Дике Эдделман: Американдық спортшының өмірі мен жетістіктері
Dwight Eddleman
Томас "Дайк" Эдделман (1922-2001) – Иллинойс университетінің ең үздік спортшысы. Баскетбол, жеңіл атлетика, футболда 11 құрмет грамотасын алған. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық спортшы (1922–2001)
American athlete (1922–2001)
Томас Дуайт "Дайк" Эддлмен (27 желтоқсан 1922 – 1 тамыз 2001) – американдық спортшы, Иллинойс университетінің жеңіл атлетика тарихындағы ең үздік спортшы деп есептелген. Эддлмен 1942–1949 жылдар аралығында университеттің баскетбол, жеңіл атлетика және футбол командаларында ойнады. Университеттегі карьерасы барысында ол барлығы 11 университеттік диплом алды, сонымен қатар Сигма Чи студенттік қауымдастығының мүшесі болды. Эддлмен Иллинойс штатының Централия қаласында дүниеге келді және Централия орта мектебінде білім алды. 2008 жылдың 24 қазанында Эддлмен Централия орта мектебінің Ерекше түлектерінің бірі атанды. Ол, Джеймс Брэди сияқты тағы бес адаммен бірге, алғашқы Ерекше түлектердің қатарына енді. Оның әйелі Тедди Эддлмен оның сыйлығын қабылдады. 1969 жылдан бастап Эддлмен Иллинойс университетіндегі спорт бөліміне қаржы жинаушы ретінде қызмет етті. Университеттің спортына қосқан үлесі үшін 1993 жылы Иллинойс университетінің жылдық ерлер мен әйелдер арасындағы үздік спортшысы сыйлығы оның құрметіне аталды. 2002 жылы Шампейн қаласындағы (Иллинойс штаты) Мемориалдық стадионның шығыс жағындағы Төртінші көшенің Пибоди Драйв және Кирби көшесі арасындағы бөлігі Құрметті Дайк Эддлмен жолы деп аталды (оның туған қаласы Централиядағы Үшінші көше, ескі орта мектептің жанынан өтеді, ол да Дайк Эддлмен жолы деп аталады). 1983 жылы Эддлмен Ұлттық мемлекеттік орта мектептер қауымдастығының Даңқ залына енгізілді.
Thomas Dwight "Dike" Eddleman (December 27, 1922 – August 1, 2001) was an American athlete who was generally considered the greatest athlete in the history of athletics at the University of Illinois. Eddleman participated on the university's basketball, track and field, and football teams between the years of 1942 and 1949. Eddleman earned a combined 11 varsity letters in his career at the university, during which he also became a member of the Sigma Chi fraternity. Eddleman was born in Centralia, Illinois, and attended Centralia High School. On October 24, 2008, Eddleman was named a Distinguished Alumni of Centralia High school. He, along with five others, including James Brady, were the first to be named Distinguished Alumni. His wife, Teddy Eddleman, accepted his award. Beginning in 1969, Eddleman served the University of Illinois as a fundraiser for the athletic department. In tribute to his years of service to the university's athletics, in 1993, the University of Illinois athlete of the year awards for both men and women were named in his honor. In 2002, the portion of Fourth Street in Champaign, Illinois that runs along the east side of Memorial Stadium between Peabody Drive and Kirby Street was designated Honorary Dike Eddleman Way (a street in his hometown of Centralia, Third Street, which runs past the old high school, is also designated Dike Eddleman Way). In 1983, Eddleman was inducted into the National Federation of State High School Associations Hall of Fame.
