Норман Уайтсайд: Солтүстік Ирландиялық Футбол Легендасы

Кіріспе

Солтүстік Ирландия футболшысы (туған 1965)

Норман Уайтсайд (7 мамыр 1965 жылы туған) – Солтүстік Ирландияның бұрынғы кәсіби футболшысы, жартылай қорғаушы және шабуылшы. Уайтсайд манчестер Юнайтед клубында карьерасын бастады, 1982 жылы 17 жасында кәсіби келісімге қол қойып, команданың маңызды ойыншысына айналды. Келесі жеті жылда клуб сапындағы 278 лига және кубок матчында 68 гол соқты, 1983 және 1985 жылдары екі рет ФА кубогын жеңіп, медальдар иегері атанды. Сонымен қатар, ол 1982 жылғы ФА жастар кубогының финалында, 1983 жылғы Лига кубогының финалында және 1983 жылғы ФА қайырымдылық қалқанында ойнады. 1989 жылдың шілдесіне дейін «Юнайтед» клубында ойнағаннан кейін 600 000 фунтқа «Эвертонға» сатылды. Дегенмен, екі жылдан кейін, жасы 26-да тізе жарақатынан қанағаттандырып, футболдан кетуге мәжбүр болды. Уайтсайд ФИФА Әлем чемпионатына қатысқан ең жас ойыншы, Лига кубогы мен ФА кубогының финалында гол соққан ең жас ойыншы және «Манчестер Юнайтед» сапындағы ең жас гол соққан ойыншы ретіндегі рекордты сақтайды. Солтүстік Ирландия құрамасы сапында 38 матч өткізіп, 1982 және 1986 жылғы Әлем чемпионаттарында ойнады, сондай-ақ 1983–1984 жылдары Ұлыбритания чемпионатында жеңіске жеткен құрамаға көмектесті. Ойыншылық жолын аяқтағаннан кейін подиатр болды және қазір де «Олд Траффордтағы» корпоративтік қонақжайлылық бөлімінде жұмыс істейді.

Алғашқы жылдар

Белфаста Норман мен Айлин Уайтсайдтың ұлы болып дүниеге келген ол Шанкилл-роудта өсті; осы себепті және оның агрессивті, физикалық ойын стиліне байланысты, Манчестер Юнайтед жанкүйерлері оны кейін "Шанкилл Скинхед" деп атады. Отбасы кейін Дунай көшесі, 10-ға көшіп келді, ал отбасының кедейлігі Уайтсайдтың екі бауырымен бір төсекке жатуға мәжбүр етті. Ол "Соғыс" кезеңінен салыстырмалы түрде зардап көрмеді, себебі оның протестант ата-анасы балаларының үйден алыс кетпеуін және Ольстер лоялистерімен араласпауын қатаң бақылап отырды. Шамамен жеті жасында ол "Бойз Бригадасына" қосылды және футболға деген табиғи қабілетін тез көрсетті, өзінен екі есе үлкен балаларға қарсы ойында он гол соқты. Ол Cairnmartin орта мектебінде білім алды және 11 жасқа келгенде Шанкилл аймағында футболдағы дарынды бала ретінде танымал болды. Оны Ипсвич Таун скауты Джим Роджерс (оның мектеп деңгейіндегі голдары оны Солтүстік Ирландиядағы барлық футбол скауттарына жақсы таныстырған) ашқан, ол менеджер Бобби Робсонға Уайтсайд үлкеніп жетілгенше күтуді айтты. Бірақ, Манчестер Юнайтедтің 80 жастағы Ольстер скауты Боб Бишоп, бұрын клуб үшін Белфаст тумасы Джордж Бест пен Сэмми Макилройды тауып шығарған, оған алғашқы ағылшын клубында сынаққа қатысу мүмкіндігін ұсынды.

