағасы ретінде өсу мен кеңеюді ынталандырды және көптеген ірі жобаларға жауапкершілік тартты, соның ішінде оның атымен аталған Гардинер экспресс-жолы және Дон алқабындағы тас жолы. Гардинер заң факультетін үздік бітіргеннен кейін танымал қылмыстық адвокатқа айналды. Ол тұтыну несиесі, ағаш өңдеу, өндіріс және кен өндірісі сияқты түрлі салаларға инвестиция жасады. Бір кезде ол Торонто Доминион банкінің ең ірі акционері болды. Гардинер Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының федералды және провинциялық саясатындағы көрнекті мүшесі болды, 1930 және 1940 жылдары съездер ұйымдастырды және саясатты әзірледі. Ол сол кездегі Консервативтік партияны прогрессивті құндылықтарды қабылдау үшін Прогрессивті консервативтік партияға жаңартуда маңызды рөл атқарды. Ол Онтарионың ПК премьер-министрлері Джордж Дрю мен Лесли Фросттың жақын кеңесшісі болды.

Ерте өмір

Фред Гардинер 1895 жылдың 21 қаңтарында Торонтода Дэвид пен Виктория Гардинердің үш баласының бірі ретінде дүниеге келді. Басқа балалары – Мертл мен Самуил. Дэвид Гардинер 1854 жылдың қазанында Ирландияның Монаган графтығында он балалы отбасыда дүниеге келді. 1874 жылы Дэвид Торонтоға көшіп келіп, бастапқыда жұмысшы болып жұмыс істеді, кейін ағаш шеберлігімен айналысты, соңында Торонто психиатриялық ауруханасында қараушы, ал Стречан даңғылындағы Орталық түрмеде ұзақ жылдар бойы күзетші болып қызмет етті. Ауруханада жұмыс істеген кезде ол Онтарионың Порт-Хоуп қаласынан Виктория Робертсонмен танысты. Екеуі 1888 жылдың сәуір айында үйленді. Ұлдары Самуил 1892 жылы, Фред 1895 жылы, ал Мертл 1898 жылы дүниеге келді. Отбасы 1911 жылы 199½ Евклидке көшкенге дейін Торонтоның батыс бөлігінде, Артур көшесінде (қазіргі Дундас көшесінің батысы), Евклид көшесіне жақын жерде тұрды. Бала кезінде Фред, Тед деп аталған, әкесіне көмектесті, ол Артур-Евклид айманындағы бірнеше үйлердің иесі болды. Фред де мерекелер мен демалыс күндері велосипедпен телеграмма жеткізді. Фред 1909 жылға дейін Грейс-стрит мектебінде оқыды (онда төртінші сыныпты қайталауға мәжбүр болды), содан кейін Джеймсон-авенюдегі Паркдейл колледжіне түсті. Паркдейлдегі үшінші курста Гардинер өзінің бәсекеге қабілеттілігін дамыта бастады, бұл қасиетті ол кейінірек өмірінде материалдық және саяси мақсаттарға пайдаланды. 1911 жылы Гардинер саясатқа алғаш рет қатысты. Оның әкесі, Лоял Оранж ложасының мүшесі, сонымен қатар Консервативтік партияның мүшесі болды. Фред бірінші рет білім беру кеңесіне сайлау науқанына көмектесті. 1911 жылдың желтоқсанында ол провинциялық сайлауда Э. В. Дж. Оуэнстің науқанында жұмыс істеді. 1913 жылы Гардинер Торонто университетіне жалпы гуманитарлық бағыт бойынша түсіп, екінші курста саяси ғылымға ауысты. Гардинер оқу ақысын өз жинақтарынан төледі. 1914 жылы Гардинер университет регби командасына қосылды, сол жылы команда ұлттық чемпионатты жеңіп алды. Оқу орнының командасынан шығуына себеп – оқу ақысын төлеуге жеткілікті қаражаты болмауы және әкесінің төлеуден бас тартуы болды. Гардинер оқуын жақсы оқып, 1916 жылы саяси экономика факультетінің Александр Маккензи медалін жеңіп алды. Үшінші курсты бітірген соң Гардинер 1916 жылдың көктемінде милицияға қатысты. Ол Канада атты әскерінің қойма полкіне тіркелді. Полк 1917 жылы таратылды, бірақ Гардинер Канада экспедициялық корпусының жаяу әскер батальонына ауыстырылды. Ол Рединг университетінде офицерлік курсқа қатысты және Корольдік әуе корпусының офицері болып тағайындалды, содан кейін ұшқыштарды оқытумен айналысты. Гардинер 1918 жылдың қыркүйегінен кейін ғана әрекетке кірісті, ол бірнеше миссияда Хэндли Пейдж түнгі бомбалаушысын басқарды. Армияда қызмет еткен кезінде Гардинер өмір бойы құмар ойындарға қызығушылық танытып, карта және ойынды шебер ойнады. Соғыстан оралғаннан кейін покер ойнап, 1500 долларлық үлесін екі есеге арттырды. Ол шотланд вискиін де жақсы көретін. Соғыстағы қызметі үшін Гардинерге университеттен құрметті диплом берілді және төртінші курсқа қатысу қажеттілігінен босатылды. Гардинер Озгуд Холл заң факультетіне түсті, онда қайтып келген сарбаздар бірінші курсқа қатыспай, екінші курсты бір жазғы семестрде оқи алатын. Жеделдетілген кесте Гардинерге кедергі келтірмеді және ол 1920 жылғы түлектердің арасында бірінші орынды иеленді. Ол Канцлер Ван Кофнет стипендиясын, 400 доллар ақшалай сыйлықты және Заң қоғамының алтын медалін алды. Гардинер алтын медальді қадір тұтып, оны өмірінің соңына дейін үстелінде сақтап тұрды. Гардинер 400 долларлық сыйлығының көп бөлігін теміржол қызметкері, еден жабу компаниясының иесінің қызы Одри Симанға бақилық жүзік сатып алуға жұмсады. Гардинер оны 1913 жылдан бері білетін. Олар 1921 жылдың қазан айында үйленді. Олардың Уильям Уоррен және Энн есімді екі баласы болды. Кейіннен Энн Гардинердің заңгер серігі Дж. Б. Конлинге тұрмысқа шықты.

