Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық инвестициялық банкир және дипломат (1928–2019)
Украинадағы қала
American investment banker and diplomat (1928–2019)
the town in Ukraine
Феликс Джордж Рогатин (Felix George Rohatyn; 29 мамыр 1928 – 14 желтоқсан 2019) – американдық инвестициялық банкир және дипломат. Ол өзінің мансабының көп бөлігін «Лазард» компаниясында өткізді, онда 1960 жылдардан 1990 жылдарға дейін көптеген ірі корпоративтік бірігулер мен сатып алуларға делдалдық жасады. 1975 жылы ол Нью-Йорк қаласының банкроттығын болдырмауға маңызды рөл атқарды, «Муниципальдік көмек корпорациясының» төрағасы және қала, оның кәсіби одақтары мен кредиторлары арасындағы бас келіссөзші болды. Кейін Рогатин Американың инфрақұрылымын жаңартуды ынтамен қолдады, саясаткерлер мен бизнес лидерлерімен бірлесіп, «Қоғамдық инфрақұрылым жөніндегі комиссияның» тең төрағасы ретінде инфрақұрылымды күшейтудің басшылық қағидаларын жасауға жұмыстанды. Рогатин ұлттық инфрақұрылымдық банк құруға қатысты және «Нью-Йорк штатының 2100 комиссиясының» тең төрағасы ретінде «Сэнди» даулынан кейін Нью-Йорк қаласын қайта құруға көмектесті. 1997 жылдан 2000 жылға дейін Рогатин Франциядағы АҚШ елшісі қызметін атқарды.
Felix George Rohatyn ('/r//oʊ//ɑː//t//ɪ//n/ ROHah tin; May 29, 1928 – December 14, 2019) was an American investment banker and diplomat. He spent most of his career with Lazard, where he brokered numerous large corporate mergers and acquisitions from the 1960s through the 1990s. In 1975, he played a central role in preventing the bankruptcy of New York City as chairman of the Municipal Assistance Corporation and chief negotiator between the city, its labor unions and its creditors. Rohatyn later became an outspoken advocate for rebuilding America's infrastructure, working with politicians and business leaders to craft guiding principles for strengthening infrastructure as co chair of the Commission on Public Infrastructure. Rohatyn was involved in efforts to form a national infrastructure bank, and assisted in the rebuilding of New York City following Hurricane Sandy as co chair of the New York State 2100 Commission. From 1997 to 2000, Rohatyn served as United States Ambassador to France.
Ерте өмір
Рогатин есімінің татар тегінен шыққандығы айтылады. Рогатин 1928 жылы Венада, поляк еврейі Александр Рогатин мен оның әкесінен ажырасқан австриялық Эдит (Кнолл) Рогатиннің жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Оның ұлы атасы Фейвел Рогатин украиналық Рогатин қаласынан 50 шақырым қашықтықтағы Злошовтың бас раввині болған. Рогатин украин (славян) тілінен ағылшын тіліне "Мүйізді тізім" деп аударылады, ал Золочив бұрын Австрияның Галисиясында, қазір Украинада орналасқан. 1935 жылы отбасы Австриядан Францияға көшіп кетті. 1940 жылы Германияның Францияға басып кіргеннен кейін олар Касабланкаға, Лиссабонға, ал 1941 жылы Рио-де-Жанейроға қашып, 1942 жылы АҚШ-қа жетті. Бразилияның Франциядағы елшісі Луис Мартинс де Соуза Дантас оларға Франция мен Холокосттан қашуға мүмкіндік берген визалар берді, олар Марсельден Касабланкаға кемемен жүзіп өтті. Рогатин Франциядағы мектептерде білім алды. 1942 жылы АҚШ-қа келгеннен кейін МакБерни мектебіне қабылданды, содан кейін Миддлбери колледжінде оқыды, ол 1949 жылы физика мамандығы бойынша бітірді.