Манчестер Юнайтед

Уайтсайд Манчестер Юнайтедпен оқушы шарттарына қол қоюға жеткілікті жасқа толғанға дейін бірнеше күн бұрын Ливерпульде сынақтан өтуге шақырылды, бұл Юнайтедтің бас скауты Джо Браунды дереу Белфастқа ұшып барып, оған оқушы келісімшартын ұсынуға мәжбүр етті. Уайтсайд Белфастта қалды және жаттығулар үшін әр апта сайын Манчестерге ұшып келді. 14 жасынан бастап оны Джордж Бестпен (сол кезде мансабының соңына жақындаған) үнемі салыстырып отырды, ал Уайтсайд журналиске «Менің Джордж Бестпен ортақ нәрсем – біз бір жерден келдік, бір клубта ойнаймыз және бізді бір адам ашқан» деген сөзімен мұндай салыстыруларды күшейтті. Оның жарақаттары 1980 жылы, 15 жасында басталды, ол жамбас созылуын емдеу үшін Гленторанның физиотерапевті Боби Макгрегорға барды. Уайтсайдтың айтуынша, оған жасалған күшті массаж таз сүйегіне зиян келтіріп, оның табиғи жылдамдығынан айырды. Кейін жылдамдығының жоқтығы оның ойынындағы жалғыз кемшілік деп есептелді. 1981 жылдың шілдесінде, шеберлік мектебінде алты апта өткен соң, «А» командасының ойынында Престон Норт-Энд ойыншысының көзге көрінбейтін соққысынан Уайтсайдтың оң тізесіне операция жасау қажет болды. Егер жарақат бірнеше жылдан кейін болғанда, ол мансабын сақтап қалуға мүмкіндік беретін инновациялық артроскопиялық операция жасатуға мүмкіндік алатын еді. Жеті ай демалыстан кейін және шеміршектерді алып тастау үшін тағы бір операциядан кейін, ол 1982 жылдың қаңтарында жаттығуларға оралды. Ол зақымдалған тізесі мен тазын өтеу үшін ойын стилін өзгертті және жасөспірімдер командасының жаттықтырушысы Эрик Харрисонның басшылығымен жақсы дамыды. Уайтсайд 1953 жылдан бері Юнайтедтің ең жас бірінші команда ойыншысы болды, ол 1982 жылдың 24 сәуірінде Голдстоун алаңында Брайтон мен Хов Альбионға қарсы 1–0 есебімен жеңіліс ойынында алмастырушы ретінде дебют жасады, 17 жасқа толуына екі апта қалғанда. Кейін ол ФА жастар кубогының финалында Уотфордқа қарсы ойнады, бірақ үлкендер жарысының финалына шығу үшін тағы бір жыл күтуге тура келді. Ол 17 жасқа толған күні Олд Траффордта кәсіби футболшыға айналды, үш жылдық келісімшартқа қол қойды және тізе жарақатынан зейнетке шыққан Стив Коппелмен бірге бөлмеде тұрды. Сондай-ақ, ол Пол Макгратпен жақын достық қарым-қатынас орнатты, ол да тізесімен ұқсас проблемаларға тап болды. Маусымның соңғы күні, 17 жасқа толғаннан кейін сегіз күн өткен соң, ол клубтың ең жас гол соққан ойыншысы атанды, ол «Олд Траффордта» Сток Ситиге қарсы 2–0 есебімен жеңіліс ойынында гол соқты. Әлем чемпионатындағы өнері менеджер Рон Аткинсонды 1982–83 маусымында Уайтсайдты Франк Стейплтонмен бірге Юнайтед шабуылында ойнатуға көндірді. Екеуі де допты ұстап тұрып, жиі алаңға шығып, жартылай қорғаушы Брайан Робсонға шабуылға қосылуға мүмкіндік берді. Уайтсайд алғашқы бес ойында төрт гол соқты, бірақ кейін 17 ойын бойы гол соқпады. Ол сол маусымда отандық кубок жарыстарында 16 ойында алты гол соқты, «Манчестер Юнайтедке» Лига кубогы мен ФА кубогының финалына өтуге көмектесті, әсіресе ФА кубогының жартылай финалында «Арсеналдан» гол соқты. 17 жасында және 323 күнінде ол «Ливерпульдің» орта қорғаушысы Алан Хансенді жеңіп, «Уэмблиде» Лига кубогының финалында гол соқты, ол Лига кубогы финалында гол соққан ең жас ойыншы болды. 1980 жылдары «Ливерпульге» қарсы үздіксіз өнер көрсетуі үшін «Юнайтед» жанкүйерлері оған «Скаузерлердің жазасы» деген лақап ат берді. Ол ФА кубогының финалында Стейплтонға нәтижелі пас берді, бұл матч Брайтон мен Хов Альбионмен 2–2 есебімен тең аяқталды. 18 жасында және 18 күнінде ол қайта ойнатуда баспен гол соқты, «Юнайтед» 4–0 есебімен жеңіп, ФА кубогы финалында гол соққан ең жас ойыншы атанды. Сондай-ақ, ол бір маусымда екі отандық кубок финалында да гол соққан алғашқы ойыншы болды. Ол сол маусымда барлық жарыстарда 57 рет ойнап, лигадағы үш ойынды ғана өткізіп, барлығы 14 гол соқты. Кейін «Манчестер Юнайтед» «А.С. Миланның» Уайтсайдқа 1,5 миллион фунт стерлинг ұсынғанын қабылдады және оған ауысуға келісуі үшін 100 000 фунт стерлинг ұсынды. Ол ұсыныстан бас тартты, өйткені ол әлі де «Манчестер Юнайтедпен» жақсы болашаққа ие деп ойлады және оған клубқа көшу туралы ойлануға аз уақыт берілді. Ол жалғастырды әсер ету, қарызға беру шабуылшы Гарт Крукске бірінші командаға орын алу және тұрақты келісімшартқа қол қою (бұл ешқашан болған жоқ). Алайда, 1983–84 маусымында «Юнайтед» Кубоксыз қалды, ол екі отандық кубок жарысынан үшінші дивизионға шықты. Ол Еуропа кубогының үшінші раундында «Барселонаны» «Олд Траффордта» 3–0 есебімен жеңіп, алғашқы ойындағы 2–0 есебін өтеді. Ол жартылай финалда «Ювентусқа» қарсы «Стадио Олимпико ди Торинода» 2–1 есебімен жеңіліске ұшырады. 