Америкадағы социалистік қозғалыстың тарихы

Кіріспе

АҚШ-тағы социалистік қозғалыстың тарихы түрлі бағыттарды қамтиды, оның ішінде анархистер, коммунистер, демократиялық социалистер, социал-демократтар, марксистер, марксистік-лениншілдер, троцкистер және утопиялық социалистер. Ол 19 ғасырдың басында Шейкерлер сияқты утопиялық қауымдастықтармен, белсенді ойшыл Жосия Уорренмен және Шарль Фурьеден шабыт алған қасақана қауымдастықтармен басталды. Көбінесе еврей, неміс немесе фин иммигранттары болған еңбек белсенділері 1877 жылы Американың Социалистік Еңбек партиясын құрды. Америка Социалистік партиясы 1901 жылы құрылды. Сол кезде анархизм де ел бойынша маңызға ие болды. Американың еңбек ұйымдары мен күресінің алғашқы кезеңдерінде әртүрлі бағыттардағы социалистер қатысты. Бұл Чикагодағы Хеймаркет оқиғасындағы қырғынмен ең жоғары нүктеге жетті, ол бүкіл әлемде Халықаралық жұмысшылар күнін еңбек мерекесі ретінде, ал Еңбек күнін және сегіз сағаттық жұмыс күнін жұмысшылар ұйымдары мен социалистік партиялардың әлемдік мақсаты ретінде белгіледі. Америка Социалистік партиясының президенттікке үміткері Юджин В. Дебс кезінде Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарсы социалистік оппозиция кеңінен тарады, бұл үкіметтік репрессияға әкелді. Социалистік партия 1920 жылдары әлсіреді, бірақ партия Норман Томасты президенттікке жиі ұсынды. 1930 жылдары АҚШ Коммунистік партиясы еңбек және нәсілдік күресте маңызға ие болды, бірақ ол Троцкишіл Социалистік Жұмысшылар партиясына біріккен бөлінуге ұшырады. 1950 жылдары социализмге маккартизм әсер етті, ал 1960 жылдары Жаңа солшылдық және басқа да әлеуметтік күрес пен бүлік әкелген жалпы радикализация оны қайта жандандырды. 1960 жылдары Майкл Харрингтон және басқа да социалистер Кеннеди әкімшілігіне, содан кейін Джонсон әкімшілігінің кедейлікке қарсы күресіне және «Ұлы қоғам» бағдарламасына көмектесуге шақырылды, сонымен қатар социалистер азаматтық құқық қозғалысында маңызды рөл атқарды. Батыс Еуропа, Австралия және Жаңа Зеландиядан айырмашылығы, АҚШ-та ірі социалистік партия пайда болған жоқ және АҚШ-тағы социалистік қозғалыс салыстырмалы түрде әлсіз болды. АҚШ-та социализм стигматизациялануы мүмкін, өйткені ол көбінесе авторитарлық социализммен, Кеңес Одағымен және басқа авторитарлық марксистік-лениндік режимдермен байланысты. «Economist» журналына жазған Сэмюэл Джексон консерваторлар мен оң либертариандардың либералдық және прогрессивтік саясатты, ұсыныстарды және қоғам қайраткерлерін қаралау үшін ешқандай нақты анықтамасыз социализмді қорлаушы термин ретінде қолданғанын айтты. Әлеуметтендіру термині мемлекеттік немесе үкіметтік басқарудағы кез келген өнеркәсіп немесе қызметті сипаттау үшін қате қолданылды (мұндай жағдайларда дұрыс терминдер – муниципализация немесе ұлттандыру). Бұл термин сондай-ақ жекеменшік немесе мемлекеттік басқарудағы кез келген салық қаржыландырылатын бағдарламаларды білдіру үшін қолданылды. Социализм термині экономикалық араласуға, Федералдық сақтандыру корпорациясына, Medicare, «Жаңа мәміле», әлеуметтік қамсыздандыру және жалпы бірыңғай төлемді медициналық көмекке қарсы аргументтер келтіру үшін пайдаланылды. Милуокиде Эмиль Зайдель, Даниэль Хоан және Франк Зейдлер сияқты бірнеше социалистік мэрлер болды, ал Социалистік партияның президенттік үміткері Юджин В. Дебс 1920 жылғы президенттік сайлауда шамамен бір миллион дауыс жинады. Өзін демократиялық социалист деп жариялаған Берни Сандерс 2016 жылы Демократиялық партияның президенттік праймеризінде 13 миллион дауыс жинап, әсіресе жас ұрпақ пен жұмысшы табы арасында үлкен қолдауға ие болды. 2022 жылдың қыркүйек айында жүргізілген сауалнамада американдық ересектердің 36% социализмге оңтайлы көзқарас білдіргенін, ал 57% капитализмге оңтайлы көзқарас білдіргенін көрсетті.

none

The history of the socialist movement in the United States spans a variety of tendencies, including anarchists, communists, democratic socialists, social democrats, Marxists, Marxist–Leninists, Trotskyists and utopian socialists. It began with utopian communities in the early 19th century such as the Shakers, the activist visionary Josiah Warren and intentional communities inspired by Charles Fourier. Labor activists, usually Jewish, German, or Finnish immigrants, founded the Socialist Labor Party of America in 1877. The Socialist Party of America was established in 1901. By that time, anarchism also rose to prominence around the country. Socialists of different tendencies were involved in early American labor organizations and struggles. These reached a high point in the Haymarket massacre in Chicago, which founded the International Workers' Day as the main labour holiday around the world, Labor Day and making the eight hour day a worldwide objective by workers organizations and socialist parties worldwide. Under Socialist Party of America presidential candidate Eugene V. Debs, socialist opposition to World War I was widespread, leading to the governmental repression collectively known as the First Red Scare. The Socialist Party declined in the 1920s, but the party nonetheless often ran Norman Thomas for president. In the 1930s, the Communist Party USA took importance in labor and racial struggles while it suffered a split which converged in the Trotskyist Socialist Workers Party. In the 1950s, socialism was affected by McCarthyism and in the 1960s it was revived by the general radicalization brought by the New Left and other social struggles and revolts. In the 1960s, Michael Harrington and other socialists were called to assist the Kennedy administration and then the Johnson administration's War on Poverty and Great Society while socialists also played important roles in the civil rights movement. Unlike in Western Europe, Australia, and New Zealand, a major socialist party has never materialized in the United States and the socialist movement in the United States was relatively weak in comparison. In the United States, socialism can be stigmatized because it is commonly associated with authoritarian socialism, the Soviet Union and other authoritarian Marxist–Leninist regimes. Writing for The Economist, Samuel Jackson argued that socialism has been used as a pejorative term, without any clear definition, by conservatives and right libertarians to taint liberal and progressive policies, proposals and public figures. The term socialization has been mistakenly used to refer to any state or government operated industry or service (the proper term for such being either municipalization or nationalization). The term has also been used to mean any tax funded programs, whether privately run or government run. The term socialism has been used to argue against economic interventionism, the Federal Deposit Insurance Corporation, Medicare, the New Deal, Social Security and universal single payer health care, among others. Milwaukee has had several socialist mayors such as Emil Seidel, Daniel Hoan and Frank Zeidler whilst Socialist Party presidential candidate Eugene V. Debs won nearly one million votes in the 1920 presidential election. Self declared democratic socialist Bernie Sanders won 13 million votes in the 2016 Democratic Party presidential primary, gaining considerable popular support, particularly among the younger generation and the working class. A September 2022 poll reported 36% of American adults had a positive view of socialism and 57% had a positive view of capitalism.

Ерте марксизм

1848 жылы Еуропадағы төңкерістерден кейін АҚШ-қа келген неміс марксистік иммигранттары өздерімен бірге социалистік идеяларды әкелді. 1848 жылғы төңкерістерден кейін 1851 жылы Нью-Йоркте баспана іздеген Карл Маркстың неміс әріптесі Джозеф Вайдемейер Америка Құрама Штаттарында алғашқы марксистік журнал – «Die Revolution» журналын құрды, бірақ ол екі нөмірден кейін жабылды. 1852 жылы ол «Proletarierbund» ұйымын құрды, ол кейіннен Америка жұмысшылар лигасына айналды – АҚШ-тағы алғашқы марксистік ұйым. Бірақ ол да туған тілі ағылшын тілі емес, неміс тілінде сөйлейтін мүшелерді тарта алмағандықтан, қысқа ғұмырлы болды. 1866 жылы Уильям Х. Сильвис Ұлттық еңбек одағын (NLU) құрды. 1848 жылғы төңкерістен кейін Нью-Йоркте пана тапқан неміс Фредерик Альберт Сорге NLU-дың No 5 тобын АҚШ-тағы бірінші бөлім ретінде Бірінші Интернационалға қосты. 1872 жылы Нью-Йоркте конгресс өткізілген 22 бөлімше болды. Интернационалдың Бас кеңесі Соргені Бас хатшы етіп тағайындап, Нью-Йоркке көшті, бірақ ішкі қайшылықтардан кейін 1876 жылы таратылды. 1870 және 1880 жылдары неміс иммигранттарының үлкен толқыны келді, оның ішінде Фердинанд Ласаллдың әлеуметтік-демократиялық жақтастары да болды. Ласалл саяси әрекеттер арқылы мемлекеттік көмек революцияға жол ашады деп есептеді және кәсіподақтарды пайдасыз деп санай отырып, оларға қарсы болды, себебі ол жалақының темір заңына сәйкес жұмыс берушілер жұмыскерлерге тек күнкөріске жететіндей жалақы төлейтініне сенді. Ласальдықтар 1874 жылы Солтүстік Американың Социал-демократиялық партиясын құрды, ал марксистер мен ласальдықтар 1876 жылы АҚШ жұмысшы партиясын құрды. 1877 жылы ласальдықтар билікті басып алғанда, олар партияның атын Американың Социалистік Еңбек партиясына (СЕП) өзгертті. Алайда, көптеген социалистер саяси әрекеттен толығымен бас тартып, кәсіподақтарға бет бұрды. Екі бұрынғы социалист – Адольф Штрассер мен Сэмюэл Гомперс 1886 жылы Америка Еңбек Федерациясын (АЕФ) құрды. Социалистік қозғалыс Дебс кезінде бірікті және күш алды. Оның құрамында «бұрынғы популистер, белсенді шахтерлер және қара тізімге алынған теміржол жұмыскерлері бар еді, олар Евгений В. Дебс сияқты ұлттық тұлғалардың сирек сапарларынан шабыт алды». АҚШ-та мемлекеттік лауазымға алғаш рет сайланған социалист – Висконсин штатының Шебойган қаласындағы аяқ киім дүкенінің иесі Фред С. Хаак болды. Хаак 1897 жылы қалалық кеңеске популистік партияның мүшесі ретінде сайланды, бірақ Шебойгандағы социал-демократтар ұйымы құрылғаннан кейін тез арада социалист болып кетті. Ол 1898 жылы жергілікті бейсбол менеджері Август Л. Мормен бірге социалистік тізім бойынша қайта сайланды. Хаак он алты жыл бойы қалалық кеңесте қызмет етті, мектептер салу және коммуналдық қызметтерді мемлекеттік меншікке беруді қолдады. Ол 1932 жылы Милуокиде өткен Социалистік партияның ұлттық съезінде АҚШ-тағы алғашқы социалистік лауазым иегері ретінде танылды. АҚШ-тағы алғашқы жалпы ереуілдердің бірі – 1877 жылғы Сент-Луис жалпы ереуілі 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілінен туындады. Жалпы ереуілді негізінен «Еңбек ер азаматтары» және марксистік бағыттағы Жұмысшы партиясы, сол кездегі негізгі радикалды саяси партия ұйымдастырды. Теміржол ереуілі 1877 жылдың шілдесінде Иллинойс штатының Шығыс Сент-Луисіне жеткенде, Сент-Луис жұмысшы партиясы шамамен 500 адамнан тұратын топты ереуілдегі 1000-ға жуық жұмысшыға қолдау көрсету үшін өзеннен өткізді.

German Marxist immigrants who arrived in the United States after the 1848 revolutions in Europe brought socialist ideas with them. Joseph Weydemeyer, a German colleague of Karl Marx who sought refuge in New York in 1851 following the 1848 revolutions, established the first Marxist journal in the United States, Die Revolution, but It folded after two issues. In 1852, he established the Proletarierbund, which would become the American Workers' League, the first Marxist organization in the United States, but it too proved short lived, having failed to attract a native English speaking membership. In 1866, William H. Sylvis formed the National Labor Union (NLU). Frederich Albert Sorge, a German who had found refuge in New York following the 1848 revolutions, took Local No. 5 of the NLU into the First International as Section One in the United States. By 1872, there were 22 sections, which held a convention in New York. The General Council of the International moved to New York with Sorge as General Secretary, but following internal conflict it dissolved in 1876. A larger wave of German immigrants followed in the 1870s and 1880s, including social democratic followers of Ferdinand Lasalle. Lasalle regarded state aid through political action as the road to revolution and opposed trade unionism, which he saw as futile, believing that according to the iron law of wages employers would only pay subsistence wages. The Lasalleans formed the Social Democratic Party of North America in 1874 and both Marxists and Lasalleans formed the Workingmen's Party of the United States in 1876. When the Lasalleans gained control in 1877, they changed the name to the Socialist Labor Party of America (SLP). However, many socialists abandoned political action altogether and moved to trade unionism. Two former socialists, Adolph Strasser and Samuel Gompers, formed the American Federation of Labor (AFL) in 1886. The Socialist movement became coherent and energized under Debs. It included "scores of former Populists, militant miners, and blacklisted railroad workers, who were inspired by occasional visits from national figures like Eugene V. Debs." The first socialist to hold public office in the United States was Fred C. Haack, the owner of a shoe store in Sheboygan, Wisconsin. Haack was elected to the city council in 1897 as a member of the Populist Party, but soon became a socialist following the organization of Social Democrats in Sheboygan. He was re elected alderman in 1898 on the Socialist ticket, along with August L. Mohr, a local baseball manager. Haack served on the city council for sixteen years, advocating for the building of schools and public ownership of utilities. He was recognized as the first socialist officeholder in the United States at the 1932 national Socialist Party convention held in Milwaukee. One of the first general strikes in the United States, the 1877 St. Louis general strike grew out of the Great Railroad Strike of 1877. The general strike was largely organized by the Knights of Labor and the Marxist leaning Workingmen's Party, the main radical political party of the era. When the railroad strike reached East St. Louis, Illinois in July 1877, the St. Louis Workingman's Party led a group of approximately 500 people across the river in an act of solidarity with the nearly 1,000 workers on strike.