Жоғары мектеп
Жоғары сынып оқушысы ретінде Эддлман Иллинойс штатының жоғары сынып баскетбол тарихындағы ең көрнекті ойыншылардың бірі саналады. Эддлман 1939 жылдан 1942 жылға дейін Централия орта мектебінде төрт жыл ойнады. Эддлман Centralia Orphans командасын 1942 жылы Иллинойс штатының баскетбол чемпионатына жетеледі, ал 1939 жылы төртінші, 1941 жылы үшінші орынды иеленді. 1942 жылғы титул ойынында Эддлман өз күшімен команданы қайтаруға көмектесті, олар бес минут қалғанда 13 ұпаймен қалып қойған болатын. Оқушының кіші және аға сыныптарында Эддлман 969 және 834 ұпаймен штат бойынша ең көп ұпай жинаған ойыншы атанды. Оның кіші сыныпта жинаған 969 ұпайы бұрынғы штаттық рекордты – 751 ұпайды жаңартты. Жоғары мектептегі карьерасы барысында Эддлман 2702 ұпай жинады, ол мектепті бітірген кезде барлық уақыттағы ең көп ұпай жинаған ойыншы ретінде штаттық рекордты білдірді. Эддлман Иллинойс штатындағы бір ойында кемінде 20 ұпай жинаған алғашқы жоғары сынып оқушысы болды. 2007 жылы Иллинойс жоғары мектептерінің қауымдастығы Эддлманды IHSA ұлдар баскетбол турнирінің 100 аңызының бірі деп таныды.
As a high school player, Eddleman is considered one of the finest players in the history of high school basketball in the state of Illinois. Eddleman played four years at Centralia High School, from 1939 to 1942. Eddleman led the Centralia Orphans to the 1942 Illinois state basketball championship, after finishing fourth in 1939 and third in 1941. In the 1942 title game, Eddleman single handedly led a comeback as the Orphans were 13 points down with five minutes to go. As a junior and senior, Eddleman led the state in scoring with 969 and 834 points, respectively. His 969 points as a junior broke the previous state record of 751 points. During his high school career, Eddleman scored 2702 career points, which was at the time of his graduation from high school a state record for most points in a career. Eddleman was the first high school player in Illinois to average at least 20 points per game. In 2007, the Illinois High School Association named Eddleman one of the 100 Legends of the IHSA Boys Basketball Tournament.
Баскетбол
1942 жылдың күзінде Эддлман Иллинойс университетіне қабылданды, футбол және баскетбол командаларының бірінші курс студенттері арасында ойнады. Бірақ 1943 жылдың қаңтарында Эддлман Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты әскери қызметке шақырылды. Ол Армия Әуе корпусына қабылданды, негізгі дайындықтан өту үшін Чикагодағы Форт Шериданға жіберілді, содан кейін Майами-Бич қаласына орналастырылды, онда ол жаңа курсанттарға дене шынықтырудан сабақ берді, оның өзіне 20 жас болғанда. Флоридада ол әскери қызметіндегі ең ауыр жарақатын алды, себебі жағажайдағы волейбол ойыны кезінде Эддлман оң аяғын сындырып алды. Флоридада шамамен он сегіз ай болғаннан кейін Эддлман туған штатына, Иллинойс штатының Беллвилл қаласына, Скотт Филдке оралды. Әскери қызметіндегі соңғы орны Огайо штатының Дейтон қаласындағы Райт Филд болды, онда ол "Kittyhawks" баскетбол командасы үшін баскетбол ойнады, бұл команда