Кіріспе
Американдық жылан әуесқойы Билл Хаст (30 желтоқсан 1910 - 15 маусым 2011) 1947 жылдан 1984 жылға дейін Флорида штатының Майами қаласының оңтүстігінде орналасқан Майами Серпентариумының иесі және операторы болды, ол туристерге жыландардан тікелей у алу көрсетілімімен ойын-сауық ұсынды. Серпентариумды жапқаннан кейін, ол Флорида штатының Пунта-Горда қаласында медициналық және зерттеу мақсатында жылан уын өндіретін Майами Серпентариумы зертханаларын ашты. Хаст бала кезінен-ақ улы жыландардан у алып келді. Хаст улы жыландардан уды физикалық түрде алу үшін оларды басынан ұстап, шишаны жауып тұрған резеңке мембрананы тістеуге мәжбүрледі. Осы жыландармен жұмыс істеу нәтижесінде Хаст 2008 жылдың ортасына дейін 172 рет шағылдырылды, олардың барлығы, соңғы бірнешеуін қоспағанда, Гиннес рекордтар кітабында "ең қауіпті жылан шағуынан аман қалған" деп тіркелді. Хаст бұл атақтан ұнамайтын, себебі шағылуды жетістік немесе мақтауға лайық нәрсе деп санамады.
Bill Haast (December 30, 1910 – June 15, 2011) was the owner and operator, from 1947 until 1984, of the Miami Serpentarium, a tourist attraction south of Miami, Florida, where he entertained customers by performing live venom extraction from snakes. After closing the Serpentarium, he opened the Miami Serpentarium Laboratories, a facility in Punta Gorda, Florida that produced snake venom for medical and research use. Haast extracted venom from venomous snakes from the time he was a boy. Haast physically extracted venom from venomous snakes by holding them by the head and forcing them to bite a rubber membrane covering a vial. As a result of handling these snakes, Haast had been bitten 172 times by mid 2008, all of which but the last few were validated by the Guinness Book of World Records "for surviving the most deadly snake bites", a distinction Haast disliked as he did not think being bitten was a goal to be attained or admired.
Ерте өмір
Хаст 1910 жылы Нью-Джерси штатының Патерсон қаласында дүниеге келді. Ол 11 жасында скаут лагерінде болғанда жыландарға қызығушылық танытты. Бір жыл өткен соң, жазғы лагерьде кішкентай орман жыланына тап болғанда алғаш рет шағылды. Ол сол кездегі стандартты жылан шағу емдеуін қолданды (тіс іздерін кесіп, калий перманганатымен емдеді), содан кейін лагерьдегі алғашқы жәрдем шатырына дейін шамамен алты шақырым жүрді, осы уақытқа дейін қолы ісіп кеткен еді. Оны дереу дәрігерге апарды, бірақ қосымша емдеусіз тез жазылып кетті. Осы жылдың соңындағы келесі шағу төрт футтық мысбас жыланнан болды. Ол өзімен бірге жылан шағу жиынтығын алып жүрген, және досы оған уға қарсы сарысуды салды; шағу оны бір аптаға ауруханаға жатқызуға себеп болды. Хаст жыландарды жинауды бастады, ал анасының бастапқы қарсылығынан кейін оларды үйде ұстауға рұқсат алды. Көп ұзамай ол жыландарды қалай ұстауға болатынын үйренді және бір орман жыланын ұстау өте оңай болғанын байқады, тіпті ол жыланмен бірге суретке түсті. Ол 15 жасында жыландарынан у издеуді бастады және 16 жасында мектепті тастады.
Мансап
19 жасында ол жол жиегіндегі жыландар көрмесін ұйымдастырған адамға қосылып, онымен Флоридаға сапарлады. Ол жерде ол Эверглейдс шетінде айшылмен бірге тұрып, түрлі жыландарды ұстауға шеберлік танытты. Соңында Хаст үйіне қайтып келді, онда анасы көл жағалауындағы демалыс орнында сауда орынын жалға алған еді. Хаст бизнесіне жыландар көрмесін қосты. Сол жерде ол алғашқы әйелі Эннмен танысып, олар қашып кетіп үйленді. Олар Флоридаға көшіп, Хаст "жылан шаруашылығын" ашу арманына жете алмады. Әйелі жүкті болған соң, Хаст жұмыс істейтін жасырын ішімдік сататын орынға салық инспекторлары шабуыл жасап, ол жұмысынан айырылды. Олар Нью-Джерсиге қайтып келді, онда Хаст авиациялық механиканы оқып, төрт жылдан кейін сертификат алды. Сертификатын алғаннан кейін ол Майамиге көшіп, Pan American World Airways компаниясында жұмыс істеді. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Хаст Pan Am авиалайнерлерінде ұшу инженері болып қызмет етті. Бұл рейстер оны Оңтүстік Америкаға, Африкаға және Үндістанға жеткізді, ол сол жерден Америкаға әкелу үшін жыландар сатып алды, соның ішінде алғашқы кобрасын да.
