Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвегиялық генерал
Norwegian general
Ерте және жеке өмір
Флейшер Норвегия шіркеуінің пасторы Карл Эдвард Флейшердің (1843–1885) және Йоханна Софи Фергстадтың (1850–1926) ұлы ретінде Сор-Трёнделагтағы Бьёрнер (қазіргі Роан) пасторлығында дүниеге келген. Флейшер анасымен бірге Тронхеймге көшіп, онда өсті. Оның балалық шағы христиандыққа, қарапайымдыққа және шаруашылдыққа толы үй атмосферасында өтті. Оның ата-бабалары Шығыс Пруссиядағы Эльбингтен Норвегияға көшіп келген, бастапқыда Тобиас Флейшер (1630–1690) Конгсбергте қызмет тапқан. Бүгінгі таңдағы әулет Тобиас Флейшердің туысы Герман Рейнхольд Флейшерден (1656–1712) таратылады, оның Данияда да танымал балалары болған. Карл Густав Флейшер Германның ұлы Филипп Йохан Флейшердің (1699–1763) ұрпағы еді. Оның танымал туыстарының ішінде Филиптің ағасы Балтцер Флейшер және немере інісі Палле Рёмер Флейшер, сондай-ақ Карл Густавтың ағасы, епископ Андреас Флейшер бар. Карл Густав Флейшер сонымен қатар Карл Август Флейшер, Нанна Флейшер, Агнес Флейшер және Август Флейшердің алыс туысы болды. Бос уақытында Флейшер акварельмен сурет салу және форель балық аулауды ұнатты.
Fleischer was born in Bjørnør Rectory (now Roan) in Sør Trøndelag as the son of the Church of Norway pastor Carl Edvard Fleischer (1843–1885) and Johanne Sophie Fergstad (1850–1926). Fleischer moved with his mother to grow up in Trondheim. His childhood home was one characterized by Christianity, simplicity and frugality. His ancestors had migrated from Elbing in East Prussia to Norway, first with Tobias Fleischer (1630–1690) who found a position in Kongsberg. The current lineage is descended from Tobias' nephew Herman Reinhold Fleischer (1656–1712), who also had notable children in Denmark. Carl Gustav Fleischer was a descendant of Herman's son Philip Johan Fleischer (1699–1763). Notable relatives include Philip's brother Baltzer Fleischer and grandnephew Palle Rømer Fleischer, and Carl Gustav's brother, bishop Andreas Fleischer. Carl Gustav Fleischer was also a more distant relative of Carl August Fleischer, Nanna Fleischer, Agnes Fleischer and August Fleischer. In his spare time Fleischer enjoyed watercolor painting and trout fishing.
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең
Экономикалық белгісіздіктерге байланысты Флейшер Норвегия әскери академиясына қабылданды және 1905 жылы екінші үздік түлек ретінде бітірді. 1940 жылы, Норвегияға неміс басқыншылығынан кейін генерал Флейшер Солтүстік Норвегиядағы Норвегия қарулы күштерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Қатты ауа райының салдарынан Флейшер Вадсёден «Хуртигрутен» кемесімен де, әскери ұшақпен де шыға алмады және түнде қалуға мәжбүр болды. Финнмарк округінің әкімі Ханс Габриелсен Флейшерді әкімшілік резиденциясында қонаққа шақырды. Габриелсенмен жағдайды талқылағаннан кейін Флейшер ертесі күні Тромсёге аттанды, онда M. F.11 әскери ұшағымен қатты ауа райында ұшып жетті. Тромсёден ол толық азаматтық және әскери жұмылдыруға бұйрық берді және Солтүстік Норвегияны соғыс алаңы деп жариялады.
Motivated by economic uncertainties, Fleischer joined the Norwegian Military Academy and graduated as the second best student in 1905. In 1940, following the German invasion of Norway General Fleischer was appointed commander in chief of the Norwegian armed forces in North Norway. Due to the extreme weather Fleischer could not leave Vadsø either by Hurtigruten ship or naval aircraft, and had to stay overnight. County Governor of Finnmark Hans Gabrielsen invited Fleischer to stay at the governor's mansion. After discussing the situation with Gabrielsen, Fleischer managed to set off for Tromsø the next day, arriving there by M. F.11 naval aircraft after flying in terrible conditions. From Tromsø he issued orders for a total civilian and military mobilization and declared Northern Norway a theatre of war.