1985 жылдың ақпанына қарай, ол 1984–85 маусымында бар болғаны сегіз ойында бастап ойнады, Стейплтон, Хьюз және жаңадан келген Алан Бразилге қарағанда төмендеп қалды. Алайда, жартылай қорғаушы Реми Мозестің жарақаты алаңның ортасында бос орын қалдырды, ал Уайтсайд интеллектуалды ойынымен және позициялық дағдыларымен бұл рөлде керемет болды және менеджер Рон Аткинсонның клубтағы соңғы уақытына дейін жартылай қорғаушы болып қалды. Ол Брайан Робсонмен мықты серіктестік құрды, екеуі де шабуылға бағытталған ойыншылар болғанына қарамастан, және «Юнайтед» осы жаңа жартылай қорғаушы серіктестігімен алғашқы 15 ойынының біреуінде ғана жеңіліске ұшырады. Уайтсайд 1985 жылдың 9 наурызында ФА кубогының ширек финалында «Уэст Хэм Юнайтедке» қарсы 4–2 есебімен жеңіліс ойынында өзінің кәсіби мансабындағы жалғыз хет-трик соқты. Ол бір аяғымен, бір басымен гол соқты. Ол 1985 жылғы ФА кубогының финалында жеңіс голын соқты, қосымша уақыттың 20-шы минутында оң жақтан қисайған соққы жасады, онда «Юнайтед» 10 ойыншымен «Эвертонды» жеңіп, Уайтсайдқа екінші ФА кубогы жеңісін сыйлады. Голға көрегендік, уақытты дұрыс пайдалану және нақты ату қажет болды. «The Guardian» оның «салқын футболдық миын» және «соққыны ақылмен жасыруын» мақтады. Осы жетістіктен кейін ол жылына 60 000 фунт стерлингтік жаңа келісімшарт жасасты. «Юнайтед» 1985–86 маусымының алғашқы 10 лига ойынын жеңіп, алғашқы 15 ойынында жеңіліске ұшырамады және Бірінші дивизион титулын жеңіп алуға дайын болды. Алайда, маусымның ортасында олар төмендеп, соңғы 18 ойынының тек алтауын ғана жеңіп, маусымды чемпион «Ливерпульден» 12 ұпай қалып қойып аяқтады. Баспасөз клубтың ішімдік мәдениеті мен Рон Аткинсонның тәртіпсіздікке қатысты ыңғайлы көзқарасын форманың төмендеуіне кінәлады, бірақ өзінің автобиографиясында Уайтсайд мұның себебі емес екенін айтады және ойыншылардың ішімдік сеанстары туралы әңгімелер көбінесе асыра сілтегенін мәлімдейді. Сол жазда 21 жастағы Уайтсайд екінші рет Әлем чемпионатына қатысты. Содан кейін оның мансабында ерте төмендеу басталды, бұл 1986 жылдың қарашасында жаңа менеджер Алекс Фергусонның келуімен басталды, маусымның нашар басталуы Рон Аткинсонды қызметтен босату туралы шешімге әкелді. Уайтсайд, әлі де 21 жаста, оң тізесімен қиындыққа тап болды, енді оны зейнетке шығуға әкелуі мүмкін болатын күрделі медициналық процедуралар қажет болды. Фергусон Уайтсайдты шабуылға қайтарды, нәтижесінде ол жарақаттан кейін алғашқы төрт ойынында үш гол соқты. Фергусон оның көптеген ішімдік сеанстарынан кейін Уайтсайдты сөккені де рас. Ол 1986–87 маусымын 37 ойында 10 голмен аяқтады, бірақ «Юнайтед» лигада 11-орынға ғана қол жеткізді. «Мен ең жоғары кластағы ойыншыны көруден туындаған қызығушылықты сезіндім. Оның өзіне сенімділігі 21 жастағы адам үшін керемет болды. Оның техникасының тамаша болуы оған допты оңай басқаруға мүмкіндік берді және ол өзіне уақыт табудың сыйын алды. Ол тыныш арал болды, көтеріліп, асықпай шешімдер қабылдады. Ол сирек иеліктен бас тартты және бұрыштарды арттырды...

A few days before Whiteside was old enough to sign schoolboy terms with Manchester United, he was offered a trial at Liverpool, causing United's chief scout Joe Brown to fly over to Belfast to immediately offer him the schoolboy contract to sign. Whiteside remained in Belfast, and flew over to Manchester every weekend for training. From the age of 14 he was constantly compared to George Best (by that time in the twilight of his career), and Whiteside did little to discourage such comparisons when he told a journalist that "the only thing I have in common with George Best is that we come from the same place, play for the same club and were discovered by the same man". His injury problems started as early as 1980, when he was 15 years old and saw Glentoran's physio Bobby McGregor to resolve a groin strain; Whiteside said that the highly physical massage to which he was subjected damaged his pelvis and robbed him of his natural pace. His lack of pace was later seen as the one weakness in his game. Six weeks into his apprenticeship, in July 1981, and an innocuous looking challenge by a Preston North End player in an 'A' team game saw Whiteside requiring an operation on his right knee. Had the injury occurred a couple of years later he would have been able to have pioneering keyhole surgery, which could potentially have saved his career. After a seven month lay off and a further operation to remove cartilage, he returned to fitness in January 1982. He had to adapt his playing style