Карл Эдуард фон Шницлер: Немец журналисі және «Қара арна» жүргізушісі
Karl-Eduard von Schnitzler
Карл Эдуард фон Шницлер (1918-2001) – неміс журналисі, коммунисттік пропагандист және "Der schwarze Kanal" телешоуының жүргізушісі. Өмірбаяны, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карл Эдуард фон Шницлер (28 сәуір 1918 – 20 қыркүйек 2001) – неміс журналисі, коммунистік үгітші және 1960 жылдан 1989 жылға дейін "Der schwarze Kanal" телешоуының жүргізушісі.
German journalist (1918–2001)
Karl Eduard von Schnitzler (28 April 1918 – 20 September 2001) was a German journalist, communist propagandist and host of the television show Der schwarze Kanal (link=no) from 1960 to 1989.
Ерте өмір
Шницлер Берлинде, неміс вице-консулы Юлиус Эдуард фон Шницлердің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі – Кёльн қаласындағы банкирлер әулетінің мүшесі, ал 1913 жылы Пруссия мемлекеті оған дворян титулы берген. Карл Эдуард Бад-Годесбергтегі пансионда оқыды және 1932 жылы Германия Социал-демократиялық партиясының «Sozialistische Arbeiter Jugend» жастар ұйымына қосылды. 1937 жылы мектепті бітірген соң Фрайбург университетінде медицинаны оқуға түсті.
Schnitzler was born in Berlin, the son of German vice consul Julius Eduard von Schnitzler, scion of a Cologne banking dynasty, who had been ennobled by the state of Prussia in 1913. Karl Eduard attended a boarding school at Bad Godesberg and joined the Sozialistische Arbeiter Jugend youth organisation of the Social Democratic Party of Germany in 1932. After receiving his school leaving qualification in 1937, he began studying medicine at the University of Freiburg.
Ерте мансап
Медициналық оқудан бас тартып, Шницлер Кельн қаласында бизнес-карьераға дайындалды және коммерциялық тәжірибеден өтті. 1939 жылы ол жеткізу бизнесінің иесі атанды. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Шницлер Вермахтқа шақырылды. 1944 жылы Нормандия шайқасынан кейін британдық күштер оны тұтқынға алды. Тұтқынға алынғаннан кейін ол Ұлыбританияның Ақпарат министрлігінде және BBC-нің неміс тіліндегі бөлімінде жұмыс істеді, онда оның радио хабаршы ретіндегі қабілеті тез танылды. 1945 жылы босатылғаннан кейін ол одақтас әскерлері бақылап отырған Германияның британдық аймағына оралды және Гамбургтегі британдық бақылаудағы Nordwestdeutscher Rundfunk (NWDR) радиостансасында жұмыс істеді. 1946 жылдың 1 қаңтарында ол Кельн студиясына ауыстырылды, онда директордың орынбасары және саясат бөлімінің басшысы болып тағайындалды. Оның саяси көзқарастары жоғары лауазымдағы адамдарға тез байқалды, ол Кельндегі лауазымынан алынып, коммунистік пропаганданы таратуда айыпталғаннан кейін 1947 жылы жұмыстан босатылды.
Abandoning his medical studies, Schnitzler trained for a business career in Cologne and embarked on a commercial apprenticeship. In 1939, he became the owner of a delivery business. When the Second World War broke out in 1939, Schnitzler was drafted into the Wehrmacht. He was taken prisoner by British forces in 1944, following the Battle of Normandy. After his capture, he began to work for the British Ministry of Information and for the German language service of the BBC, where his talents as a broadcaster were soon recognised. After his release in 1945, he returned to the British Zone of Allied occupied Germany and became an employee of the British controlled radio station Nordwestdeutscher Rundfunk (NWDR) in Hamburg. He was transferred to their Cologne studios on 1 January 1946, where he was assigned to the post of Associate Director and Head of the Politics Department. His political bias soon became apparent to his superiors and he was removed from his position in Cologne and returned to the NWDR's Hamburg offices until his eventual dismissal in 1947, after being accused of spreading communist propaganda.