әскери қызметтегі "жұлдыздар" командасы ретінде еліміздегі ең үздік командалардың бірі саналды. "Kittyhawks" үшін ойнаған кезде ол елдегі ең жақсы колледж ойыншыларынан құралған College All-Star командасына енді. Команда ел бойынша ойындар өткізді, бірақ ең есте қаларлық ойын 1945 жылы "Kittyhawks" командасының "Harlem Globetrotters" командасын жеңгені болды. Эддлман 1946 жылдың күзінде әскери қызметін аяқтап, колледж студенті-спортшының өміріне қайта оралды. 1947 жылдың көктемінде Иллинойс университетіне екінші семестрде бірінші курс студенті ретінде оралғаннан кейін Эддлманға бірден "Fighting Illini" футбол және баскетбол формалары берілді, содан кейін ол семестр басталғанға дейін екі баскетбол ойынына қатысу үшін Калифорния штатының Беркли қаласына ұшты. "Fighting Illini" 20 және 21 желтоқсанда Калифорния Беркли университетіне қарсы екі ойын өткізді. Эддлман бұл сапардан кейін тағы бір рейспен, бұл жолы Пасаденаға 1947 жылғы Роуз-Боул ойынына қатысу үшін ұшты. Ол және оның Иллинойс футбол командаластары "UCLA Bruins" командасын 45:14 есебімен жеңді, ал Мэдисон қаласында Эддлманның баскетбол командаластары сол күні "Wisconsin Badgers" командасына ұтылып, Big Ten титулын жеңіп алды. Эддлман пойызбен Шампейн қаласына оралды, онда ол "The Whiz Kids" тобына – Кен Менке, Джин Вэнс және Энди Филипп, сондай-ақ баскетбол командасының үздік ойыншысы Уолт Киркке қосылды. Эддлман "The Whiz Kids" тобының құрамына қайта оралды және маусымның қалған бөлігінде олардың резервтік ойыншысы болды. "Illini" командасы жалпы есеп бойынша 14-6 көрсеткішін, ал Big Ten турнирінде 8-4 көрсеткішін тіркеді, бұл конференцияда екінші орынға ие болды. Университет баскетболының екінші маусымында Эддлман команданың ең көп ұпай жинаған ойыншысы болды және Associated Press командасының екінші All-American құрамына, Converse командасының үшінші All-American құрамына, сондай-ақ True Magazine командасының үшінші All-American құрамына енді. Команданы жаңа бас бапкер Гарри Комбс 15 жеңіс және 5 жеңіліс көрсеткішімен, ал конференцияда 7-5 көрсеткішімен үшінші орынға жеткізді. Маусымнан кейін Эддлман Big Ten командасының бірінші All-American құрамына және Иллинойс университетінің жыл спортшысы атанды. 1948-1949 жылдар маусымында Эддлман баскетбол командасын Big Ten титулына жеткізіп, NCAA Final Four турниріне қатысты. Сол жылы ол конференцияның ең үздік ойыншысы ретінде Chicago Tribune Silver Basketball сыйлығын алды. Ол Converse командасының бірінші All-American құрамына, Big Ten жылдың ойыншысы атанды және Big Ten құрмет медалін жеңіп алды. Эддлман 1949 жылы команда капитаны болды және сол жылы команданың ең құнды ойыншысы және Иллинойс университетінің екінші жыл спортшысы атанды. Иллинойстағы әскери қызметінің қысқа мерзімінде Эддлман 55 ойында 618 ұпай жинады, орташа есеппен ойынға 11,2 ұпайдан жинады, бірақ соңғы екі маусымда 606 ұпай жинады, орташа есеппен ойынға 13,5 ұпайдан жинады. Эддлманның үш маусымында "Fighting Illini" командасының жалпы көрсеткіші 50 жеңіс және 15 жеңіліс, ал конференцияда 25 жеңіс және 11 жеңіліс болды.
