Америкалық баскетбол жаттықтырушысы Слэтс Гилл өмірі мен мансабы
Slats Gill
Америкалық баскетбол жаттықтырушысы Слэтс Гилл туралы ақпарат. 36 маусым OSU жаттықтырды, 599 жеңіс, баскетбол және бейсболдағы жетістіктері, дәңқал залына енген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық колледж баскетбол жаттықтырушысы Амори Тингл "Слатс" Гилл (1 мамыр 1901 жыл - 5 сәуір 1966 жыл) – американдық колледж баскетбол жаттықтырушысы, 36 маусым бойы Корваллистегі Орегон мемлекеттік университетінің бас жаттықтырушысы болған. Ойыншы ретінде Гилл екі рет Тынық мұхиты жағалауы баскетбол конференциясының құрама командасына енген. Бас жаттықтырушы ретінде ол 599 жеңіске қол жеткізіп, 0,604 жеңіс көрсеткішіне ие болды. Гилл сондай-ақ алты маусым бойы бейсбол командасын жаттықтырды, кейін Орегон мемлекеттік университетінің спорт директоры қызметін атқарды. Гилл – Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залының, Ұлттық колледждік баскетбол даңқы залының және Орегон спорт даңқы залының мүшесі. Оның құрметіне 1949 жылы ашылған Гилл Колизейі аталды, ол Орегон мемлекеттік университетінде баскетбол, күрес, волейбол және гимнастика жарыстары өткізілетін арена.
American college basketball coach
Amory Tingle "Slats" Gill (May 1, 1901 – April 5, 1966) was an American college basketball coach, the head coach at Oregon State University in Corvallis for 36 seasons. As a player, Gill was twice named to the All Pacific Coast Conference basketball team. As head coach, he amassed 599 victories with a winning percentage of .604. Gill was also the head coach of the baseball team for six seasons and later was the OSU athletic director. Gill is a member of the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, the National Collegiate Basketball Hall of Fame, and the Oregon Sports Hall of Fame. He is also honored as the namesake of Gill Coliseum, opened in 1949, venue for basketball, wrestling, volleyball, and gymnastics at OSU.
Алғашқы жылдар
Орегон штатының Салем қаласында туған Гилл сегіз баланың ең кішісі болды және бала кезінде әкесі қайтыс болды. Оның лақап аты "Слэтс" 12 жасында берілген; ол бір жазғы күні жергілікті көлге жүзіп барғанда, көлден шыққанда, досы Гиллдің сүйектері шығып тұрған, тік қоршаудың тақташалары сияқты көрінген арық денесі туралы әзіл айтқан. Содан бері Гиллді "Слэтс" деп атап кетті. Гилл жастығынан бастап спортқа бейім болды, Салем орта мектебінде баскетбол мен бейсболдан өте жақсы ойнады және 1920 жылы бітірді. Ол жас және үлкен сыныптарда штаттық командалардың құрамына енді. 1923 жылдың наурыз айында Гиллдің 1923–1924 оқу жылындағы аға буынының капитаны болып сайлануына әріптестері бірауыздан келісті. Ол 1923–1924 оқу жылынан кейін Тынық мұхиты жағалауы конференциясының үздік командасына екінші рет енді. Гилл әйелімен, Портлендтік Хелен Бойермен 1920-жылдардың басында OAC-те танысты. Олар 1932 жылы үйленді. Олар екі бала тәрбиеледі: қызы Джейн Гилл (1933 жылы туған) және ұлы Джон Амори Гилл (1937–2014). Гилл OAC бірінші курс студенттерінің баскетбол командасын басқаруға және мектептің ішкі спорт және жалпы дене шынықтыру бағдарламасын үйлестіруге де шақырылды. Командаға қатысуға 106 үміткер түсті, бірақ іріктеуден өткеннен кейін құрам 25 адамнан тұратын командаға дейін қысқартылды. Видеожазбалар мен кәсіби скауттардың көптігі болмаған жылдары Гиллдің ойынды талдау және қорғаныс стратегиясын жақсарту қабілеті жоғары бағаланды. 1940 жылдардың басында оның командасы қарсылас командамен кездессе, Гиллдің командасы жеңіске жетеді деген аңыз тарады. Гиллдің 36 жылдық бас бапкерлік қызметі барысында Орегон штаты бес рет Тынық мұхиты жағалауы конференциясында жеңіске жетті, төрт рет Солтүстік дивизионда чемпион атанды және екі рет финалға (1949 және 1963) шықты. Оның командалары қатарынан сегіз рет алыс батыс классикалық турнирінде жеңіске жетті. Гиллдің "Beavers" командасымен 599 жеңісі болды, жеңіс көрсеткіші 0.604-ті құрады. Сауығу кезеңінде бас бапкер міндетін көмекші бапкер Пол Валенти уақытша атқарды. Кейін ол OSU атлетикалық директоры болды және осы лауазымда екі жыл қызмет етті, содан кейін қайтыс болды. Ол Валентиді бас бапкер қызметіне тағайындады. 1964 жылғы футбол маусымы Жаңа жыл күні "Rose Bowl" турнирінде аяқталғаннан кейін бас бапкер Томми Протро UCLA-ға кетті. Гилл Айдаходан Ди Андросты шақырды, ол 11 жыл бойы бас бапкер болып жұмыс істеген кезеңде "Beavers" командасын ең жақсы екі маусымға (1967 және 1968) жеткізді және 1976 жылы атлетикалық директор болды. Андрос Мәскеуден көмекші бапкер Бад Райлиді әкелді, ал оның ұлы Майк Райли (1953 жылы туған) 14 маусым бойы (1997–1998, 2003–2014) "Beavers" командасын басқарды.