Fred Gardiner was born on January 21, 1895, in Toronto, one of three children born to David and Victoria Gardiner, the others being Myrtle and Samuel. David Gardiner was born in October 1854 in county Monaghan, Ireland, one of ten children. David emigrated to Toronto in 1874 and worked as a labourer, then as a carpenter, and eventually as an attendant at the Toronto Asylum for the Insane and a longer term position as a guard at the Central Prison on Strachan Avenue. While working at the Asylum, he met Victoria Robertson from Port Hope, Ontario. The two married in April 1888. Son Samuel was born in 1892, Fred in 1895 and Myrtle in 1898. The family lived on Arthur Street (now Dundas Street West), near Euclid Street, in the west end of Toronto before it settled at 199½ Euclid in 1911. As a child, Fred, known as Ted, assisted his father, who was a landlord for several properties in the Arthur Euclid area. Fred also delivered telegrams by bicycle on holidays and weekends. Fred attended Grace Street School, (where he had to repeat fourth grade) until 1909 when he started to attend Parkdale Collegiate Institute on Jameson Avenue. It was in the third year at Parkdale that Gardiner started to develop his competitiveness, a trait he would use for material gain and political ends later in life. In 1911, Gardiner first became involved in politics. His father, a member of the Loyal Orange Lodge, was also a member of the Conservative Party. Fred first helped out on a campaign for the board of education. In December 1911, he worked on the campaign for E. W. J. Owens in the provincial election. In 1913, Gardiner entered the University of Toronto, in general arts, transferring in the second year to honours political science. Gardiner paid for his tuition out of his own savings. Gardiner joined the varsity rugby team in 1914, a year that the team won the national championship. Gardiner had to drop out of the varsity team when he did not have enough money for the fees, and his father refused to pay. Gardiner worked hard at his studies and won the political economy department's Alexander Mackenzie Medal in 1916. After his third year, Gardiner enlisted in the militia in the spring of 1916. He signed on with the Depot Regiment of the Canadian Mounted Rifles. The regiment was disbanded in 1917, but Gardiner was transferred to an infantry battalion in the Canadian Expeditionary Force. He took an officer's course at Reading University and was assigned as an officer with the Royal Flying Corps, serving as a flight instructor. Gardiner saw action only after September 1918, when he piloted a Handley Page night bomber on several missions. While serving in the army, Gardiner developed a lifelong interest in gambling and became proficient at cards and dice. He played poker on the return voyage after the war and doubled his $1,500 stake. He also developed a taste for Scotch whisky. Because of his service in the war, Gardiner was given an honours degree by the University, and he did not have to finish his fourth year of studies. Gardiner enrolled at Osgoode Hall in law, where returning soldiers could skip the first year, and take the second year in one summer semester. Gardiner was not impeded by the accelerated schedule, and he placed first in the class of 1920. He received the Chancellor Van Koughnet scholarship, a $400 cash prize and the Law Society's gold medal. Gardiner treasured the gold medal, and kept it on his desk for the length of his career. Gardiner used most of his $400 prize to buy an engagement ring for Audrey Seaman, a railway clerk and daughter of the proprietor of a prosperous flooring company. Gardiner had known her since 1913. They married in October 1921. They had two children, William Warren and Anne. Anne would later marry a law partner of Gardiner's, J. B. Conlin.

