Билл Стерн: Америкалық спорт комментаторы және актер өмірі
Bill Stern
Билл Стерн – американдық актер, спорт комментаторы (1907-1971). Алғашқы қашықтан спорт хабарлаушысы, бейсбол ойынының тікелей эфирі. Атақты спортшылар залында!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер және спорт комментаторы (1907–1971)
American actor and sportscaster (1907–1971)
Билл Стерн (1 шілде 1907 – 19 қараша 1971) – американдық актер және спорт комментаторы, ол елдегі алғашқы қашықтықтан тікелей спорт хабарлауын және бейсбол ойынының алғашқы теледидар трансляциясын жүзеге асырды. 1984 жылы Стерн, спорт комментаторларының аңыздары Ред Барбер, Дон Данфи, Тед Хусинг және Грэм МакНами кіретін Америка спорт комментаторлары қауымдастығының Даңқ залының алғашқы құрамына енді. Ол Ұлттық радио Даңқ залына (1988) енгізілді және Голливуд Даңқ аллеясында оның жұлдызы бар.
Bill Stern (July 1, 1907 – November 19, 1971) was an American actor and sportscaster who announced the nation's first remote sports broadcast and the first telecast of a baseball game. In 1984, Stern was part of the American Sportscasters Association Hall of Fame's inaugural class which included sportscasting legends Red Barber, Don Dunphy, Ted Husing and Graham McNamee. He was inducted into the National Radio Hall of Fame (1988) and has a star in the Hollywood Walk of Fame.
Мансап
Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында туған Стерн 1925 жылы жергілікті WHAM радиостанциясы футбол ойындарын тікелей эфирде баяндау үшін жалдаған кезде радиода ойын комментарийлерін жасауды бастады. Одан көп ұзамай ол Пенсильвания әскери колледжіне түсіп, 1930 жылы бітірді. 1937 жылы NBC оны The Colgate Sports Newsreel бағдарламасын жүргізуге және радиодағы жұма күнгі бокс кештерін тікелей эфирде баяндауға шақырды. Стерн сондай-ақ алғашқы теледидарлық бокс комментаторларының бірі болды. Ол 1939 жылдың 17 мамырында Колумбия университетінің Бейкер алаңында өткен Принстон және Колумбия арасындағы бейсболдың қос ойынының екінші матчын тікелей эфирде баяндап, алғашқы теледидардағы спорттық іс-шараны көрсетті. 30 қыркүйекте ол алғашқы теледидарлық футбол матчын тікелей эфирде баяндады. Стерннің ең табысты жылдарында CBS радио желісінің Тед Хаузингімен қатыгез бәсекелестік болды. Олар спорттық және жаңалықтар оқиғаларын эфирде беру үшін ғана емес, сонымен қатар осы оқиғаларды қамту құқығы үшін де бәсекелесті. Екеуі де көп жыл бойы өз желілерінің спорт директоры қызметін атқарды, сонымен қатар эфир жұлдыздары болды. Спорт комментаторы және Westwood One атқарушы директоры Дэвид Хальберстамның «Нью-Йорк радиосындағы спорт» кітабында Стерннің керемет мансабы дене мүкімілігіне қарамастан дамығаны айтылады. 1935 жылы Техастағы футбол ойынынан үйге қайтып келе жатқанда, Стерн отырған көлік апатқа ұшырады, нәтижесінде сол аяғының тізеден жоғары бөлігі ампутациялауға тура келді. Кейбір сарапшылар Стерннің стилін 1940 жылдары ABC Entertainment Network әлеуметтік комментаторы Пол Харви стилінің негізгі үлгісі деп санайды, ол Стерннің жаңалықтарын (оның «Бірінші парақты» бағдарламасын «Бірінші бетке» айналдырып) және оның танымал және ерекше адамдар туралы әңгімелерін («Оқиғаның қалған бөлігіне») бейімдеді. Алайда Стерн өзінің әңгімелерін растауға тырыспады және кейінірек бағдарламасының осы бөлігін «шынайы болуы мүмкін, мифтік болуы мүмкін, бірақ әрине қызықты» деп таныстырды. Ал Харви тек өзі растаған оқиғаларды ғана айтатынын мәлімдеді.