Born in Salem, Oregon, Gill was the youngest of eight children and his father died when he was a child. His nickname "Slats" was given to him at age 12; he was swimming in a local pond one summer afternoon and upon exiting the pond, a buddy joked with Gill about his scrawny frame with his ribs protruding, which he said looked like slats in a picket fence. Gill was from then on known as "Slats." Gill was an athlete from his youth, excelling in basketball and baseball at Salem High School and graduated in 1920. Gill was named to all state teams as a junior and senior. In March 1923, Gill was unanimously elected captain of the OAC basketball team by his peers for his 1923–24 senior season. He was named to the All Pacific Coast Conference team for a second time following that 1923–24 season. Gill met his wife, the former Helen Boyer of Portland, on a blind date at OAC in the early 1920s. The couple married in 1932. They raised two children, daughter Jane Gill (born 1933), and son John Amory Gill (1937–2014). Gill was also tapped to serve as head coach of the OAC freshman men's basketball team and to help coordinate the school's program of intramural athletics and general gymnastics. An incredible 106 aspirants responded to Gill's call to try out for the team, with the horde winnowed down to a squad of 25 through successive cuts. In the years before video tape and legions of professional advanced scouts, Gill was regarded as a formidable game scout and adaptive defensive coach, the subject of a legend in the early 1940s that if "Gill has seen your basketball team in action, then his team will beat yours if the two are ever matched." During Gill's 36 year tenure as head coach, Oregon State won five Pacific Coast Conference titles, four Northern Division championships, and a pair of Final Four appearances (1949 and 1963). His teams won eight consecutive Far West Classic titles, and Gill had 599 coaching victories with the Beavers, with a winning percentage of .604. For the duration of his convalescence, head coaching duties were assumed by assistant coach Paul Valenti. he became the OSU athletic director, a position he held for two years, until his death. He promoted assistant Valenti to replace him as head coach, and after the 1964 football season concluded with a Rose Bowl appearance on New Year's Day, head coach Tommy Prothro left for UCLA. Gill hired Dee Andros of Idaho, who led the Beavers to two of their best seasons (1967 & 1968) on the gridiron in his eleven years as head coach and became AD himself in 1976. Andros brought assistant coach Bud Riley with him from Moscow, and his son Mike Riley (b.1953) was the Beaver head coach for fourteen seasons (1997–1998, 2003–2014).
Бейсбол жаттықтырушысының мансабы
Гилл 1932 жылдан 1937 жылға дейін «Биверлер» бейсбол командасын да жаттықтырды, осы кезеңде ол 56 жеңіс және 70 жеңілістен (.444) тұратын карьералық жаттықтырушылық көрсеткішін жасады.
Gill also coached the Beavers' baseball team from 1932 to 1937, over which he compiled a career coaching record of 56 wins and 70 losses (.444).
Өлім және мұра
1966 жылы 26 наурызда Гилл жеңіл инсульт деп сипатталғаннан кейін Корваллис қаласындағы ауруханаға түсті. Ол ауруханада он күн болды және 5 сәуірдің таңында күрт нашарлағанша жақсарып келе жатқандай көрінді. Гилл Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залы мен Орегон спорт даңқы залының мүшесі болып сайланды. Орегон штатының баскетбол аренасы, Гилл Колизей, оның құрметіне аталды. Гилл командаға афроамерикалық ойыншыны қосып, OSU жаттықтырушылары арасында алғашқы болды. Норман Монро командаға қабылданған және OSU-да баскетбол ойнаған алғашқы қара нәсілді ойыншы болды, ол 1960–1961 жылдар маусымының жартысын командада өткізді. Алғашқы рекрутталған, стипендия алған қара спортшы OSU баскетбол командасына 1966 жылы ғана келді, ол Чарли Уайт болды.
In 1966, Gill was hospitalized in Corvallis on March 26 following what was described as a minor stroke. He remained in the hospital for ten days and seemingly made progress towards recovery until taking a sudden turn for the worse on the morning of April 5. Gill was elected a member of the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame and the Oregon Sports Hall of Fame. Oregon State's basketball arena, Gill Coliseum, is named for him. Gill was the first OSU coach to include an African American player on the team. Norman Monroe was a walk on and was the first black basketball player to play at OSU and played for the team for half of the 1960–1961 season. The first recruited, scholarship black athlete to be named to the OSU basketball team arrived only in 1966, when Charlie White was named to the squad.