The name Rohatyn has been claimed to be of Tartar origins. Rohatyn was born in Vienna in 1928, the only son of Alexander Rohatyn, a Polish Jew, and Edith (Knoll) Rohatyn, a native of Austria, who divorced his father. His great grandfather, Feivel Rohatyn, was Chief Rabbi of Zlotshov, 50 km from Ukrainian town Rohatyn. Rohatyn in Ukrainian (Slavic) translates "Horn Stacket" in English, then Zolochiv was in Austrian Galicia, now in Ukraine. The family left Austria in 1935 for France. After the German invasion of France in 1940, they fled to Casablanca, Lisbon, and in 1941, Rio de Janeiro, before arriving in the United States in 1942. Luis Martins de Souza Dantas, the Brazilian ambassador to France, provided visas that enabled them to escape France and the Holocaust by sailing from Marseille to Casablanca. Rohatyn was educated at schools in France. On his arrival in the US in 1942 he joined McBurney School and later attended Middlebury College, where he graduated B. S. in the class of 1949, majoring in physics.
Мансап
Миддлбериден Рогатин Андре Мейер басшылығымен Lazard Frères инвестициялық банкінің Нью-Йорк кеңсесіне қатысты. 1950 жылы ол АҚШ армиясына екі жылға әскерлік қызметке алынды.
From Middlebury, Rohatyn joined the New York office of the investment bank Lazard Frères under André Meyer. In 1950, he was drafted into the United States Army for two years
Нью-Йорк қаласының қаржы дағдарысы
1975 жылдың сәуір айының ортасында Нью-Йорк қаласының қаржысы таусылғанда, Нью-Йорк штатының губернаторы Хью Кэри қаланың шоттарын төлеуіне мүмкіндік беру үшін штат қаражатын алға тартты, бірақ бұл үшін қала өз қаржысын басқаруды Нью-Йорк штатына беруге келісуі керек еді. Кэри Рохатинды қаланың қаржылық проблемаларын ұзақ мерзімді шешу үшін арнайы кеңесші комитет басшысы етіп тағайындады. Кеңесші комитет Мүниципалдық Көмек Корпорациясын (МКК) құруды ұсынды – қаланың қарыз алу қажеттіліктерін өтеу үшін облигациялар сатуға уәкілеттік алған тәуелсіз корпорация. Дефицит 750 миллион долларға жеткен кезде, 1975 жылдың 10 маусымында МКК құрылды, Рохатин төраға болып тағайындалды және құрамында тоғыз көрнекті азамат болды. Рохатин басқарыған МКК қаладағы жалақыны тоңдыру, жұмыстан босату, метро ақысын көтеру және Нью-Йорк қалалық университетінде оқу ақысын енгізу сияқты маңызды реформалар жасауды талап етті. Штат заңы қалалық сату салығы мен акциялардың аудару салығын штаттық салыққа айналдырды, олар жиналғаннан кейін МКК облигацияларына кепіл ретінде пайдаланылды. МКК жеткілікті пайда табуға үлкермегендіктен, қаланың қаржысын бақылау үшін Төтенше қаржылық бақылау кеңесі құрылды. Бірақ барлық шараларға қарамастан, МКК облигацияларының құны төмендеді және қала қызметкерлеріне жалақы төлеуге, жұмысын жалғастыруға ақша табу қиын болды. 1975 жылдың қараша айында федералды үкімет араласып, Конгресс қатаң шаралардың орнына 2,3 миллиард долларлық қысқа мерзімді несие берді. Рохатин мен МКК директорлары банктерді облигацияларының мерзімін ұзартуға, олардың үлемін азайтуға және қаланың қарызын өтеу үшін МКК облигацияларын сатып алуға көндірді. МКК облигацияларына сенім қайта орнатылды және Рохатин төрағалығымен МКК 10 миллиард долларлық облигацияны сәтті сатты. 1977-1978 жылдары Нью-Йорк қаласы қысқа мерзімді қарызын жойды. 1985 жылға қарай қалаға Мүниципалдық Көмек Корпорациясының қолдауы қажет болмады және ол өзін таратуға дауыс берді. 2012 жылдың 4 наурызында The New York Times газетіне жазған хатында Рохатин Нью-Йорк қаласының 1970-ші жылдардың соңында банкроттықтан құтылуын бұрынғы Нью-Йорк штатының губернаторы Хью Кэридің көшбасшылығына және қаланың банктері мен кәсіби одақтарының бірлескен күш-жігеріне байланыстырды, бірақ президент Джеральд Фордтың жаңадан шығарылған қалалық облигацияларға федералдық кепілдік беру туралы кешіккен келісіміне емес деп атап өтті.
