Кіріспе

Карл Эдуард фон Шницлер (28 сәуір 1918 – 20 қыркүйек 2001) – неміс журналисі, коммунистік үгітші және 1960 жылдан 1989 жылға дейін "Der schwarze Kanal" телешоуының жүргізушісі.

Ерте өмір

Шницлер Берлинде, неміс вице-консулы Юлиус Эдуард фон Шницлердің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі – Кёльн қаласындағы банкирлер әулетінің мүшесі, ал 1913 жылы Пруссия мемлекеті оған дворян титулы берген. Карл Эдуард Бад-Годесбергтегі пансионда оқыды және 1932 жылы Германия Социал-демократиялық партиясының «Sozialistische Arbeiter Jugend» жастар ұйымына қосылды. 1937 жылы мектепті бітірген соң Фрайбург университетінде медицинаны оқуға түсті.

Ерте мансап

Медициналық оқудан бас тартып, Шницлер Кельн қаласында бизнес-карьераға дайындалды және коммерциялық тәжірибеден өтті. 1939 жылы ол жеткізу бизнесінің иесі атанды. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Шницлер Вермахтқа шақырылды. 1944 жылы Нормандия шайқасынан кейін британдық күштер оны тұтқынға алды. Тұтқынға алынғаннан кейін ол Ұлыбританияның Ақпарат министрлігінде және BBC-нің неміс тіліндегі бөлімінде жұмыс істеді, онда оның радио хабаршы ретіндегі қабілеті тез танылды. 1945 жылы босатылғаннан кейін ол одақтас әскерлері бақылап отырған Германияның британдық аймағына оралды және Гамбургтегі британдық бақылаудағы Nordwestdeutscher Rundfunk (NWDR) радиостансасында жұмыс істеді. 1946 жылдың 1 қаңтарында ол Кельн студиясына ауыстырылды, онда директордың орынбасары және саясат бөлімінің басшысы болып тағайындалды. Оның саяси көзқарастары жоғары лауазымдағы адамдарға тез байқалды, ол Кельндегі лауазымынан алынып, коммунистік пропаганданы таратуда айыпталғаннан кейін 1947 жылы жұмыстан босатылды.

ГДР-дегі мансап

Шницлер Кеңес Одағының оккупациялық аймағына көшіп, онда Берлин радиосы мен ГДР радиосының Deutschlandsender бағдарламасында жұмыс істеді. 1948 жылы Социалистік бірлік партиясына қосылды. 1950 жылдары, 21 наурыз 1960 жылы Der Schwarze Kanal бағдарламасының тұңғыш эфирінен бұрын, ол бірнеше шағын телешоуларға қатысты. Бағдарлама бастапқыда Шығыс Германияның, қысқа ғана өмір сүрген Батыс Германияның коммунизмге қарсы бағдарламасы Die Rote Optik ("Қызыл көрініс", ARD, 1958–1960) бағдарламасына жауабы ретінде жоспарланған. Бірақ 1969 жылдан бастап, Шницлердің батыстағы басты қарсыласы Герхард Лёвентальдың ZDF журналы (ZDF, 1969–1987) болды, ол Шығыс Германиядағы адам құқықтары мәселелеріне баса назар аударды. "Шварц каналының" жүргізушісі ретінде, Шницлер әр дүйсенбі күні 20 минуттық батыстық телеарналардың видеоларын монтаждап, оларға өткір, батысқа қарсы пікірлер қосты. Шоу әсіресе Батыс Германияға және Шницлердің бүкіл әлемде батыстық империализм деп есептеген нәрсеге сынды көзбен қарады. Оның қатыгез стилі оған Sudel Ede – шамамен "Жамандаушы Эдди" деген лақап атын сыйлады. 1978 жылы Шницлер Неміс-Кеңес достығы қоғамының орталық комитетіне мүше болды. Сол жылы ол Потсдамдағы Бабелсберг кино және теледидар университетінде профессор атанды. Ол басқа коммунистік саясаткерлер арасында қатал ұстанымды саясаткер ретінде танылды.

ГДР-ден кейінгі мансап және өлім

1989 жылы Шығыс Германиядағы "Венде" кезеңінде "Шварц каналы" бағдарламасы жабылды. Шницлер реформаланған Демократиялық социализм партиясынан шығарылуына қарсы тұрып, партиядан кетіп, Германия коммунистік партиясына қосылды. Шницлер мансабының соңғы жылдарында "Титаник" сатирикалық журналында бірнеше мақала жариялады және шағын Германия коммунистік партиясымен жұмысын жалғастырды. 1998 жылы Шницлер жергілікті неміс телеарнасының "Ich stelle mich" (TV Berlin) ток-шоуына қатысты. Шницлер өзінің бағдарламасының шындыққа сәйкес екенін айтты және ГДР саясатын қолдауын жалғастырды. Шницлер зейнетке шығып Зеутхен қаласына көшті, ол жерде 2001 жылдың 20 қыркүйегінде пневмониядан қайтыс болды. Шницлермен жасалған сұхбаттарды Анна Фундердің "Стазиленд" және Энн МакЭлвойдың "Сатқыланған сиыр" кітаптарынан табуға болады.