Серпентариум
1946 жылы Хааст өзінің жылан шаруашылығын ашу үшін жеткілікті ақша жинағанын шешті. Ол Майамидің оңтүстігінде, АҚШ 1-ші тас жолына қарап жатқан жерді сатып алды, содан кейін үйін сатып, Серпентариум құрылысын бастады. Оның әйелі Энн бұған қарсы болды, соңында олар ажырасып кетті. Хааст ұлы Билл-младшийді өзінде қалдырды және Серпентариумды салған кезде Pan Am компаниясында механик ретінде жұмыс істеді. Осы уақытта Хааст екінші әйелі Кларита Мэтьюсқа үйленді. 1947 жылдың соңында ашылған Серпентариум толыққанды аяқталмаған еді. Алғашқы бес жыл бойы Билл, Кларита және оның ұлы ғана қызметкерлер болды. Билл кіші жыландарға деген қызығушылығын жоғалтып, төрт рет уланулы жылан шаққаннан кейін үйден кетіп қалды. 1965 жылға қарай Серпентариумда 400 торда және ауладағы үш шұңқырда 500-ден астам жылан сақталды. Хааст күніне 70-тен 100 рет 60-қа жуық уланулы жылан түрінен у шығарды, көбінесе ақы төлеп келген көрермендердің алдында. Ол жыландарды өзінің алдындағы үстелге жіберіп, содан кейін жалаңаш қолымен ұстап, оларды резеңке мембранасы керілген шыны ыдыстарға уын құюға мәжбүр ететін. Серпентариумды ашқаннан кейін көп ұзамай Хааст патша, үнді және Кап кобраларының уына қарсы иммунитетті қалыптастырумен тәжірибе жасауды бастады. Ол жыландардан алған удың мөлшерін біртіндеп арттырып өзіне егу арқылы митридатизм деп аталатын әдіс қолданды. 1954 жылы Хаастты қарапайым, немесе көк крайт шақты. Бастапқыда ол кобра уына қарсы иммундау оны крайт уынан қорғайды деп сенді және бірнеше сағат бойы әдеттегі істерін жалғастырды. Алайда, удың әсері күшті болды, сондықтан ол ауруханаға жатты. Үндістаннан крайтке қарсы у жеткізілді, бірақ 48 сағаттық сапардан кейін ол оны қабылдаудан бас тартты. Ол иммунизация бағдарламасын бастағаннан кейін бір жыл ішінде алғаш рет кобра шақты. 1950 жылдары оны шамамен жиырма рет кобра шақты. Оның алғашқы патша кобрасымен кездесуі 1962 жылы болды. Хастты жасыл мамба да шақты. Көптеген жағдайларда Хаст жылан шаққандарды емдеу үшін өз қанын беруге даяр болды, егер тиісті у болмаса. Олардың жиырмадан астамы жазылып кетті. 1949 жылы ол Майами университетіндегі медициналық зерттеушіге полиомиелитті емдеу үшін тәжірибелер жүргізу үшін у беруді бастады. Тәжірибелер үміт беретін нәтижелер көрсетті, бірақ 1955 жылы Салк полиомиелит вакцинасы пайда болғанда олар әлі де клиникалық сынақтардың алғашқы кезеңінде болды. 1977 жылдың 3 қыркүйегінде Серпентариумның аллигаторлар мен крокодилдердің орнын қоршап тұрған қабырғаның үстінде отырған 6 жасар бала орнынан құлап түсті, ал 12 футтық крокодил он футқа секіріп, баланы ұстады. Баланың әкесі мен Николя Каулино құдыққа секіріп түсіп, крокодилдің үстіне отырды. Дегенмен, суға батып, жарақат алған бала қаза тапты. Оқиға Билл Хаасты қатты шарлады. Хааст крокодилді 9 рет Лугер тапаншасымен атты, бірақ ол өлмес бұрын бір сағатқа жуық уақыт кетті. Бұған дейін крокодил 20 жыл бойы ешқандай оқиғасыз ордада өмір сүрген. Баланың өлімінен кейін Хаасттың психикалық күйзелісі Оңтүстік Дикси тас жолындағы Серпентариумның жабылуына әкелді. Баланың әкесі Хаасты ұлының өліміне кінәламаса да, Хааст журналистерге Серпентариуммен айналысқысы келмейтінін және онда крокодилдерді ешқашан ұстамайтынын айтты. Оқиға Хаасттың у зерттеулеріне деген қызығушылығын тоқтатқан жоқ.
Кейінгі өмірі
Хаст 1984 жылы Серпентариумды жабып, бірнеше жылға Юта штатына көшіп кетті. 1990 жылы ол жыландарымен Флорида штатының Пунта-Горда қаласына көшіп, Маями Серпентариум зертханасын құрды. Хасттың қолына удың тиюі салдарынан тіндер зақымданды, ал 2003 жылы малайзиялық ямбас жыланның шағуынан кейін ол бір саусағынан айырылды. Осы зақымдардан кейін Хаст улы жыландарды ұстаудан бас тарды және енді оларды өз кешенінде ұстамады. 2008 жылғы тамызда «Florida Trend» журналына берген сұхбатында ол: «Қартаю қиын. Кейде өзіңді керексіз сезінесің. Бірақ мен әрқашан осылай ұзақ өмір сүретінімді білдім. Бұл сезіммен келді. Мен әрқашан адамдарға 100 жастан асам дейтінмін, және қазір де солай ойлаймын. Мүмкін удың әсері ме? Білмеймін» деді және 2011 жылдың 15 маусымында қайтыс болды.