In the fall of 1942, Eddleman enrolled at the University of Illinois, playing on both the freshman football and basketball teams. However, in January 1943 Eddleman was called to military duty during World War II. He was placed in the Army Air Corps and, after being sent to Fort Sheridan in Chicago for basic training, he was stationed in Miami Beach where he was assigned as a physical trainer for new cadets, all while still being only 20 years of age. It was in Florida that he would suffer the most serious injury of his time in the military as during a beach volleyball game, Eddleman broke his right foot. Following approximately eighteen months in Florida, Eddleman returned to his home state near Belleville, Illinois stationed at Scott Field. His final destination during his military service was Wright Field in Dayton, Ohio, where he played basketball for the Kittyhawks, a military service "all star" team regarded as one of the greatest in the nation. While playing for the Kittyhawks, he was named to the College All Star team composed of the best college players in the country. The team played games around the country, but one particularly memorable game was when the Kittyhawks beat the Harlem Globetrotters in 1945. Eddleman would close out his military service in the fall of 1946, transitioning back to the life of a college student athlete. Upon returning to the University of Illinois, as a second semester freshman in the spring of 1947, Eddleman was immediately issued his Fighting Illini football and basketball uniforms and then flown to Berkeley, California to play in two basketball games prior to the semester commencing. The Fighting Illini played consecutive games against the University of California Berkeley on December 20 and 21. Eddleman followed that trip with another flight, this time to Pasadena to play on January 1 in the 1947 Rose Bowl game. He and his Illinois football teammates beat the UCLA Bruins by a score of 45–14, meanwhile back in Madison, Eddleman's basketball teammates would lose on the same day to the Wisconsin Badgers, the team that would go on to win the Big Ten title. Eddleman returned by train to Champaign, where he joined the reunited remaining group of "The Whiz Kids", Ken Menke, Gene Vance, and Andy Phillip as well as All American guard Walt Kirk on the basketball team to play in a January 4 game against the University of Mexico in which the Illini would win by a score of 94–36. Eddleman was back for the remainder of a season where he would spend most of it as a backup to "The Whiz Kids". The Illini would finish with an overall record of 14–6 and a Big Ten record of 8–4, second place in the conference. In his second season of varsity basketball, Eddleman would lead the team in scoring and be named to the Associated Press 2nd team All American, Converse 3rd team All American, as well as True Magazine 3rd team All American. The team would be led by new head coach, Harry Combes to an overall record of 15 wins and 5 losses and a 7 and 5 conference record, third place in the Big Ten. After the season, Eddleman would be named First team All Big Ten as well as the University of Illinois Athlete of the Year. In the 1948–49 season, Eddleman would lead the basketball team to the Big Ten title, and an appearance in the NCAA Final Four. That year, he earned the Chicago Tribunes Silver Basketball as the conference MVP. He was named a Converse 1st team All American, Big Ten Player of the Year and earned the Big Ten Medal of Honor. Eddleman served as the team captain in 1949 and was named the team MVP that year and the University of Illinois Athlete of the Year for the second straight season. In his military shortened tenure at Illinois, Eddleman scored 618 points in 55 games for an average of 11.2 points per game, but 606 of those points were scored in his final two seasons for an average of 13.5 points per game. The Fighting Illini's record over Eddleman's three season was 50 wins and 15 losses overall and 25 wins and 11 losses in the conference.
Футбол
Эддлман Иллинойс штатында оқыған кезінде үш футбол командасының құрамында болды, бірақ 1946 жылғы команда ең сәттісі болды. Олар 1947 жылғы Роуз-Боул ойынында жеңіске қоса, 8 жеңіс және 2 жеңіліс көрсетіп, Big Ten чемпионатында да жеңіске жетті, ал конференцияда 6 жеңіс және 1 жеңіліс тіркелді. 1947 жылғы команда осылай сәтті болмады, конференцияда 3-3 есебімен төртінші орынды иеленді, 5 ойын жеңіп, 3 ойын жеңіліп, жалпы есеп бойынша 1 ойын тең түсті. Эддлманның соңғы маусымы 1948 жылы болды. Бұл команда конференцияда 2-5 есебімен және жалпы есеп бойынша 3 жеңіс және 6 жеңіліс көрсетіп, сегізінші орында аяқтады. Жекелей, Эддлман соққы беру және соққыны қайтару бойынша бірнеше рекорд орнатты, олардың жетісі Иллинойс штатында бүгінгі күнге дейін сақталып тұр. Эддлман 1947 жылғы НФЛ драфтында Чикаго Беарс командасының 75-ші нөмірімен, ал 1948 жылғы ААФК драфтында Кливленд Браунс командасының 145-ші нөмірімен таңдалды.