Еңбекпен байланысты

Социалистік партия көптеген еңбек ұйымдарымен ортақ мақсаттары болғандықтан берік одақтар құрды. Корпорациялардың зәбірлігіне қарсы шығу үшін жұмысшылар ұжымдық келіссөздерді – өздері солай ойлаған – шешім ретінде қарастырды. «Кәсіподақтар» құрып, жұмыс істеуден бас тарту арқылы немесе «ереуілге шығу» арқылы жұмысшылар зауыттар мен кендерде өндірісті тоқтатып, басшылықты талаптарын қабылдауға мәжбүрлейтін еді. Дэниел Де Леонның социалистік мақсатта кәсіподақтарды ұйымдастыру туралы алғашқы ұсынысынан бастап екі қозғалыс тығыз байланысты болды. Екеуі де коллективизм рухын – социалистік платформада да, ұжымдық келіссөздер идеясында да – ортақ идеал ретінде бөлісті. Сол кездегі ең танымал американдық кәсіподақтардың қатарында Америка Еңбек Федерациясы, Еңбекшілер Ордені және Әлемдік Еңбекшілер Конгресі (IWW) болды. 1869 жылы Урия С. Стивенс «бірлік сезімін қалыптастыру» үшін құпиялылықты пайдаланып, жартылай діни атмосфераны дамыта отырып, Еңбекшілер Орденін құрды. Орденнің мәні – «барлық жұмысшылардың біріккен үлкен кәсіподағы» болуы еді. 1886 жылы жиырма түрлі кәсіподақтың делегаттары Америка Еңбек Федерациясын құрды, оның төрағасы Сэмюэл Гомперс болды. Оның мүшелерінің саны 4 миллионға жетті. 1905 жылы IWW (немесе «Wobblies») Орден сияқты бір үлкен кәсіподақ болып құрылды. IWW-ге Де Леон мен Дебс алғашқы қолдау көрсетті. Социалистік қозғалыс еңбек қозғалысымен байланыс арқылы күш алды. «1907 жылғы [экономикалық] дағдарыс, сондай-ақ социалистердің, Wobblies-тің және кәсіподақтардың күшінің артуы реформалар процесін жеделдетті». Дегенмен, корпорациялар өз пайдаларын қорғауға тырысып, кәсіподақтар мен ереуілшілерге қарсы шаралар қолданды. Олар ереуілді бұзушыларды жалдап, жұмысшылар жұмыстан бас тартқанда мемлекеттік милицияны шақыру үшін үкіметке қысым жасады. Көптеген ереуілдер зорлық-зомбылыққа ұласты. 1886 жылдың мамыр айында Чикагодағы Хеймаркет алаңында Еңбекшілер Ордені барлық салада сегіз сағаттық жұмыс күнін талап етіп демонстрация өткізді. Полиция келген кезде белгісіз біреу жиналғандарға бомба лақтырып, бір адамды өлтіріп, бірнешеуін жарақаттады. «Кінәшілік пен гистерияге толы сотта» жеті анархист, олардың алтауы неміс тілінде сөйлейтін, өлім жазасына кесілді – олардың бомбаға қатысы ешқандай дәлелмен расталмады. Сол айда (мамыр 1886) басқа қалаларда да, соның ішінде Милуокиде де ереуілдер болды, онда Висконсин губернаторы Еремия М. Раск штаттық милиция әскерлеріне Милуокидің оңтүстігіндегі Бей-Вьюдегі Милуоки темір зауытының дөңгелек фабрикасына шеру жасаған мыңдаған ереуілшілерге оқ атуды бұйырғанда жеті адам қаза тапты. 1894 жылдың басында Джордж Пуллман мен оның қызметкерлері арасында дау туды. Сол кезде Америка теміржол одағының жетекшісі Дебс ереуіл ұйымдастырды. АҚШ Бас прокуроры Олни мен президент Гровер Кливленд бұл мәселені сотқа алып барды және теміржолшыларды «мемлекеттер аралық саудаға және поштаға кедергі келтірмеуге» тыйым салатын бірнеше бұйрықтар алды. Сол кездегі сот жүйесі ереуілшілердің құқығын мойындамады. Бір судья: «Көтерілісшінің қаруы да, от пен қылышқа шақыратын адамның жалынды тілі де реформалар жасау құралы бола алмайды», – деді. Ереуілшілер қарсылық көрсетіп, төрт шахта күзетшісін өлтіріп, ереуілді бұзушылар тұрған басқа лагерьге оқ атты. Жақын жерде ереуілді бұзушының денесі табылғаннан кейін Ұлттық гвардияның генерал Чейз жаза ретінде шатырлар лагерін жоюға бұйрық берді. Кәсіподақ мүшелері енді ереуілге шығудан қорқып қалды. Әскерилер ереуілшілерді қауіпті бүлікшілер деп қарап, оларды қорқытып, үркітті. Бұл көзқарас анархистер мен радикалдарға қарсы қоғамдық наразылықпен күшейді. Халықтың ереуілдерге және кәсіподақтарға деген көзқарасы нашарлағандықтан, социалистер көбінесе олармен байланысты деп айыпталды. Олар ереуілшілер мен анархистермен бірге қоғамдық сенімсіздіктің астында қалды.

The Socialist Party formed strong alliances with a number of labor organizations because of their similar goals. In an attempt to rebel against the abuses of corporations, workers had found a solution—or so they thought—in a technique of collective bargaining. By banding together into "unions" and by refusing to work, or "striking", workers would halt production at a plant or in a mine, forcing management to meet their demands. From Daniel De Leon's early proposal to organize unions with a socialist purpose, the two movements became closely tied. They shared as one major ideal the spirit of collectivism—both in the socialist platform and in the idea of collective bargaining. The most prominent American unions of the time included the American Federation of Labor, the Knights of Labor and the Industrial Workers of the World (IWW). In 1869, Uriah S. Stephens founded the Noble and Holy Order of the Knights of Labor, employing secrecy and fostering a semireligious aura to "create a sense of solidarity." The Knights comprised in essence "one big union of all workers." In 1886, a convention of delegates from twenty separate unions formed the American Federation of Labor, with Samuel Gompers as its head. It peaked at 4 million members. In 1905, the IWW (or "Wobblies") formed along the same lines as the Knights to become one big union. The IWW found early supporters in De Leon and in Debs. The socialist movement was able to gain strength from its ties to labor. "The [economic] panic of 1907, as well as the growing strength of the Socialists, Wobblies, and trade unions, sped up the process of reform." However, corporations sought to protect their profits and took steps against unions and strikers. They hired strikebreakers and pressured government to call in the state militias when workers refused to do their jobs. A number of strikes collapsed into violent confrontations. In May 1886, the Knights of Labor were demonstrating in the Haymarket Square in Chicago, demanding an eight hour day in all trades. When police arrived, an unknown person threw a bomb into the crowd, killing one person and injuring several others. "In a trial marked by prejudice and hysteria," a court sentenced seven anarchists, six of them German speaking, to death—with no evidence linking them to the bomb. Strikes also took place that same month (May 1886) in other cities, including in Milwaukee, where seven people died when Wisconsin Governor Jeremiah M. Rusk ordered state militia troops to fire upon thousands of striking workers who had marched to the Milwaukee Iron Works Rolling Mill in Bay View on Milwaukee's south side. In early 1894, a dispute broke out between George Pullman and his employees. Debs, then leader of the American Railway Union, organized a strike. United States Attorney General Olney and President Grover Cleveland took the matter to court and were granted several injunctions preventing railroad workers from "interfering with interstate commerce and the mails." The judiciary of the time denied the legitimacy of strikers. Said one judge, "[neither] the weapon of the insurrectionist, nor the inflamed tongue of him who incites fire and sword is the instrument to bring about reforms." The strikers began to fight back, killing four mine guards and firing into a separate camp where strikebreakers lived. When the body of a strikebreaker was found nearby, the National Guard's General Chase ordered the tent colony destroyed in retaliation. Union members now feared to strike. The military, which saw strikers as dangerous insurgents, intimidated and threatened them. These attitudes were compounded by a public backlash against anarchists and radicals. As public opinion of strikes and of unions soured, the socialists often appeared guilty by association. They were lumped together with strikers and anarchists under a blanket of public distrust.

