Кіріспе
Америкалық саясаткер (1878–1957)
Уолтер Франклин Джордж (29 қаңтар 1878 – 4 тамыз 1957) – Джорджия штатының американдық саясаткері. Ол 1922 жылдан 1957 жылға дейін Демократиялық АҚШ Сенаторы болып қызмет етті және 1955 жылдан 1957 жылға дейін АҚШ Сенатының уақытша төрағасы болды. Джордж Джорджия штатының Престон қаласының жанында дүниеге келген. Мерсер университетін бітіргеннен кейін заңгерлікпен айналысты. Ол Сигма Ну студенттік қауымының мүшесі болды. 1917 жылдан 1922 жылға дейін Джорджия Жоғарғы сотында қызмет етті, содан кейін Сенатқа сайлану үшін қызметтен кетті. Философиялық тұрғыдан консервативті демократ болғанымен, Джордж Жоғарғы соттың «Браун против Білім беру кеңесі» ісі бойынша шешімінен кейін интеграцияға қарсы шықты және Оңтүстік манифестіне қол қойды ғана емес, оны Сенатқа ресми түрде ұсынды, онда «Браун против Білім беру кеңесі» ісі Жоғарғы соттың «негірленбеген шешімі» деп айыпталды, [ол] қазір адамдар белгіленген заңды таза билікпен ауыстырғанда әрқашан пайда болатын жемісін беруде.
Сенаттағы мансабының соңында Джордж – ең беделді АҚШ сенаторларының бірі болды және оны саяси партиялардың екеуі де, либералдар мен консерваторлар да жоғары бағалады. Джордж кәсіби білім беруді ерте және белсенді түрде қолдаған, федералдық үкіметтің шектеулі болуына сенген қатаң конституционалист, салықтық консерватор болды. Сенаттағы мансабында ол шетелдік оқшаулықтан халықаралық қатынастарды жақтаушыға айналды, соның ішінде 1945 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының хартасын бекітуде маңызды рөл атқарды. Ол мемлекеттік мектептерде оқыды, содан кейін Джорджия штатының Мейкон қаласындағы Мерсер университетіне түсті. 1901 жылы Мерсерден заңгерлік диплом алып, заңгерлікпен айналыса бастады. Джордж 1917 жылы Джорджия апелляциялық сотының судьясы, ал 1917 жылдан 1922 жылға дейін Джорджия Жоғарғы сотының төрешісі болды. Сотта жұмыс істеген кезінде ол тарих пен тарихи романдарды «көкпейіл оқыды».
1920-шы жылдар
Джордж Грузия Жоғарғы Сотынан АҚШ Сенатына депутаттық орынға түсу үшін кетіп қалды, бұл орын Томас Э. Уотсонның қайтысынан бос болған еді. Джордж арнайы сайлауда жеңіске жетті, бірақ 1922 жылғы 21 қарашада Сенат қайта жиналғанда, ол өзінің орнын дереу иеленбеді. Ол тағайындалған Ребекка Латимер Фелтонның ант беруіне рұқсат берді, осылайша ол Сенатқа отырған алғашқы әйел атанды және Джордж 1922 жылғы 22 қарашада, бір күннен кейін қызметке кіріскенше қызмет етті. Джордж 1926 жылы алғашқы толық алты жылдық мерзімге қайта сайланды. Ол 1922 жылдан 1957 жылға дейін Сенатта қызмет етті және 1956 жылы алтыншы толық мерзімге үміткер болудан бас тартты. Ол кезде Грузиядағы Республикалық партия өте әлсіз болғандықтан, Джордж үшін нағыз қайта сайлау күресі Демократиялық партиясының ішкі сайлауларында болды. 