Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсбол жаттықтырушысы (1914–2006)
American baseball coach (1914 2006)
Рауль Марсиал "Род" Дедо (17 ақпан 1914 – 5 қаңтар 2006) – американдық жоғары оқу орны бейсбол жаттықтырушысы, спорт тарихындағы ең үздік нәтижелердің бірін көрсеткен. Дедо 45 маусым бойы Лос-Анджелестегі Оңтүстік Калифорния университетінің (USC) бас жаттықтырушысы болды және 1986 жылы 72 жасында зейнетке шықты. Оның командалары 11 ұлттық чемпионатты (College World Series) жеңіп алды, оның ішінде бес рет қатарынан (1970–1974) және 28 конференция чемпионатын ұтты. Ол Колледж бейсболының Даңқ залына енген алғашқы он жаттықтырушының бірі болды. Дедо АҚШ ұлттық құрамасын екі рет Жазғы Олимпиада ойындарында жаттықтырды: Токио 1964 және Лос-Анджелес 1984.
Raoul Martial "Rod" Dedeaux (February 17, 1914 – January 5, 2006) was an American college baseball coach who compiled what is widely recognized as among the greatest records of any coach in the sport's amateur history. Dedeaux was the head baseball coach at the University of Southern California (USC) in Los Angeles for 45 seasons, and retired at age 72 in 1986. His teams won 11 national titles (College World Series), including a record five straight (1970–1974), and 28 conference championships. and was one of ten initial inductees to the College Baseball Hall of Fame. Dedeaux also coached the United States national team at two different editions of the Summer Olympic Games: Tokyo 1964 and Los Angeles 1984.
Ерте өмір
Нью-Орлеанда туған Дедо Лос-Анджелеске көшіп, 1931 жылы Голливуд орта мектебін бітірді. Ол Оңтүстік Калифорния университетінде үш маусым бейсбол ойнады. Содан кейін Дедо 1935 жылы қысқа мерзімге кәсіби бейсболда өнер көрсетті, маусым соңында «Бруклин Доджерс» командасы үшін екі ойында шортстоп ретінде қатысты. Келесі жылы «Дейтон» командасы сапында Мид-Атлантика лигасында ойнап жүргенде, суық ауада соққанда омыртқасы сынды, нәтижесінде маусымы аяқталды.
Born in New Orleans, Louisiana, Dedeaux moved to Los Angeles and graduated from Hollywood High School in 1931. He played baseball at the University of Southern California for three seasons. Dedeaux then played professional baseball briefly in 1935, appearing in two games as a shortstop for the Brooklyn Dodgers late in the season. The following year while playing for Dayton in the Mid Atlantic League, he cracked a vertebra while swinging in cold weather, ending his season.
Мансап
Дедо жүк тасымалдау фирмасын, Дарт (Дедо автомобиль жөндеу және транзит) кәсіпорнын ашу үшін 500 доллар инвестициялады, оны ол табысты аймақтық бизнеске айналдырды. Оның колледж жаттықтырушысы Сэм Барри Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылдағанда, ол Дедоға соғыс барысында команданы басқаруды ұсынды. Барри 1946 жылы оралғаннан кейін, баскетбол маусымы аяқталғанша, олар бірге жаттықтырушылар болып жұмыс істеді, Дедо әр жыл сайын команданы басқарды. USC 1948 жылы Йель университетінен алғашқы ұлттық титулын жеңіп алды, оның капитаны Джордж Х.В. Буш болды. Финал Мичиган штатының Каламазу қаласындағы Хаймс Филд стадионында өтті, үшінші және шешуші ойында 9:2 есебімен аяқталды. Барри 1950 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғаннан кейін Дедо жеке жаттықтырушы болды және алғашқы табысына сүйене отырып, студенттік бейсболдағы ең күшті бағдарламаны құрды. Зейнеткерлікке шығар алдында, Дедоның командалары Омахадағы Колледждер әлем чемпионатында он қосымша титул жеңіп алды, оның ішінде бес рет қатарынан (1970–74) және жеті жылдың ішінде алты рет. 1997 жылға дейін ешбір жаттықтырушы үштен астам титул жеңген жоқ. USC-де Дедо болашақ негізгі лига ойыншыларының ондағандағандарын тәрбиеледі, олардың ішінде Рон Фэрли, Дон Бьюфорд, Том Сивер, Дейв Кингман, Рой Смолли, Фред Линн, Стив Кемп, Марк МакГвайр және Рэнди Джонсон болды. USC-дегі мансабында ол жыл сайын небәрі 1 доллар жалақы алды, өйткені оның жүк тасымалдау бизнесі оған айтарлықтай табыс әкелді. Өмірінің соңына дейін Омахадағы Колледждер әлем чемпионатында құрметті қатысушы болып қала берді. 1999 жылғы, Омахада өткен 50-ші чемпионатта, қала әкімі оған қала кілтін сыйлады және Розенблатт стадионындағы жанкүйерлер бір минутқа тұрып қол шапалақтады. 1970 жылы Америка бейсбол жаттықтырушылар қауымдастығының Даңқ залына енгізілді, ал 1999 жылы Collegiate Baseball журналы оны ғасыр жаттықтырушысы деп атады. Дедо "Бовардтың Гудиниі" деп танылды, өйткені ол "Трояндықтардың" өз алаңында жеңіске жеткен ойындарымен көзге түсті. 1974 жылы белсенді бас жаттықтырушының құрметіне "Дедо Филд" деп аталған жаңа бейсбол алаңы ашылды.