1930-1940 жылдар: халықтық майдан және Жаңа келісім

Үшінші кезеңнің (1928 жылдан бастап) идеологиялық қатаңдығы екі оқиғамен бұзыла бастады: 1932 жылы Франклин Д. Рузвельттің АҚШ президенті болып сайлануы және 1933 жылы нацистік Германияда Адольф Гитлердің билікке келуі. Рузвельттің сайлануы және 1933 жылы Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту актісінің қабылдануы 1933 және 1934 жылдары кәсіподақтарды ұйымдастыруда күрт өрлеуге алып келді. Көптеген консерваторлар «Жаңа саясатты» социализммен немесе Кеңес Одағындағы коммунизммен теңестіріп, оның саясатын үкіметке Рузвельт әкімшілігіндегі коммунистік саясаткерлердің күшті ықпалы тигенінің дәлелі деп қарады. Марксистік экономист Ричард Д. Вольф социалистік және коммунистік партиялар, сондай-ақ ұйымдасқан еңбек ұжымдары «Жаңа саясат» заңдарын қабылдауда бірлесіп жұмыс істеді, ал «Жаңа саясатқа» қарсы консерваторлар оларды жою үшін күш біріктірді деп санайды. 1948 жылғы АҚШ Прогрессивтік партиясы – бұрынғы вице-президент Генри А. Уоллестің 1948 жылғы президенттік науқаны үшін платформа болған солшыл саяси партия. Партия сегрегацияны жоюды, ұлттық денсаулықты сақтау жүйесін құруды, әлеуметтік қамтамасыздандыру жүйесін кеңейтуді және энергетикалық өнеркәсіпті мемлекеттік меншікке алуды талап етті. Партия сонымен қатар «суық соғыстың» басында Кеңес Одағымен келісімге келуге ұмтылды. Коммунистік ықпалға қатысты айыптамалар және Уоллестің даулы теософ Николас Рерихпен байланысы оның науқанын әлсіретті, нәтижесінде ол бүкіл ел бойынша өткен сайлауда дауыстардың 2,4 пайызын ғана алды. 1935 жылы Коминтерннің жетінші съезі фашизмге қарсы барлық күштердің халықтық фронтын құру қажеттігін жариялап, бағытын өзгертті. CPUSA «Жаңа саясатқа» қарсылығын тоқтатып, Өнеркәсіптік ұйымдар конгресінің көптеген ұйымдастырушыларын ұсынды және афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын қолдауға кірісті. Партия оң жақтағы күштермен де бірігуге тырысты. 1936 жылғы президенттік сайлауда Эрл Рассел Браудер Норман Томасқа бірлескен Социалистік партия – Коммунистік партия тізімі бойынша кандидат болуды ұсынды, бірақ Томас бұл ұсыныстан бас тартты. Бұл әрекеттің маңызы болмады, себебі 1936 жылға қарай CPUSA Рузвельттің көптеген кәсіподақ жұмыстарында белсенді түрде қолдады. Өз кандидаттарын тікелей сайлауға ұсынуды жалғастыра отырып, CPUSA сайлауда Демократиялық партияны жамандықтардың азғыны ретінде көрсету саясатын ұстанды. Партия мүшелері де 1931-1939 жылдар аралығында Испания Республикасын қорғауға бірікті, ұлтшыл әскерилердің төңкерілісі оны құлатуға әрекеттенгеннен кейін, нәтижесінде Испания Азамат соғысы (1936-1939) басталды. CPUSA, әлемдегі солшылдармен бірге, медициналық көмек үшін қаражат жинады, ал оның көптеген мүшелері партияның көмегімен Испанияға барып, Халықаралық бригадалардың бірі – Линкольн бригадасына қосылды. Басқа жетістіктерінің қатарында Линкольн бригадасы қара және ақ нәсілділерді тең құқықтармен біріктірген алғашқы американдық әскери күші болды. Интеллектуалдық жағынан алғанда, Халықтық фронт кезеңінде интеллектуалдық және көркем өмірде коммунистік ықпал күшейді. Бұл көбінесе партияның ықпалындағы немесе бақылауындағы түрлі ұйымдар арқылы, немесе оларды жағымсыз сипаттағанда «фронттар» арқылы жүзеге асырылды. Браудер басшылығымен CPUSA Кеңес Одағындағы Сталиннің «сот процестерін» қолдады. 1936 жылдың тамызынан 1938 жылдың ортасына дейін Кеңес үкіметі қалған барлық ескі большевиктерді айыптады, соттады және атып өлтірді. Ол «сот процесіндегі» айыпталушыларды отанға сатқандармен (Бенедикт Арнольд, Аарон Берр, 1812 жылғы соғыста адал болмаған федералистер және Конфедерация сепаратистерімен) теңестірді, ал Сталиннің атын «жамандағандарды» Авраам Линкольн мен Франклин Д. Рузвельтті жамандағандармен салыстырды. 1930 жылдардың басында елдегі алғашқы өнеркәсіптік кәсіподақтардың көпшілігін құрды (кейіннен олар 1950 жылғы МакКарран ішкі қауіпсіздік туралы заңын коммунистік мүшелерін қуу үшін пайдаланды), сонымен қатар Jim Crow кезеңінің расизмнің ең жоғары деңгейінде расизмге қарсы күресті және жұмыс орындарында және қоғамдастықта интеграцияны қолдады. Тарихшы Эллен Шреккер соңғы онжылдықтардағы зерттеулер «партияны бір жағынан қатал режиммен байланысты Сталиндік секта ретінде, екінші жағынан 1930 және 1940 жылдары американдық солшылдардың ең сергекті ұйымы ретінде бейнелейтінін» көрсетеді. АҚШ Коммунистік партиясы 1930 және 1940 жылдары өркендеген кезеңінде афроамерикандықтардың құқықтарын қорғауда маңызды рөл атқарды. Тарихы бойы партияның көптеген жетекшілері мен саяси ойшылдары афроамерикандықтар болды: Джеймс Форд, Шарлен Митчелл, Анджела Дэвис және Джарвис Тайнер (қазіргі партияның атқарушы вице-төрағасы) партия тізімі бойынша президенттік немесе вице-президенттік кандидаттар ретінде сайлауға түсті. Бенджамин Дж. Дэвис, Уильям Л. Паттерсон, Гарри Хейвуд, Джеймс Джексон, Генри Уинстон, Клод Лайтфут, Альфеус Хантон, Докси Уилкерсон, Клаудия Джонс және Джон Питтман сияқты басқалар да адам және азаматтық құқықтар, бейбітшілік, әйелдер теңдігі, ұлттық мәселе, жұмысшы табының біртүтастығы, социалистік ой-пікір, мәдени күрес және т.б. сияқты маңызды мәселелерге партияның ұстанымдарын қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Клод Маккей, Ричард Райт, Энн Петри, У. Э. Б. Дюбуа, Ширли Грэм Дюбуа, Ллойд Браун, Чарльз Уайт, Элизабет Каттлетт, Пол Робесон, Гвендолин Брукс және тағы да көптеген афроамерикандық ойшылдар, суретшілер мен жазушылар партияның бір кезгі мүшелері немесе жақтастары болды, ал коммунистер Гарлемдегі конгрессмен Адам Клейтон Пауэллдің жақын одақтастары болды. 1931 жылы NAACP мен CPUSA арасында бәсеке пайда болды, CPUSA 1931 жылы Алабама штатында зорлау қылмысы бойынша ұсталған тоғыз афроамерикандық жас жігіт – Скоттсборо жігіттерін қолдауға жылдам және тиімді жауап берді. Дюбуа және NAACP бұл істің олардың мақсатына пайдалы болмайтынын сезінді, сондықтан қорғау жұмыстарын ұйымдастыруды CPUSA-ға тапсырды. 1929 жылы пастор А. Дж. Мусте Американдық еңбек федерациясының президенті Уильям Гриннің пассивті саясатына қарсы радикалды кәсіподақтарды біріктіруге тырысты (қызмет еткен жылдар: 1924-1952) «Прогрессивті еңбек әрекеті» (CPLA) атты ұйымның туымен. 1933 жылы Мустенің CPLA жаңа саяси ұйым – Американдық жұмысшы партиясын (AWP) құру үшін негізгі ядро ретінде қадам жасады. 1934 жылы AWP Троцкишіл Америка коммунистік лигасымен бірігіп, АҚШ жұмысшы партиясын құрды. Осының барлығында Мусте еңбек белсендісі ретінде жұмыс істеуін жалғастырды, 1934 жылы Толедо Авто Лите ереуіліне жеңіс алып келді. АҚШ Коммунистік партиясы (Оппозиция) – 1930 жылдардың оң қанатты оппозициялық қозғалысы. Ұйым 1929 жылы CPUSA-дағы фракциялық күрестен туындады және бірнеше жыл бойы осы ұйымға қайта қосылуға сәтсіз тырысты.

The ideological rigidity of the Third Period (from c. 1928) began to crack with two events: the election of Franklin D. Roosevelt as President of the United States in 1932 and Adolf Hitler's rise to power in Nazi Germany in 1933. Roosevelt's election and the passage of the National Industrial Recovery Act in 1933 sparked a tremendous upsurge in union organizing in 1933 and 1934. Many conservatives equated the New Deal with socialism or with Communism as practiced in the Soviet Union and saw its policies as evidence that the government had been heavily influenced by Communist policy makers in the Roosevelt administration. Marxian economist Richard D. Wolff argues that socialist and communist parties, along with organized labor, played a collective role in pushing through New Deal legislation, and that conservative opponents of the New Deal coordinated an effort to single out and destroy them as a result. The United States Progressive Party of 1948 was a left wing political party that served as a vehicle for former Vice President Henry A. Wallace's 1948 presidential campaign. The party sought desegregation, the establishment of a national health insurance system, an expansion of the welfare system, and the nationalization of the energy industry. The party also sought conciliation with the Soviet Union during the early stages of the Cold War. Accusations of Communist influences and Wallace's association with controversial Theosophist figure Nicholas Roerich undermined his campaign, and he received just 2.4 percent of the nationwide popular vote. The Seventh Congress of the Comintern made a change in line official in 1935, when it declared the need for a popular front of all groups opposed to fascism. The CPUSA abandoned its opposition to the New Deal, provided many of the organizers for the Congress of Industrial Organizations and began supporting civil rights of African Americans. The party also sought unity with forces to its right. Earl Russell Browder offered to run as Norman Thomas' running mate on a joint Socialist Party–Communist Party ticket in the 1936 presidential election, but Thomas rejected this overture. The gesture did not mean that much in practical terms, since by 1936 the CPUSA was effectively supporting Roosevelt in much of his trade union work. While continuing to run its own candidates for office, the CPUSA pursued a policy of representing the Democratic Party as the lesser evil in elections. Party members also rallied to the defense of the Spanish Republic of 1931 1939 during this period after a Nationalist military uprising moved to overthrow it, resulting in the Spanish Civil War (1936–1939). The CPUSA, along with leftists throughout the world, raised funds for medical relief, while many of its members made their way to Spain with the aid of the party to join the Lincoln Brigade, one of the International Brigades. Among its other achievements, the Lincoln Brigade became the first American military force to include blacks and whites integrated on an equal basis. Intellectually, the Popular Front period saw the development of a strong communist influence in intellectual and artistic life. This often took place through various organizations influenced or controlled by the party, or—as they were pejoratively known—"fronts". The CPUSA under Browder supported Stalin's show trials in the Soviet Union, called the Moscow Trials. Therein, between August 1936 and mid 1938, the Soviet government indicted, tried and shot virtually all of the remaining Old Bolsheviks. He compared the show trial defendants to domestic traitors (Benedict Arnold, Aaron Burr, disloyal War of 1812 Federalists and Confederate secessionists) while likening persons who "smeared" Stalin's name to those who had slandered Abraham Lincoln and Franklin D. Roosevelt. in the early 1930s and founding most of the country's first industrial unions (which would later use the 1950 McCarran Internal Security Act to expel their Communist members) while also becoming known for opposing racism and fighting for integration in workplaces and communities during the height of the Jim Crow period of racial segregation. Historian Ellen Schrecker concludes that decades of recent scholarship offer "a more nuanced portrayal of the party as both a Stalinist sect tied to a vicious regime and the most dynamic organization within the American Left during the 1930s and '40s." The Communist Party USA played a significant role in defending the rights of African Americans during its heyday in the 1930s and 1940s. Throughout its history, many of the party's leaders and political thinkers have been African Americans: James Ford, Charlene Mitchell, Angela Davis, and Jarvis Tyner (the current executive vice chair of the party) all ran as presidential or vice presidential candidates on the party ticket. Others like Benjamin J. Davis, William L. Patterson, Harry Haywood, James Jackson, Henry Winston, Claude Lightfoot, Alphaeus Hunton, Doxey Wilkerson, Claudia Jones and John Pittman also contributed in important ways to the party's approaches to major issues from human and civil rights, peace, women's equality, the national question, working class unity, socialist thought, cultural struggle and more. African American thinkers, artists and writers such as Claude McKay, Richard Wright, Ann Petry, W. E. B. Du Bois, Shirley Graham Du Bois, Lloyd Brown, Charles White, Elizabeth Catlett, Paul Robeson, Gwendolyn Brooks and many more were one time members or supporters of the party and the Communists also had a close alliance with Harlem Congressman Adam Clayton Powell Jr. A rivalry emerged in 1931 between the NAACP and the CPUSA, when the CPUSA responded quickly and effectively to support the Scottsboro Boys, nine African American youth arrested in 1931 in Alabama for rape. Du Bois and the NAACP felt that the case would not be beneficial to their cause, so they chose to let the CPUSA organize the defense efforts. In 1929 Reverend A. J. Muste attempted to organize radical unionists opposed to the passive policies of American Federation of Labor president William Green (in office: 1924–1952) under the banner of an organization called the Conference for Progressive Labor Action (CPLA). In 1933 Muste's CPLA took the step of establishing itself as the core of a new political organization called the American Workers Party (AWP). The AWP then merged with the Trotskyist Communist League of America in 1934 to establish a group called the Workers Party of the United States. Through it all Muste continued to work as a labor activist, leading the victorious Toledo Auto Lite strike of 1934. The Communist Party of the USA (Opposition) was a right oppositionist movement of the 1930s. The organization emerged from a factional fight in the CPUSA in 1929 and unsuccessfully sought to reintegrate with that organization for several years

Норман Томас 1936 жылғы президенттік сайлауда Социалистік партиядан 188 мыңға жуық дауыс жинады, бірақ партияның тарихи бекіністерінде нашар өнер көрсетті. Сонымен қатар, Америка Социалистік партиясының мүше саны төмендеді. Ұйым терең фракцияланған, «Милитант» фракциясы оң («Альтманит»), орталық («Clarity») және сол («Appeal») фракцияларына бөлінген, сонымен қатар Томас басшылығындағы радикалды пацифистер болды. Партияның болашақ саясатын белгілеу үшін наурыз айының соңғы аптасында арнайы съезд жоспарланған, бастапқыда бұл беспрецедентті «жасырын» жиын болуы керек еді. Констанс Майерс Троцкишілдердің 1937 жылы Социалистік партиядан қуылғанына үш фактор себеп болғанын көрсетеді: ресми социалистер мен троцкишілдердің арасындағы пікір алмасу, Джек Альтманның «Милитанттар» қанатының троцкишілдерді қууға бейілділігі және Троцкийдің партиямен үзіліске қарай ұмтылуы. «Clarity» фракциясы Альтмандықтар мен Томас тобымен бірге тұрғанын ескере отырып, Троцкий «Appeal» тобына келіспеушілікке назар аударуды ұсынды...