1920 жылдары демократ Джордж консервативті дауыс беруге бейім болды. Джордж тыйым салуды қолдады, азаматтық құқықтар туралы заңдарға, Ауылдық электрлендіру басқармасына және Ауыл шаруашылығын реттеу туралы заңға қарсы болды. Рузвельт президент болған кезде ол Сенатта қабылданған 34 «Жаңа саясат» жобасын қолдады, ал 10-ына ғана қарсы дауыс берді. Ол – құрметті, бірақ тар көзқарасты оңтүстік консерваторы, 1938 жылы «тазалау» әрекетіне ұшырады, оны сол кездегі «Жаңа саясат» көшбасшылары (әсіресе, [Эдвард] Флинн, [Гарри] Хопкинс және [Томас] Коркоран) жасады. Бұл әрекет оның штатта және Сенаттағы беделін арттырды. Ол Сыртқы қатынастар комитетінің төрағалығынан бас тартып, одан да маңызды Қаржы комитетін басқарды және Сенатта өте ықпалды тұлға, сондай-ақ АҚШ-тың көптеген аймақтарындағы консерваторлардың үмітіне айналды. 1941 жылғы 31 шілдеден 1946 жылғы 2 тамызға дейін сенатор Джордж АҚШ Сенатының Қаржы комитетінің төрағасы және Вашингтондағы ең күшті заң шығарушылардың бірі болды. Осы құдіретті комитеттің төрағасы ретінде Джордж Рузвельттің салықтарды көтеруге және прогрессивті салық жүйесін енгізуге жасаған көптеген әрекеттерін тоқтатты. Джордж пен Рузвельт сыртқы саясат мәселелерінде көбірек келісімге келді. Сол күзде, АҚШ Сенатында отыз төрт жыл қызмет еткеннен кейін, Джордж жетінші сенаторлық науқанына дайындалды. 78 жасында ол қайта сайлануға түсуді ойластырды, өйткені қарсыласы Герман Талмидж болды және президент Эйзенхауэрге «Егер зейнеткерлікке шықсам, үйде демалып, тынығуды қалаймын. Мен шынымен шаршадым» деді. АҚШ Сенаторлары екі партиядан да Джорджтың қайта сайлануын қолдау үшін белсенді жұмыс істеді, оның ішінде Миннесоталық Хьюберт Хамфри Джордж туралы: «Бұл үлкен кеңесші органның ең жақсы дәстүрін көрсетеді. терең және тиімді мемлекет қайраткері. Біздің кейбіреулеріміз үн қатқанға ұялып тұрғанда, осы батыл адам үн қатты» деді. Президент және басқа да ұлттық саясаткерлер Джордждың қайта сайлануын қолдады, бірақ Талмидж әкесі Юджин құрған штаттық саяси машинаны толыққанды пайдаланды. Сонымен қатар, Джорджтың «Браун мен Білім беру кеңесі» ісінен бас тартуы оның қайта сайлану мүмкіндіктеріне зиян келтірді, өйткені сегрегация науқанның басты мәселесіне айналды. Жасын, қайта сайлану перспективаларын және басқа да факторларды ескере отырып, Джордж қайта сайланудан бас тартты, өйткені Сенаттағы өзінің тәжірибесі мен жетекшілігіне, сондай-ақ Грузия бизнесінің қолдауына қарамастан, денсаулығының ауыр науқанға төтеп беруі екіталай екенін түсінді. Джордж Сенатта болған кезде он екі комитеттің мүшесі және бесеуінің төрағасы болды, оның ішінде 1940 жылдан 1941 жылға дейін және 1955 жылдан 1957 жылға дейін АҚШ Сенатының Сыртқы қатынастар комитеті, ал 1941 жылдан 1947 жылға дейін және 1949 жылдан 1953 жылға дейін АҚШ Сенатының Қаржы комитеті. Сондай-ақ, ол 1955 жылдан 1957 жылға дейін Сенат төрағасы болды. Сенатта Джордж өзінің әсем сөйлеу өнерімен танылды және Сенаттың ең жақсы спикерлерінің бірі саналды. 1957 жылдың басында Джордж Сенаттан зейнеткерлікке шыққаннан кейін президент Дуайт Эйзенхауэр оны Солтүстік Атлантика келісім ұйымының арнайы елшісі етіп тағайындады. Шамамен алты ай қызмет еткеннен кейін Джордж ауыр сырқатқа шалдықты. Ол Грузияның Вена қаласында қайтыс болды және Вена зиратына жерленді. Джордж масондық ұйымның мүшесі және Вена ложасының No. 324 мүшесі болды.