Ерте мансап

Гардинер өзінің заңгерлік карьерасын Crooks, Roebuck and Parkinson фирмасында бастады. Гардинер фирмамен серіктестікке бас тартты, себебі Артур Роубек (болашақтағы Онтарионың бас прокуроры) Роубек бұл әрекетті жеке ренжіту ретінде қабылдағанымен, тым либералды болды. Гардинер 1921 жылы практиканы тастап, Канаданың Коммерциялық Кредит Компаниясына заң кеңесшісі ретінде қосылды. 1923 жылы Гардинер Гарри Паркинсонмен серіктесіп заңгерлік практикаға қайта оралды. Фирмаға Х. Фред Паркинсон мен Дональд Х. Роуэн қосылып, фирманың атауы Паркинсон, Гардинер және Уиллис болып өзгерді. Гардинер қылмыстық істермен, сот процестерімен айналысты және Коммерциялық Кредитпен заңдық жұмыстарын жалғастырды. Гардинер 1938 жылы Корольдің кеңесшісі атағын алды. 1945 жылға қарай Гардинер провинциядағы ең үздік бес-алты сот адвокатының бірі саналды және ол жоғары гонорар алды. Гардинер келіссөздерде өрескел және кейде тілі тікенді адам ретінде танылды, оған қарсылас ретінде жеңіл-жеңіл қарауға болмайтын еді. Гардинер зерттеу жұмысына көп еңбек сіңіріп, өзіне сенімділікпен егжей-тегжейлі дәлелдерді жинады. Гардинер 1925 жылы инвестиция салуды бастады, бастапқыда 10 000 доллармен өнеркәсіптік және тау-кен акцияларына инвестициялады. 1929 жылы ол құлаудан бұрын акцияларын сатып, тек Noranda Mines акцияларын сақтап қалды. Құлаудан кейін ол барлық капиталын Торонто Банкіне инвестициялады, ол бірігу нәтижесінде бүгінгі Торонто Доминион Банкіне айналды. Гардинер заң қызметі үшін акцияларды төлем ретінде де қабылдады және түрлі компанияларға инвестиция жасады. Ол жылжымайтын мүлік, металл өңдеу, өндіріс, орман өнімдері, алюминий өнімдері және автомобильдерді жалға берумен айналысты. Ол Сэм Стейнбергпен Drayton Motors компаниясында серіктес болды, бұл үлкен қолданылған автомобильдер сату орталығы еді. Ол сондай-ақ Стейнбергпен Sage Enterprises компаниясында серіктес болып, қонақүйлерді басқарды. Гардинер демалыс күндері балық аулау үшін ұшақ жалдап ала бастады. Ол құмар ойындар ойнауды жалғастырып, 1930 жылдардың соңында бір түні 6000 доллар ұтылып қалды. Гардинердің ішімдік ішуі 1940 жылға дейін артты, содан кейін Одри оны одан бас тартуға көндірді. Ол 1949 жылға дейін ішімдік ішпеді, ал қайта ішкенде, бұрынғыдан азырақ ішті. Гардинер құмар ойындарды азайтып, гольф ойнауға көшті. Ол сондай-ақ қызыл раушан өсіруге қызығушылық танытып, бақша өнімдері бойынша жүлделерді жеңіп алды. Ол сонымен қатар пейзаждар мен портреттердің жинағын, сондай-ақ заманауи және көне күміс бұйымдарын жинады.

Gardiner started his law career with Crooks, Roebuck and Parkinson. Gardiner turned down a partnership with the firm because Arthur Roebuck (a future attorney general of Ontario) was too liberal even though Roebuck took it as a personal slight. Gardiner left the practice in 1921 and joined Commercial Credit Company of Canada, as a legal associate. In 1923, Gardiner returned to law practice partnering with Harry Parkinson. The firm added H. Fred Parkinson and Donald H. Rowan to become the firm of Parkinson, Gardiner and Willis. Gardiner took criminal cases, litigation and continued to handle legal work with Commercial Credit. Gardiner attained the title of King's Counsel in 1938. By 1945, Gardiner was considered one of the top half dozen trial lawyers in the province and he commanded high fees. Gardiner was perceived as a stubborn and sometimes acid tongued negotiator, and not a man to be crossed lightly as an opponent. Gardiner worked hard at research and marshalled detailed evidence with self assurance. Gardiner started investing in 1925, starting with $10,000, invested in industrial and mining stocks. He sold out in 1929 in time to avoid the crash and held on only to shares of Noranda Mines. After the crash, he invested all of his capital in the Bank of Toronto, which became through merger today's Toronto Dominion Bank. Gardiner also accepted stocks as payment for his legal fees and he amassed investments in a diverse number of companies. He was involved in real estate, metal stamping, manufacturing, forest products, aluminum products, and car rentals. He partnered with Sam Steinberg in Drayton Motors, a large used car dealership. He also partnered with Steinberg in Sage Enterprises, managing hotels. Gardiner began chartering aircraft for weekends of fishing. He continued to gamble, losing $6,000 in one night in the late 1930s. Gardiner's drinking increased until 1940, when Audrey convinced him to give it up. He did not drink again until 1949, and when he started, he drank more moderately. Gardiner also lessened his gambling and took up golf. He also developed an interest in growing red roses, for which he won horticultural prizes. He also assembled a collection of landscape and portrait paintings, and collected modern and antique silver artifacts.