When the City of New York ran out of money in mid April 1975, Governor of New York Hugh Carey advanced state funds to the city to allow it to pay its bills, on the condition that the city turn over the management of its finances to the State of New York. Carey appointed Rohatyn to head a blue ribbon advisory committee to look for a long term solution to the city's fiscal problems. The advisory committee recommended the creation of the Municipal Assistance Corporation (MAC), an independent corporation which was authorized to sell bonds to meet the borrowing needs of the city. While the deficit increased to $750 million, the MAC was established on June 10, 1975, with Rohatyn as chairman, and a board of nine prominent citizens. The MAC, led by Rohatyn, insisted that the city make major reforms, including a wage freeze, a major layoff, a subway fare hike, and charging tuition at the City University of New York. A state law converted the city sales tax and stock transfer tax into state taxes, which when collected were then used as security for the MAC bonds. Because the MAC did not create enough profit fast enough, the city created an Emergency Financial Control Board to monitor the city's finances. But even with all of these measures, the value of the MAC bonds dropped in price, and the city struggled to find the money to pay its employees and stay in operation. In November 1975 the federal government stepped in, with Congress extending $2.3 billion in short term loans in return for more stringent measures. Rohatyn and the MAC directors persuaded the banks to defer the maturity of the bonds they held and to accept less interest, and convinced banks to buy MAC bonds to pay off the city's debts. The confidence in MAC bonds was restored, and under Rohatyn's chairmanship, the MAC successfully sold $10 billion in bonds. By 1977–1978, New York City had eliminated its short term debt. By 1985, the city no longer needed the support of the Municipal Assistance Corporation, and it voted itself out of existence. In a letter to The New York Times on March 4, 2012, Rohatyn attributed New York City's fiscal turnaround from possible bankruptcy in the late 1970s to the leadership of former New York Governor Hugh Carey and to the cooperative efforts of the city's banks and unions, though not to President Gerald Ford's belated agreement to federally guarantee the newly issued city bonds.
Нью-Йорк қаласының қаржы дағдарысынан кейін
Билл Клинтон сайланған кезде Рогатин 1970 жылдардан бері АҚШ Қаржы министрі болуға ниеттенген. Ол ұзақ жылдар бойы клиенті Росс Пероның үміткерлігін қолдады. 1996 жылы Клинтон әкімшілігі оның кандидатурасын Федералдық резерв төрағасының орынбасары лауазымына ұсынды, бірақ республикашылдардың идеологиялық қарсылығына байланысты ресми ұсыныс жасалмады. The New York Times газетінің мәліметінше, 1990 жылдары Рогатин деривативтерді "М.Б.А. дәрежесі бар 26 жасар мамандар жеке компьютерлерде құрастырған қаржылық сутегі бомбалары" деп сипаттаған. 2006 жылы Рогатин Lehman Brothers компаниясына төраға Дик Фулдтың аға кеңесшісі болып кірді. 2010 жылдың 27 қаңтарында Рогатин Rothschild компаниясындағы қысқа мерзімді жұмыстан кейін Lazard компаниясына төраға мен бас атқарушы директордің арнайы кеңесшісі ретінде қайтып келгенін хабарлады.
By the time Bill Clinton was elected, Rohatyn had aspired to be United States Secretary of the Treasury since the 1970s. He had supported longtime client Ross Perot's candidacy, In 1996, the Clinton administration put forward his candidacy for the post of Vice Chairman of the Federal Reserve, but a formal nomination was not made because of ideological opposition from Republicans. According to The New York Times, in the 1990s, Rohatyn described derivatives as "financial hydrogen bombs, built on personal computers by 26 year olds with M. B. A. s". In 2006 Rohatyn joined Lehman Brothers as a senior advisor to chairman Dick Fuld. On January 27, 2010, Rohatyn announced his return to Lazard as special advisor to the chairman and chief executive officer, after a short role at Rothschild.