Eddleman was a member of three football teams while attending Illinois, however, the 1946 team would be the most successful. Not only would they win the 1947 Rose Bowl game, they were also the Big Ten champions finishing with 8 wins and 2 losses overall while going 6 and 1 in conference play. The 1947 team was not as successful, finishing in fourth place in the conference with a 3 and 3 record, while winning 5 games, losing 3 games and tying 1 overall. Eddleman's final season was in 1948. This team would finish in eighth place in the conference with a record of 2 and 5 and an overall record 3 wins and 6 losses. Individually, Eddleman would set several records for punting and punt returning, seven of which still stand at Illinois. Eddleman was drafted by the Chicago Bears with the 75th pick in the 1947 NFL Draft and was additionally drafted by the Cleveland Browns with the 145th pick in the 1948 AAFC Draft.
Жарыс жолы
Мектеп спортшысы ретінде Эддлман үш рет Иллинойс штатының биікке секіру чемпионатында жеңіске жетті. Колледж студенті болған кезде, Эддлман Иллинойс штатында оқыған жылдары биікке секіруден жарысқа қатысты. Эддлман Иллинойста оқып жүргенде түрлі биікке секіру турнирлерінде жеңіс тудырды, олардың ішінде Чикаго эстафетасы, Иллинойс Тех эстафетасы және Пенн эстафетасы бар. Сонымен қатар, ол Big Ten Indoor чемпионатында, Central Collegiate чемпионатында және Drake Relays турнирінде қатысқан сайын үш рет биікке секіруде жеңіске жетті. Ол сондай-ақ 1948 жылы NCAA чемпионатында, ал 1947 және 1949 жылдары Big Ten ашық чемпионатында биікке секіруде, Канзас эстафетасында, Комптон эстафетасында, Перду эстафетасында және Канзас-Сити ойындарында жеңімпаз атанды. Төрт жылдық жарыс кезеңінде оның "Fighting Illini" командасы 1947 жылы NCAA чемпионатында жеңіске жетті. 1948 жылдың 10 шілдесінде, үшінші курстың жазында, Эддлман 1948 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына қатысуға құқық алды, бұл құқықты Солтүстік-Батыс университетінің Дайч стадионында өткен іріктеу турнирінде жеңіп алды. Іріктеуден өткеннен кейін Эддлман Иллинойс командаласы Боб Ричардс және Олимпиада жұлдыздары Харрисон Диллард, Херб Маккенли, Клайд "Смаковер" Скотт және Билл Портермен бірге Лондонға сапарлады. Тиісті жарыстарында біліктілік алғаннан кейін, екі Иллинойс спортшысы пойызбен Шампейн-Урбанаға қысқа сапар жасап, келесі күні Англияға бару үшін Нью-Йорктегі басқа американдық Олимпиада үміткерлеріне қосылды. Биікке секіру 1948 жылдың 30 шілдесінде, жарыстың бірінші күні өтті. Перттен келген 23 жасар Джон Винтер өзінің алғашқы әрекетінде белгілі бір биіктікті сәтті секіріп өтті. Эддлманды қоса алған қалған төрт секіруші Винтердің көрсеткен нәтижесін қайталауға үш рет әрекеттенді, бірақ сәттілікке жете алмады. Олимпиада ойындарында алғаш рет теңдіктер кем қате жасағандардың саны бойынша шешілді. Жеңімпаздың биіктігі 6 фут (2 метр) болды. Екінші, үшінші және төртінші орындарды алған секірушілер де сол биіктікті секіріп өтті. Эддлман жасаған қателіктерінің санына байланысты төртінші орынға ие болды. Ойындардан кейін Эддлман Шотландияның Глазго қаласында тағы бір жаңқада қатысып, биікке секіруде жеке рекордтық көрсеткішпен жеңіске жетті. Содан кейін ол АҚШ-қа қайтып келді. Бір аптадан соң ол "Мемориал" стадионында футбол жаттығуларын бастады.