to compensate for his damaged knee and pelvis, and developed well under youth team coach Eric Harrison. Whiteside became United's youngest first team player since Duncan Edwards in 1953, when he made his debut as a substitute against Brighton & Hove Albion in a 1–0 league win at the Goldstone Ground on 24 April 1982, two weeks before his 17th birthday. He later played in the FA Youth Cup final defeat to Watford, though it would be just another year before he appeared in the final of the senior competition. He turned professional at Old Trafford on his 17th birthday, signing a three year contract, and he shared a room with Steve Coppell, who was heading into retirement due to a knee injury of his own. He also struck up a close friendship with Paul McGrath, who would also face similar problems with his knee. On the final day of the season, eight days after his 17th birthday, he became the club's youngest goalscorer in a 2–0 home win over Stoke City. His performances at the World Cup convinced manager Ron Atkinson to start Whiteside alongside Frank Stapleton at the front of United's attack for the 1982–83 season. The pair were similar players in that they held the ball up and made frequent runs into the box, allowing midfielder Bryan Robson to join in the attack. Whiteside scored four goals in the first five games of the campaign, before entering a seventeen game drought. He scored six goals in 16 games in domestic cup competitions that season, helping Manchester United to the finals of both the League Cup and FA Cup, notably by scoring past Arsenal in the FA Cup semi finals. At the age of 17 years and 323 days, he beat Liverpool centre half Alan Hansen to score in the League Cup final defeat at Wembley, making him the youngest player to score in a League Cup final; his consistent performances against Liverpool during the 1980s earned him the moniker of the "Scourge of the Scousers" from United supporters. He gave an assist to Stapleton in the FA Cup Final, which finished as a 2–2 draw with Brighton & Hove Albion. At the age of 18 years and 18 days, he then scored a headed goal in the replay, which United won 4–0, to become the youngest player to score in an FA Cup Final. He also became the first player to score in both domestic cup finals in the same season. He played 57 times in all competitions that season and missed just three league games, scoring a total of 14 goals. Manchester United later accepted a £1.5 million offer for Whiteside from A. C. Milan, and offered him £100,000 in cash to accept the transfer. He refused the move, for he felt he still had a good future with Manchester United and because he was given only a brief time to consider whether or not to relocate to a club and location about which he knew little. He continued to impress, despite on loan striker Garth Crooks being tipped to take his first team place and sign a permanent contract (which never happened). United were trophyless however in 1983–84, exiting both domestic cup competitions to Third Division sides. He did though play a part in the 3–0 win over Barcelona at Old Trafford in the Third Round of the European Cup Winners' Cup, which overturned a 2–0 deficit from the first leg. He lost his starting place to Mark Hughes for the semi final clash with Juventus at the Stadio Olimpico di Torino, which ended in a 2–1 defeat. By February 1985, he had started just eight games in the 1984–85 season, having fallen behind in the pecking order to Stapleton, Hughes, and new signing Alan Brazil. However, injury to midfielder Remi Moses left an opening at the centre of the field, and Whiteside proved to be a revelation in the role with his intelligent play and positioning skills, and stayed in midfield for the rest of manager Ron Atkinson's time at the club. He formed a solid partnership with Bryan Robson, despite the two being similarly attacking players, and United lost just one of their first 15 games with this new midfield partnership in operation. Whiteside scored the only hat trick of his professional career in a 4–2 home win over West Ham United on 9 March 1985, in the FA Cup quarter finals; it was a 'perfect hat trick' in that he scored once with each foot and once with his head. He went on to score the winning goal in the 1985 FA Cup Final, curling a shot in from the right hand side in the 20th minute of extra time, to give ten man United victory over Everton, and Whiteside his second FA Cup winner's medal. The goal required vision, timing, and precise shooting; and The Guardian praised his "cool footballing brain" and "clever concealment of the shot". After this success he negotiated a new contract of £60,000 a year. United won their first 10 league games of the 1985–86 campaign, and unbeaten from their first 15, and seemed destined to win the First Division title. However they dropped off in mid season and won just six of their final 18 games to end the season in fourth place, 12 points behind champions Liverpool. The press blamed the decline in form on the club's drinking culture and Ron Atkinson's lax disciplinary attitude, though in his autobiography Whiteside denies that this was to blame, and states that stories of the player's drinking sessions were exaggerated. That summer, a 21 year old Whiteside played in his second World Cup. Then came a decline in his career at an early age, which started to around the time of the arrival of new manager Alex Ferguson in November 1986, the change of manager coming after a dismal start to the season led to the decision to sack Ron Atkinson. Whiteside, still only 21, was facing trouble from his right knee which was now beginning to require serious medical procedures to prevent it from causing his retirement. Ferguson put Whiteside back up front, and in turn he scored three times in his first four games back from injury. Ferguson did though have to rebuke Whiteside after some of his numerous drinking sessions. He ended the 1986–87 season with 10 goals in 37 appearances, however United could only manage an 11th place finish. "I felt the excitement that is felt by watching a player of the highest class. He had self assurance that was extraordinary in a 21 year old. The excellence of his technique gave him easy mastery of the ball and he had the gift of making time for himself in the stamp of quality. He was an island of composure, looking up and unhurriedly making his decisions. He rarely surrendered possession and he increased the angle and weight of his passes so well that the receiver never had to fight the ball. His eyes were as cold as steel and he had the temperament to match. As a player, he was close to the genius category. "|The media reported that Ferguson did not like Whiteside, but "Fergie" had nothing but praise for the player in his autobiography. At the start of the 1987–88 season, Whiteside represented the Football League in a game against the 'Rest of the World' to celebrate the league's centenary. He formed a solid partnership with new signing Brian McClair, scoring 10 goals in 35 appearances, though United finished second in the league behind Liverpool, and he often found himself back in midfield or on the bench when Peter Davenport was selected to play alongside McClair. Recovering from injury and abuse from some supporters for his transfer request, he put what many United fans call the best performance of his career at Anfield on 4 April 1988, when he came off a substitute with his team 3–1 down to help United to salvage a point. He ruptured his Achilles midway through the 1987–88 season, and missed almost a year of first team action. Whiteside's goal in a 2–1 win over Derby County in a league match at the Baseball Ground on 10 February 1988 would prove to be his last for Manchester United. In the summer of 1988, he was put on the transfer list and came close to joining American club Portland Timbers, before injury put negotiations on hold. A £1million price tag also deterred a great deal of potential interest. In the summer of 1988, Ferguson brought striker Mark Hughes back to Old Trafford after two years away, further limiting Whiteside's opportunities for the first team. His continued fitness problems, and the growing competition for places in the first team, meant that Whiteside played just six league games in the 1988–89 season. In view of Whiteside's medical reports, Ferguson rejected bids of £500,000 from Osasuna of Spain and from Ron Atkinson's new club Sheffield Wednesday, before accepting a bid of £600,000 (with £150,000 to follow if Whiteside reached 50 games) from Everton in July 1989. This was to the dismay of some of the club's supporters, who felt that there was still a way back for Whiteside at Old Trafford. Ferguson intended to build his own team having signed midfield duo Neil Webb and Mike Phelan, and also in the hunt for other players including Paul Ince, Gary Pallister and Danny Wallace. He had played a total of 274 games in all competitions for United, scoring 67 goals, and collected two winner's medals in the FA Cup, despite only being 24 years old when he left.