Саясатта

1934 жылғы провинциялық сайлауда консерваторлар жеңілгеннен кейін Гардинер консервативтік партия саясатына және Торонтоның шағын, әулетті маңындағы Форест-Хилл қаласының саясатына белсендірек араласа бастады. 1934 жылы Консервативті кәсіпкерлер қауымдастығына қосылды. 1935 жылы алғаш рет Форест-Хилл ауылдық кеңесінің вице-ревісіне кандидат болды. Алғашқы науқанында 800 доллар жұмсады, ал кандидаттар әдетте 200 доллар жұмсайтын. Ол үй-үйді аралап дауыс жинады және бұрынғы рев Эндрю Хазлеттің қолдауын алды. Паркдейлде Гардинермен достық қарым-қатынас орнатқан және төбелес кезінде араласып көмектескен Бен Садовски атты еврей автосаудагері Гардинер үшін аймақтағы еврей отбасылары арасында үгіт жүргізді. Гардинер бұл лауазымға өзінің қарсыласынан 1211 дауысқа қарсы 919 дауыспен жеңіп шықты. Гардинер Форест-Хилл ауылының ревісі қызметін он екі жыл атқарды. 1946 жылы, рев қызметінің соңғы жылында Гардинер Йорк округінің күзетшісі де болды, бұл кейбір жағдайларда оның Metropolitan Toronto төрағалығына ұқсас еді. 1936 жылы Гардинер консервативтік саясатқа көбірек араласа бастады. Онтарио консервативтік партиясының лидері ретінде У. Эрл Роуды қолдады. Роу 1937 жылғы сайлауда Митчелл Хепбернге жеңіліп, 1938 жылы лауазымынан бас тартты. Гардинердің сайлаудағы сыртқы рөлі сөз сөйлеу болды. Гардинердің алғашқы сөздерінің бірі 1937 жылғы науқанды ұйымдастырған Сесил Фросттың ағасы Лесли Фростты қолдау жиналысы болды. Сесил Фрост пен Гардинер 1938 жылы партияның президенті және бірінші вице-президенті болып сайланды. 1938 жылы провинциялық саясатқа қатыспауға шешім қабылдаған Гардинер 1939 жылғы федералды сайлауда да федералды саясатқа қатыспауды жөн көрді, бірақ қалаған жағдайда Оңтүстік Йорк округынан үміткер бола алатын. Гардинер консерваторлар оппозицияда қалады деп ойлағандықтан үміткер болмады, және ол «Парламенттің артқы қатарында отырып, басшы маған сөйлеуге қашан рұқсат беретінін күтемін» деді. Гардинердің Консервативтік партиядағы ең маңызды рөлі партия саясатын прогрессивтік бағытта реформалау болды. Гардинер 1942 жылғы Порт-Хоуп саясаты конференциясында еңбек комитетінің талқылауларын жүргізіп, төрағалық етті. Гардинер ұжымдық келісімдерге заңдық кепілдік беруді, жалақы мен еңбек жағдайларына бірыңғай және жалпы стандарттарды, соның ішінде ұжымдық келісімдерде «жабық дүкен» қолдауын жақтады. Порт-Хоуп саясаты 1942 жылдың желтоқсанында Виннипегте өткен ұлттық лидерлік конвенцияда қабылданды, бұл партияға жүйелі түрде жасалған платформа берді. Гардинер еңбек комитетінің төрағасы болды және Резолюция және саясат комитетінің лейтенанты ретінде әлеуметтік қамсыздандыруды реформалауға қолдау көрсетті. Конвенцияда партия Джон Брэккенді лидер етіп сайлады және атын Прогрессивтік консервативтік партия деп өзгертті. Гардинер 1940 жылдардың соңына дейін партия ішінде жұмысын жалғастырды және 1948 жылғы федералды лидерлік конвенциясында Резолюция және саясат комитетінің төрағасы болды. Гардинер провинциялық және федералды сайлауға қатысудан бірнеше рет бас тартты. Гардинер оның орнына өзінің бизнес мансабына назар аударды: «Саясатта кассалық аппаратты қозғайтын ештеңе жасай алмайсыз». Гардинер тіпті 1948 жылы Онтарио прогрессивтік консервативтік партиясының лидерлігіне (осылайша провинциялық премьер-министр) үміткер болуы мүмкін еді, бірақ оның орнына Лесли Фростты қолдады. Гардинер Фросттың ең жақын саяси сенімді серігі және кеңесшісі болды.

It was after the provincial election of 1934, when the Conservatives were defeated, that Gardiner started to become more involved in politics in the Conservative party, and politics in Forest Hill, then a small and affluent suburb of Toronto. He joined the Conservative Businessman's Association in 1934. He first ran for deputy reeve of Forest Hill Village council in 1935. In his first campaign he spent $800, when candidates normally spent $200. He went door to door canvassing and received the endorsement of past reeve Andrew Hazlett. A Jewish car dealer named Ben Sadowski, whom Gardiner had befriended at Parkdale and intervened in a fight, canvassed for Gardiner among Jewish families of the area. Gardiner won the post by 1,211 to his challenger's 919 votes. Gardiner would go on to serve as reeve of the Village of Forest Hill for twelve years. In 1946, his final year as reeve, Gardiner was also Warden of the County of York, a title similar in some respects to his later chairmanship of Metropolitan Toronto. In 1936, Gardiner started getting more involved in Conservative politics. He backed W. Earl Rowe for Conservative leader of Ontario. Rowe would lose the 1937 election to Mitchell Hepburn, and eventually give up the post in 1938. Gardiner's outward role in the election was to give speeches. One of Gardiner's first speeches was a rally for Leslie Frost, the older brother of Cecil Frost, who haf organized the 1937 campaign. Cecil Frost and Gardiner would become the president and first vice president, respectively, of the party in 1938. Gardiner, who had decided not to run for provincial politics in 1938, also chose not to run for federal politics in the 1939 federal election although the South York nomination was his if he had wanted it. Gardiner chose not to run because he thought the Conservatives would remain in opposition, and he would "sit in the back row of the Commons and wait for the boss to tell me when to make a speech." Gardiner's largest role in the Conservative Party would be in reforming the party's policies to be more progressive. Gardiner was instrumental in the 1942 Port Hope policy conference, chairing the discussions of the labour committee. Gardiner came out in favour of legal safeguards for collective bargaining and uniform and general standards in wages and working conditions, including support for a 'closed shop' in collective agreements. The Port Hope policies were adopted at the Winnipeg national leadership convention in Winnipeg in December 1942, which gave the party a systematically drafted platform. Gardiner again chaired the labour committee and acted in favour of reformed social security, as lieutenant of the resolution and policy committee. At the convention, the party would choose John Bracken as leader, and change its name to the Progressive Conservative Party. Gardiner would continue his work inside the party for the rest of the 1940s and chaired the resolution and policy committee himself at the 1948 federal leadership convention. Gardiner turned down several chances to run provincially and federally. Gardiner chose instead to concentrate on his own career in business: "There is nothing you can do in politics that makes the cash register ring." Gardiner was even considered to run for the leadership of the Ontario Progressive Conservative Party (and therefore provincial premier) in 1948 but chose to support Leslie Frost instead. Gardiner would become one of Frost's closest political confidantes and advisers.

