Пол Д. "Тони" Хинкл: Американдық баскетбол және футбол жаттықтырушысының өмірі мен қызметі
Tony Hinkle
Полл Хинкел: Американдық футбол, баскетбол және бейсбол жаттықтырушысы, ойыншы және әкімші. 50 жылдан астам уақыт бойы Butler университетінде жұмыс істеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық колледж футбол және баскетбол жаттықтырушысы (1899–1992)
American college football and basketball coach (1899–1992)
Пол Д. "Тони" Хинкл (19 желтоқсан 1899 – 22 қыркүйек 1992) – американдық футбол, баскетбол және бейсбол ойыншысы, жаттықтырушы және жоғары оқу орнының спорттық әкімшісі. Ол Чикаго университетінде оқыды, онда үш спорт түрінен университеттік құрмет грамотасын жеңіп алды. Хинкл екі маусым бойы Чикаго Марунс баскетбол командасының капитаны болды және 1919 және 1920 жылдары екі рет үздік американдық ойыншы ретінде таңдалды. Чикаго университетін бітіргеннен кейін Хинкл Батлер университетінде жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Онда, шамамен 50 жыл бойы бас футбол жаттықтырушысы (1926, 1935–1941, 1946–1969), бас баскетбол жаттықтырушысы (1926–1942, 1945–1970) және бас бейсбол жаттықтырушысы (1921–1928, 1933–1941, 1946–1970) қызметтерін атқарды. Хинкл 1965 жылы Нейсмит еске алу баскетбол залына үлес қосқандар қатарынан енгізілді. 1966 жылы Батлер университетінің баскетбол аренасы жаттықтырушының құрметіне Хинкл Филдхаус деп аталды.
Paul D. "Tony" Hinkle (December 19, 1899 – September 22, 1992) was an American football, basketball, and baseball player, coach, and college athletic administrator. He attended the University of Chicago, where he won varsity letters in three sports. Hinkle captained the Chicago Maroons basketball team for two seasons was twice selected as an All American, in 1919 and 1920. After graduating from the University of Chicago, Hinkle moved on to Butler University as a coach. There, over the course of nearly 50 years, he served as the head football coach (1926, 1935–1941, 1946–1969), head basketball coach (1926–1942, 1945–1970), and head baseball coach (1921–1928, 1933–1941, 1946–1970). Hinkle was inducted into the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame as a contributor in 1965. Butler's home basketball arena was renamed as Hinkle Fieldhouse in the coach's honor in 1966.
Ерте өмір және ойыншы
Хинкл Индиана штатының Логанспорт қаласында Эдгар Клейтон мен Винни (Рэй) Хинкл отбасында дүниеге келген. Ол 1917 жылы Чикаго қаласындағы Калумет орта мектебін бітіріп, 1917-1921 жылдары Чикаго университетінде білім алды. Чикаго университетінде ойнаған кезінде ол баскетболдан үш рет мақтау грамотасын алды, екі рет All Big Ten құрамына енді, екі рет команда капитаны болды, 1919 және 1920 жылдары Хелмс All America командасының құрамына шақырылды, 1919-1920 жылдары Big Ten Конференциясының чемпионы атанған команданың мүшесі болды, бірақ ұлттық чемпионатта Пенн университетіне есе жіберді.
Hinkle was born in Logansport, Indiana, to Edgar Clayton and Winnie (Ray) Hinkle. He graduated in 1917 from Calumet High School in Chicago, Illinois, and attended the University of Chicago from 1917 to 1921. As a player at Chicago, he lettered three times in basketball, was twice All Big Ten, twice team captain, named to the Helms All America team in 1919 and 1920, was a member of the Big Ten Conference championship team in 1919–20, which lost the national championship to Penn.