Born in Rochester, New York, Stern began doing radio play by play commentary in 1925, when he was hired by a local station, WHAM, to cover football games. Shortly after that, he enrolled at Pennsylvania Military College, graduating in 1930. NBC hired him in 1937 to host The Colgate Sports Newsreel as well as Friday night boxing on radio. Stern was also one of the first televised boxing commentators. He broadcast the first televised sporting event, the second game of a baseball doubleheader between Princeton and Columbia at Columbia's Baker Field on May 17, 1939. On September 30, he called the first televised football game. During his most successful years, Stern engaged in a fierce rivalry with Ted Husing of the CBS Radio Network. They competed not only for broadcast position during sports and news events, but also for the rights to cover the events themselves. They both served for many years as their networks' sports directors as well as being on air stars. According to the book Sports on New York Radio by sportscaster and Westwood One executive David J. Halberstam, Stern's remarkable career flourished despite a physical handicap. In 1935, on his way home from a football game in Texas, the car Stern was in got into an accident, injuring him severely enough that his left leg had to be amputated just above the knee. Some observers consider Stern's style a blueprint in the 1940s for the style of Paul Harvey, ABC Entertainment Network social commentator, who adapted both Stern's newscasting (transforming his Reel One to Page One) and his stories about the famous and odd (to Rest Of The Story), although Stern made no effort to authenticate his stories and, in later years, introduced that segment of his show by saying that they "might be actual, may be mythical, but definitely interesting." Harvey, on the other hand, said he told only stories he had authenticated in some way.
Кинофильмдер
Стерн кейде көркем фильмдерде өзінің рөлінде пайда болатын. Оның екі танымал туындысы – Гари Купердің ойнаған "Янкилердің мақтанышы" және Эбботт пен Костеллоның ойнаған "Енді Кодс" фильмдері. Ол сонымен қатар "Колумбия Пикчерс" үшін "Билл Стерннің спорт әлемі" атты 10 минуттық қысқаметражды фильмдерден тұратын ұзаққа созылған серияны жүргізді. Ол "News of the Day" жаңалықтарында спорт комментаторы болып жұмыс істеді, және NBC радиосындағы "Colgate Shave Cream Sports Newsreel of the Air" бағдарламасының соңғы сөзінде осы қызметін мойындады ("Соған дейін сізді сүйікті Loews немесе Associated театрларындағы News of the Day жаңалықтарында көремін!"). Вуди Алленнің "Радио күндері" фильміндегі "Билл Керн" кейіпкері Стерннің әңгімелеу стилімен жасалған.
Stern occasionally appeared in feature films as himself. Two of his more familiar credits are The Pride of the Yankees, starring Gary Cooper, and Here Come the Co Eds, starring Abbott and Costello. He also narrated a long running series of 10 minute short subjects for Columbia Pictures, "Bill Stern's World of Sports." He also served as sports commentator for News of the Day newsreels, as he acknowledged in his signoff message on his Colgate Shave Cream Sports Newsreel of the Air over NBC Radio ("Until then, I'll be seeing you in the News of the Day newsreel at your favorite Loews or Associated theaters!"). The character "Bill Kern" in Woody Allen's "Radio Days" was a take on Stern's storytelling.