Торонто қаласы

1940 жылдары қалалық даму Торонто қаласының шекарасынан тысқары кеңейді. Жоспарлау зерттеулері Торонто төңірегіндегі қалалар мен ауылдар болашақтағы өсімнің ортасы болатынын күткен. Дегенмен, инфрақұрылымдық жобаларды салуға жұмсалатын қаржы, қала маңындағы аудандардың капиталды қарызға алу мүмкіндігінің болмауымен шектелген. Дон Миллс дамуы үшін қажетті магистральдық кәріздер мен сарқырамаларды тазарту станциясын әзірлеуші Э. П. Тейлор қаржыландырды, себебі Солтүстік Йорк қалашығы мұны істей алмады. Торонто және аймақтық жоспарлау кеңесі сияқты жоспарлау органдары бірнеше жобаларды ұсынды, соның ішінде Спадина жолын кеңейтуді, бірақ жергілікті билік оларды қабылдамады. Онтарио үкіметі, Торонто қаласымен және Гардинердің жоспарлау кеңесімен бірлесіп, капиталдық жобаларды салудағы кедергілерді жеңіп, өсуді жеңілдету үшін Онтарио муниципалдық кеңесіне (OMB) біріктірілген қала құру туралы ұсыныс жасады. OMB 1951 жылдан 1953 жылға дейін жоспарды қарастырды, содан кейін «Метрополитен Торонто» деп аталған екі деңгейлі үкімет құруды ұсынды. Фрост үкіметі бұл идеяны мақұлдап, 1953 жылдың сәуірінде қабылдады, Гардинерді қалалық және аймақтық өкілдерден тең құралған Метрополитен кеңесінің алғашқы төрағасы етіп тағайындады. Гардинер сонымен қатар Метро Торонто ұйымының бас әкімшісі болды. Екі деңгейлі жоспар жаңа емес, ол алғаш рет 1934 жылы ұсынылған. Метро Торонто федерациясының міндетіне он үш муниципалитетке метрополитендік сипаттағы қызметтерді ұсыну кірді, ал жергілікті сипаттағы қызметтер он үш муниципалитеттің өз өкілдігінде қалды. Метро әділет әкімшілігі, магістральдық жолдар, метрополитендік саябақтар, қала құрылысы, білім беру, қоғамдық көлік, сарқырамаларды тазарту және сумен жабдықтау, сондай-ақ тұрғын үй және әлеуметтік қызметтерге жауапты болды. Метро Торонто, енді барлық муниципалитеттердің несиелік тарихына ие болғандықтан, облигациялар арқылы капиталдық жобаларды қаржыландыра алды. Гардинер 1953 жылдан 1961 жылдың соңына дейін төраға болды және жұмысына толыққанды берілді. Ол таңғы сағат 9-да үйден шығып, 12 сағаттан кейін қайта оралатын. Гардинер демалыс күндері мен кеште де жұмыс істеді. Төрағалық еткен тоғыз жылда ол екі рет жазғы және төрт рет қысқы демалысқа ғана шықты. Демалыс күндері ол Метро Торонтоның құрылыс жобаларын, жедел көлік құралдарын, қалаларды жаңарту алаңдарын және аймақтық тұрғын үйлерді аралап көрді. Осы қажырлы еңбек оның денсаулығына кері әсер етті. 1958 жылдың наурыз айында Гардинер артрит және ішек қабынуымен ауруханаға түсті. Гардинер заңгерлік тәжірибесінен бас тартып, істерін басқаларға тапсырды және ұзақ жылдар бойы серіктестері болған Гарри Паркинсон мен Гарри Уиллиспен қоштасты. Гардинердің өкілеттігі кезінде Метро Торонтоның халқы 1,6 миллионға жетті және метро үкіметі қарбалас жұмыс істеді. Халықты сумен қамтамасыз ету үшін Метро суды сүзгілеу және сарқырамаларды тазарту станцияларын салып, жүздеген шақырым жер асты құбырларын төседі. Метро 60 миллион доллар инвестиция салды, бұл бүкіл аймаққа су жеткізуді екі есе арттырды. Метро парктер департаменті құрылды. Метроның құрған табиғи парктерінің бірі – Торонто аралдары паркі. Екі маңызды магистраль – Лейкшор экспресс-жолы, кейін Фредерик Г. Гардинер экспресс-жолы және Дон долинасы парк-жолы салынып бастады. Блур-Денфорт және Университет метро желілерінің құрылысы басталды. Метро қарттарға және балалы отбасыларға арналған үйлер салды. Метро Торонто мектептер кеңесін құрып, жаңа мектептерге 230 миллион доллар инвестициялады. Бұл бағдарламаға 10 жыл ішінде жылына 100 миллион доллар есебімен 1 миллиард доллар жұмсалды. Метро төрағасы ретінде Гардинер Метро кеңесінде үстемдік құрды. Гардинерге тең дауыс беру үшін ғана дауыс беруге рұқсат берілсе де, ол дауыс беруден бұрын өзінің пікірін білдіретін. Гардинердің өкілеттігі кезінде 11 539 дауыс бойынша Кеңес Гардинердің ұстанымымен 80%-дан астам жағдайда келісті. Гардинер тек сегіз рет дауыс берді. Гардинер Кеңестің отырыстарын қатаң басқарды. Ол процедуралық мәселелерді қатаң бақылады, бұл оның шешімдеріне қарсы шыққан мүшелерді шағымдануға мәжбүр етті, бірақ олардың ешқайсысы оны оның өкілеттігі кезінде істей алмады. Мүшелер естімейтіндей сөйлегені үшін сөгіс алды. Отырыстар күн тәртібіндегі мәселелерді жылдам қарастырды. Көбінесе ол қарсы дауыстарды сұрауға тоқталмайтын. 