1950 жылдар: Екінші қызыл қорқыныш

Monthly Review, 1949 жылы құрылған, Нью-Йоркте ай сайын шығатын тәуелсіз социалистік журнал. 2013 жылғы мәліметтер бойынша, бұл басылым АҚШ-та үздіксіз жарық көріп келе жатқан ең ұзақ өмір сүрген социалистік журнал болып табылады. Оны христиан социалисі Ф.О. "Мэтти" Маттиессен және марксистік экономист Пол Суизи, бұрын Гарвард университетіндегі әріптестері құрған. Әлемге әйгілі физик және АҚШ-та тұратын Альберт Эйнштейн "Monthly Review" журналының алғашқы санында (1949 жылдың мамыры) "Неге социализм?" деген мақала жариялап, социализмді қолдады. Бұл мақала 1998 жылдың мамырында, "Monthly Review" журналының құрылғанына 50 жыл толуына орай қайта басылды. Редакторлар Хуберман мен Суизи 1952 жылы үлкен және кеңейіп келе жатқан әскери шығындар капиталистік тұрақтандыру процесінің ажырамас бөлігі екенін, олар корпоративтік пайданы арттыратынын, жұмыспен қамту деңгейін көтеретінін және артық өндірісті сіңіретінін атап көрсетті. Олардың пікірінше, осы басымдықтар жүйесін сақтау үшін сыртқы әскери қауіп-қатердің иллюзиясы қажет болды. Сондықтан редакторлар "Демократия мен коммунизм" суық соғыс парадигмасына қарсы материалдар жариялады. Джонсон-Форест тенденциясы, кейде Джонсониттер деп те аталады, АҚШ-тағы радикалды солшыл бағытқа жатады. Ол марксистік теоретиктер С.Л.Р. Джеймс және Рая Дунаевскаямен байланысты, олар тиісінше Дж.Р. Джонсон және Фредди Форест псевдонимдерін қолданды. Оларға үшінші негізін қалаушы саналған қытай-американдық Грейс Ли Боггс қосылды. Троцкишіл Социалистік Жұмысшылар партиясынан шыққаннан кейін Джонсон-Форест алғаш рет "Correspondence" деп аталған өз ұйымын құрды. 1956 жылы Джеймс 1956 жылғы Мажарстан революциясын осының растауы деп қарады. Джеймстің саясатын қолдағандар 1958 жылы Грейс Ли Боггс пен Пьер Шолиеумен бірлесіп жазған "1956 жылғы венгр жұмысшыларының көтерілісі" кітабынан кейін "Шындыққа бетпе-бет келу" деген ат алды. Анархизм сол кездегі маңызды американдық әдебиет және зиялы тұлғаларға, мысалы Пол Гудман, Дуайт Макдональд, Аллен Гинзберг, Леопольд Кохр, Джулиан Бек және Джон Кейджке әсерін тигізе берді. Гудман – американдық социолог, ақын, жазушы, анархист және қоғамдық зиялы. Гудман қазір көбінесе "Абсурдты өсу" (1960) кітабының авторы және 1960-шы жылдардағы пацифистік солшыл қозғалыстың белсендісі ретінде еске алынады, сондай-ақ сол дәуірдегі студенттік қозғалысқа шабыт берген. Ол 1940-1950 жылдары гештальт-терапияның негізін қалаушылардың бірі ретінде де танымал. 1940 жылдардың ортасында ол С. Райт Миллспен бірге Дуайт Макдональд редакциялаған "Politics" журналына материалдар жариялады. Осы кезеңде американдық анархо-пацифистік және оған байланысты христиандық анархистік ағымдар да пайда болды. Анархопацифизм – анархистік қозғалыстың әлеуметтік өзгерістер үшін күрес кезінде зорлық-зомбылықты қолданудан бас тартатын бағыты. Оның негізгі ерте ықпал етушілері Генри Дэвид Тороның ойлары болды. Дороти Дей – американдық журналист, әлеуметтік белсенді және католиктік экономикалық теорияны қолдаған католикке айналған адам. Ол өзін анархист деп санады және осы терминді қолданудан тартынбады. 1930 жылдары Дей Питер Моринмен бірлесіп Католик жұмысшы қозғалысын құрды. Бұл бейбітшілік қозғалысы кедейлер мен үйсіздерге тікелей көмек көрсетуді бейбітшілікпен тікелей әрекет етумен біріктірді. Католик шіркеуінде Дейді қасиетті деп жариялау мәселесі ашық. Аммон Хеннаси – американдық пацифист, христиандық анархист, вегетарианшы, әлеуметтік белсенді, Католик жұмысшы қозғалысының мүшесі және "Wobbly". Ол Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласында Джо Хилл қонақжай үйін құрып, салық төлеуден бас тартты. Социал-демократиялық федерациямен (СДФ) қайта бірігу Норман Томас пен оның жақтастарының Социалистік партияда қалуының басты мақсаты болды. 1938 жылы Томас бәсекелес СДФ құрылуына себеп болған бірқатар мәселелер болғанын мойындады, соның ішінде "ұйымдастыру саясаты, партияны коммунистік тәртіпке бағынбайтын барлық социалистік элементтерді қамтитын ету; Германияда сәтсіз аяқталған социал-демократиялық тактикаға қанағаттанбау сезімі", сондай-ақ "Ресейге қатысты социалистік бағалау және коммунистермен белгілі бір нақты мәселелер бойынша ынтымақтастық мүмкіндігі". Дегенмен, ол "біз, барлықты қамтитын социалистік партияның болуы қажет және мүмкін деп санайтындар, социалистік топтардың достығының артуы тек бірлескен іс-қимылға ғана емес, сонымен қатар социалистік бағдарламаны үйлесімді қолдау үшін жеткілікті келісімге негізделген қанағаттанарлық қайта бірігуге әкеледі деп үміттенеміз" деді. КСРО-дан келген нұсқауларға сәйкес, АҚШ Коммунистік партиясы (АКП) және оның мүшелері афроамерикандықтардың азаматтық құқықтары үшін күресте белсенділік танытты. Сталиннің "ұлтшылдық теориясына" сәйкес, АКП негрлер үшін жеке "ұлт" құруды ұсынды, ол Американың Оңтүстік-Шығысында орналасуы керек еді. 1941 жылы Германия КСРО-ға шабуыл жасағаннан кейін Сталин АКП-ге азаматтық құқықтар жөніндегі жұмысты тоқтатып, Екінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ-тың қатысуын қолдауға бұрды. Көңілі қалған Баярд Растин Норман Томас басқаратын АҚШ Социалистік партиясының (АСП) мүшелерімен, әсіресе Түйешілердің бауырластығының төрағасы А. Филип Рэндольфпен жұмыс істеуге кірісті. 1957 жылы Социалистік партия мен СДФ бірігіп, Социалистік партия – Социал-демократиялық федерацияны (СП–СДФ) құрды. Бірқатар адамдар қайта бірігуден бас тартып, Демократиялық социалистік федерацияны (ДСФ) құрды. 1956 жылы КСРО Мажарстанға басып кірген кезде коммунистік партиялардың әлемдегі жартысы мүшеліктен шығып, АҚШ-та жартысы шығып, көптегені Социалистік партияға қосылды. Фрэнк Зейдлер – американдық социалистік саясаткер және Милуоки қаласының мэрі, 1948 жылдың 20 сәуірінен 1960 жылдың 18 сәуіріне дейін үш мерзім қызмет етті. Ол АҚШ-тың кез келген ірі қаласының ең соңғы социалистік мэрі болды. Зейдлер Милуокидің үшінші социалистік мэрі болды, оның алдында Эмиль Зейдель (1910–1912) және Дэниел Хоан (1916–1940) болды, бұл Милуокиді үш социалистік мэрін сайлаған ең ірі американдық қала етті. 1958 жылы АСП Тәуелсіз социалистік лиганың (ТСЛ) бұрынғы мүшелерін қабылдады, оның 1956 жылы таратылуына дейін Макс Шахтман басшылық еткен. Шахтман кеңестік коммунизмді "бюрократиялық коллективизм" деп сынға алып, оны капитализмнің кез келген түрінен де зорлықпен ұстайтын жаңа кластық қоғам түрі деп сипаттады. Шахтманның теориясы коммунизмнен қашқан көптеген диссиденттер мен қашқынның теориясына ұқсас болды, мысалы юговославиялық диссидент Милован Джилас ұсынған "жаңа класс" теориясы. Шахтманның ТСЛ-і Ирвинг Хоу, Майкл Харрингтон, Том Кан және Рашель Горовиц сияқты жастарды тартты. Жастар социалистік лигасы таратылды, бірақ партия сол атпен жаңа жастар тобын құрды. Екінші қызыл үрей – шамамен 1950 жылдан 1956 жылға дейінгі кезең, ол американдық институттарға коммунистік ықпал мен кеңес агенттерінің тыңшылығына қатысты үлкен қорқынышпен сипатталады. Маккарти дәуірінде мыңдаған американдықтар коммунист немесе коммунизмге жақтас деп айыпталды және үкіметтік немесе жеке кәсіпкерлік комиссиялар, комитеттер және агенттіктер алдында агрессивті тергеулерге және сұрақтарға ұшырады. Мұндай күдіктің басты нысандары үкімет қызметкерлері, ойын-сауық индустриясының қызметкерлері, педагогтар және кәсіби одақ белсенділері болды. Күдіктер көбінесе нақты дәлелдердің жетіспеуіне қарамастан, немесе күмәнді болуына қарамастан, адамның нақты немесе болжамды солшыл қарым-қатынастарының немесе сенімдерінің тудырған қаупі шамадан тыс үлкейтілді. Көптеген адамдар жұмыстан шығып, немесе мансаптары жойылды, ал кейбіреулері тіпті түрмеге жабылды. Бұл жазалардың көпшілігі кейінірек күшін жойған сот шешімдері арқылы келді, конституцияға қайшы келетін заңдар...

Monthly Review, established in 1949, is an independent socialist journal published monthly in New York City. As of 2013, the publication remains the longest continuously published socialist magazine in the United States. It was established by Christian socialist F. O. "Matty" Matthiessen and Marxist economist Paul Sweezy, who were former colleagues at Harvard University. The world famous physicist and resident in the United States Albert Einstein published a famous article in the first issue of Monthly Review (May 1949) arguing for socialism titled "Why Socialism?". It was subsequently published in May 1998 to commemorate the first issue of Monthly Reviews fiftieth year. Editors Huberman and Sweezy argued as early as 1952 that massive and expanding military spending was an integral part of the process of capitalist stabilization, driving corporate profits, bolstering levels of employment and absorbing surplus production. The illusion of an external military threat was required to sustain this system of priorities in government spending, they argued; consequently, the editors published material challenging the dominant Cold War paradigm of "Democracy versus Communism". The Johnson–Forest tendency, sometimes called the Johnsonites, refers to a radical left tendency in the United States associated with Marxist theorists C. L. R. James and Raya Dunayevskaya, who used the pseudonyms J. R. Johnson and Freddie Forest respectively. They were joined by Grace Lee Boggs, a Chinese American woman who was considered the third founder. After leaving the Trotskyist Socialist Workers Party, Johnson–Forest founded their own organization for the first time, called Correspondence. In 1956, James would see the Hungarian Revolution of 1956 as confirmation of this. Those who endorsed the politics of James took the name Facing Reality, after the 1958 book by James co written with Grace Lee Boggs and Pierre Chaulieu, a pseudonym for Cornelius Castoriadis, on the Hungarian working class revolt of 1956. Anarchism continued to influence important American literary and intellectual personalities of the time, such as Paul Goodman, Dwight Macdonald, Allen Ginsberg, Leopold Kohr, Julian Beck and John Cage. Goodman was an American sociologist, poet, writer, anarchist and public intellectual. Goodman is now mainly remembered as the author of Growing Up Absurd (1960) and an activist on the pacifist left in the 1960s and an inspiration to that era's student movement. He is less remembered as a co founder of Gestalt Therapy in the 1940s and 1950s. In the mid 1940s, together with C. Wright Mills, he contributed to Politics, the journal edited during the 1940s by Dwight Macdonald. An American anarcho pacifist current developed in this period as well as a related Christian anarchist one. Anarcho pacifism is a tendency within the anarchist movement which rejects the use of violence in the struggle for social change. The main early influences were the thought of Henry David Thoreau Dorothy Day was an American journalist, social activist and devout Catholic convert who advocated the Catholic economic theory of distributism. She was also considered to be an anarchist and did not hesitate to use the term. In the 1930s, Day worked closely with fellow activist Peter Maurin to establish the Catholic Worker Movement, a nonviolent, pacifist movement that continues to combine direct aid for the poor and homeless with nonviolent direct action on their behalf. The cause for Day's canonization is open in the Catholic Church. Ammon Hennacy was an American pacifist, Christian anarchist, vegetarian, social activist, member of the Catholic Worker Movement and a Wobbly. He established the Joe Hill House of Hospitality in Salt Lake City, Utah and practiced tax resistance. Reunification with the Social Democratic Federation (SDF) was long a goal of Norman Thomas and his associates remaining in the Socialist Party. As early as 1938, Thomas had acknowledged that a number of issues had been involved in the split which led to the formation of the rival SDF, including "organizational policy, the effort to make the party inclusive of all socialist elements not bound by communist discipline; a feeling of dissatisfaction with social democratic tactics which had failed in Germany" as well as "the socialist estimate of Russia; and the possibility of cooperation with communists on certain specific matters." Still, he held that "those of us who believe that an inclusive socialist party is desirable, and ought to be possible, hope that the growing friendliness of socialist groups will bring about not only joint action but ultimately a satisfactory reunion on the basis of sufficient agreement for harmonious support of a socialist program." Following directions from the Soviet Union, the Communist Party USA (CPUSA) and its members were active in the Civil Rights Movement for African Americans. Following Stalin's "theory of nationalism", the CPUSA once favored the creation of a separate "nation" for negroes to be located in the American Southeast. In 1941, after Germany invaded the Soviet Union, Stalin ordered the CPUSA to abandon civil rights work and focus supporting American entry into World War II. Disillusioned, Bayard Rustin began working with members of the Socialist Party USA (SPUSA) of Norman Thomas, particularly A. Philip Randolph, the head of the Brotherhood of Sleeping Car Porters. The Socialist Party and the SDF merged to form the Socialist Party–Social Democratic Federation (SP–SDF) in 1957. A small group of holdouts refused to reunify, establishing a new organization called the Democratic Socialist Federation (DSF). When the Soviet Union led an invasion of Hungary in 1956, half of the members of communist parties around the world quit and in the United States half did and many joined the Socialist Party. Frank Zeidler was an American socialist politician and mayor of Milwaukee, Wisconsin, serving three terms from April 20, 1948, to April 18, 1960. He was the most recent socialist mayor of any major American city. Zeidler was Milwaukee's third socialist mayor after Emil Seidel (1910–1912) and Daniel Hoan (1916–1940), making Milwaukee the largest American city to elect three socialists to its highest office. In 1958, the SPUSA welcomed former members of the Independent Socialist League (ISL), which before its 1956 dissolution had been led by Max Shachtman. Shachtman had developed a Marxist critique of Soviet communism as "bureaucratic collectivism", a new form of class society that was more oppressive than any form of capitalism. Shachtman's theory was similar to that of many dissidents and refugees from Communism, such as the theory of the "new class" proposed by Yugoslavian dissident Milovan Djilas. Shachtman's ISL had attracted youth like Irving Howe, Michael Harrington, Tom Kahn and Rachelle Horowitz. The Young People's Socialist League was dissolved, but the party formed a new youth group under the same name. The Second Red Scare is a period lasting roughly from 1950 to 1956 and characterized by heightened fears of Communist influence on American institutions and espionage by Soviet agents. During the McCarthy era, thousands of Americans were accused of being communists or Communist sympathizers and became the subject of aggressive investigations and questioning before government or private industry panels, committees and agencies. The primary targets of such suspicions were government employees, those in the entertainment industry, educators and union activists. Suspicions were often given credence despite inconclusive or questionable evidence and the level of threat posed by a person's real or supposed leftist associations or beliefs was often greatly exaggerated. Many people suffered loss of employment and/or destruction of their careers; and some even suffered imprisonment. Most of these punishments came about through trial verdicts later overturned, laws that would be declared unconstitutional, dismissals for reasons later declared illegal or actionable, or extra legal procedures that would come into general disrepute. The most famous examples of McCarthyism include the speeches, investigations and hearings of Senator McCarthy himself; the Hollywood blacklist, associated with hearings conducted by the House Un American Activities Committee (HUAC); and the various anti communist activities of the Federal Bureau of Investigation (FBI) under Director J. Edgar Hoover. It is difficult to estimate the number of victims of McCarthyism. The number imprisoned is in the hundreds and some ten or twelve thousand lost their jobs. In many cases, simply being subpoenaed by HUAC or one of the other committees was sufficient cause to be fired. Many of those who were imprisoned, lost their jobs or were questioned by committees did in fact have a past or present connection of some kind with the CPUSA. However, for the vast majority both the potential for them to do harm to the nation and the nature of their communist affiliation were tenuous. The African American intellectual and activist W. E. B. Du Bois was affected by these policies and he became incensed in 1961 when the Supreme Court upheld the 1950 McCarran Act, a key piece of McCarthyism legislation which required communists to register with the government. To demonstrate his outrage, he joined the CPUSA in October 1961 at the age of 93. In 1950, Du Bois had already run for senator from New York on the socialist American Labor Party ticket and received about 200,000 votes, or 4% of the statewide total. Harry Hay was an English born American labor advocate, teacher and early leader in the American LGBT rights movement. He is known for his roles in helping to found several gay organizations, including the Mattachine Society, the first sustained gay rights group in the United States which in its early days had a strong Marxist influence. The Encyclopedia of Homosexuality reports: "As Marxists the founders of the group believed that the injustice and oppression which they suffered stemmed from relationships deeply embedded in the structure of American society." A longtime member of the CPUSA, Hay's Marxist history led to his resignation from the Mattachine leadership in 1953. Hay's involvement in the gay movement became more informal after that, although he did co found the Los Angeles chapter of the Gay Liberation Front in 1969. As Hay became more involved in his Mattachine work, he correspondingly became more concerned that his homosexuality would negatively affect the CPUSA, which did not allow gays to be members. Hay himself approached party leaders and recommended his own expulsion. The party refused to expel Hay as a homosexual, instead expelling him as a "security risk" at the same time declaring him to be a "Lifelong Friend of the People". Homosexuality was classified as a psychiatric disorder in the 1950s. However, in the context of the highly politicised Cold War environment homosexuality became framed as a dangerous, contagious social disease that posed a potential threat to state security.