Даулар
1944 жылы 15 қыркүйекте ол Чикагодағы газет бейсболдың Американ лигасының «Сент-Луис Браунс» командасы сол жылы жалғыз ғана Әлем сериясінде жеңіліске ұшырайды деген ақпаратты жариялағанда дау тудырды. Кейін ол бұл мақаланы жазғанына өкініш білдірді; «Браунс» сол жылы Әлем сериясінде өздеріне иелік ететін, бірақ «Сент-Луис Кардиналс» командасымен бөлісетін «Спортсменс Парк» алаңында туған жерлестеріне 4:2 есебімен жеңілді. Бір күні футбол ойынының радио тікелей эфирінде ойыншы тачдаунға қарай ұзаққа қашып бара жатқанда Стерн бірнеше рет жүгірушіні дұрыс танымады. Ойыншы қақпа сызығына жақындағанда қателігін байқаған Стерн өзін «түзетіп», қате танылған ойыншы допты нақты жүгірген ойыншыға өткізіп бергенін айтты. Кейін сол дәуірдегі ең белгілі ат жарысы комментаторы Клем Маккарти жарыста дұрыс емес жылқы жеңіске жеткенін мәлімдеді. Стерн оны осы қателігі үшін кінәлағанда, Маккарти: «Билл, жылқыны бүйірмен жүзе алмайсың», - деп жауап берді.
He caused a controversy on September 15, 1944, when he reported that a Chicago newspaper had broken word of some sort of arrangement for the St. Louis Browns of baseball's American League to lose their only World Series that year. He later expressed regret about writing the article; the Browns did lose the World Series that year, 4 games to 2, to their hometown rivals on their home field, Sportman's Park, which the Browns owned, but shared with the St. Louis Cardinals. One day, while doing radio play by play for a football game, as a player broke away towards a long run for a touchdown, Stern misidentified the runner several times as he ran toward the goal. Noticing the error just before he crossed the goal line, Stern "corrected" himself by saying that the misidentified runner had lateraled the ball to the player who actually made the run and scored. Sometime later, Clem McCarthy, that era's most prominent horse racing announcer, described the wrong horse as having won a race. When the verbose and egotistical Stern chided him for this error, McCarthy replied, "You can't lateral a horse, Bill."
Билл Стерн қисық доппен
1949 жылы Стерн 19 ғасырда кёрвболды кім ойлап тапқаны туралы – Кенди Каммингс пе, әлде Фред Голдсмит пе – деген "Ұлы кёрвбол дауына" араласты. Сол жылы жарық көрген "Билл Стерннің сүйікті бейсбол оқиғалары" атты кітабында ол Голдсмит жағына толықтай бас иді: "80 жыл бұрын Коннектикут штатының құмды алаңдарындағы белгісіз жас табаны бейсболды революцияға ұшыратқан жаңалық ашты. Ол таңғажайып тәсілді орындауға болатынын анықтады. Ол бейсболды сондай етіп лақтыра алатын, оның қисайғанын көруге болар еді! 1870 жылы Фредди Голдсмит үлкен, бірақ күмәнданушы көрермендер алдында өзінің жаңа өнертабысын көрсетті. Сынақ үшін жерге 45 футтық бор сызылды. Сызықтың екі шетіне тік бағаналар орнатылып, олардың арасына үшінші бағана қойылды. Фредди Голдсмит бірінші бағанада тұрды, ал оның ұстауы – екінші бағанада. Көрермендердің таңғажайып тамашалауымен, Фредди бейсболды ортаңғы бағананың сыртынан, ал қалған бағаналардың ішінен қисық сызып өткізе алатынын көрсетті. Осылайша бейсбол әлемі Фредди Голдсмит пен оның "қисайған доп" өнертабысымен танысты. Фредди Голдсмит бүкіл елге әйгілі болды. Оның қызметін алу үшін ірі лига клубтары бәсекелестікке түсті. Ол "Чикаго Ақ Шұлықтары" командасының жұлдызына айналды. "Кисайған добымен" Голдсмит Америкадағы ең көп талқыланатын бейсболшыға айналды! Бірақ осы оқиғаның қызықты аяқталуы бар. Бейсболдағы даңқынан кейін көп жылдар өткен соң да Фредди Голдсмит ұрпақтар оны қисайған допты ойлап тапқан адам ретінде есте сақтайтынына сенімді болып бақытты өмір сүрді. Алайда, Артур Каммингс есімді тағы бір табаны пайда болды, ол өнертабысты өзі жасағанын мәлімдеді, және көптеген бейсболшылар оған сене бастады. Фредди Голдсмит мұны естігенде, қатты қайғыға батты. Ауруға шалдыққан және төсекке жатқан ол, жүрегі ауырып, өмірінің соңына дейін "қисайған допты" өзі ғана ойлап тапқанын қайта-қайта айтты."
