Канадтық хоккейші Колвилл, "Нан пісіру желісінде" өнер көрсетті, әскери құрамдағы командамен Әллен кубогын жеңді, NHL-де шабуылшы және қорғаушы ретінде танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық мұзды хоккей ойыншысы
Canadian ice hockey player
Ойын мансабы
Колвилл 1934 жылы «Рейнджерс» командасының фермалық құрамына қосылды және 1936 жылға қарай кәсіпқойлар қатарына тез жол ашты, ағасы мен Алекс Шибикимен бірге «Нан желісінде» (Bread Line) орталық шабуылшы ретінде Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін ойнады. Соғыс жылдары ол ағасымен бірге Оттавада дислокацияланып, армияның «Оттава коммандосы» командасында ойнады, 1942 жылы Аллан кубогын жеңіп алды. Соғыстан кейін екеуі де «Рейнджерске» қайта оралды, бұл жолы қорғаушылар ретінде, НХЛ тарихында мұндайды жасаған алғашқы ағайындылар болып есептеледі. Нейл қорғаныс және шабуылда да өте жақсы ойнады, Дит Клэпперден кейін All Star командаларына шабуылшы және қорғаушы ретінде шақырылған екінші хоккейші болды. 1949 жылы карьерасын аяқтап, бір жылдан кейін «Рейнджерс» командасының ең жас жаттықтырушысы болды, бірақ екінші маусымының ортасында денсаулығына байланысты қызметтен кетуге мәжбүр болды.
Colville joined the Rangers' farm team in 1934 and quickly made his way to the pros by 1936, centreing the "Bread Line" with his brother and Alex Shibicky, where he played until World War II. During the war, he and his brother were stationed in Ottawa and played on the army's Ottawa Commandos team, winning the Allan Cup in 1942. After the war, they both returned the Rangers, this time as defencemen, the first pairs of brothers to ever do so in the NHL. Neil was adept at both defence and offense, and was the second player to be named to All Star Teams as both a forward and a defenseman, behind Dit Clapper. He retired in 1949 and became the Rangers' youngest coach a year later, but he was forced to resign due to health problems halfway through his second season.
Ойын-сауық мансабынан кейін
1950 жылдары Колвилл Канаданың Юкон аймағындағы Уайтхорсте құрылған «Солтүстік Телевизиялық жүйелер», WHTV станциясының негізгі инвесторларының бірі болды. Колвилл ақырында Ванкуверден, Британдық Колумбиядан Уайтхорске көшіп, Берт Уайбрюмен бірге кішкентай төрт арналы станцияны басқарды. Ол студиядағы төсекшенің үстінде ұйықтады және жабдықты жөндеуден бастап жаңалықтарды жүргізуге дейін барлық жұмысты үйренді. Кеңді ауқымды телерадио инфрақұрылымы болмағандықтан эфирдік уақытты толтыру кейде қиын болды, сондықтан станция қала орталығындағы Мейн-стриттің бейнематериалдарын көрсетіп немесе алтын балық аквариумын тікелей эфирде көрсетуге мәжбүр болды. 1967 жылы ол Хоккей Даңқы залына енгізілді. 1987 жылы қайтыс болды және Британдық Колумбияның Стивстон қаласындағы Гэри Пойнт саябағында оның құрметіне ескерткіш орнатылды. 2009 жылы жарық көрген «100 ең ұлы Рейнджер» кітабында авторлар Колвиллді команданың алғашқы 82 маусымында ойнаған 901 «Нью-Йорк Рейнджерс» ойыншысының арасында 22-орынға қойды.
In the 1950s, Colville was one of the primary founding investors in what would become Northern Television Systems, WHTV, in Whitehorse, Yukon, Canada. Colville eventually moved from Vancouver, B. C. to Whitehorse in order to run the small four channel station alongside Bert Wybrew. He slept in a bunk in the studio and learned to do everything from fixing the equipment to hosting the news casts. Filling the air time without the benefit of extensive broadcasting infrastructure was at times difficult, and the station would run footage of downtown's Main Street or do live broadcasts of a goldfish bowl to fill the hours. He was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1967. He died in 1987 and there is a memorial bench in his honor at the Gary Point Park in Steveston, British Columbia. In the 2009 book 100 Ranger Greats, the authors ranked Colville at No. 22 all time of the 901 New York Rangers who had played during the team's first 82 seasons.