1960-1970 жылдар: Жаңа солшылдық және әлеуметтік тәртіпсіздіктер

Жаңа солшылдық термині АҚШ-та 1960 жылы социолог К. Райт Миллс (1916–1962) жазған ашық хатта танымал болды, ол «Жаңа солшылдыққа хат» деп аталды. Миллс жаңа солшыл идеологияны жақтады, ол еңбек мәселелеріне (Ескі солшылдық) дәстүрлі назардан аулақ болып, шеттету, аномия және авторитаризмге қарсы тұру сияқты мәселелерге назар аударды. Миллс дәстүрлі солшылдықтан қарсы мәдениет құндылықтарына қарай өтуді талап етті және қозғалысқа халықаралық көзқараспен қарауды баса назар аударды. Дэвид Бернердің айтуынша, К. Райт Миллс пролетариат енді революциялық күш емес екенін, жаңа революциялық өзгерістердің әгенті әлемдегі жас зиялылар екенін мәлімдеді. Сенатор Маккартидің құлдырауынан кейін (ол ешқашан Палатада қызмет етпеген, HUAC-тің беделі де 1950 жылдардың соңында біртіндеп төмендей бастады. 1959 жылы комитетті бұрынғы президент Гарри С. Трумэн «бүгінгі елдегі ең америкалық емес нәрсе» деп айыптады. Комитет 1960 жылдарда дамыған сайын айтарлықтай беделден айырылып, саяси сатириктердің нысанасына айналды және саяси белсенділердің жаңа буынының қарсылығына айналды. HUAC 1967 жылы Джерри Рубин мен Эбби Хоффманды Yippies-тен шақырды және 1968 жылғы Демократиялық ұлттық конвенциядан кейін қайтадан шақырды. Yippies бұқаралық ақпарат құралдарының назарын сот процесін мазақтау үшін пайдаланды. Рубин бір сеансқа АҚШ төңкерістік соғысы жасағының жауынгері сияқты киініп келіп, қатысушыларға АҚШ тәуелсіздік декларациясының көшірмелерін таратты. Содан кейін Рубин «өзге куәгерлер нацистік салютпен комитетке келеке-шөлеке етіп жатқанда, үлкен-үлкен қимашақ шамды үрледі». Прогрессивті Еңбек партиясы (PLP) 1961 жылдың күзінде CPUSA мүшелері құрды, олар Совет Одағы коммунизмді сатқан және Қытай-Совет даулы кезеңінде ревизионистке айналған деп сезінді. Прогрессивті Еңбек партиясы университет кампусына негізделген 2 мамыр қозғалысын (M2M) құрды, ол 1964 жылы Нью-Йоркте Вьетнам соғысына қарсы алғашқы маңызды жалпы науқанды ұйымдастырды. Алайда, 1965 жылы «Демократиялық қоғам үшін студенттер» (SDS) американдық солшыл белсенді саяси сахнаның алдыңғы шегіне шыққаннан кейін, PLP M2M-ді таратты және SDS-ке кірді, қолдаушылар тарту және кампустарда партия клубтарын құру үшін күш-жігермен жұмыс істеді. Екінші жағынан, троцкистік Социалистік жұмысшылар партиясы (SWP) азаматтық құқық қозғалысын да, 1960 жылдары өскен қара ұлттық қозғалысты да қолдады. Ол, әсіресе, қара нәсілді ұлтшыл көшбасшы Малкольм Х-тің күресшілігін мақтады, ол өз кезегінде SWP-нің қоғамдық форумдарында сөйлеп, «Жас социалистке» сұхбат берді. Барлық солшыл топтар сияқты, SWP де 1960 жылдары өсті және 1970 жылдардың алғашқы жылдары ерекше қарқынды өсімге ие болды. Бұл оның Вьетнамдағы соғысқа қарсы көптеген науқандар мен демонстрацияларға қатысқанынан туындады. Кан мен Хоровиц Норман Хиллмен бірге Баярд Растинге азаматтық құқық қозғалысына көмектесті. Растин азаматтық құқық қозғалысының жетекшілеріне бейбітшілік және зорлық-зомбылықсыздықты таратуға көмектесті, мысалы Мартин Лютер Кинг-младший. Растиннің шеңбері және А. Филип Рэндолф 1963 жылы Вашингтондағы науқанды ұйымдастырды, онда Кинг өзінің «Менің арманым бар» сөзін айтты. Осылайша ол 1968 жылы АҚШ-тағы кедейлер үшін экономикалық әділдікке қол жеткізу үшін өзінің кедейлер науқанын бастады. Ол жауларының коммунизмге байланысты болуын болдырмау үшін көпшілік алдында тілін сақтады, бірақ жеке өмірде ол кейде демократиялық социализмді қолдағанын айтты. 1952 жылы Корретта Скоттке жазған хатында ол былай деді: «Менің экономикалық теориям капиталистік емес, социалистік екенін сіздер білесіздер деп ойлаймын». Бір сөзінде ол «капитализмде бірдеңе дұрыс емес» деп мәлімдеді және «байлық жақсырақ бөлінуі керек, және Америка демократиялық социализмге қарай қозғалуы керек» деп мәлімдеді. Доктор Мартин Лютер Кинг азаматтық құқықтар қозғалысының жетекшісі болды, ол әлеуметтік әділдік үшін күрес кезінде зорлық-зомбылықсыздықты және қара американдықтарға заң алдында тең құқықты беруді атап өтті. Дэвид Дж. Гарроудың айтуынша, Кинг жеке әңгімелесуде «жақын достарына экономикалық тұрғыдан айтқанда, ол өзін марксист деп атаған, себебі ол америкалық қоғамға байлық пен экономикалық билікті түбегейлі қайта бөлу қажет деп сенгендіктен, тіпті әлеуметтік әділеттіліктің қатал түріне қол жеткізу үшін». Кинг 1966 жылы «болып жатқан әлеуметтік-экономикалық құрылымдағы бөлшекті реформа идеясын қабылдамады. Тек сол кезде ғана ол капитализмнің нәсілшілдікті, экономикалық қысымды және милитаризмді байланыстыратын ортақ фактор екеніне сенді». Харрингтон мен басқа да социалистер Вашингтонға шақырылды, Кеннеди әкімшілігіне, содан кейін Джонсон әкімшілігінің Кедейлікке қарсы күрес және Ұлы қоғам бағдарламаларына көмектесу үшін. Харрингтон, Кан және Хоровиц Лига үшін өнеркәсіптік демократияның (LID) офицерлері және қызметкерлері болды, ол Жаңа солшылдық студенттер үшін демократиялық қоғамды (SDS) бастауға көмектесті. LID-дің үш офицері SDS-тің тәжірибесі аз белсенділерімен, мысалы Том Хейденмен қақтығысқа түсті, олардың Порт-Хурон мәлімдемесі социалистік және либералдық коммунизмге қарсы оппозицияны сынға алып, еңбек қозғалысын сынға алып, студенттерді әлеуметтік өзгерістердің агенттері ретінде ілгерілетуге тырысты. LID және SDS 1965 жылы бөлінді, SDS конституциясынан коммунистерге мүшелікке тыйым салатын «қанағаттандырмау туралы ережені» алып тастады: SDS қанағаттандырмау туралы ережесі «тоталитаризмді жақтаушылар мен оны қорғаушыларды» тыйым салған. Ережені алып тастау «дисциплиналық кадраларға» SDS-ті «басып алуға немесе парализге түсіруге» тырысуға тиімді мүмкіндік берді, бұл 1930 жылдары жаппай ұйымдарға болғандай. Содан кейін Марксизм-Ленинизм, әсіресе PLP, SDS үшін «өлім жазасын» жазды, ол өзінің ең жақсы кезеңінде 100 мыңнан астам мүшесі болды. «Монополиялық капитал: Американдық экономикалық және әлеуметтік тәртібі туралы эссе» - Пол Свизи мен Пол А. Баранның 1966 жылы Monthly Review Press баспасынан шыққан кітабы. Бұл Маркс теориясына үлкен үлес қосты, бәсекелес экономика туралы болжамнан қазіргі заманғы жинақтау процесін бақылайтын алып корпорациялармен байланысты монополиялық экономикаға назар аудару арқылы. Олардың жұмысы 1960 және 1970 жылдардағы Жаңа солшылдықтың зиялық дамуында жетекші рөл атқарды. American Economic Review журналындағы шолуда айтылғандай, бұл «бәсекелес капитализмнің Маркс моделін монополиялық капитализмнің жаңа жағдайларына кеңейтуге жасалған алғашқы нақты әрекет» болды. Жақында Ұлы дағдарыстан кейін ол қайтадан жаңа назар аударды. 1960 жылдары хиппи қозғалысы анархизмге деген жаңа қызығушылықты тудырды, сонымен қатар кейбір анархистік және басқа солшыл топтар Жаңа солшылдықтан пайда болды және анархистер 1970 жылдардағы студенттер мен жұмысшылардың көтерілісіне белсенді қатысты. Анархистер 1970 жылдардағы ядролық науқандар кезінде тікелей әрекеттерді пайдалана бастады және жақындық топтар арқылы ұйымдастырды. АҚШ-тағы Жаңа солшылдыққа Yippies сияқты анархистік, контрмәдени және хиппиге байланысты радикалдық топтар да кірді, олар Эбби Хоффман басшылығында болды, сондай-ақ Diggers және Black Mask/Up Against the Wall Motherfuckers кірді. 1966 жылдың соңына қарай Diggers тегін дүкендер ашты, олар өз тауарын тегін берді, тегін тамақ ұсынды, тегін есірткі таратты, ақша берді, тегін музыкалық концерттер ұйымдастырды және саяси өнер туындыларын жасады. Diggers өзінің атын Жерард Уинстэнли басқарған түпкілікті ағылшын Diggers-тен алды және ақша мен капитализмнен бос мини-қоғам құруға тырысты. Екінші жағынан, Yippies 1968 жылы президенттікке үміткер ретінде шошқаны («Pigasus the Immortal») ілгерілету сияқты театрлық жесстерді пайдаланды, ол әлеуметтік статус-квоны мазақтап көрсету үшін жасалды. Олар «символдық саясаттың» жоғары театрландырылған, авторитарлыққа қарсы және анархистік жастар қозғалысы ретінде сипатталды. Олар көше театры мен саяси әзілдермен танымал болғандықтан, «ешкімге де» солшыл саясаткерлер оларды елемеді немесе айыптады. ABC News хабарлағандай: «Г...»