1956 жылы Лесли Фрост оның жетістіктерін бағалап, Метроның бүгінгі күнгі табысының «көбінесе сіздің жеке басыңызға байланысты» екенін айтты. Нейтан Филлипс оның стилін сипаттады: «Ол шынымен бір нәрсені қаласа, ол сізден күшпен алатын». Филип Гивенс, бірнеше рет көздерінен жас шығып, Гардинердің қаһары туралы айтты: «Ол сізді қатты қорқытатын. Егер ол сізді қиянат жасаса, ол оны толыққанды істейтін. Ол сізді тірідей кесіп, ішек-қарныңызды еденге шашыратып тастайтын». Гардинер барлық төрт саясат комитетінің дауыс беруге құқылы мүшесі болды. Комитеттер ұсыныстарды пысықтау және кеңеске дайындау жұмысын жүргізетін. Гардинер өзінің еңбекқорлығымен мақтанды, осы стильді оқу орындарында оқыған кезінен бері қолданды: «Мен өзімнің әрекет ету жолынан бас тартпаймын. Бұл бұрынғыдан да қажет. Менің диагнозым – егер мен бір нәрсені ұқтыра алмасам, мен әрбір кеңесшіден де, кеңестің барлық мүшелерінен де бұл мәселе туралы көбірек білуім керек». Гардинер маңызды мәселелер бойынша басқалар сөйлегеннен кейін ғана сөйлейтін. Жақын дауыс күтілген кезде Гардинер кеңес үстелінің айналасын аралап, қарсылықтарды бірінен соң бірі жоққа шығарды. Гардинер мәселелерді қарауды саяси уақыт келгенше ұстап тұрумен де белгілі болды. Блур-Денфорт метросы 1956 жылы қала тарапынан ұсынылды, бірақ Гардинер үш тізбектей зерттеуді бастап, оны 1958 жылға дейін тоқтатты. Кеңеске жеткен кезде Гардинер оған толық қолдау көрсетті және кеңес қолдауын арттыру үшін алдын ала және уақытша кеңес міндеттемелерін пайдаланды: «Егер сіз осы бульдозерлерді жерге кіргізсеңіз, оларды шығару өте қиын». Гардинердің ең қызығушылық танытқан капиталдық жобаларының бірі – Метроның экспресс-жолдар бағдарламасы болды. Гардинер 1953 жылдың шілдесінде Лейкшор экспресс-жолының жоспарларын жасауға рұхсат алды. Орталық бөлімдегі маршрут, әсіресе Форт Йорк маңында даулы болды, оны көшіруді ұсынды, бірақ Гардинер Кеңесті алдымен даусыз шығыс және батыс бөлімдерді мақұлдауға көндіре алды. Екі шеті салынғаннан кейін орталық бөлім сөзсіз болды. Гардинер Дон долинасы парк-жолы жобасын жылдамдату үшін де ұқсас әдістерді қолданды. Инженерлер балама маршруттарды зерттеуге қызығушылық танытты, бірақ Гардинер бұған жол бермеді: «Кеңесшілер тоқтамай, тыңдамай, қарамайтын еді. Жоба дереу басталмаса, қаланың шығыс жағы біздің иығымызға үш тонна кірпіштей ауыр болады». Метро атқару комитеті бір айдан кейін алдын ала жоспарларды мақұлдады. Жоспарлар жоба түрінде болған кезде ол бөлім-бөлімнен мақұлдау алды. Парк-жолы жобасы қабылдаудан бастап мақұлданған саясатқа дейін шамамен екі жылда, 1955 жылдың қаңтарынан 1957 жылдың ақпанына дейін өтті. Лейкшор экспресс-жолы мен Дон долинасы парк-жолының маршруттары көбінесе даулы болған жоқ, бірақ экспресс-жолдар бағдарламасының басқа бөліктері дамыған аудандардан өтіп, дау тудыруға бейім болды. 1954 жылы Гардинер көл бойындағы экспресс-жолын шығысқа қарай ұзартуды кейінге шегерді, ал 1955 жылы қала аралық экспресс-жолы кейінге шегерілді. Спадина экспресс-жолы да 1956 жылы тоқтатылды. Барлық экспресс-жолдар 1959 жылғы ресми көлік жоспарының бөлігі болғанымен, ол 1961 жылы кеңсесінен кеткен кезде тек Спадина экспресс-жолы ғана мақұлданды. Спадина экспресс-жолы Гардинер төрағалық еткен соңғы отырыста ресми түрде мақұлданды, ал қала аралық экспресс-жолы тағы да кейінге шегерілді. Дегенмен, Гардинер қоғамдық көліктің де маңызды екенін түсінді. 1956 жылғы Метро кеңесінің ашылуында Гардинер «экспресс-жолдарға миллиондаған доллар жұмсау – бұл алдау және қателік» деді.