Эвертон

Уайтсайд «Эвертонмен» төрт жылдық келісімшартқа қол қойды, ал Алекс Фергюсон оған «Гудисон Паркте» екі жылда Манчестердегі сегіз жылдағыдан көп табыс әкелетін жалақы туралы келісімге келуге көмектесті. Сондай-ақ, Фергюсонды сынаған таблоид мақаласына атын қою үшін оған 50 000 фунт стерлинг ұсынды, бірақ ол ұсыныстан бас тартты. Ол кезде «Эвертон» «Манчестер Юнайтедке» қарағанда жақындағы жетістіктерге ие болды, екі лига титулын, ФА кубогын және Еуропа Кубок иелерінің кубогын жеңіп алды. Баптырма Колин Харви «Toffees» командасының қосымша жүлделерді жеңіп алу мүмкіндігін арттыруды жоспарлады, сондай-ақ 1989 жылы Майк Ньюэлл, Мартин Киоун, Стефан Рен және Реймонд Аттевельдке де қол қойды. «Эвертон» маусымды алтыншы орында аяқтады, қарсыластары «Ливерпульден» 20 ұпайға қалып қойды. Дегенмен, баптырма Мик Лайонстың қарқынды жаттығулары оның оң тізесіне ауыр тиді, ал 1990 жылдың 20 қыркүйегінде жаттығу матчында жарақат алды, нәтижесінде оң тізесіне тағы бір операция жасау қажет болды. 1990 жылдың қарашасында Ховард Кендалл баптырма болып қайтып келгеннен кейін Уайтсайд бірнеше резервтік команда ойындарында ойнады, бірақ бұл тек болашақты кейінге қалдырды және ол 1991 жылдың маусым айында 26 жасында карьерасын аяқтауға мәжбүр болды. 1992 жылдың мамырында «Олд Траффордта» «Манчестер Юнайтед» пен «Эвертон» арасындағы қоштасу ойыны өтті, бірақ «Юнайтед» өткен аптада титулдан айырылғандықтан, бұл ойынға бар болғаны 7 434 жанкүйер келді.