The term New Left was popularised in the United States in an open letter written in 1960 by sociologist C. Wright Mills (1916–1962), entitled Letter to the New Left. Mills argued for a new leftist ideology, moving away from the traditional focus on labor issues (Old Left), towards issues such as opposing alienation, anomie and authoritarianism. Mills argued for a shift from traditional leftism toward the values of the counterculture and emphasized an international perspective on the movement. According to David Burner, C Wright Mills claimed that the proletariat were no longer the revolutionary force as the new agent of revolutionary change were young intellectuals around the world. In the wake of the downfall of Senator McCarthy (who never served in the House, nor HUAC), the prestige of HUAC began a gradual decline beginning in the late 1950s. By 1959, the committee was being denounced by former President Harry S. Truman as the "most un American thing in the country today." The committee lost considerable prestige as the 1960s progressed, increasingly becoming the target of political satirists and the defiance of a new generation of political activists. HUAC subpoenaed Jerry Rubin and Abbie Hoffman of the Yippies in 1967 and again in the aftermath of the 1968 Democratic National Convention. The Yippies used the media attention to make a mockery of the proceedings. Rubin came to one session dressed as a United States Revolutionary War soldier and passed out copies of the United States Declaration of Independence to people in attendance. Rubin then "blew giant gum bubbles while his co witnesses taunted the committee with Nazi salutes." The Progressive Labor Party (PLP) was formed in the fall of 1961 by members of the CPUSA who felt that the Soviet Union had betrayed communism and become revisionist amidst the Sino Soviet Split. Progressive Labor Party founded the university campus based May 2 Movement (M2M), which organized the first significant general march against the Vietnam War in New York City in 1964. However, once the Students for a Democratic Society (SDS) came to the forefront of the American leftist activist political scene in 1965, PLP dissolved M2M and entered SDS, working vigorously to attract supporters and to form party clubs on campuses. On the other hand, the Trotskyist Socialist Workers Party (SWP) supported both the civil rights movement and the black nationalist movement which grew during the 1960s. It particularly praised the militancy of black nationalist leader Malcolm X, who in turn spoke at the SWP's public forums and gave an interview to the Young Socialist. Like all left wing groups, the SWP grew during the 1960s and experienced a particularly brisk growth in the first years of the 1970s. Much of this was due to its involvement in many of the campaigns and demonstrations against the war in Vietnam. Kahn and Horowitz, along with Norman Hill, helped Bayard Rustin with the civil rights movement. Rustin had helped to spread pacificism and non violence to leaders of the civil rights movement, like Martin Luther King Jr. Rustin's circle and A. Philip Randolph organized the 1963 March on Washington, where King delivered his "I Have a Dream" speech. As such, he started his Poor People's Campaign in 1968 as an effort to gain economic justice for poor people in the United States. He guarded his language in public to avoid being linked to communism by his enemies, but in private he sometimes spoke of his support for democratic socialism. In a 1952 letter to Coretta Scott, he said: "I imagine you already know that I am much more socialistic in my economic theory than capitalistic." In one speech, he stated that "something is wrong with capitalism" and claimed that "[t]here must be a better distribution of wealth, and maybe America must move toward a democratic socialism." Dr. Martin Luther King was the leader of the Civil Rights Movement, which emphasized nonviolence in the struggle for social justice and to give Black Americans equal rights under the law. According to David J. Garrow, King in private conversation "made it clear to close friends that economically speaking he considered himself what he termed a Marxist, largely because he believed with increasing strength that American society needed a radical redistribution of wealth and economic power to achieve even a rough form of social justice." King, in 1966, "rejected the idea of piecemeal reform within the existing socio economic structure. Only at that time did he become persuaded that capitalism is the common determinant linking together racism, economic oppression, and militarism." Harrington and other socialists were called to Washington, D. C. to assist the Kennedy administration and then the Johnson administration's War on Poverty and Great Society. Harrington, Kahn and Horowitz were officers and staff persons of the League for Industrial Democracy (LID), which helped to start the New Left Students for a Democratic Society (SDS). The three LID officers clashed with the less experienced activists of SDS, like Tom Hayden, when the latter's Port Huron Statement criticized socialist and liberal opposition to communism and criticized the labor movement while promoting students as agents of social change. LID and SDS split in 1965, when SDS voted to remove from its constitution the "exclusion clause" that prohibited membership by communists: The SDS exclusion clause had barred "advocates of or apologists for totalitarianism." The clause's removal effectively invited "disciplined cadre" to attempt to "take over or paralyze" SDS as had occurred to mass organizations in the thirties. Afterwards, Marxism–Leninism, particularly the PLP, helped to write "the death sentence" for SDS, which nonetheless had over 100 thousand members at its peak. Monopoly Capital: An Essay on the American Economic and Social Order is a book by Paul Sweezy and Paul A. Baran published in 1966 by Monthly Review Press. It made a major contribution to Marxian theory by shifting attention from the assumption of a competitive economy to the monopolistic economy associated with the giant corporations that dominate the modern accumulation process. Their work played a leading role in the intellectual development of the New Left in the 1960s and 1970s. As a review in the American Economic Review stated, it represented "the first serious attempt to extend Marx's model of competitive capitalism to the new conditions of monopoly capitalism." It has recently attracted renewed attention following the Great Recession. In the 1960s, the hippie movement influenced a renewed interest in anarchism, and some anarchist and other left wing groups developed out of the New Left and anarchists actively participated in the late sixties students and workers revolts. Anarchists began using direct action, organizing through affinity groups during anti nuclear campaigns in the 1970s. The New Left in the United States also included anarchist, countercultural and hippie related radical groups such as the Yippies who were led by Abbie Hoffman, the Diggers and Black Mask/Up Against the Wall Motherfuckers. By late 1966, the Diggers opened free stores which simply gave away their stock, provided free food, distributed free drugs, gave away money, organized free music concerts and performed works of political art. The Diggers took their name from the original English Diggers led by Gerrard Winstanley and sought to create a mini society free of money and capitalism. On the other hand, the Yippies employed theatrical gestures, such as advancing a pig ("Pigasus the Immortal") as a candidate for president in 1968, to mock the social status quo. They have been described as a highly theatrical, anti authoritarian and anarchist youth movement of "symbolic politics". Since they were well known for street theater and politically themed pranks, many of the "old school" political left either ignored or denounced them. According to ABC News: "The group was known for street theater pranks and was once referred to as the 'Groucho Marxists'." By the 1960s, Christian anarchist Dorothy Day earned the praise of counterculture leaders such as Abbie Hoffman, who characterized her as the first hippie, a description of which Day approved. was an American anarchist and libertarian socialist author, orator and political theoretician. by publishing that and other innovative essays on post scarcity and on ecological technologies such as solar and wind energy and on decentralization and miniaturization. Lecturing throughout the United States, he helped popularize the concept of ecology to the counterculture. The Black Panther Party was a black revolutionary socialist organization active in the United States from 1966 until 1982. The Black Panther Party achieved national and international notoriety through its involvement in the Black Power movement and American politics of the 1960s and 1970s. Gaining national prominence, the Black Panther Party became an icon of the counterculture of the 1960s. Ultimately, the Panthers condemned black nationalism as "black racism" and became more focused on socialism without racial exclusivity. They instituted a variety of community social programs designed to alleviate poverty, improve health among inner city black communities and soften the Party's public image. Activists in the 1970s used Socialism and reinterpreted in order to encompass members of radical movements, whether it be the Black Panther Party or the Gay and Lesbian Left. The overlap between all of these different radical movements was that they were oppressed peoples who were subjugated by the ruling straight white male elite class. Similar themes between these different movements was the issue of capitalist violence that was used to preserve power for the ruling class. There was a prominent group of socialist activists in San Francisco who were combatting the issues of homophobia, American imperialism, and police brutality. The assassination of gay rights proponent Harvey Milk by an ex cop resulted in police violence that "encouraged attacks on gay men, Lesbians, prostitutes, and Third World people." Angela Davis, an ally of the Black Panther Party and a socialist, viewed capitalism as an inherently violent system. In response to a question regarding the violent nature of the Black Panthers, she says "If you are a black person who lives in a black community all your life and walk out on the street everyday seeing white policemen surrounding you When you live under a situation like that constantly, and then you ask me whether I approve of violence, I mean, that just doesn't make sense at all." Davis speaks to how capitalism subjugates black people through violence and that the main purpose of police is to protect white supremacy. The Black Panther Party were prominent members of Black Power Movement and was fueled by what they saw as systemic racism perpetuated against black people. According to Douglas Sturm, Professor Emeritus of Religion and Political Science at Bucknell University: "Police brutality, lack of opportunity, and the realization that opportunity was not forthcoming in the near future led many Blacks to conclude that armed self defense coupled with self help was the only way to end the despair." This armed self defense made many white Americans fearful of the Black Panthers and contributed to the FBI's designation of the Black Panthers as a terrorist organization. Although the Black Panthers were labeled violent extremists and terrorists, they provided many resources to their communities, including free healthcare, breakfast, and education services. COINTELPRO was a series of covert and at times illegal projects conducted by the United States Federal Bureau of Investigation (FBI) aimed at surveying, infiltrating, discrediting and disrupting domestic political organizations FBI records show that 85% of COINTELPRO resources targeted groups and individuals that the FBI deemed "subversive", including communist and socialist organizations; organizations and individuals associated with the Civil Rights Movement, including Martin Luther King Jr.; the American Indian Movement; and broad range of organizations labeled "New Left", including Students for a Democratic Society and the Weathermen; almost all groups protesting the Vietnam War as well as individual student demonstrators with no group affiliation; organizations and individuals associated with the women's rights movement; nationalist groups such as those seeking independence for Puerto Rico, United Ireland, and additional notable Americans —even Albert Einstein, who was a socialist and a member of several civil rights groups, came under FBI surveillance during the years just before COINTELPRO's official inauguration. In 1972, the Socialist Party voted to rename itself as Social Democrats, USA (SDUSA) by a vote of 73 to 34 at its December Convention. Its National Chairmen were Bayard Rustin, a peace and civil rights leader; and Charles S. Zimmerman, an officer of the International Ladies Garment Workers Union (ILGWU). In 1973, Michael Harrington resigned from SDUSA and founded the Democratic Socialist Organizing Committee (DSOC), which attracted many of his followers from the former Socialist Party. That same year, David McReynolds and others from the pacifist and immediate withdrawal wing of the former Socialist Party formed the Socialist Party USA (SPUSA). Bayard Rustin was the national chairperson of SDUSA during the 1970s. SDUSA sponsored a biannual conference that featured discussions, for which SDUSA invited outside academic, political and labor union leaders. These meetings also functioned as reunions for political activists and intellectuals, some of whom worked together for decades. The Weather Underground Organization, commonly known as the Weather Underground, was an American radical left organization founded on the Ann Arbor campus of the University of Michigan. Weatherman organized in 1969 as a faction of Students for a Democratic Society (SDS) composed for the most part of the national office leadership of SDS and their supporters. With revolutionary positions characterized by Black Power and opposition to the Vietnam War, The United Federated Forces of the Symbionese Liberation Army was an American self styled left wing revolutionary group active between 1973 and 1975 that considered itself a vanguard army. The Black Liberation Army (BLA) was an underground, black nationalist militant organization that operated in the United States from 1970 to 1981. The Communist Workers' Party was a Maoist group in the United States which had its origin in 1973 as the Asian Study Group (renamed the Workers' Viewpoint Organization in 1976) established by Jerry Tung, a former member of the PLP who had grown disenchanted with the group and disagreed with changes taking place in the party line. The party is mainly remembered as one of the victims of the Greensboro Massacre of 1979 in which five protest marchers were shot and killed by members of the Ku Klux Klan and the American Nazi Party at a rally organized by the Communist Worker's Party intended to demonstrate radical, even violent, opposition to the Klan. The "Death to the Klan March" and protest was the culmination of attempts by the Communist Workers' Party to organize mostly black industrial workers in the area. The Communist Party (Marxist–Leninist)'s predecessor organization, the October League (Marxist–Leninist), was founded in 1971 by several local groups, many of which had grown out of the radical student organization Students for a Democratic Society (SDS) when SDS split apart in 1969. Michael Klonsky, who had been a national leader in SDS in the late 1960s, was the main leader of the Communist Party (Marxist–Leninist) which was also joined by the black communist theorist Harry Haywood. The Revolutionary Communist Party, USA, known originally as the Revolutionary Union, is a Maoist communist party formed in 1975 in the United States.

