Уилсфорд ауылы: Уилтшир графтығындағы Pewsey алқабында орналасқан шағын елді мекен. Тарихы, географиясы және Salisbury Avon өзенімен байланысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уилсфорд – Уилтшир графтығындағы Пьюси аңғарындағы шағын ауыл және азаматтық приход, Пьюсиден оңтүстік-батысқа қарай шамамен 6 км қашықтықта орналасқан. Солсбери Эйвон өзені приходтың солтүстік шекарасының бір бөлігін құрайды. Оңтүстікке қарай, Девизестен Апавонға дейінгі A342 тас жолынан әрі, приход аумағы Солсбери жазығына дейін созылады.
Wilsford is a small village and civil parish in the Vale of Pewsey in the English county of Wiltshire, about 4 mile (6 km) southwest of Pewsey. The Salisbury Avon forms part of the northern boundary of the parish. To the south, beyond the A342 from Devizes to Upavon, the parish extends onto Salisbury Plain.
Тарих
Уилсфорд Даунының жотасынан табылған тарихқа дейінгі қызметтің іздеріне қазіргі приходтың оңтүстік шекарасын көрсететін ежелгі Риджвей жолының жанындағы дөңгелек оба кіреді. Жақын жерде мерзімі белгісіз бірнеше валдар мен орлар бар. Ауылдың батысында Уилсфорд Хенджі деп аталатын қоршаудың іздері сақталған, бірақ оны әуе суреттерінде ғана көруге болады. Қазба жұмыстары 2015 жылы басталды. Ежелгі приход екі бөлікке – Уилсфорд пен Маннингфорд Боунға бөлінген, соңғысы шығысқа қарай шалқап жатқан аймақ. 1871 жылы Маннингфорд Боун жеке азаматтық приходқа айналып, қазір Маннингфорд приходының құрамына кіреді. 1377 жылы Уилсфордта 77 салық төлеуші, ал Маннингфорд Боунда 43 салық төлеуші тіркелген. Халық саны 19 ғасырдың ортасында шарықталып, Уилсфордта 300-ге, ал Маннингфордта 280-ге жуық адамды құрады. Ал қазір A342 тас жолы оңтүстікке қарай, жазықтың етегіне қарай бұрылады. 1897 жылы Әскери министрлік жолдың оңтүстігіндегі жерді әскери оқу алабына қосу үшін сатып алды. 1934 жылға дейін барлық жастағы балалар оқыды. Мектеп 1965 жылы жабылғаннан кейін ғимарат бұзылып, бүгінде ең жақын бастауыш мектеп Рушаллда орналасқан.
Evidence of prehistoric activity on the high ground of Wilsford Down includes a round barrow, next to the ancient Ridgeway track which marks the southern boundary of the modern parish. Nearby is a series of banks and ditches of uncertain date. To the west of the village is evidence of a henge enclosure known as Wilsford Henge, although it can only be seen as a cropmark in aerial photographs. Excavations of the site began in 2015. The ancient parish had two tithings: Wilsford and Manningford Bohune, a detached area some to the east. The latter became a separate civil parish in 1871 and is now part of Manningford parish. In 1377, Wilsford had 77 taxpayers and Manningford Bohune 43. The population peaked in the mid 19th century, with around 300 at Wilsford and 280 at Manningford. and now the A342 – takes a more southerly route, towards the slope of the Plain. In 1897 the War Department bought the land south of the road for inclusion in the military training area. Children of all ages attended until 1934. The building was demolished after the school closed in 1965, and today the nearest primary school is at Rushall.
Елді мекендер
Domesday Book-та Уилсфордқа арналған жеке жазба жоқ; 1086 жылы осы иелік Мелкшамдық Эльфрикке тиесілі болды және Солсберилік Эдуардқа кепілге берілді. Эдуард оны қызы Мод пен күйеуі Хамфри де Боунға сыйлады, және ол кейіннен Херефорд графы болған сол отбасының қолында қалды. 1421 жылы иелік Стаффорд графинясы Аннаға өтті, ал оның ұлы Хамфри Букингем герцогы аталды. Оның шөбересі Эдуардтың өлім жазасынан кейін, жер патшалыққа қайтарылды. Ол сэр Уильям Сэндиске, кейін барон Сэндиске берілді және 1654 жылға дейін Сэндистердің меншігінде болды. Кейінгі иелерінің ішінде сэр Джон Хайнд Коттон (1752 жылы қайтыс болды) және сэр Джон Дагдейл Астли (1841 жылы қайтыс болды) болды, оның шөбересі сэр Джон (1894 жылы қайтыс болды) иелікті сатты. Манор үйі ауылдың шығыс жағында, шіркеу мен диірменге жақын орналасқан; қазіргі Уилсфорд маноры – 19 ғасырдың басында салынған үш бөлімді кірпіш үй. 13 ғасырда Херефорд графтары өз иеліктерінің бір бөлігін Даунтси отбасына берді, олардың ұрпақтарында Даунтсидің сэрі Джон (1391 жылы қайтыс болды), әскерші және Уилтширден парламент депутаты болды. Сэмюэл Льюисдің 1858 жылғы Англияның топографиялық сөздігінде осы қауымды атау үшін Уилсфорд Даунтси деген ат қолданылды. 17 ғасырдан бастап иелік бірнеше қолынан өтті, ал 1808 жылы Фрэнсис Дагдейл Астли сатып алып, осылайша негізгі манормен біріктірді. Манор үйі ауылдың батыс жағында орналасқан, қазіргі Уилсфорд үйі – төрт бөлімді, кірпіштен салынған, 18 ғасырдың соңында немесе 19 ғасырдың басында салынған.