Франция елшісі
Рохатин 1997-2000 жылдары Клинтон әкімшілігінің екінші мерзімінде АҚШ-тың Франциядағы елшісі болды және француз Құрмет Легионының командирі атанды. Ол Сыртқы қатынастар жөніндегі кеңес, Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі және Стратегиялық және халықаралық зерттеулер орталығының қамқоршысы болды. Сондай-ақ ол 1999 жылы Омаха жағажайында Нормандияның азат етілуінің 55 жылдығына арналған шарада D күнінің ардагерлеріне сөз сөйледі. Ол оларға: «Демократиялық, гүлденген Еуропа – ардагерлердің ерліктеріне ең лайықты ескерткіш» деді. «Бүгін сіздерге айналаларыңызға қарап, нағыз батырлардың қатарында екендеріңізді көруіңізді тілеймін», – деді ол. Елші ретінде ол АҚШ және Франция корпорацияларының бас директорларынан құралған 40 мүшелі Француз-Америка бизнес кеңесін ұйымдастырды. Кеңес отырыстарына президент Клинтон, президент Ширак және премьер-министр Жоспен, сондай-ақ АҚШ кабинетінің хатшылары мен француз үкіметінің министрлері қатысты. Бұл кездесулер президент Джордж У. Буш пен Никола Саркози президенттігі кезеңінде де жалғасты. Елші қызметін атқару кезінде Рохатин АҚШ әкімдер конференциясымен бірлесіп, қалалық және экономикалық мәселелерді талқылауға және қалалар арасында байланыс орнатуға арналған Трансатлантикалық әкімдер конференциясын құруға жұмыс істеді. Сонымен қатар, Элизабет Рохатин ханым француздық және американдық аймақтық мұражайлар алмасу бағдарламасын (FRAME) құрды, ол 26 француз және Солтүстік Америка өнер мұражайларының консорциумы болып табылады және ірі, екіжақты көрмелерді және білім беру бағдарламаларын ұйымдастыру үшін бірлесіп жұмыс істейді. Рохатиндер Париждегі елшілік қызметін аяқтағаннан кейін FRAME тәуелсіз, коммерциялық емес ұйымға айналды, оның төрағасы болуын Элизабет Рохатин ханым жалғастырды. 2020 жылы FRAME өте белсенді және табысты қызметін жалғастыруда.
Rohatyn was United States Ambassador to France from 1997 to 2000, during the second term of the Clinton Administration and was a Commander in the French Legion of Honour. He was a member of the Council on Foreign Relations, American Academy of Arts and Sciences, and a trustee for the Center for Strategic and International Studies. He also delivered a speech to D Day veterans at Omaha Beach in 1999, on the 55th anniversary of the Liberation of Normandy. He told them that a "democratic, prosperous Europe is the finest monument" to the veterans' exploits. He said, "I ask the children here today to look around — you are in the company of real heroes". As ambassador, he also organized the French American Business Council, a 40 member council of U. S. and French corporate chief executives which met annually, with meetings held alternately in the United States and France. The council meetings included President Clinton, President Chirac and Prime Minister Jospin, as well as U. S. cabinet secretaries and French government ministers and meetings continued during the presidencies of George W. Bush and Nicolas Sarkozy. While ambassador, Rohatyn also worked with the United States Conference of Mayors to establish the TransAtlantic Conference of Mayors that gathered U. S. and European mayors to discuss urban and economic issues and build ties among their cities. In addition, Mrs. Elizabeth Rohatyn founded the French Regional and American Museum Exchange (FRAME), a consortium of 26 French and North American art museums that works together to sponsor major, bilateral exhibitions and education programs. After the Rohatyns left the ambassador's post in Paris, FRAME became an independent, non profit organization, which Mrs. Rohatyn continued to co chair. FRAME remains vibrant and active in 2020.