Халықаралық мансап

Уайтсайд Пеленің әлем чемпионатындағы ең жас ойыншы ретіндегі рекордын бұзды, ол 1982 жылы Испанияда өткен әлем чемпионатында Солтүстік Ирландия құрамасы сапында 17 жас 41 күндік шағында дебют жасады. Билли Бингем оны әлем чемпионатына шақырғанда, ол клуб деңгейінде бар болғаны екі матч өткізген еді. 17 маусымда Сарагосадағы «Ла Ромареда» стадионында Югославияға қарсы өткен матч оның халықаралық аренадағы тұңғыш ойыны болды; ол екінші таймда Ненад Стойковичке жасаған қиын қозғалысы үшін сары карточка алды, ал матч 0:0 есебімен аяқталды. Бес күннен кейін ол командасына Гондураспен 1:1 есебімен тең ойнауға көмектесті, бұл көбіне көңіл көншітпеді және көптеген адамдар Солтүстік Ирландияның турнирде алға жылжу мүмкіндігіне нүке айтты. Олар Валенсиядағы «Месталья» стадионында өткен үшінші және шешуші топтық матчта жауын командасы Испанияға қарсы жеңіске жеткені жөн еді. Олар испандық жанкүйерлердің көптігімен және испан тілінде сөйлейтін төреші Гектор Ортиспен бетпе-бет келді, ол испандық ойыншылардың лас ойынын жазалауға құштар емес еді. Алайда, қақпашы Луис Арконаданың қателігі Герри Армстронгқа ойынның жалғыз голын сыйлады, және Маль Донаги 60-шы минутта алаңнан қуылғанмен, Солтүстік Ирландия 1:0 есебімен жеңіске жетті. Уайтсайд Висенте Кальдерон стадионында Австриямен 2:2 тең түскен матчта сол жақтан шабуылда ойнады. Францияға қарсы жеңіске жетсе, олар жартылай финалға жолдама алатын еді, бірақ Мишель Платинидің шабыттандырған француз командасы 4:1 есебімен жеңіске жетіп, Солтүстік Ирландияны турнирден шығарды. Ол 1984 жылғы УЕФА Еуропа чемпионатының іріктеу турнирінде де өнер көрсетті. Олар соңғы топтық матчында Батыс Германияны 1:0 есебімен жеңді, Уайтсайд әлемдегі ең үздік маркерлердің бірі Карлхайнц Фёрстерден басым түсті. Алайда, немістер топтың соңғы матчында Албанияны жеңіп, топтағы жалғыз жолдама алатын орынды иеленді. Уайтсайд 1983-1984 жылдары Солтүстік Ирландияның Британдық үй чемпионатының 100-ші және соңғы нұсқасын жеңіп алуына көмектесті. Солтүстік Ирландия екінші рет қатарынан әлем чемпионатына қатысу құқығын жеңіп алды, Англиямен өткен соңғы топтық матчында 0:0 есебімен тең түсті. Уайтсайд іріктеу кезеңінде үш гол соқты, және Уинзор Парктегі Румынияға қарсы өткен матчындағы голы шешуші болды, осылайша олар румындардың есебінен чемпионатқа ілікті. 1986 жылғы Мексикада өткен ФИФА әлем чемпионатында ол Эстадио Трес де Марцода Алжирге қарсы 1:1 есебімен тең түскен матчта, соққыдан ауытқып кірген бос допты голға айналдырды. Олар қалған екі топтық матчында жеңіліске ұшырады, Испаниядан 2:1 есебімен және Бразилиядан 3:0 есебімен. Уайтсайд Солтүстік Ирландия құрамасы сапында 8 жыл бойы 38 матч өткізіп, 9 гол соқты. Олар Уайтсайд 16 жаста, ал ол 20 жаста болғанда танысқан. Ол протестант, ал ол католик болғандықтан, Шэнкилл аймағындағы лоялистер тарапынан кек алудан қорқыныш болды. Жұбайлардың үш баласы болды: Делла, Блейн және Клодах. Неке 2001 жылы аяқталды, ал Уайтсайд кейіннен Денизге қайта үйленді. 2023 жылы Блейннің Марселлина атты қызы дүниеге келгенде ол әже болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Уайтсайд Салфорд университетінде оқып, подиатр мамандығын алды және 1991 жылдың қазанынан 1992 жылдың наурызына дейін Нортвич Виктория клубының бас жаттықтырушысының көмекшісі/физиотерапевті ретінде жұмыс істеді. Ол матчтар арасында көп уақытты саяхатқа жұмсауды ұнатпағандықтан, бұл қызметтен бас тартты. Ойыншылық карьерасы барысында ол жаттықтырушылық лицензия алу үшін Лиллешоллдегі курстарға қатысты, бірақ ол жаттықтырушылыққа баруды қаламады. Оның орнына ол кешкі ас дастарханында сөз сөйлейтін адамға айналды. Сондай-ақ, ол Манчестер Метрополитен университетінде магистратура курсын оқып жүріп, Кәсіби футболшылар қауымдастығында жұмыс істеді. Кейіннен ол Манчестерде жеке подиатр ретінде практика ашты. 2003 жылы ол «Менің Манчестер Юнайтед туралы естеліктерім» атты кітабын жариялады. Жазушы Роб Багчидің көмегімен ол 2007 жылдың тамызында «Determined» атты автобиографиясын жарыққа шығарды, оны Headline баспасы басып шығарды және актер Джеймс Несбиттің алғы сөзімен жарық көрді. When Saturday Comes журналының рецензенты Джойс Вулридж: «Determined – бұл 1980-ші жылдардың ең ерекше футболшыларының бірі туралы қызықты және жақсы жазылған естелік, және Уайтсайд өмірін, тізесін емес, қалай қайта құра алғаны туралы қосымша бұрылыспен толықтырылған» деп жазды. Келесі айда Уайтсайдқа жүрек ырғағы бұзылғаны анықталды. Уайтсайд ITV телеарнасының УЕФА Еуро-2016 турнирін жариялаушысы ретінде жұмыс істеді.