an honourable but narrow Southern Conservative, who incurred the displeasure of the New Deal in 1938 when an unsuccessful attempt to "purge" him was made by its then leaders (in particular, [Edward] Flynn, [Harry] Hopkins, and [Thomas] Corcoran). This attempt increased his popularity in his State and in the Senate. He left the chairmanship of the Foreign Relations Committee in order to head the equally important Finance Committee, and is an exceedingly influential figure in the Senate, and the hope of the Conservatives in many parts of the United States. From July 31, 1941 to August 2, 1946, Senator George was the chairman of the United States Senate Committee on Finance, and one of Washington's most powerful legislative forces. As chairman of this powerful committee, George defeated many of Roosevelt's efforts to increase taxes and enact very progressive tax regimes. George and Roosevelt were in greater agreement on foreign affairs;
That fall, after thirty four years in the U. S. Senate, George approached what would be his seventh senatorial campaign. At the age of 78, he vacillated on whether to seek re election since he faced an opponent, Herman Talmadge, noting to President Eisenhower that "if I retire, I want to stay at home and rest. I am really tired." U. S. Senators from both political parties actively worked to encourage George’s reelection, including Minnesota's Hubert Humphrey who offered George, "represented the finest of traditions of this great deliberative body . a profound and effective statesman . when some of us felt too timid to speak up, this brave man spoke up." While the President and other national politicians favored George’s reelection, Talmadge had the state political machinery built by his father, Eugene, firmly behind him. Moreover, George's refusal to publicly renounce Brown v. Board of Education harmed his reelection prospects, since segregation became a primary campaign focus. Balancing his age, reelection prospects and other considerations, George declined to run for re election, realizing that despite his seniority and leadership in the Senate and the support of Georgia's businesses, his health likely would not withstand the strenuous campaign. George was a member of twelve committees while he was in the Senate and the chairman of five, including the United States Senate Committee on Foreign Relations from 1940 to 1941 and from 1955 to 1957 and the United States Senate Committee on Finance from 1941 to 1947 and from 1949 to 1953. He was also President pro tempore of the Senate from 1955 to 1957. In the Senate, George became known for his polished oratory and was considered one of the Senate's best public speakers. Early in 1957, shortly after George retired from the Senate, President Dwight Eisenhower appointed George special ambassador to the North Atlantic Treaty Organization. After about six months' service, George became seriously ill. He died in Vienna, Georgia and is interred in the Vienna cemetery. George was a freemason, member of Vienna Lodge No. 324 in Vienna, Georgia
Естеліктер
Мерсер университетінің Уолтер Ф. Джордж заң мектебі, Атлантадағы бұрынғы Уолтер Ф. Джордж орта мектебі (қазіргі Оңтүстік Атланта орта мектебі) және Батыс Джорджиядағы Уолтер Ф. Джордж көлі оның құрметіне аталған. 1947 жылы университеттің заң мектебі Джорджтың құрметіне аталғаннан кейін Мерсерде құрылған Уолтер Ф. Джордж қоры, мемлекеттік қызметте мансапты жоспарлаған Мерсер заң студенттеріне стипендия беруді жалғастыруда. Джорджтың портреті Атлантадағы Джорджия штатының астанасында ілуде. 1950 жылы Джорджия штатының Вена қаласында сенатор Джорджтың қола бюсті ашылды. Бюстті Джорджияның кәсіптік білім беруді қолдауы және Джордж Дин заңының қабылдануына көмектесуі үшін Джорджияның кәсіптік қауымдастығы (қазіргі Джорджияның мансаптық және техникалық білім беру қауымдастығы) табыс еткен. 1960 жылы АҚШ пошта қызметі Джорджты құрметтеп 0,04 долларлық марка шығарды. Марка Джордждың соңғы тұрған жері – Джорджия штатының Вена қаласында басылды.