By the 1940s, urban development had expanded beyond the borders of the City of Toronto. Planning studies anticipated that the townships and villages surrounding Toronto would be the scene of any future growth. However, spending to build any capital projects was limited by the lack of capital borrowing ability of the suburbs. The trunk sewers and sewage treatment plant for the Don Mills development was financed by its developer, E. P. Taylor, when North York Township could not. Planning boards, including the Toronto and Suburban Planning Board of which Gardiner was chairman, proposed several projects, one being the Spadina Road Extension, which were rejected by the local governments. The Ontario government, in concert with the City of Toronto, and Gardiner's Planning Board, proposed an amalgamated city to the Ontario Municipal Board (OMB) to overcome the roadblocks in building capital projects and facilitate growth. The OMB deliberated over the plan from 1951 until 1953, when it proposed a two tier federal government named 'Metropolitan Toronto'. The Frost government approved the idea and passed it in April 1953, naming Gardiner the first chairman of the Metropolitan Council, made up equally of city and suburban representatives. Gardiner was also the chief administrative officer of the Metro Toronto organization. The two tier plan was not new, it had been first proposed in 1934. The Metro Toronto federation was charged with the responsibility of providing the thirteen municipalities with those services which were metropolitan in nature, while those services which were local in nature were to be left to the thirteen local municipalities. Metro was responsible for administration of justice, arterial roads, metropolitan parks, metropolitan planning, public education, public transportation, sewage treatment and water facilities and some housing activities and some social services. Metro Toronto, which now had the credit of all of the municipalities could finance capital projects with bonds. Gardiner was chairman from 1953 until the end of 1961, and he deeply immersed himself in the job. He would be driven from home at 9:00 a. m. and return home some twelve hours later. Gardiner worked on weekends and late at night. During his nine years as chairman, he took only two summer vacations and four mid winter holidays. On weekends, he would tour Metro Toronto public works projects, rapid transit facilities, urban renewal sites and tracts of suburban housing. The grueling routine took a toll on his health. Gardiner was hospitalized in March 1958 with arthritis and intestinal inflammation. Gardiner gave up his law practice, giving his cases to others and he parted company with long time partners Harry Parkinson and Harry Willis. During Gardiner's tenure, Metro Toronto grew to 1.6 million people and Metro government was busy. To provide the population with water, Metro built water filtration and sewage treatment plants and laid hundreds of miles of subterranean pipes. Metro invested $60 million, which doubled the supply of water to the entire region. A Metro Parks Department was created. Amongst the of natural parkland developed by Metro was the Toronto Islands Park. Two major highways, the Lakeshore Expressway, renamed the Frederick G. Gardiner Expressway and the Don Valley Parkway were started. The Bloor Danforth and University subway lines were started. Metro built homes for the aged, and some for families with children. Metro formed the Metropolitan Toronto School Board and invested $230 million in new schools. The capital works program cost about $1 billion, at the rate of about $100 million a year, over the ten years. As Metro Chairman, Gardiner dominated the Metro Council. Although he was allowed to vote only to break tie votes, Gardiner made his voting preference known before votes. During Gardiner's tenure, over 11,539 votes, Council voted over 80% in agreement with Gardiner's position. Gardiner voted only eight times. Gardiner ruled Council meetings strictly. He controlled procedural questions strictly, which challenged dissident members to appeal his decisions, which no one was able to do throughout his term. Members were scolded for talking inaudibly. Meetings went through agenda items quickly. Often, he would not pause to ask for dissenting votes. Leslie Frost commended his performance in 1956 by that stating that the success of Metro to date "has been very largely dependent upon your own personality." Nathan Phillips described his style: "When he really wanted something, he just came and beat it out of you." Philip Givens, who was on several occasions brought to tears, described Gardiner's temper; "He scared the hell out of you. If he cut you up, he did it thoroughly. He eviscerated you, he left your entrails all over the floor." Gardiner was a voting member of all four policy committees. The committees would do the early work of working through proposals preparing them for council. Gardiner prided himself on his work ethic, the same style that he had used since his days at high school. :"I was not going to change my way of proceeding. It was more necessary than ever. My diagnosis was that if I was going to get anywhere I had to know more about any given subject than any individual councillor, and more about metropolitan business as than all the members of council combined." Gardiner would wait to speak on important resolutions after others had spoken. When a close vote was anticipated, Gardiner went around the council table and rebutted objections one by one. Gardiner was also known for controlling consideration of issues until the political time was right. The Bloor Danforth subway was proposed by the city in 1956, but Gardiner stalled it until 1958 by starting three successive studies. When it reached the council, Gardiner gave it his full support, and he used tactics to build council support by the use of preliminary and tentative council commitments: "Once you get those bulldozers in the ground, it is pretty hard to get them out." One area of capital projects that was especially keen to Gardiner's interest was Metro's expressway program. Gardiner won executive approval for the drawing up of plans for the Lakeshore Expressway in July 1953. The route through the central section was controversial, especially around Fort York, which he proposed moving, but Gardiner was successful in convincing Council to approve the less controversial east and west sections first. With both ends built, the central section was inevitable. Gardiner used similar methods to push the Don Valley Parkway project along. Engineers were interested in studying alternate routes, which Gardiner prevented: "councillors could not afford to stop, look and listen. Either the project was started forthwith, or the whole east end of the city will be on our shoulders like three tons of bricks." Metro executive committee approved the preliminary plans one month later. When the plans were in draft, he secured section by section approval. The Parkway project went from proposal to approved policy in about two years, from January 1955 until February 1957. The routes of the Lakeshore Expressway and the Don Valley Parkway were mostly uncontentious, but the other parts of the expressway program went through developed areas and sure to be controversial. In 1954, Gardiner deferred the extension of the lakeshore expressway to the east, and the Crosstown expressway was deferred in 1955. The Spadina Expressway was similarly shelved in 1956. While all of the expressways were part of the official transportation plan in 1959, only the Spadina Expressway had been approved when he left office in 1961. The Spadina Expressway was formally approved at the final meeting Gardiner chaired, and the Cross town deferred again. However, Gardiner also saw the value of public transit. At the 1956 inaugural meeting of Metro Council, Gardiner stated that "it is a snare and a delusion to spend millions on expressways in the belief that they alone will solve traffic problems." He also stated that "the irresistible fact is, you simply cannot provide sufficient highways and parking space to accommodate every person who desires to drive his car downtown." He also estimated that $1 in expenditure on transit was worth $5 spent on arterial highways and parking spaces. Metro Toronto greatly expanded the ability to finance capital works projects and Gardiner followed three principles in the allocation of money. Gardiner chose under his chairmanship to negotiate the amount of money to go to local municipalities but did not interfere in the actual ways that the local municipalities spent the money. He also pursued a policy of balance between the city and the suburbs. He pushed for the Bloor Danforth subway, located mostly in the City, but he also pushed for a uniform water rate, a policy that favoured the suburbs. His third principle was to limit demand. In 1953, he claimed that "there was nothing we could not afford", but in 1954, he cautioned against the belief that "Metro has more money in the aggregate than we all had individually." Later in his term, Gardiner named $100 million as the upper limit of annual capital borrowing. He held onto the total figure since "it was a nice round number" until 1961, when he agreed to a five per cent increase.