Whiteside broke Pelé's record as the youngest player to appear in a World Cup, when he debuted for Northern Ireland aged 17 years and 41 days at the 1982 World Cup in Spain. When selected for the World Cup squad by manager Billy Bingham, he had played just two competitive games at club level. The opening game against Yugoslavia at the La Romareda in Zaragoza on 17 June was his international debut; he received a yellow card in the second half for a challenge on Nenad Stojković, and the game finished goalless. Five days later he helped his side to a 1–1 draw with Honduras, which was a disappointment, and many believed had doomed Northern Ireland's chances of advancing in the competition. They needed a win against hosts Spain in the third and final group game at the Mestalla Stadium in Valencia. They faced a partisan atmosphere with a mostly Spanish crowd and a Spanish speaking referee in Héctor Ortiz who was unwilling to punish dirty play from the Spanish players. However a mistake from goalkeeper Luis Arconada gifted Gerry Armstrong the only goal of the game, and despite having Mal Donaghy sent off on 60 minutes, Northern Ireland went on to record a 1–0 win. Whiteside played at left midfielder for the 2–2 draw with Austria at the Vicente Calderón Stadium. A win against France would take them into the semi finals, however a French team inspired by Michel Platini won 4–1 and therefore eliminated Northern Ireland from the competition. He featured in qualifying for UEFA Euro 1984. They won their final group game 1–0 over West Germany, Whiteside managing to get the better of one of the world's best man markers in Karlheinz Förster. However the Germans secured the only qualification place in the group in their final match of the group with a late winner over Albania. Whiteside helped Northern Ireland win the 100th and last edition of the British Home Championship in 1983–84. Northern Ireland won qualification to the World Cup for a second successive tournament with a goalless draw with England in their final group game; Whiteside scored three goals during the qualification process, with his strike again Romania at Windsor Park proving to be crucial as they ended up qualifying at the Romanian's expense. At the 1986 FIFA World Cup finals in Mexico, he scored with a deflected free kick in the 1–1 draw against Algeria at the Estadio Tres de Marzo. They were beaten in their other two group games, losing 2–1 to Spain and 3–0 to Brazil. Whiteside won a total of 38 caps and scored nine times in eight years playing for Northern Ireland. the two had met when Whiteside was 16 and she was 20. The relationship blossomed despite fears of reprisals in the loyalist Shankill area as he was a Protestant and she was a Catholic. The couple had three children: Della, Blaine and Clodagh. The marriage ended in 2001 and Whiteside subsequently remarried, to Denise. He became a grandfather in 2023 when Blaine had a daughter, Marcellina. Upon retirement, Whiteside studied to become a podiatrist, graduating with a degree from the University of Salford, and served Northwich Victoria as their assistant manager/physio from October 1991 until March 1992. He quit the role as he did not enjoy the amount of time spent travelling between games. During his playing career, he had attended courses at Lilleshall to qualify for his coaching badges, but he did not wish to go into coaching. He instead became an after dinner speaker. He also worked for the Professional Footballers' Association, while taking a postgraduate course at Manchester Metropolitan University. He later took up private practice as a podiatrist in Manchester. In 2003, he released a book entitled My Memories of Manchester United. With the help of writer Rob Bagchi, he released his autobiography entitled Determined in August 2007, published by Headline, and with a foreword by actor James Nesbitt. When Saturday Comes magazine reviewer Joyce Woolridge wrote that "Determined is an entertaining, well written account of one of the less ordinary 1980s footballers, with the added twist of how Whiteside was able to rebuild his life, if not his knee." The next month it was reported that Whiteside had been diagnosed with irregular heart rhythms. Whiteside worked as a pundit on ITV's coverage of UEFA Euro 2016.