1980-1990 жылдар: Жаңа коммунистік қозғалыс және ДСҰ-ға қарсы наразылық

1979–1989 жылдары Том Кан сияқты SDUSA мүшелері AFL–CIO-ның 300 мың доллар жинауын ұйымдастырды, ол Польшаның тәуелсіз еңбек одағы «Солидарлық» сұраған полиграфиялық машиналарын және басқа да жабдықтарды сатып алуға жұмсалды. SDUSA мүшелері Демократиялық және Республикалық партиялардың екіпартиялық коалициясын құруға көмектесті, ол Демократия үшін Ұлттық қордың (NED) құрылуын қолдады, ал оның алғашқы президенті Карл Гершман болды. NED 1989 жылға дейін «Солидарлыққа» 4 миллион АҚШ долларын мемлекеттік көмек ретінде бөлді. Гершман және SDUSA-ның басқа мүшелерін Массинг үкіметтегі қызметтері үшін «Мемлекеттік департамент социалистері» деп атады, ол Рейган әкімшілігінің сыртқы саясатын троцкистер жүргізіп отырғанын жазды, бірақ Липсет бұл аңыз екенін айтты. Бұл троцкистік айыптаманы 2003 жылы журналист Майкл Линд қайталап, тіпті кеңейтіп, Джордж Буш әкімшілігінің сыртқы саясатын бұрынғы троцкистер басып алғанын мәлімдеді. Алайда Линдтің «қорғаныс зиялыларының «көптеген еврей-американдық троцкистік қозғалыстың» дәстүрлері мен теорияларымен бірігуі» (Линдтің сөзімен) 2003 жылы Мичиган университетінің профессоры Алан М. Уолд тарапынан сынға ұшырады. Ол троцкизм мен неоконсерватизмді талқылаған Нью-Йорк зиялыларының тарихын жазған еді. SDUSA және бұрынғы троцкистер Джордж Буштың сыртқы саясатын ықпалға алды деген айыптамалар өзін-өзі палеоконсерваторлар (неоконсерватизмнің дәстүрлі консервативті қарсыластары) деп атап көрсетті. Американың Демократиялық Социалистері (АДС) 1982 жылы Демократиялық Социалистік Ұйымдастыру Комитеті (ДСОК) мен Жаңа Америка қозғалысы (НАМ) біріккеннен кейін құрылды. Осы екі ұйымның бірігуі кезінде DSA шамамен 5000 бұрынғы DSOC мүшесінен және 1000-нан NAM-нан тұрды. Бұрынғы DSOC сияқты, DSA сайлау саясатында Майкл Харрингтонның «реализмнің сол қанаты бүгін Демократиялық партияда кездеседі» деген ұстанымымен тығыз байланысты болды. DSA алғашқы жылдары 1984 жылы Уолтер Мондейл сияқты Демократиялық партияның кандидаттарына сынды қолдау көрсетіп, республикалық президенттікке қарсы болды. 1988 жылы DSA Джесси Джексонның екінші президенттік науқанын ынтамен қолдады. DSA-ның американдық сайлау саясатына қатысты ұстанымында «демократиялық социалистер сайлауалды коалиция құруға жаңа партияны құруға немесе Демократиялық партияның ішінде қайта құруға ғана бағытталған екіталай көзқарасты қабылдамайды» делінген. Анархистер 1980 жылдары баспа, наразылықтар мен конвенциялардың нәтижесінде көріне бастады. 1980 жылы Портлендте (Орегон штаты) Анархизм бойынша бірінші халықаралық симпозиум өтті. 1986 жылы Чикагода әйгілі Хеймаркет оқиғасының жүз жылдығын атап өту үшін Хеймаркет еске алу конференциясы өткізілді. Бұл конференциядан кейін Миннеаполисте (1987), Торонтода (1988) және Сан-Францискода (1989) жыл сайынғы континенттік конвенциялар өтті. 1980 жылдары анархизм Нью-Йорктегі C Squat және ABC No Rio сияқты басып алынған үйлермен/әлеуметтік орталықтармен байланысты болды. 1990 жылдары анархистер тобы «Сүйіспеншілік пен ашу желісі» (Love and Rage Network) деп аталатын ұйым құрды. Американдық анархистер наразылық акцияларында, әсіресе «қара блок» деп аталатын тактика арқылы көріне бастады. Американдық анархистер Сиэтлдегі ДСҰ-ға қарсы наразылықтардың нәтижесінде танымал болды: 1990 жылдары «әр түрлі қалалардағы жүздеген белсенділерді қамтыған Love & Rage газетінің айналасында Солтүстік Америка анархистік федерациясын құруға тырысты». Жалпы Күрес – Либертариандық Коммунистік Федерация немесе Lucha Común – Federación Comunista Libertaria (бұрынғы Анархистік Коммунистердің Солтүстік-Шығыс Федерациясы; NEFAC, немесе Fédération des Communistes Libertaires du Nord Est) – АҚШ-тың солтүстік-шығыс аймағында орналасқан анархистік коммунистік платформалық ұйым. NEFAC ресми түрде Бостон қаласында, Массачусетс штатында, 7–9 сәуірде өткен конгресс кезінде, 2000 жылы, Атлантик анархистік шеңберінің бұрынғы мүшелері мен АҚШ-тағы бұрынғы Love & Rage мүшелері мен Квебек қаласындағы Demanarchie газетінің бұрынғы мүшелері арасында бірнеше ай бойы талқыланғаннан кейін құрылды. АҚШ-тың солтүстік-шығысында, Онтарионың оңтүстігінде және Квебек провинциясында мүшелері мен қолдаушы топтары бар екі тілді француз және ағылшын тілдерінде сөйлейтін федерация ретінде құрылған ұйым кейіннен 2008 жылы бөлінді. Квебекелік мүшелік Union Communiste Libertaire (UCL) болып қайта құрылды, ал американдық мүшелік 2011 жылы Common Struggle деп атауын өзгерткенге дейін NEFAC атауын сақтап, содан кейін Black Rose Anarchist Federation-ке қосылды.

From 1979–1989, SDUSA members like Tom Kahn organized the AFL–CIO's fundraising of 300 thousand dollars, which bought printing presses and other supplies requested by Solidarity, the independent labor union of Poland. SDUSA members helped form a bipartisan coalition of the Democratic and Republican parties to support the founding of the National Endowment for Democracy (NED), whose first president was Carl Gershman. The NED publicly allocated US$4 million of public aid to Solidarity through 1989. Because of their service in government, Gershman and other SDUSA members were called State Department socialists by Massing, who wrote that the foreign policy of the Reagan administration was being run by Trotskyists, a claim that was called a myth by Lipset. This so called Trotskyist charge has been repeated and even widened by journalist Michael Lind in 2003 to assert a takeover of the foreign policy of the George W. Bush administration by former Trotskyists. However, Lind's "amalgamation of the defense intellectuals with the traditions and theories of 'the largely Jewish American Trotskyist movement' [in Lind's words]" was criticized in 2003 by University of Michigan professor Alan M. Wald, who had written a history of the so called New York intellectuals that discussed Trotskyism and neoconservatism. The SDUSA and allegations that former Trotskyists subverted the foreign policy of George W. Bush have been mentioned by self styled paleoconservatives (traditional conservative opponents of neoconservatism). The Democratic Socialists of America (DSA) was formed in 1982 after a merger between the Democratic Socialist Organizing Committee (DSOC) and the New American Movement (NAM). At the time of the merger of these two organizations, the DSA was said to consist of approximately 5,000 former members of the DSOC, along with 1,000 from the NAM. Much like the DSOC before it, the DSA was very strongly associated in electoral politics with Michael Harrington's position that "the left wing of realism is found today in the Democratic Party." In its early years, the DSA opposed Republican presidential candidates by giving critical support to Democratic Party nominees like Walter Mondale in 1984. In 1988, the DSA enthusiastically supported Jesse Jackson's second presidential campaign. The DSA's position on American electoral politics states that "democratic socialists reject an either—or approach to electoral coalition building, focused solely on [either] a new party or on realignment within the Democratic Party." Anarchists became more visible in the 1980s as a result of publishing, protests and conventions. In 1980, the First International Symposium on Anarchism was held in Portland, Oregon. In 1986, the Haymarket Remembered conference was held in Chicago to observe the centennial of the infamous Haymarket Riot. This conference was followed by annual, continental conventions in Minneapolis (1987), Toronto (1988) and San Francisco (1989). In the 1980s, anarchism became linked with squats/social centers like C Squat and ABC No Rio both in New York City. In the 1990s, a group of anarchists formed the Love and Rage Network which was one of several new groups and projects formed in the United States during the decade. American anarchists increasingly became noticeable at protests, especially through a tactic known as the black bloc. American anarchists became more prominent as a result of the anti WTO protests in Seattle: In the 1990s, "there was an effort to create a North American anarchist federation around a newspaper called Love & Rage that at its peak involved hundreds of activists in different cities." Common Struggle—Libertarian Communist Federation or Lucha Común—Federación Comunista Libertaria (formerly the North Eastern Federation of Anarchist Communists; the NEFAC, or the Fédération des Communistes Libertaires du Nord Est) was a platformist anarchist communist organization based in the northeast region of the United States. The NEFAC was officially launched at a congress held in Boston, Massachusetts over the weekend of April 7–9, 2000, following months of discussion between former Atlantic Anarchist Circle affiliates and ex Love & Rage members in the United States and ex members of the Demanarchie newspaper collective in Quebec City. Founded as a bi lingual French and English speaking federation with member and supporter groups in the northeast of the United States, southern Ontario and the Quebec province, the organization later split up in 2008. The Québécoise membership reformed as the Union Communiste Libertaire (UCL) and the American membership retained the name NEFAC before changing its name to Common Struggle in 2011 and then merging into the Black Rose Anarchist Federation.