Кейінгі өмірі

Гарднер 1962 жылдың қаңтар айының екінші аптасында қала әкімшілігінен кетіп қалды. Ол заңгерлік тәжірибасын қайта бастады, бірақ көп заңдық істерді қабылдамады. Сонымен қатар, ол Торонто Доминион банкінің директоры болды; оның 100 000 акциясы оны банктің ең ірі акционері етті. Ол тағы он бір корпорацияның директоры болып тағайындалды. Ол бірнеше жер қазба бизнесіне қатысты. Ол бір мемлекеттік лауазымды сақтап қалды: 1965 жылы Торонто Гидро комиссары болды және 1979 жылы зейнетке шықты. Ол Йорк университетінің басқару кеңесінің мүшесі де болды, сондай-ақ университетке 50 000 доллар сыйлық ретінде берді. Ол Канада Ұлттық көрмесінің вице-президенті қызметін атқарды.

Гарднер денсаулығының нашарлауы, әсіресе артрит салдарынан Метро төрағалығынан зейнеткерлікке шықты. 1962 жылы оған осы ауруларына байланысты операция жасалды. 1967 жылы ол инсультқа ұшырады, бұл сөйлеуінің дұрыс шықпауына және есте сақтау қабілетінің нашарлауына әкелді. 1971 жылы оған жасанды жамбас салдарынан операция жасалды, алайда операция сәтті болмады. Гарднерге қозғалыс үшін мүгедектер коляскасы қажет болды. Содан кейін Гарднер бизнеске аз араласты және 1975 жылға қарай директорлық лауазымдары болмады. Ол заңгерлік фирмасынан серіктес ретінде зейнеткерлікке шықты, бірақ құрметті атағы мен кішкентай кеңсесін сақтап қалды. Инсульт пен артритке байланысты 18 айлық аурудан кейін Гарднер 1983 жылдың 21 тамызында қайтыс болды. Гарднер Торонтодағы Маунт Плезант зиратында жерленген. Канада Империя клубының 59-шы жылдық ашылу күні клубтың өмірлік мүшесі және Метро Торонто муниципалитетінің төрағасы қызметінен зейнеткерлікке шыққан Фредерик Г. Гардинердің құрметіне «Фредерик Г. Гардинер күні» деп белгіленді. Гарднердің саясат және азаматтық әл-ауқаттың басқа да салаларындағы қоғамға қызметтері Торонто университетімен мойындалды, оған құрметті заң докторы ғылыми дәрежесі берілді.