Жаттықтырушылық мансап
Хинкл 1921 жылы Батлер университетінің Ирвингтон кампусындағы кезеңін бастады; университет 1922 жылы Фэрвью паркін сатып алып, 1928 жылы кампусты сол жерге көшірді. Батлерде Хинкл жарты ғасырға жуық уақыт мұғалім, жаттықтырушы және спорттық әкімші ретінде қызмет етті. Ол футбол, баскетбол және бейсбол командаларын жаттықтырса да, ең алдымен баскетбол жаттықтырушысы ретінде танымал болды. Оның командалары қорқынышсыз болды және «Үлкен ондыққа» қарсы күшті қарсыластар ретінде танылды. 1929 жылы ол жетекшілік еткен Батлер Булдогс баскетбол командасы 17–2 есебімен ұлттық чемпион атанды; ал 1924 жылы олар Ұлттық AAU турнирін жеңген кезде көмекші жаттықтырушы болды. Жалпы, оның баскетбол командалары 560 жеңіс пен 392 жеңіліске ие болды, ал ол барлық спорт түрлерінде 1000-нан астам жеңіске жетті. Хинкл әрбір дозадан кейін допты тастау ережесін жоюға және үш секундтық ережені енгізуге зор үлес қосты. Баскетбол доптары көбінесе қоңыр түсті болды, бірақ Хинкл 1950 жылдардың соңында қызғылт сары допты пайдалануды енгізді. Ол сондай-ақ «Хинкл жүйесі» деп аталатын шабуыл стратегиясын жасады, ол қимыл, пас, таңдау және қорғаудың күрделі жүйесіне негізделген; оны Хинкл оқытқан 200-ден астам орта мектеп және колледж жаттықтырушылары қолданды. Хинкл 1954–1955 жылдары Ұлттық баскетбол жаттықтырушылар қауымдастығының президенті болды және олардың кеңесінде қызмет етті. 1962 жылы ол баскетболды жақсартуға қосқан үлесі үшін NABC-нің ең жоғары наградасын жеңіп алды. Ол АҚШ және Канаданың Ұлттық баскетбол комитетінің Ереже комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Хинкл 1965 жылы Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залына, 1964 жылы Индиана баскетбол даңқы залына және 1974 жылы Индиана футбол даңқы залына енгізілді. Хинклдің мұрасы Батлер кампусындағы Хинкл Филдхаус арқылы еске алынады, ол ұзақ жылдар бойы Индиана штатының орта мектеп чемпионаттарының өтетін орны болды және «Хузиерс» фильмінде көрсетілді. Бастапқыда Батлер Филдхаус деп аталған бұл арена ондаған жылдар бойы АҚШ-тағы ең үлкен баскетбол аренасы болды. 1966 жылы ол Хинкл Филдхаус деп қайта аталды. Хинкл Батлердегі баскетболдан 41 маусым жаттықтырды, ол 1970 жылы аяқталды, және 1992 жылы қайтыс болғанға дейін Батлер университетінде қызмет етті. Хинкл әйелі Джейн Мёрдок Стюарт Хинкл (1907–1959)мен бірге Индианаполистегі Краун Хилл зиратында жерленген.
Hinkle joined Butler University in 1921 when they were still at the Irvington campus; the university bought Fairview Park in 1922 and moved the campus there in 1928. At Butler, Hinkle served as a teacher, coach and athletic administrator for nearly half a century. While he coached football, basketball, and baseball, he was primarily known as a basketball coach. His teams were fearless, gaining a reputation as "Big Ten killers". In 1929, the Butler Bulldogs basketball team he led to a 17–2 record was crowned national champion; in 1924, he had been assistant coach when they won the National AAU Tournament received similar honors. Overall, his basketball teams scored 560 victories versus 392 defeats, and he scored more than 1,000 victories in all sports. Hinkle was instrumental in ending the rule providing for a jump ball after every basket, and in the introduction of the three second rule. Basketballs were generally brown until Hinkle introduced the orange basketball in the late 1950s. He also came up with the "Hinkle System" offense strategy, based on a complex system of motion, passes, picks and screens; it was adopted by many of the over 200 high school and college coaches trained by Hinkle. Hinkle was president of the National Association of Basketball Coaches from 1954 to 1955, and served on their board. He won the NABC's top award in 1962 for contributions to the betterment of the game of basketball. He was named Chairman of the Rules Committee of the National Basketball Committee of the U. S. and Canada. Hinkle was inducted into the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame in 1965, the Indiana Basketball Hall of Fame in 1964, and the Indiana Football Hall of Fame in 1974. Hinkle's legacy is remembered on the Butler campus with Hinkle Fieldhouse, longtime site of Indiana's state high school championships and featured in the film Hoosiers. The fieldhouse, originally named Butler Fieldhouse, was the largest basketball arena in the United States for decades. It was renamed as Hinkle Fieldhouse in 1966. Hinkle coached 41 seasons of basketball at Butler, ending in 1970, and remained with Butler University until his death in 1992. Hinkle is buried alongside his wife, Jane Murdock Stewart Hinkle (1907–1959) at Crown Hill Cemetery in Indianapolis.