As a high school athlete, Eddleman won three Illinois state high jump titles. As a collegian, each year that Eddleman attended Illinois he also competed in track as a high jumper. Eddleman would win various high jump titles while at Illinois, including the Chicago Relays, the Illinois Tech Relays, and the Penn Relays. Additionally, he won three high jump titles in each appearance at the Big Ten Indoor Championships, the Central Collegiate Championships, and the Drake Relays. He also won an NCAA Championship in 1948 as well as Big Ten outdoor high jump titles in 1947 and 1949, the Kansas Relays, the Compton Relays, the Purdue Relays, and the Kansas City Games. During his four years of competition, his Fighting Illini team would win an NCAA championship in 1947. On July 10, 1948, the summer of his junior year, Eddleman became eligible to participate in the 1948 Summer Olympics by qualifying at a meet held in Dyche Stadium at Northwestern University. After qualifying, Eddleman traveled to London in good company with Illini teammate Bob Richards as well as other Olympic notables including Harrison Dillard, Herb McKenley, Clyde "Smackover" Scott, and Bill Porter. After qualifying in their respective events, the two Illinois athletes made a quick trip back to Champaign Urbana on the train, leaving the next day to join the other American Olympic hopefuls in New York in order to board the with a final destination of England. The high jump took place on the first day of competition, July 30, 1948, and John Winter, a 23 year old bank clerk from Perth, cleared a height of on his first attempt. The remaining four jumpers, including Eddleman, failed three times each to match Winter. For the first time in the Olympics, ties were decided according to fewer misses. The winning height was 6 feet (2 m). The second , third , and fourth place jumpers all cleared Eddleman was awarded fourth place due to his number of misses. After the Games, Eddleman competed in an additional track and field meet in Glasgow, Scotland, winning the high jump at a personal best height of He then returned to the United States on the , arriving in Centralia by train to a citywide celebration. Less than a week later, he was practicing football in Memorial Stadium.
Кәсіби баскетбол
Иллинойс университетін бітіргеннен кейін Эддлман Ұлттық баскетбол қауымдастығында (NBA) төрт маусым кәсіби баскетболшы ретінде ойнады. Оның мансабы Чикаго Стагс және Три Ситис Блэкхокс командаларынан ұсыныстар алғаннан кейін басталды. Ол әйелі мен жаңа туған қызымен Молин, Иллинойс қаласында тұруды артық көргендіктен, Блэкхокс командасында ойнауды жөн көрді. 1950 жылы Эддлман жаңа ойыншы ретінде Блэкхокс командасының ең көп ұпай жинаған ойыншысы болды. Три Сити Блэкхокс және Милуоки Хокс командаларында ойнағаннан кейін, ол Форт-Уэйн Золлнер Пистонс командасына ауыстырылды, осыған байланысты Индиана штатына көшті. Пистонс командасында ойнағанда ол Фред Шауспен достық қарым-қатынас орнатты, ол кейін Лос-Анджелес Лейкерс командасының бапкері болды. Эддлман 1951 және 1952 жылдары NBA All-Star ойындарында өнер көрсетті. НБА мансабында Эддлман 266 ойында 3221 ұпай жинады, орташа есеппен ойын басына 12,1 ұпайдан. Индианада ойнаған екі жылдың маусымдық үзілісінде Эддлман дене шынықтыру білімі бойынша алған дипломын пайдаланып, Орталық Соя, Инкорпорейтед компаниясында (Орталық Батыс аймағындағы соя өңдеуші компания) демалыс директоры болып жұмыс істеді. 1954-55 маусымына дейін, Балтимор Буллетс командасына ауыстырылатынын білгеннен кейін (бұл команда 1954 жылы 14 ойын ойнағаннан кейін НБА-дан шығып, таратылды), Эддлман кәсіби баскетболдан зейнеткерлікке шығып, Central Soya компаниясында толық жұмыс істеуге шешім қабылдады. 1956 жылы Эддлман Иллинойс штатының Гибсон-Сити қаласындағы жаңа зауытқа ауыстырылды, бұл қала Шампейн қаласынан солтүстікке қарай 30 шақырым жерде орналасқан.