In 1949, Stern waded into "The Great Curveball Debate" about who invented the curveball in the 19th century, Candy Cummings or Fred Goldsmith. In his book of that year, Bill Stern's Favorite Baseball Stories, he came down solidly in Goldsmith's corner: "Some 80 years ago, an obscure kid pitcher on the Connecticut sandlots made a discovery that revolutionized baseball. He discovered that he could perform an amazing trick. He could actually pitch a baseball in such a way as to make it curve! In 1870, before a large but skeptical crowd, Freddy Goldsmith gave a demonstration of his new invention. The test was made by drawing a chalk line along the ground for 45 feet. Poles were set upright at each end of the line, and another was placed midway between these two. Freddy Goldsmith stood at the first pole and his catcher at the other end. To the amazement of the crowd, Freddy demonstrated that he could throw a baseball so that it went on the outside of the center pole and the inside of the others, in a curve. Thus the baseball world came to know of Freddy Goldsmith and his invention – 'the curve ball.' Freddy Goldsmith became nationally famous. Big league clubs fought for his pitching services. He became a star with the Chicago White Stockings. With his "curve ball", pitcher Goldsmith was soon the most talked about ballplayer in America! But there is a curious ending to this story. For years, long after his days of baseball glory were over, Freddy Goldsmith lived happily in the knowledge that posterity would always know him as the inventor of the curve ball. However, another pitcher named Arthur Cummings popped up, claiming to be the inventor, and quite a few baseball men believed him. When Freddy Goldsmith heard about this, it broke him up completely. Ill and bed ridden at the time, he died a broken hearted man, pathetically maintaining to the end that he, and only he, was the original inventor of 'the curve ball.'"
Кейінгі жылдар
Көп жылдар бойы NBC арнасында жұмыс істегеннен кейін ол ABC арнасына ауысты, онда 1956 жылға дейін қызмет етті. ABC арнасында жұмыс істеген кезінде Стерн "The Name's the Same" ойын шоуының тұрақты қатысушысы болды. Бағдарламаның көп бөлігі көңіл көтеру үшін жасалған, бірақ Стерн журналист ретіндегі тәжірибесінің арқасында шоудың фактілерге негізделген жақтарын сұрап, өткір, терең сұрақтар қоюға әрқашан дайын болды. Халберштамның кітабында айтылғандай, Стерннің екі арнадағы қызметі де аяғы ампутацияланғаннан кейін пайда болған құбыжыққа қарсы дәрілерге тәуелділігінен туындаған денсаулық проблемаларына байланысты тоқтатылды. Телевизиялық хабар таратудан зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Стерн 1950-1960 жылдары Mutual Broadcasting System арнасы үшін радиода спорт жаңалықтары мен сараптамаларын берді. Өмірінің соңғы 15 жылын Нью-Йорк штатының Рай қаласында өткізді.
After many years with NBC he switched to ABC, where he lasted until 1956. While at ABC, Stern was a regular panelist on the game show The Name's the Same. Most of the program was played for laughs but Stern, with his reporter training, could always be counted on to ask shrewd, probing questions stressing the factual aspects of the show. According to the Halberstam book, Stern's tenures at both networks were cut short due to health problems caused by his addiction to painkillers, which dated back to the period after his leg had been amputated. After retiring from television broadcasting, Stern did radio sports reports and commentaries for the Mutual Broadcasting System in the late 1950s and 1960s. He lived the last 15 years of his life in Rye, New York.
Танымал мәдениетте
Рекс Стоуттың 1951 жылғы "Кітап бойынша кісі өлтіру" атты Неро Вольф детектив романында Билл Стерннің радио хабарламасының сұлулықпен естілуі қысқаша маңызға ие.
An overheard Bill Stern radio broadcast has brief significance in the 1951, Nero Wolfe detective novel, Murder by the Book, by Rex Stout.