Жер аудару
Ұлыбританиядағы сүргін кезінде генерал Флейшер 1940 жылдың маусым айынан бастап Шотландияның Дамфристе орналасқан норвегиялық жаяу әскер бригадасын жылдам құрды. Бірақ ол көп ұзамай өзінің қатал мінезі мен келісімге баруға құштар болмауы себепті, елден қуылған норвегиялық саяси басшылармен келіспеушілікке түсті. Норвегия жағалауындағы британдық коммандос шабуылдарын қолдауы және тіпті Норвегиядағы неміс басқыншы күштеріне қарсы шабуылдарға жеке қатысуға дайын екенін айтуынан кабинеттегі топтардың арасында даулы тұлғаға айналды. Бұл лауазым 1940 жылғы науқан кезінде уақытша болған, алайда науқан барысында бас қолбасшы болған генерал Отто Руге Норвегияда қалып, әскерімен бірге қарсылық көрсетпей бағынды. Флейшердің орнына кабинет Финляндияның Хельсинкидегі жас қорғаныс атташесі, майор Вильгельм фон Танген Ханстенді тікелей генерал шеніне көтерді және оған бұл лауазымды берді. Ол сондай-ақ Исландиядағы норвегиялық күштерді тексерді.
During his exile in the United Kingdom, General Fleischer quickly built up a Norwegian infantry brigade based in Dumfries, Scotland, from June 1940. However, he soon got at odds with the Norwegian political leadership in exile due to his strong headed attitudes and unwillingness to compromise. He also became controversial in factions of the cabinet due to his support of British commando raids on the Norwegian coast, even stating his willingness to personally participate in the attacks on the German occupying forces in Norway. This post had existed temporarily during the 1940 campaign, but General Otto Ruge, who had been commander in chief during the campaign, stayed in Norway and surrendered with his troops. Instead of Fleischer, the cabinet promoted Major Wilhelm von Tangen Hansteen, the young defence attaché in Helsinki, Finland directly to general and gave him the post. He also inspected the Norwegian forces based on Iceland.
Өзін-өзі өлтіру және оның салдары
1942 жылдың 1 желтоқсанында генерал Флейшер Вашингтонға әскери атташе лауазымына тағайындалды. Бұл тағы бір айқын қорлау болды, себебі әдетте осы лауазымда майор немесе подполковник шеніндегі офицерлер қызмет ететін. Ол мұны көтере алмады, сол себепті 1942 жылдың 19 желтоқсанында жүрегіне өз қаруымен атып өзіне қол жұмсады. Оның көмекшісі лейтенант Ричард Бринк Джонсен оны тапты және генералдың күлін "Либертатор" ұшағымен Лондонға алып келді. Лондонда Бринк Джонсенге генерал Флейшердің өлімі туралы мән-жайды құпия ұстау бұйырылды. Тек 1995 жылы Бринк Джонсен өз пікірін айтты, оның ойынша Флейшер өзін-өзі өлтіруге, ешкімге керек болмауы мен ешкімге қажеттігінің жоқтығы себеп болған. Бүгінге дейін даулы болып табылатын мәселе бойынша, оны Канадаға жіберудің бір себебі – Норвегияға қарсы жағалау шабуылдары сериясын қолдауы, осы арқылы немістердің оккупацияланған елді пайдалануына бөгет қоюы мүмкін деген болжам бар. Флейшер сонымен қатар шетелде үлкен әскери күштер құрып, оларды Норвегиядағы неміс оккупациялық күштеріне қарсы белсенді операцияларда қолдануды қалаған, бұл Нигардсвольд кабинеті ұстанған пассивті стратегияға қайшы келді. Кабинеттің көпшілігі одақтас күштермен бірлесіп қолданылатын әуе және теңіз күштерін құруға басымдық берді, себебі мұндай шабуылдар немістерді жергілікті халыққа қатысты Телаваг оқиғасы сияқты қатаң жазалау шараларына итермелейді деп қорқытты. Харстад (Генерал Флейшер қақпасы), Бодё (Генерал Флейшер қақпасы), Бардуфосс (Генерал Флейшер көшесі) және Эксмарка (Генерал Флейшер даңғылы) генералдың құрметіне аталған.
On 1 December 1942, General Fleischer was ordered to the position of military attaché to Washington, D. C. This was another obvious humiliation, since usually officers of the ranks of major or lieutenant colonel served in this role. Being too much for him to swallow, he shot himself with his own gun through the heart on 19 December 1942. He was found by his adjutant Lieutenant Richard Brinck Johnsen, who brought the urn with the General's ashes to London in a Liberator aircraft. In London Brinck Johnsen was ordered to keep the circumstances of Fleischer's death secret. Only in 1995 did Brinck Johnsen speak out, stating that in his opinion Fleischer had taken his own life in sorrow of being set aside and not being needed by anyone. Still disputed today, it is thought that one of the reasons for sending him to Canada was that he favoured a series of coastal raids against Norway to hamper German use of the occupied nation. Fleischer also wanted to build substantial army forces abroad and employ them in active operations against the German occupying forces in Norway, something that was in direct conflict with the more passive strategy favoured by Cabinet Nygaardsvold. The prevailing view in the rest of the Cabinet was to build air and naval forces that could be used directly with Allied forces, as they feared such raids would provoke the Germans into severe punitive actions against the local populace, such as they did after the Telavåg incident. Harstad (Gen. Fleischers gate), Bodø (General Fleischers gate), Bardufoss (General Fleischers veg) and Eiksmarka (General Fleischers vei) all have streets named after the general.