Dedeaux invested $500 to start a trucking firm, Dart (Dedeaux Automotive Repair and Transit) Enterprises, which he built into a successful regional business. When his college coach, Sam Barry, entered the U. S. Navy during World War II, he recommended Dedeaux to take over the team in for the war's duration. Upon Barry's return in 1946, they served as co coaches with Dedeaux running the team each year until Barry finished the basketball season. USC won its first national title in 1948, over Yale, captained by first baseman George H. W. Bush. The finals were held at Hyames Field in Kalamazoo, Michigan, settled by a 9–2 win in the third and deciding game. Following Barry's death in September 1950, Dedeaux became the sole coach and proceeded to build on his early success to establish the strongest program in collegiate baseball. Prior to his retirement in June , Dedeaux's teams won ten additional College World Series titles in Omaha, including five straight (1970–74) and six in seven years. No other coach had won more than three titles until 1997. At USC, Dedeaux coached dozens of future major leaguers, including Ron Fairly, Don Buford, Tom Seaver, Dave Kingman, Roy Smalley, Fred Lynn, Steve Kemp, Mark McGwire, and Randy Johnson. Throughout his USC career, he accepted a nominal salary of just $1 per year since his trucking business supplied him with a substantial income. and for the rest of his life remained an honored annual presence at the College World Series in Omaha. At the 1999 edition, the 50th played in Omaha, he was given a key to the city by the mayor and a one minute standing ovation by the fans at Rosenblatt Stadium. He was inducted into the American Baseball Coaches Association's Hall of Fame in 1970, and in 1999 was named the Coach of the Century by Collegiate Baseball magazine. and Dedeaux became known as "The Houdini of Bovard" for the come from behind home field wins by the Trojans. A new baseball field named Dedeaux Field opened in 1974, named in honor of the active head coach.
Олимпиада ойындары
Дедо 1964 жылы Токиода және 1984 жылы Лос-Анджелесте өткен жазғы Олимпиада ойындарында АҚШ бейсбол командасының бас жаттықтырушысы болды. Бейсбол екі рет те көрсету спорты ретінде ұсынылды. 1964 жылғы команда Олимпиада бағдарламасы аясында бір матч өткізіп, жапондық әуесқойлардың жұлдыздық құрамасын жеңді, ал 1984 жылғы команда сегіз команданың ішінде екінші орынды иеленді, алғашқы төрт матчын жеңіп, турнирдің финалдық матчында Жапонияға есе жіберді.
Dedeaux was the head coach of the United States baseball teams at the 1964 Summer Olympics in Tokyo and the 1984 Summer Olympics in Los Angeles, where baseball was contested both times as a demonstration sport. The 1964 team played one game as part of the Olympic program, defeating a Japanese amateur all star team, while the 1984 team finished second in a field of eight teams, winning its first four games and losing to Japan in the final game of the tournament.
Фильмдер
Дедо сонымен қатар бейсбол жаттықтырушысы және 1989 жылғы "Армандар алаңы" фильміндегі актерлер мен ойыншыларға кеңес беруші болды. 1948 жылғы "Бейб Рут тарихы" фильмінде эпизодтық рөлде ойнаған кезде қалыптасқан пікірі бойынша, "бейсбол фильмдеріндегі жасандылықты" сынға алғанмен, ол түпнұсқа романды – "Аяқ киімсіз Джоды" оқығаннан кейін ұсынысты қабылдады және актерлерге жаттықтыруға көмектесу үшін Баффордты алып келді. Фильмнің режиссері Фил Алден Робинсон Дедо туралы былай деді:
Dedeaux also served as the baseball coach and consultant for actors and ballplayers on the 1989 film Field of Dreams. While Dedeaux was critical of the "phoniness that was in baseball movies," an opinion which he acquired while working as an extra in the 1948 film The Babe Ruth Story, he accepted the task after reading the original novel Shoeless Joe and brought Buford along to help him coach the cast. Phil Alden Robinson, who directed the film, said the following about Dedeaux:
Фильмдегі барлық ойыншыларды Род Дедо фильмге дайындады. Ол көп жылдар бойы USC-те жаттықтырушы болып жұмыс істеді, ол керемет адам, өмірге толы, жанды, қолдаушы, өзін аямайтын және әрқашан көңілді болды, оның айналасында болу – үлкен қуаныш еді. Бір күні түсірілімдер арасында мен одан: "Сен қандай позицияда ойнадың?" – деп сұрадым. Ол: "Мен шортстоп болдым", – деді. Мен: "Шынымен, жақсы ойнадың ба?" – деп сұрадым. Ол үндемей қалды да: "Допты ұстай алатынмын", – деді. Мен: "Соққы бере аласың ба?" – дедім. Ол: "Соққы бере алатынмын", – деді. Ол қызықтай тынышталды. Мен оған: "Неге сен ешқашан үлкен лигада ойнамадың?" – деп сұрадым. Ол: "Ойнадым", – деді. Мен: "Шынымен?" – дедім. [Дедо] "Иә, 1930-шы жылдары бірде", – деді. Қай жылы екенін ұмытып қалдым. Ол "Бруклин Доджерс" командасының негізгі шортстопы болды. Бір ойын ойнап, арқасын сындырып, осымен карьерасы аяқталды. Мен таң қалдым. Мен: "Құдай-ау, сіз доктор Грэмсыз ғой?" – дедім. Ол: "Солай", – деді. Мен: "Егер карьераң басқаша болғанда..." деген ойға қанша рет келдің?" – деп сұрадым. Ол: "Күнделікті", – деді. Ол мұны өте тыныш айтты. Бұл оның мінезіне қайшы еді, мен оған қатты риза болдым. Мен оның есімін Бейсбол энциклопедиясынан қарадым: ол, менің ойымша, 4 ұсыныстан 1-ін пайдаланды және 1 рет ұрып соқты. Міне, оның өмірлік көрсеткіші. Сондықтан, оның осы жігіттерді, оның ішінде доктор Грэмді ойнайтын баланы да даярлаған адамы болу мен үшін өте маңызды болды, мен оның да солай сезінгенін білемін. Оның қасымызда болу – үлкен бақыт еді. Мен осы туралы жиі ойлаймын, үлкен лига командасымен бастауға жеткілікті жақсы болу және бір сәтте сәтсіздікке ұшырап, қалған өміріңнің бағыты басқаша болу қандай еді. Ол барлық эмоцияларын – ашуға немесе өкінішке ұшырауы мүмкін болған – керемет жаттықтырушы болуға жұмсады. Ол колледж тарихындағы ең көп ойыншыны үлкен лигаға жіберді, менің ойымша. Ол керемет адам.
All of the ballplayers in the movie were prepped for the film by Rod Dedeaux. He coached at USC for many years, and is a wonderful man, very full of life, energetic, very supportive, just really was very giving of himself and cheerful all the time, was a great spirit to have around. And one day, we were in between setups and I said, 'Hey, coach, what position did you play?' He said, 'I was a shortstop.' I said, 'Really, could you — were you good?' He got very quiet, and he said, 'I could field the ball.' I said, 'Could you hit?' He said, 'I could hit the ball.' And he was strangely quiet. And I said to him, 'Well, how come you never played in the majors?' And he said, 'I did.' I said, 'Really?' [Dedeaux said] 'Yes, in 1930 something.' I forget what year he said. He was the starting shortstop for the Brooklyn Dodgers. He played one game, broke his back and that was the end of his career. And I just blanched. I said, 'My God, you're Doc Graham.' He said, 'That's right.' And I said, 'Do you ever think about, "gee, the career I might've had."' And he said, 'Every day.' He said it very quietly. It was very out of character for him and I was so touched by that. And I did look him up in the Baseball Encyclopedia: He did go, I think, 1 for 4 with an RBI. That was his lifetime stats. So having him be the man who trained all these fellows, including the kid who plays Doc Graham, was very meaningful to me and I know it was to him, too. It was great to have him around. I think about that often, about what that must have been like, to be good enough to start with a Major League team and for one unlucky moment, not be able to do — the rest of your life takes another turn. What he did with that is, he put all of that emotion — which could have gone into bitterness or regret — into being a phenomenal coach. He sent more people to the majors than, I think, anyboby else in college history. He's an amazing man.
Жеке
Дедо 66 жыл бойы Хелен Л. Джонсқа (1915–2007) үйленген және олардың төрт баласы болды.
Dedeaux was married to the former Helen L. Jones (1915–2007) for 66 years and they had four children.
Өлім және мұра
Дедо 91 жасында Глендейлдегі Адвентист медициналық орталығында қайтыс болды. Алты айдан кейін, 4 шілдеде ол колледж бейсболының Даңқ залына енгізілген алғашқы он адамның қатарында болды. Дедо 2013 жылы Омаха колледжінің Бейсбол Даңқ залының тұңғыш қатарына енгізілді, ал оның ескерткіші 2014 жылы USC кампусындағы Дедо алаңында ашылды. Дедо 2005 жылы Бейсбол реликвиариясының Мәңгіліктер қасиетті орнына енгізілді. Дедо және оның әйелі Хелен Лос-Анджелестегі Голливуд төбелерінде орналасқан Форрест-Лаун естелік саябағына жерленген.
Dedeaux died in early at age 91 at Glendale Adventist Medical Center in Glendale, Six months later on July 4, he was one of ten in the first class inducted into the College Baseball Hall of Fame. Dedeaux was also inducted in the inaugural class of the Omaha College Baseball Hall of Fame in 2013, and a statue of him was unveiled at Dedeaux Field on the USC campus in 2014. Dedeaux was inducted into the Baseball Reliquary's Shrine of the Eternals in 2005. Dedeaux and his wife Helen are buried at Forest Lawn Memorial Park, in Hollywood Hills, Los Angeles.