After leaving the University of Illinois, Eddleman played professionally for four seasons in the National Basketball Association. His career began after he received offers from the Chicago Stags and the Tri Cities Blackhawks. He decided to play for the Blackhawks because he preferred to live in Moline, Illinois, with his wife and newborn daughter. In 1950, Eddleman led the Blackhawks in scoring as a rookie. After playing for the Tri City Blackhawks and the Milwaukee Hawks, he was traded to the Fort Wayne Zollner Pistons which resulted in a move to Indiana. While playing for the Pistons, he cultivated a friendship with Fred Schaus, who would later become coach of the Los Angeles Lakers. Eddleman played in the NBA All Star Game in both 1951 and 1952. Over his NBA career, Eddleman scored 3221 points in 266 games, for a scoring average of 12.1 points per game. During the off season of the two years that he played in Indiana, Eddleman utilized his physical education degree by working as the recreational director for Central Soya, Incorporated, a Midwest soybean processing company. Prior to the 1954–55 season, after learning he would be traded to the Baltimore Bullets, a team that dropped out of the NBA and folded after playing 14 games in 1954, Eddleman decided to retire from professional basketball and work full time for Central Soya. In 1956, Eddleman was transferred to a new plant in Gibson City, Illinois, a town located just 30 miles north of Champaign.
Жеке өмір және өлім
Эддлмен 1945 жылғы 25 желтоқсанда мектептегі сүйіктісі Тедди Джорджия Таунслиге үйленді. Олардың некелерінен төрт бала дүниеге келді – үш қыз және бір ұл. Диана, Нэнси, Кристи және Том, барлығы Иллинойс университетінде оқыды. 1969 жылы Эддлмен Central Soya компаниясынан кетіп, Иллинойс университеті қорының «Гранттар жөніндегі» атқарушы директоры лауазымын қабылдады, бұл қоры «Иллинойс университетінің түлектерімен» бірлесіп студент-спортшыларға қаржылық көмек көрсетумен айналысады. 1990 жылы «Гранттар жөніндегі» бағдарлама «Иллинойс университетінің стипендиялық қоры» деп өзгертілді. Эддлмен 1993 жылғы 1 қаңтарда Иллинойс университетіндегі қызметінен зейнеткерлікке шықты. 1993 жылы Иллинойс университеті жылдың ең үздік ер және әйел спортшысы сыйлығын Дик Эддлмен атымен атады. Эддлмен 2001 жылғы 1 тамызда 78 жасында Чампейн қаласындағы Карл қоры ауруханасында жүрек ауруынан қайтыс болды.
Eddleman married Teddy Georgia Townsley, his high school sweetheart, on December 25, 1945, as the couple exchanged wedding vows in a Christmas ceremony while Eddleman was home on leave from the Army Air Corps. Their marriage resulted in the birth of four children, three daughters and one son. Diana, Nancy, Kristy, and Tom, all of whom attended the University of Illinois. In 1969 Eddleman left Central Soya and accepted the executive director of Grants In Aid position with the University of Illinois Foundation, a fundraising entity working with Fighting Illini Alumni to provide financial aid for student athletes. In 1990, the Grants In Aid program was renamed the Fighting Illini Scholarship Fund. Eddleman retired from his position with the University of Illinois on January 1, 1993. In 1993, the University of Illinois renamed its male and female Athlete of the Year awards the Dike Eddleman Athlete of the Year. Eddleman died from a heart ailment at Champaign's Carle Foundation Hospital, on August 1, 2001, at the age of 78.
Колледж баскетболы
МаусымОйындарҰпайларОрташа ұпай (PPG)Big Ten рекордыЖалпы рекордЕң жарқын жетістік1946–4710121.21947–482027713.9Бірінші команда All Big Ten1948–492532913.1Big Ten жылдың үздік ойыншысыБарлығы5561811.2
SeasonGamesPointsPPGBig Ten RecordOverall RecordHighlight1946–4710121.2 1947–482027713.9First team All Big Ten1948–492532913.1Big Ten Player of the YearTotals5561811.2