21 ғасыр

Дүниежүзілік Социалистік Интернационалдың жалғыз американдық ұйымдық мүшесі 2017 жылдың ортасына дейін Американың Демократиялық Социалистері (АДС) болды, бірақ соңғысы неолибералды экономикалық саясатты қабылдағаны үшін осы ұйымнан шығу үшін дауыс берді. 2008 жылы АДС Демократиялық партияның президенттікке үміткері Барак Обаманы республикалық партияның үміткері Джон Маккейнге қарсы жарыста қолдады. Обама сайланғаннан кейін оңшылдардың көптеген өкілдері оның әкімшілігінің саясаты социалистік екенін айта бастады, бірақ бұл мәлімдемені АДС және Обама әкімшілігі де жоққа шығарды. Обама үкіметіне қарсы оппозиция тарапынан социализм сөзін саяси айыптау ретінде жиі пайдалану нәтижесінде Ұлттық директор Франк Льюэллиннің «соңғы 12 айда Американың Демократиялық Социалистеріне бұқаралық ақпарат құралдарында соңғы 12 жылдағыдан да көп назар аударылды» деп мәлімдеуіне себеп болды. «Нью-Йорк Таймс» газеті Ноам Чомскиді, АДС және Өнеркәсіптік жұмысшылар әлемі мүшесін, «көзқарасы бойынша, қазіргі замандағы ең маңызды интеллектуал» деп сипаттайды және ол қазіргі тарихта ең көп сілтеме жасалған авторлар тізіміне енген. 2009 жылы социалистік қару қолдаушы ұйым Redneck Revolt құрылды. Бұл ұйым өзін саяси солшыл немесе либералды деп жарияламайды, бірақ 2018 жылы ұқсас социалистік ұйым – Социалистік мылтық қауымдастығы құрылды. Occupy Wall Street қозғалысы анархистер мен социалистерді қамтыған капитализмге қарсы белсенділікке ықпал етті және социалистік ойға жаңа қызығушылықты тудырды. Occupy қозғалысының тамыры Ұлы дағдарысқа дейін жетеді, ол капитализмге қарсы және социал-демократиялық солшылдардың ықпалын күшейтіп, байлықтың теңсіздігіне, ашкөздікке қарсы қозғалысты құрды және корпорацияларды олардың үздіксіз лоббилеуі мен меншік иелері класының жеке байлығын экономикалық қысымға алуы үшін жауапкершілікке тартуға шақырды. Холли Кэмпбелл айтқандай: «Сонымен қатар, Occupy қозғалысы да қарым-қатынас жасау және наразылық білдіру үшін бірнеше кеңістіктер жасады – физикалық кеңістіктер лагерьлер арқылы (олардың ұзақтығы үшін), әлеуметтік желілер арқылы пікір алмасудың виртуалды кеңістігі және тағы да, халықтық жұмыспен қамту және '99%' тілі арқылы интеллектуалды кеңістік. Бұл кеңістіктердің барлығы адамдарға жиналып, әңгімелесуге, білім алуға және неолибералды капитализмнің күштеріне қарсы наразылық білдіру үшін ресурстарды дамытуға мүмкіндік берді». Occupy қозғалысы күшіне жіберілмесе де, ол 1970 жылдардан бері ықпалын жоғалтқан американдық солшылды жандандыруға көмектесті. Солшыл саясат пен социализмге қызығушылық артты. 2009 жылдың сәуір айында Rasmussen Reports жүргізген сауалнама көрсетті, 2007-2010 жылдардағы қаржы дағдарысы (көптеген адамдар қаржы нарықтарында реттеудің болмауынан туындады деп санайды) АҚШ-та социализмке қолдаудың өскенін көрсетті. Сауалнама нәтижесінде американдық ересектердің 53% капитализм социализмнен жақсы деп ойлады және «30 жасқа дейінгі ересектер шамамен тең бөлінген: 37% капитализмді, 33% социализмді және 30% шешімін қабылдамайды». 2011 жылғы Pew сауалнамасында 18 мен 29 жас аралығындағы американдықтар капитализмге қарағанда социализмді 49%-дан 43%-ға дейін жақтырды, бірақ американдықтардың көпшілігі социализмге теріс көзқарас танытты, 60% қарсы болды. 2015 жылғы маусымдағы Gallup сауалнамасына сәйкес, американдық азаматтардың 47%-ы социалистік кандидатқа дауыс береді, ал 50%-ы дауыс бермейді. Демократтар арасында социалистік президентке дауыс беруге дайындық 59%, тәуелсіздер арасында 49% және республикашылар арасында 26% болды. 2015 жылдың қазан айында жүргізілген сауалнамада демократтардың 49%-ы социализмге оң көзқарас танытқан, ал 37%-ы капитализмге оң көзқарас танытқан. 2013 жылдың қарашасында Социалистік Альтернатива (SA) үміткері Кшама Савант Сиэтл қалалық кеңесінің 2-орынға сайланды. Савант кеңестегі соңғы жылдардағы тұңғыш социалист болды. SA ұлттық ұйымдастырушысы Филип Локер бұл «елдегі социалистік қозғалыстың шешуші сәті болды» деді. Occupy қозғалысы АҚШ сенаторы Берни Сандерсті 2016 жылы демократиялық социалист ретінде президенттікке қатысуға көндірді. «Вермонт сенаторы Берни Сандерс 2016 жылғы президенттік науқанында ең көп адам жиналған жерлерге ие болды: Финиксте 11 000, Лос-Анджелесте 25 000 және Портлендте (Орегон штаты) 28 000 адам. Сандерс үш онжылдықтан бері тәуелсіз үміткер ретінде сайланған демократиялық социалист, Демократиялық партияның алғашқы сайлауында қатысты. Ол социализмнің бастапқы мақсатын жақтамайды – «елдің ресурстары мен ірі өнеркәсіптері үкіметке тиесілі болуы керек және барлық халықтың мүддесі үшін жұмыс істеуі керек, жеке тұлғалар мен жеке компаниялардың пайдасы үшін емес», бірақ Сандерс «социализмді» американдық саяси дискурсқа қайта енгізді». Сандерс «саяси революцияның» жетекші тұлғасы болып табылады, ол дауыс берушілер мен белсенділердің наразылық қозғалысы, төңкеріс емес, АҚШ-ты азаматтарының көпшілігі үшін жұмыс істеуге мүмкіндік береді. Сонымен қатар, оның 2020 жылғы президенттікке үміткерлігінде одан да көп адам қатысты, 26 000-нан астам қатысушы болды. Сандерс сонымен қатар 2020 жылғы Демократиялық Айова және Невада штатындағы жиналыстарда, Нью-Гэмпширдегі алғашқы сайлауда және Одақтың ең көп халқы бар штаты – Калифорниядағы алғашқы сайлауда ең көп дауыс алды. 21 ғасырда социалистік және солшыл ұйымдастыруға қатысу артып келеді, бұл Occupy қозғалысы және Берни Сандерстің 2016 және 2020 жылғы президенттік науқандарының нәтижесінде болды. Бұл Американың Демократиялық Социалистерінің (АДС) өркендеуіне әкелді, «2018 жылдың желтоқсанында АДС-тің 166 бөлімшесінде және 57 орта және жоғары мектептік топтарында 55 000-нан астам мүшесі болды, бұл оны 1930 және 1940 жылдардағы Коммунистік партияның гүлдену кезеңінен бері АҚШ-тағы ең ірі социалистік ұйымға айналдырды». The New Labor Forum газетімен сұхбатта АДС мүшесі «Мен өмір бойы либерал болдым, бірақ Бернидің алғашқы сайлау науқанында баяу радикалдандым және радикалдандыруға түрткі болдым. Мен Берни социализм туралы айта бастағанға дейін демократиялық социализм терминін білмедім» деп куәлік берді. Дональд Трамп сайланғаннан кейін АДС 25 000 төлем төлейтін мүшеге жетті, ал SA кем дегенде 30 пайызға өсті. Кейбір АДС мүшелері Иллинойс және Джорджия сияқты штаттардағы жергілікті сайлауларда көзге түсті. Социалистік тоқсандық журнал Jacobin Трамп сайланғаннан кейін төрт ай ішінде 30 000-ға дейін өсті. 2017 жылдың қараша айында YouGov жүргізген сауалнама көрсетті, 21-ден 29 жасқа дейінгі американдықтардың көпшілігі социализмді капитализмнен жоғары бағалайды және американдық экономикалық жүйе оларға қарсы жұмыс істейді деп сенеді. Сол айда 2017 жылғы сайлауларда елдің әртүрлі жерлеріндегі жергілікті және штаттық үкіметтік лауазымдарға АДС-тің 15 мүшесі сайланды. Өз тарихын Жаңа солшылдардан Норман Томасқа және Юджин Дебске дейін жегізетін АДС 2017 жылға қарай АҚШ-тағы ең ірі социалистік ұйым болды. 2018 жылдың қыркүйек айына қарай мүше саны 50 000-ға жетті, ал жергілікті бөлімшелердің саны 40-тан 181-ге дейін өсті. 2018 жылдың маусымында АДС мүшесі Александрия Окасио Кортес Нью-Йорктің 14-округтік сайлау округінде Демократиялық партияның үміткері Джо Кроулиді жеңіп, Демократиялық партияның 2018 жылғы аралық сайлау маусымындағы ең үлкен сенсациялық жеңіске ие болды. Ол 2018 жылдың қараша айында Өкілдер палатасына сайланды. Gallup сауалнамасына сәйкес, социализм Демократиялық партия ішінде танымал болып келеді. 2018 жылға қарай Демократиялық партияға жақын жауап берушілердің 57%-ы социализмге оң көзқарас білдірді, 2016 жылғы 53%-мен салыстырғанда. Демократиялық партияға жақын жауап берушілер арасында капитализмге деген көзқарас 2016 жылғы президенттік сайлаудан бері 56%-дан 47%-ға дейін төмендеді. 2018 жылғы сауалнамада республикалық партияға жақын жауап берушілердің 16%-ы және американдық ересектердің 37%-ы социализмге оң көзқарас білдірді, ал тиісінше 71% және 56% капитализмге оң көзқарас білдірді. 2019 жылғы Harris Poll сауалнамасы социализм әйелдерге қарағанда...

The only American member organization of the worldwide Socialist International was the Democratic Socialists of America (DSA) until mid 2017, when the latter voted to disaffiliate from that organization for its perceived acceptance of neoliberal economic policies. In 2008, the DSA supported Democratic presidential candidate Barack Obama in his race against Republican candidate John McCain. Following Obama's election, many on the right began to allege that his administration's policies were socialistic, a claim rejected by the DSA and the Obama administration alike. The widespread use of the word socialism as a political epithet against the Obama government by its opponents caused National Director Frank Llewellyn to declare that "over the past 12 months, the Democratic Socialists of America has received more media attention than it has over the past 12 years." Noam Chomsky, a member of the DSA and the Industrial Workers of the World, is described by The New York Times as "arguably the most important intellectual alive" and has been on the list of the most cited authors in modern history. Redneck Revolt, a socialist pro guns organization, was founded in 2009. Although the group does not identify itself as part of the political left, nor as politically liberal, The Socialist Rifle Association, a similar socialist organization, was founded in 2018. The Occupy Wall Street movement provided a breeding ground for anti capitalist activism that featured anarchists and socialists, and gave a renewed interest to socialist thought. The long term background of Occupy begins with the Great Recession, which boosted sentiment for the anti Capitalist and Social Democratic left, and created a movement against rampant wealth inequality, greed, and rallied for corporations to be held accountable for their incessant lobbying and economic strong arming of the personal wealth of the owner class. According to Holly Campbell:

"In addition, the Occupy movement itself also created a number of spaces through which to communicate and exercise dissent—physical spaces through encampments (for their duration), a virtual space of discussion through social media, and an intellectual space through, again, the language of popular occupation and 'the 99%.' All of these spaces have provided a place for people to gather and partake in a sustained dialogue through which to share stories, generate knowledge, and develop resources for dissent against the forces of neoliberal capitalism." Although the Occupy movement did falter, it did help to revitalize the American Left, which lost considerable influence since the 1970s. There was a greater mainstream interest to left wing politics and socialism. An April 2009 Rasmussen Reports poll conducted during the financial crisis of 2007–2010 (which many believe resulted due to lack of regulation in the financial markets) suggested that there had been a growth of support for socialism in the United States. The poll results stated that 53% of American adults thought capitalism was better than socialism and that "[a]dults under 30 are essentially evenly divided: 37% prefer capitalism, 33% socialism, and 30% are undecided." In a 2011 Pew poll, young Americans between the ages of 18 and 29 favored socialism to capitalism by 49% to 43%, but Americans overall had a negative view of socialism, with 60% opposing. According to a June 2015 Gallup poll, 47% of American citizens would vote for a socialist candidate for president while 50% would not. Willingness to vote for a socialist president was 59% among Democrats, 49% among independents and 26% among Republicans. An October 2015 poll found that 49% of Democrats had a favorable view of socialism compared to 37% for capitalism. In November 2013, Socialist Alternative (SA) candidate Kshama Sawant was elected to Position 2 of the Seattle City Council. Sawant was the first socialist on the council in recent memory. Philip Locker, a national organizer for SA, says it "was a watershed moment for the socialist movement across the country." The Occupy movement ultimately convinced United States Senator Bernie Sanders to run for president in 2016 as a democratic socialist. In his bid, "Vermont Senator Bernie Sanders attracted some of the largest crowds of the 2016 presidential campaign 11,000 in Phoenix, 25,000 in Los Angeles, and 28,000 in Portland, Oregon. Sanders, a democratic socialist who for three decades has won office as an Independent, ran in the Democratic Party primaries. While he does not advocate the original goal of socialism—that 'a nation's resources and major industries should be owned and operated by the government on behalf of all the people, not by individuals and private companies for their own profit,' Sanders has put "socialism" back in American political discourse." Sanders is the leading figure in the "political revolution," by which he means an insurgent movement of voters and activists, not a violent storming of the barricades—can make the U. S. work for the majority of its citizens. In addition, his 2020 run for President of the United States saw even larger crowds, topping 26,000 attendees. Senator Sanders also received the most votes in the 2020 Democratic Iowa and Nevada Caucuses, New Hampshire Primary, and the California primary, the most populous state in the Union. The 21st century has seen an increase in the participation of socialist and left wing organizing, precipitated by the Occupy movement and Bernie Sanders' 2016 and 2020 presidential runs. This has resulted in an explosive growth of the Democratic Socialists of America (DSA) where by "December 2018, DSA had some 55,000 members in 166 chapters and 57 high school and college groups, making it the largest socialist organization in the United States since the heyday of the Communist Party in the 1930s and 1940s." In an interview by The New Labor Forum, a DSA member testifies "I have basically been a lifelong liberal who has very slowly radicalized and was kind of catapulted into radicalization by the Bernie primary campaign. I really didn't know about the term democratic socialism until Bernie started using it." With the election of Donald Trump, the DSA soared to 25,000 dues paying members and SA at least 30 percent. Some DSA members had emerged in local races in states like Illinois and Georgia. Subscribers to the socialist quarterly magazine Jacobin doubled in four months following the election to 30,000. According to a November 2017 YouGov poll, a majority of Americans aged 21 to 29 prefer socialism to capitalism and believe that the American economic system is working against them. In the same month, 15 members of the DSA were elected to various local and state governmental positions around the country in the 2017 elections. Tracing its lineage from the New Left to Norman Thomas and Eugene Debs, the DSA was the largest Socialist organization in the United States by 2017. As of September 2018, membership stood at 50,000, and the number of local chapters had increased from 40 to 181. In June 2018, Alexandria Ocasio Cortez, a member of the DSA, won the Democratic primary in New York's 14th congressional district, defeating the incumbent Democratic Caucus Chair Joe Crowley in what was described as the biggest upset victory of the 2018 midterm election season. She was elected to the House of Representatives in November 2018. According to Gallup, socialism has gained popularity within the Democratic Party. As of 2018, 57% of Democratic leaning respondents viewed socialism positively as compared with 53% in 2016. The perception of capitalism among Democratic leaning voters has also seen a decline since the 2016 presidential election from 56% to 47%. 16% of Republican leaning voters and 37% of American adults overall had a positive view of socialism in the 2018 poll, compared with 71% and 56% holding a positive view of capitalism, respectively. A 2019 Harris Poll found that socialism is more popular with women than men, with 55% of women between the ages of 18 and 54 preferring to live in a socialist society. A majority of men surveyed in the poll chose capitalism over socialism. A 2019 YouGov poll showed that 70% of millennials would vote for a socialist presidential candidate, and more than 30% think highly of communism. A 2021 Axios poll found that 41% of all US adults have a positive view of socialism, up from 39% in 2019. On April 2, 2019, four members of the DSA won run off elections in Chicago while two others retained or won their seat in the February election, bringing the total number to six socialists on the council. Socialists control twelve percent of Chicago's city council power which Jacobin managing editor Micah Uetricht states in The Guardian that it is further evidence of a "socialist surge" in the United States and "the largest socialist electoral victory in modern American history." At the start of the 2021 22 legislative session, the New York State legislature had the most self identifying socialist members in over a century. DSA endorsed candidates Zohran Mamdani, Marcela Mitaynes, and Phara Souffrant Forrest, along with DSA members Emily Gallagher and Jessica González Rojas, became openly socialist members of the New York State Assembly. DSA endorsed Jabari Brisport joined re elected incumbent Julia Salazar in the New York State Senate, bringing the total number of elected self identifying socialists in New York state government to 7. In 2022, Milwaukee, Wisconsin elected two democratic socialists to the Wisconsin State Assembly, Darrin Madison and Ryan Clancy. Madison and Clancy, who are both members of the Democratic Party, announced they would form an informal Socialist Caucus, the first of its kind in Wisconsin since 1931. In July 2022, research scholar, philosopher, political activist, and founder of the socialist Bread and Roses Party, Jerome Segal, announced he would challenge Joe Biden in the 2024 Democratic Party presidential primaries, Segal dropped out in May 2023 to run for the vacant senate seat in Maryland. In May 2023, Rick Scott issued a travel advisory for socialists and communists visiting the state of Florida, saying it is "openly hostile" to them. In June 2023, philosopher Cornel West, who has called himself a "non Marxist socialist" announced his run for president under the People's Party in 2024, he then later announced he was also seeking the Green Party nomination before running as an independent.