Domesday Book has no separate entry for Wilsford; in 1086 the estate was held by Ælfric of Melksham and mortgaged to Edward of Salisbury. Edward gave it to his daughter Maud and her husband Humphrey de Bohun, and it remained in that family who were later Earls of Hereford. In 1421 the estate passed to Anne, Countess of Stafford whose son Humphrey was made Duke of Buckingham. On the execution of his great grandson Edward, 3rd Duke the land passed to the Crown. It was granted to Sir William Sandys, later Baron Sandys, and remained in Sandys ownership until 1654. Later owners included Sir John Hynde Cotton (d.1752) and Sir John Dugdale Astley (d.1841) whose great grandson Sir John (d.1894) sold the estate. The manor house was at the east end of the village, near the church and mill; the present Wilsford Manor is a three bay brick house from the early 19th century. In the 13th century, the Earls of Hereford subinfeudated part of their estate, which came into the Dauntsey family whose descendants include Sir John Dauntsey (d.1391), soldier and Member of Parliament for Wiltshire. Samuel Lewis's Topographical Dictionary of England of 1858 used the name Wilsford Dauntsey for the parish. From the 17th century the estate passed through several hands, and by 1808 had been acquired by Francis Dugdale Astley and thus reunited with the main manor. The manor house was at the west end of the village, where the present Wilsford House – four bays, in brick – is from the late 18th century or early 19th.
Белгілі ғимараттар
Шіркеудің қасындағы ауылдағы ең көне үйлердің ішінде ағаш қаңқалы, сабанмен жабылған шатырлы коттедждер бар. Крук Энд ашық крук фермасын көрсетеді және Historic England оны "кейінгі орта ғасырлық" деп санайды. Малт үйінің бір бөлігі 1410 жылға дейін ағаш сақиналары арқылы мерзімделген. 18-ші үйдің негізінде 1308-1309 жылдарға дейін ағаш сақиналары арқылы мерзімделген ерте залды үй орналасқан.
Beside the church, the oldest houses in the village include the following timber framed cottages, with thatched roofs. Cruck End has an exposed cruck truss and is classed as "late Medieval" by Historic England. The Malt House has been tree ring dated in part to 1410. Number 18 has at its core an early hall house, tree ring dated to 1308–9.
Жергілікті билік
Уилсфорд, көршілес Чарльтон Сент-Питер қауымымен бірлескен, «Чарльтон Сент-Питер және Уилсфорд» деп аталатын приходтық кеңес сайлайды. Уилсфорд Чарльтон қауымы сайлаған бес мүшемен бірге отыратын екі өкіл сайлайды. Приход Уилтшир округінің бірыңғай әкімшілік аумағына кіреді, ол жергілікті басқарудың көптеген маңызды функцияларын жүзеге асырады.
Wilsford elects a joint parish council with the adjacent parish of Charlton St Peter; the council is named Charlton St Peter and Wilsford. Wilsford elects two members to sit alongside five elected by Charlton. The parish falls within the area of the Wiltshire Council unitary authority, which is responsible for most significant local government functions.
Қауымдық шіркеу
Қасиетті Николай шіркеуі күлте тастан қаланған, шифер шатырмен жабылған және батыс мұнарасы мен ішкі баспалдақ мұнарасы бар. Уилсфордтағы шіркеу туралы алғашқы мәліметтер 12 ғасырдың басында кездеседі, алайда қазіргі ғимарат келесі ғасырда салынған. 15 ғасырда мұнара қосылып, негізгі кеме жаңадан салынды. 1864 жылғы қалпына келтіру жұмыстары барысында оңтүстік кіреберісі қайта салынды және кеме төбесі бұрынғы корольдер мен епископтарды бейнелейтін тіректерге орнатылып, жаңадан жабылды. Шіркеу 1964 жылы II дәрежелі* тізімге енгізілді. 1924 жылы қапшық Уилсфордтан бөлінді, ал Уилсфордтың пастырлық қызметі Чарльтонмен біріктірілді, бірақ Уилсфорд және Чарльтон приходтары дербес сақталды. Солтүстік Ньютон 1963 жылы осы біріккенге қосылды, ал қазіргі таңда бұл шіркеу Каннингс және Редхорн командалық қызметіне, тағы жеті шіркеумен бірге кіреді.
The parish church of St Nicholas is built in ashlar under slate roofs, and has a west tower with a stair turret. A church at Wilsford is first mentioned in the earlier 12th century, although the present building is from the next century. In the 15th century the tower was added and the nave largely rebuilt. During restoration in 1864 the south porch was rebuilt and the nave re roofed, resting on earlier corbels depicting alternating kings and bishops. or 13th century The church was designated as Grade II* listed in 1964. The chapel was separated from Wilsford in 1924, and at the same time Wilsford benefice was united with that of Charlton, although the parishes of Wilsford and Charlton remained distinct. North Newnton was added to the union in 1963, and today the parish is part of the Cannings and Redhorn team ministry, alongside seven others.