Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминеці «Сесил Дж. Дойл»

Кіріспе

USS Cecil J. Doyle (DE 368) – 1944-1946 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі эскортты эсминец. 1967 жылы нысана ретінде батырылды.

Тарих

Ол АҚШ Теңіз корпусының авиаторы, 2-дәрежелі лейтенант Сесил Дж. Дойлдің құрметіне аталған. Дойл 1920 жылдың 10 тамызында Миннесота штатының Маршалл қаласында дүниеге келген. Ол 1942 жылдың 18-25 қазаны аралығында Соломон аралдарындағы шайқаста көрсеткен батылдығы үшін Теңіз кресімен марапатталған. Эсминец эскорты 1944 жылдың 1 шілдесінде Техас штатының Оранж қаласындағы Consolidated Steel Corporation компаниясында, миссис О. П. Дойлдің демеушілігімен құрылды. Сесил Дж. Дойл 1944 жылдың 16 қазанында қызметке қабылданды. Сесил Дж. Дойл өзінің алғашқы миссиясын сынақ кезінде орындады, ол Үкімет шенеуніктерінің Ялта конференциясына ұшуы кезінде әуе-теңіз құтқару станциясында кезекшілік етті. 1945 жылдың 30 қаңтарында ол эскорт кемесімен кездесіп, Панама каналы арқылы солтүстікке қарай Калифорния штатының Сан-Диего қаласына дейін оны сүйемелдеді. Сесил Дж. Дойл Перл-Харбор және Эниветокке бет алды. Оның эскорт міндеттері оны Гуамға және Улитиге жеткізді, онда 30 сәуірде ол Каролина аймағындағы теңіз патрулі және эскорт тобына қосылды. 2 мамырда Сесил Дж. Дойлдің командирі Пелелиудегі қорғау күштерінің командирі болып тағайындалды, Коссол жолындағы маңызды тірек нүктесін қорғады. Патрульдеу кезінде Сесил Дж. Дойл бірнеше рет құлаған авиаторларды құтқарып, 1945 жылдың 27 мамырында Корор аралындағы тастап кетілген жапон гарнизонын бомбалады. 2 тамызда оған 11°30' солтүс ендігі, 133°30' шығыс бойламындағы жағажайдағы үлкен топты құтқаруға бұйрық берілді. Ол максималды жылдамдықпен Индианаполис крейсерінің торпедалық шабуылдан аман қалғандарына бірінші болып жету үшін бет алды. Оның командирі У. Грэхем Клейтор түнгі уақытта жақындап, суға және төменгі бұлттарға із шамдарын бағыттап, түнді жарықтандырып, кемесін жапондық суасты қайықтарының шабуылына ұшырату қаупін тудырды. Капитан Клейтор байланыс офицері, лейтенант Джеймс А. Файтқа Индианаполистің экипажын құтқарып жатқанын жоғары басшылыққа хабарлауды бұйырды; бұл Индианаполистің тағдыры туралы алғашқы нақты хабарлама болды. Ол 93 аман қалғанды құтқарып, 21 адамға соңғы дәрменсіздік ритуалын жасады. 8 тамызға дейін іздеу жұмыстарын жалғастырған Сесил Дж. Дойл оқиға орнынан соңғы болып кетті. Индианаполистің 1196 экипаж мүшесінен тек 316 адам құтқарылған болса да, аман қалғандар капитан Клейтордың әрекеттері одан да көп адамның өмірін сақтады деп есептеді. 1945 жылдың 26 тамызында Окинавадағы Бакнер шығанағына кіргеннен кейін, эсминец оккупациялық міндеттерге тағайындалды. Ол ауруханалық кемелермен бірге Жапонияның Вакаяма қаласына әскери тұтқындарды эвакуациялау үшін барды, содан кейін оккупациялық әскерлердің қонуына әуеден қорғаныш ұсынған әуе кемелерін сүйемелдеді. 12 қарашаға дейін ол жапон порттары арасында курьерлік міндеттерді орындады, ал Йокосукада құрғақ доктан өткеннен кейін Сан-Францискоға (Калифорния) бет алды, онда 1946 жылдың 13 қаңтарында келді. Ол 1946 жылдың 2 шілдесінде Сан-Диегода демобилизацияланды және резервке жіберілді. 1967 жылдың 2 желтоқсанында Сесил Дж. Дойл тірі оқпен жаттығу кезінде нысана ретінде батырылды.

She was named for United States Marine Corps aviator 2nd Lieutenant Cecil J. Doyle, Doyle was born August 10, 1920, in Marshall, Minnesota, a posthumous recipient of the Navy Cross for heroism during 18 to 25 October 1942 in the Solomon Islands campaign. The destroyer escort was launched on 1 July 1944 at Consolidated Steel Corporation, in Orange, Texas, sponsored by Mrs. O. P. Doyle. Cecil J. Doyle was commissioned on 16 October 1944. Cecil J. Doyle carried out her first mission while still in shakedown, when she cruised on an air sea rescue station during the flight of Government officials to the Yalta Conference. On 30 January 1945, she rendezvoused with , and guarded the escort carrier through the Panama Canal and north to San Diego, California. Cecil J. Doyle continued on to Pearl Harbor and Eniwetok, where she arrived on 28 March to join the Marshalls Gilbert Patrol and Escort Group. Her escort duties took her to Guam, and Ulithi, where on 30 April she was transferred to the Carolines Surface Patrol and Escort Group. On 2 May, Cecil J. Doyles commanding officer became Commander, Screen, Peleliu, protecting the great anchorage in Kossol Roads. While on patrol, Cecil J. Doyle several times rescued downed aviators, and on 27 May 1945, bombarded a bypassed Japanese garrison on Koror Island. On 2 August, she was ordered to the rescue of a large group of men in rafts reported at 11°30' N., 133°30' E., and bent on top speed to be the first ship to reach the survivors of the torpedoed cruiser Indianapolis. Her commanding officer, W. Graham Claytor Jr., approached at night and turned searchlights on the water and straight up on low clouds, lighting up the night and exposing his ship to possible attack by Japanese submarines. Captain Claytor ordered his Communications Officer Lieutenant James A. Fite, Jr. to inform command that they were rescuing the crew of Indianapolis; this was the first definitive message of the fate of Indianapolis. She rescued 93 survivors, and gave final rites to 21 found already dead. Remaining in the area searching until 8 August, Cecil J. Doyle was the last to leave the scene. While only 316 men were rescued out of the crew of 1,196 aboard Indianapolis, Captain Claytor's actions were widely credited by survivors with preventing an even greater loss of life. From 26 August 1945, when she sailed into Buckner Bay, Okinawa, the destroyer was assigned to occupation duty. She sailed with hospital ships to Wakayama, Japan, to evacuate released prisoners of war, then screened aircraft carriers providing air cover for landing of occupation troops. Through 12 November, she cruised on courier duty between Japanese ports, and after drydocking at Yokosuka, sailed for San Francisco, California, arriving there on 13 January 1946. She was decommissioned and placed in reserve at San Diego on 2 July 1946. On 2 December 1967, Cecil J. Doyle was sunk as a target during live fire practice.