ГДР-дегі мансап
Шницлер Кеңес Одағының оккупациялық аймағына көшіп, онда Берлин радиосы мен ГДР радиосының Deutschlandsender бағдарламасында жұмыс істеді. 1948 жылы Социалистік бірлік партиясына қосылды. 1950 жылдары, 21 наурыз 1960 жылы Der Schwarze Kanal бағдарламасының тұңғыш эфирінен бұрын, ол бірнеше шағын телешоуларға қатысты. Бағдарлама бастапқыда Шығыс Германияның, қысқа ғана өмір сүрген Батыс Германияның коммунизмге қарсы бағдарламасы Die Rote Optik ("Қызыл көрініс", ARD, 1958–1960) бағдарламасына жауабы ретінде жоспарланған. Бірақ 1969 жылдан бастап, Шницлердің батыстағы басты қарсыласы Герхард Лёвентальдың ZDF журналы (ZDF, 1969–1987) болды, ол Шығыс Германиядағы адам құқықтары мәселелеріне баса назар аударды. "Шварц каналының" жүргізушісі ретінде, Шницлер әр дүйсенбі күні 20 минуттық батыстық телеарналардың видеоларын монтаждап, оларға өткір, батысқа қарсы пікірлер қосты. Шоу әсіресе Батыс Германияға және Шницлердің бүкіл әлемде батыстық империализм деп есептеген нәрсеге сынды көзбен қарады. Оның қатыгез стилі оған Sudel Ede – шамамен "Жамандаушы Эдди" деген лақап атын сыйлады. 1978 жылы Шницлер Неміс-Кеңес достығы қоғамының орталық комитетіне мүше болды. Сол жылы ол Потсдамдағы Бабелсберг кино және теледидар университетінде профессор атанды. Ол басқа коммунистік саясаткерлер арасында қатал ұстанымды саясаткер ретінде танылды.
Schnitzler moved to the Soviet occupation zone, where he worked for the Berliner Rundfunk and the Deutschlandsender program of the Rundfunk der DDR. He joined the Socialist Unity Party in 1948. During the 1950s, he contributed to a number of smaller television shows before the first broadcast of Der Schwarze Kanal on 21 March 1960. The programme was originally designed as East Germany's answer to the short lived West German anti Communist programme Die Rote Optik ("The Red View", ARD, 1958–1960). From 1969 on, though, Schnitzler's main antagonist in the west was Gerhard Löwenthal's ZDF Magazin (ZDF, 1969–1987), which focused on human rights issues in East Germany. As host of Der Schwarze Kanal, which ran for 20 minutes every Monday night, Schnitzler edited together extracts of Western television footage and recorded caustic, virulently anti Western commentary over it. The show was particularly derisive towards West Germany and what Schnitzler perceived as Western imperialism across the world. His vitriolic style earned him the nickname Sudel Ede – roughly, "Besmirching Eddie". Schnitzler joined the central committee of the Society for German–Soviet Friendship in 1978. In that same year, he also became a professor at the University of Film and Television in Potsdam Babelsberg. He became known among other communist politicians as a hardliner.
ГДР-ден кейінгі мансап және өлім
1989 жылы Шығыс Германиядағы "Венде" кезеңінде "Шварц каналы" бағдарламасы жабылды. Шницлер реформаланған Демократиялық социализм партиясынан шығарылуына қарсы тұрып, партиядан кетіп, Германия коммунистік партиясына қосылды. Шницлер мансабының соңғы жылдарында "Титаник" сатирикалық журналында бірнеше мақала жариялады және шағын Германия коммунистік партиясымен жұмысын жалғастырды. 1998 жылы Шницлер жергілікті неміс телеарнасының "Ich stelle mich" (TV Berlin) ток-шоуына қатысты. Шницлер өзінің бағдарламасының шындыққа сәйкес екенін айтты және ГДР саясатын қолдауын жалғастырды. Шницлер зейнетке шығып Зеутхен қаласына көшті, ол жерде 2001 жылдың 20 қыркүйегінде пневмониядан қайтыс болды. Шницлермен жасалған сұхбаттарды Анна Фундердің "Стазиленд" және Энн МакЭлвойдың "Сатқыланған сиыр" кітаптарынан табуға болады.
In the course of the 1989 Wende in East Germany, Der Schwarze Kanal was cancelled. Schnitzler pre empted his exclusion from the reformed communist Party of Democratic Socialism by quitting and joining the German Communist Party. In Schnitzler's late career, he published several articles in the satirical magazine Titanic and continued to work with the small German Communist Party. In 1998, Schnitzler appeared on the local German television talk show Ich stelle mich (TV Berlin). Schnitzler maintained that his show was truthful, and continued to support several GDR policies. Schnitzler would retire to Zeuthen, where he died of pneumonia on 20 September 2001. Interviews with Schnitzler can be found in Stasiland by Anna Funder and The Saddled Cow by Anne McElvoy.