Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уилсфорд – Англияның Линкольншир графтығындағы Солтүстік Кестевен ауданындағы ауыл және азаматтық округ. 2011 жылғы халық санауы бойынша азаматтық округтің халқы 400 адамды құрады.
Village in the North Kesteven district of Lincolnshire, England
Wilsford is a village and civil parish in the North Kesteven district of Lincolnshire, England. The population of the civil parish was 400 at the 2011 census.
География
Уилсфорд географиялық тұрғыдан Слейфордтан 4 миль (6 км) батыс-оңтүстік-батысқа және Грантемнен 7 миль (11 км) солтүстік-шығысқа қарай орналасқан. 2011 жылғы халық санағы бойынша ауылдың халқы 400 адамды құрады. Ауылдың солтүстік-шығыс бөлігі, әсіресе Мейн-стрит бойында, негізінен тұрғын үйлерді қорғау аймағын құрайды. Уилсфорд Эрмин-стрит тас жолынан ішке қарай орналасқан. Анкастер приході солтүстік-батыста, ал Солтүстік және Оңтүстік Раусеби – солтүстік-шығыста жатыр. Приход Анкастер ауылының шығыс жиегін қамтиды. 1086 жылғы «Domesday» сауалында Вивельсфорд деп тіркелген. Уилсфордтың ең ерте археологиялық куәлігі – қола және темір дәуіріне тән артефакттар. Ауылдың солтүстігінде римдік-британдық құрылыстардың қалдықтары және мүмкін, жеті тас қабір бар зират табылды. Ауылдың батысындағы Слейт Хаус фермасында ер адамның бейнесі салынған римдік тас мүсіні табылған. 1969 жылы Уилсфорд тұрғын үйлер салу орнында, римдік Анкастер қаласының солтүстік-шығыс бұрышына қарама-қарсы, римдік-британдық сұр керамикасының сынықтары табылды. Орта ғасырларда мұнда 13 ғасырдың басында негізделген, бірақ қаржыландырылмаған бенедиктин монастырі болған. 1401 жылы ол Борн аббаттығына бекітілді. 17-18 ғасырлардың соңында Уилсфорд (кейде Уиллсворт деп те аталады) 60 отбасынан тұрды, бірақ олардың саны 50-ге дейін азайды. Ауылды қоршау туралы заң 1774 жылы қабылданды. 1801 жылы халық саны 251 адамды құрады, 1881 жылы 689-ға дейін өсті, бірақ 1901 жылы 656-ға төмендеді. Орта ғасырлық Ханбек ауылы қазіргі Уилфорд аумағында орналасқан. Жаңа дәуірде халық саны азайды, ал 1856 жылы Уайттың анықтамалығында «тек ферма ғана» деп сипатталды. Приход тарихи Уиннибриггс және Трео аймақтарына қарасты. Жиі сурет салынатын Уилсфорд Хиттегі қолданыстан шыққан Анкастер тас (әктас) карьері қазір бұталармен қоршалған. Карьерден алынған материал ауылдың қазіргі келбетіне әсер етті, оның «ерекше шіркеуі бар әдемі әктас үйлермен» безендірілген.