Инфрақұрылым
New York Times газетінің жазушысы Уильям Сафайр бір кезде "инфрақұрылысшы Феликс Рогатин" деп жазған, себебі Рогатин Американың мемлекеттік инфрақұрылымын қайта жаңартуды, ел экономикасын күшейту және жаһандық бәсекеге қабілеттілігін арттыруды ұзақ жылдар бойы қолдап келді. 2007 жылы Рогатин және қайтыс болған сенатор Уоррен Рудман Мемлекеттік инфрақұрылым жөніндегі комиссияны бірлесіп басқарды. Бұл комиссия АҚШ инфрақұрылымын күшейтудің басшылық қағидаларын әзірледі. Комиссия құрамында сол кездегі АҚШ сенаторлары Кристофер Додд және Чак Хейгел болды. Комиссияның жұмысы мен қорытындылары негізінде Додд пен Хейгел Ұлттық инфрақұрылымды қайта инвестициялау банкін құру туралы Сенат заң жобасын ұсынды. Олар Сенаттан кеткеннен кейін заң жобасын қолдауды сол кездегі сенаторлар Джон Керри мен Кей Бейли Хатчисон өз мойндарына алды. Рогатин заңды қолдау мақсатымен Конгресс пен Сенатта куәлік берді. "Сэнди" қызылшаңынан кейін Нью-Йорк штатының губернаторы Эндрю Куомо Рогатинды Нью-Йорк штатының 2100 комиссиясының тең төрағасы етіп тағайындады, ол қызылшаңнан кейін қалпына келтіру стратегиясын жасады. Рогатин сондай-ақ Нью-Йорк штатының инфрақұрылым жөніндегі жұмыс тобының тең төрағасы қызметін атқарды.
The New York Times columnist, William Safire, once wrote about "the infrastructuralist Felix Rohatyn", due to Rohatyn's long time advocacy of rebuilding America's public infrastructure to strengthen the country's economy and global competitiveness. In 2007, Rohatyn and the late Senator Warren Rudman co chaired the Commission on Public Infrastructure, a bipartisan council of governors, members of the United States Congress and U. S. business leaders sponsored by the Center for Strategic and International Studies (CSIS). It drew up guiding principles for strengthening U. S. infrastructure. Its members included then U. S. Senators Christopher Dodd and Chuck Hagel; based on the commission's work and findings, Dodd and Hagel introduced Senate legislation to create a National Infrastructure Reinvestment Bank. When they left the Senate, sponsorship of the Bill was assumed by then Senators John Kerry and Kay Bailey Hutchison. Rohatyn testified in both the House and Senate in support of the law. After Superstorm Sandy, New York Governor Andrew Cuomo appointed Rohatyn co chair of the New York State 2100 Commission, which developed strategies for rebuilding after the hurricane. Rohatyn also served as co chair of the New York Works Task Force on Infrastructure.
Жеке өмір
Рогатин екі рет үйленген. 1956 жылы журналист және атлантист Кларенс Стрейттің қызы Жаннет Стрейтке (1924–2012) үйленді. Олар 1979 жылы ажырасты. Олардың үш баласы болды: Пьер Рогатин, Николас Рогатин және Майкл Рогатин. Рогатин 2019 жылдың 14 желтоқсанында Манхэттенде қайтыс болды. Ол 91 жасқа толыпты. Оның ұлы Николас өнер галерея иесі Жанна Гринберг Рогатинге үйленген. Оның әкесінен туған қызы модель Нина Гриском болды, ол 2020 жылдың 25 қаңтарында қайтыс болды.
Rohatyn was married twice. In 1956, he married Jeanette Streit (1924–2012), the daughter of journalist and Atlanticist, Clarence Streit. They divorced in 1979. They had three children, Pierre Rohatyn, Nicolas Rohatyn, and Michael Rohatyn. Rohatyn died on December 14, 2019, in Manhattan. He was 91. His son Nicolas is married to the art gallerist Jeanne Greenberg Rohatyn. His stepdaughter was the model Nina Griscom, who died on January 25, 2020.