Wilsford is geographically 4 mile (6 km) west south west of Sleaford, and 7 mile (11 km) north east of Grantham. According to the 2011 Census the village had a population of 400. Some of the north eastern part of the village, along Main Street, form a mainly residential conservation area. Wilsford is located off Ermine Street. The parish of Ancaster lies to the north west and North and South Rauceby to the north east. The parish covers about and includes the eastern edge of the village of Ancaster. It appears in the Domesday survey of 1086 as Wivelesforde. The earliest archaeological evidence of Wilsford consists of Bronze Age and Iron Age artefacts. There are some Romano British building remains and possibly a cemetery with seven stone coffins to the north of the village. A Roman carved stone relief of a male figure was found at Slate House Farm, west of the village. In 1969, fragments of Romano British grey ware pottery were found on the Wilsford housing estate site, just opposite the north east corner of the Roman town of Ancaster. In the Middle Ages it included a Benedictine priory, founded in the early 13th century but poorly funded. It was secured to the Abbey of Bourne in 1401. In the late 17th to early 18th centuries, Wilsford (also referred to as Willesworth) had 60 families, which fell to about 50. The enclosure act covering the village was passed in 1774. By 1801, the population was only 251, rising to 689 in 1881, but falling to 656 in 1901. The medieval village of Hanbeck lay in the area of present day Wilford. It lost population in the early modern period, and by 1856 it was described in White's gazetteer as "only a farm of ". The parish belonged to the historical wapentake of Winnibriggs and Threo. The disused Ancaster stone (limestone) quarry on scenic Wilsford Heath is now screened by a coppice. The output of the quarry is reflected in the present appearance of the village, with its "attractive limestone buildings with a distinctive church".
Ертедегі ғимараттар
1-ші дәрежелі Қасиетті Мария шіркеуі, оның мұнарасы мен шпилі 11-ден 15-ғасырларға дейін салынған. Оны 1860–1861 жылдары Слифорд фирмасы Кирк пен Пэрри қалпына келтірген. Барлық жиһаздар 19-ғасырға жатады, тек 15-ғасырлық сегізбұрышты қадімгі шомылу тағынан басқа. Қазіргі уақытта ол Линкольн епархиясындағы Анкастер-Уилфорд шіркеулер тобына қарасты. Орындықты иеленуші – канон Майк Куни. 1649 жылы салынған және 1776 жылы кеңейтілген Уилсфорд залы 1918 жылы бұзылыпты. 1857 жылы салынған ауылдық мектеп және оқу орны жеке үйге айналдырылған. Ауылдық клубты жабық спорт түрлері үшін де пайдалануға болады, сондай-ақ ойын алаңы да бар. Ауылдағы паб – Мейн-стриттегі «Плуг» мейманханасы, онда тамақтандыру қызметі көрсетіледі. Бас көшеде сонымен қатар пиццерия және пошта бөлімшесі қызметін атқаратын жергілікті дүкен де бар. Жергілікті тұрғындар әйелдер институтының филиалын, театр ұжымын, қарттар клубын, бағбандар қоғамын, бау-бақша участаларын және жетіден он жасқа дейінгі қыздарға арналған «Браунилер» тобын қолдайды. Грантем-Скегнес теміржол сызығы ауылдың солтүстігіне жақын өтеді, A153 тас жолымен қатар жүреді және шығыс жаққа қарай жолмен қиылысады. A153 жолы 1930 жылдары ауылды айналып өтуге дейін Мейн-стрит арқылы өткен.
The Grade 1 listed parish church of St Mary, including its tower and spire, dates from the 11th to 15th centuries. It was restored in 1860–1861 by the Sleaford firm of Kirk and Parry. All the fittings are from the 19th century except the 15th century octagonal font. It currently belongs to the Ancaster Wilford Group of parishes in the Diocese of Lincoln. The incumbent is Canon Mike Cooney. Wilsford Hall, built in 1649 and enlarged in 1776, was demolished in 1918. The village school and schoolhouse built in 1857 have been converted into a private house. The village hall can also be used for indoor sports, and there is a playing field. The village public house is the Plough Inn in Main Street, which serves meals. Main Street also a pizzeria and a local store that acts as a sub post office. The local community supports a Women's Institute branch, a theatre group, a club for the elderly, a horticultural society, horticultural allotments, and a Brownies group for girls aged seven to ten. The Grantham to Skegness railway line passes close to the north of the village, running alongside the A153 road and crosses the road at a level crossing close to the east. The nearest station is at Ancaster (1.8 mile (3 km), which has a six day a week daytime service of three to five trains a day. The A153 used to go through the village along Main Street before it was bypassed in the 1930s.