Таңдалған библиография
1983: "Екі жүз жылдық ғасыр: экономика және мемлекеттік қаржы туралы эсселер". Нью-Йорк: "Рендом Хаус". 2002: "Капитализмге жасалған сатқындық". "Нью-Йорк кітаптар шолуы". 28 ақпан, 2002. 2002: "Нью-Йорктан Бағдадқа". "Нью-Йорк кітаптар шолуы". 21 қараша, 2002. 2003: Жан Пол Бешармен бірге. Трансатлантикалық қорғаныс қауымдастығының болашағы: XXI ғасырдағы трансатлантикалық қауіпсіздік және өнеркәсіптік ынтымақтастық жөніндегі КҒӘК комиссиясының соңғы есебі. Вашингтон, округ Колумбия: CSIS Press. 2003: "Бостандық, байлық және әділдік". "Уолл-стрит журналы". 11 қараша, 2003. 2005: "АҚШ экономикасының болашағы қандай? Ішкі мемлекеттік инвестициялар және Американың әлемдегі орны". Американың прогрессі орталығы. Вашингтон. 22 қыркүйек, 2005. 2005: Уоррен Рудманмен бірге. "Американы қайта құру уақыты келді". "Вашингтон Пост". 13 желтоқсан, 2005. 2006: "Еркін нарық пен саясат қақтығысқанда". "Халықаралық геральд трибьюн". 3 сәуір, 2006. 2007: Джордж Л. Аргирос және Марк Гроссманмен бірге. Болашақтың елшілігі. Вашингтон, округ Колумбия: CSIS Press. 2007: Уоррен Рудманмен бірге. "Американың болашағын нығайтудың басшылық қағидалары". Мемлекеттік инфрақұрылым жөніндегі комиссия, Стратегиялық және халықаралық зерттеулер орталығы. 2007: "Нью-Йоркке қайта ояну үшін шағын құн". "Файненшл Таймс". 26 сәуір, 2007. 2008: Эверетт Эрихтпен бірге. "Инфрақұрылымымызды сақтап қалу үшін жаңа банк". "Нью-Йорк кітаптар шолуы". 9 қазан, 2008. 2009: Батыл ізденістер: Біздің үкімет Американы қалай салды және неге оны қазір қайта құру керек. Нью-Йорк: Саймон & Шустер. 2009: "Американы қайта құру арқылы экономиканы жаңғырту". Чикаго экономикалық клубы. 24 наурыз, 2009. 2010: Келісімдер: саяси және қаржылық өмір. Нью-Йорк: Саймон & Шустер.
1983: The Twenty year Century: Essays on Economics and Public Finance. New York: Random House. 2002: "Capitalism Betrayed". The New York Review of Books. February 28, 2002. 2002: "From New York to Baghdad". The New York Review of Books. November 21, 2002. 2003: With Béchat, Jean Paul. The Future of the Transatlantic Defense Community: Final Report of the CSIS Commission on Transatlantic Security and Industrial Cooperation in the Twenty first Century. Washington, D. C.: CSIS Press. 2003: "Free, Wealthy and Fair". The Wall Street Journal. November 11, 2003. 2005: "Where Now for the U. S. Economy? Domestic Public Investment and America's Position in the World". Center for American Progress. Washington. September 22, 2005. 2005: With Warren Rudman. "It's Time to Rebuild America". The Washington Post. December 13, 2005. 2006: "When the Free Market and Politics Collide". The International Herald Tribune. April 3, 2006. 2007: With George L. Argyros and Marc Grossman. The Embassy of the Future. Washington, D. C.: The CSIS Press. 2007: With Warren Rudman. "Guiding Principles for Strengthening America's Future". Commission on Public Infrastructure, Center for Strategic and International Studies. 2007: "A Small Price to Get New York Moving Again". The Financial Times. April 26, 2007. 2008: With Ehrlich, Everett. "A New Bank to Save Our Infastracture". The New York Review of Books. October 9, 2008. 2009: Bold Endeavors: How Our Government Built America, and Why It Must Rebuild Now. New York: Simon & Schuster. 2009: "Rebuilding the Economy by Rebuilding America". Economic Club of Chicago. March 24, 2009. 2010: Dealings: A Political and Financial Life New York: Simon & Schuster. .