Кіріспе
Микродиск – IBM және Hitachi компаниялары жасаған 1 дюймдік шағын қатты диск форматы. Бұл айналмалы медиа сақтау құрылғылары CompactFlash (CF) Type II ұяларына орналасу үшін әзірленген. 2010 жылға қарай микродискілер қолданыстан шығып, оқу/жазу жылдамдығы, сақтау көлемі, сенімділік және бағасы тұрғысынан қатты күйдегі флеш-жадтармен алмастырылды.
One inch hard disk format by IBM and Hitachi
The Microdrive is a type of miniature, 1 inch hard disk produced by IBM and Hitachi. These rotational media storage devices were designed to fit in CompactFlash (CF) Type II slots. By 2010, Microdrives were viewed as obsolete, having been overtaken by solid state flash media in read/write performance, storage capacity, durability, and price.
Алдын ала өнімдер
1 дюймдік Микродискіден бұрын, 1992 жылы маусым айында Hewlett Packard компаниясы 1,3 дюймдік HDD-ны "Киттихок" деген атпен әзірлеп, шығарды, оның сыйымдылығы бастапқыда 20 МБ, кейін 40 МБ-қа дейін артты. Бұл құрылғылардың салмағы шамамен 28 г (1 унция), өлшемдері 2,0" × 1,44" × 0,414" (50,8 мм × 36,5 мм × 10,5 мм) болды және Микродискіге дейін әлемдегі ең кішкентай физикалық қатты дискілер еді. Дегенмен, "Киттихок" сәтсіздікке ұшырап, нарықта ұзаққа тозбады.
Даму
Микродрайв идеясын Сан-Хоседегі Almaden Research Center-де жұмыс істейтін IBM зерттеушісі Тимоти J. Рейли ойлап тапты. Ол Micromechanics жобасында жұмыс істегеннен кейін, мобильді құрылғыларда қолданылатын үлкен сыйымдылықтағы шағын форматты қатты дискіні жасағысы келді. Бастапқыда Рейли дискінің тікұшақ моторы мен бас іске қосылғышы сияқты бөліктерінде микроэлектромеханикалық жүйелерді пайдалануды жоспарлаған. Тағы бір зерттеуші Томас Р. Альбрехт Рейлимен бірлесіп дискіні жобалады. Томас микроэлектромеханикалық жүйелерді пайдаланудың техникалық тәуекелі мен құнының жоғарылауына байланысты дискі технологиясын миниатюраланған дәстүрлі технологияларға ауыстырды. IBM Fujisawa зауытының мобильді дискілерді әзірлеу жетекшісі Хидэя Ино 1 дюймдік дискінің мүмкіндіктерін жоғары бағалады. Ол IBM зерттеушілерімен бірлесіп жұмыс істейтін команда құрып, жұмыс істейтін прототиптер жасады. Бұл прототиптер өнімді жоспарлау және маркетингтік топтарды жобаны қолдауға көндіру үшін пайдаланылды. Жапондық әзірлеу тобының екі маңызды өкілі Мицухико Аояги мен Кенджи Куроки болды, олар өнім желісін іске қосуға үлкен үлес қосты. Билл Хили мен Джон Остерхаут Сан-Хоседегі сақтау технологиясы бөлімінде жұмыс істеді және Микродрайвтың бизнес дамуы мен маркетингіне жауапты болды.
Кіріспе
1998 жылдың қыркүйегінде IBM Солтүстік Америкада 340 МБ максималды сыйымдылығы бар Microdrive құрылғысын жариялады. Ол үлкен монетадай өлшемде, салмағы АА батареясынан азырақ және дискеттен 200 есе көп дерек сақтай алады деп жарнамаланды. Microdrive 1999 жылдың ортасына қарай қолжетімді болады деп күтілді. Сол кезде CompactFlash карталарының максималды сыйымдылығы 128 МБ болатын. 1999 жылдың 24 маусымында IBM Japan компаниясы IBM Microdrive 340 МБ құрылғысын 58 000 иена немесе 475 АҚШ долларына ұсынды. Ол цифрлық камералар және басқа да қолға ұсталатын құрылғылар үшін дерек сақтау құрылғысы ретінде сатылатын жоспарланған. 1999 жылдың 24 тамызында Microtech International компаниясы 340 МБ Microdrive құрылғысының Солтүстік Америкадағы алғашқы дистрибьюторы болатынын мәлімдеді. 1999 жылдың маусым айында IBM бірінші буын 1 дюймдік Microdrive құрылғысын шығарды. Оның дерек сақтау сыйымдылығы 170 МБ және 340 МБ болды, ал бағасы 499 долларға тең еді. Microdrive құрылғысының физикалық өлшемдері 1.65" × 1.42" × 0.197" (42.0 мм × 36.0 мм × 5.0 мм) және CompactFlash Type II карта стандартына сәйкес келді. 2000 жылдың маусымында IBM Microdrive құрылғысының екінші буынын жариялады, оның сыйымдылығы 512 МБ және 1 ГБ-қа дейін арттырылды, 512 МБ модельдің бағасы 399 доллар, ал 1 ГБ модельдің бағасы 499 доллар болды. IBM және Hitachi HDD бизнес-бөлімдері біріккеннен кейін Hitachi Global Storage Technologies Microdrive құрылғысын әзірлеуді және сатуды жалғастырды. 2003 жылы Hitachi компаниясы 2 ГБ және 4 ГБ модельдерін жариялады. 4 ГБ модель 2004 жылдың 20 ақпанында 499 доллар бағамен сатылымға түсті. 2005 жылдың ақпан айында 6 ГБ сыйымдылығы бар модель 299 долларға сатылды, ал 4 ГБ модельдің бағасы 199 долларға төмендеді. Hitachi сондай-ақ 2005 жылдың соңында "Mikey" кодолық атымен 8-10 ГБ сыйымдылығы бар, салмағы 14 грамм және өлшемдері 40 мм × 30 мм × 5 мм болатын 1 дюймдік қатты дискіні жоспарлаған. 2007 жылға қарай Microdrive құрылғысының сатулары мен пайдасы азайды, сондықтан Hitachi 1 дюймдік қатты дискілерді өндіруді тоқтатты. 2007 жылы үш айдың ішінде 1 дюймдік дискілердің шамамен 3000 данасы сатылды, ал 1 және 1.8 дюймдік дискілердің 560 000 данасы 2007 жылдың шілдесінен қыркүйегіне дейін сатылды. Hitachi кішкентай қатты дискі бизнесіне назар аудармай, үлкен 2.5 және 3.5 дюймдік қатты дискілерге көшуді қалаған.
Сейгейт
2004 жылы Seagate компаниясы IBM Microdrive сияқты бірдей кішкентай физикалық өлшемде 2,5 және 5 ГБ қатты дискілерді шығарды және тауар таңбасы мәселесіне байланысты оларды 1 дюймдік қатты дискілер немесе CompactFlash қатты дискілері деп атады. Бұл дискілер сонымен қатар Seagate ST1 деп белгілі болды. 2005 жылы Seagate 8 ГБ модельін ұсынды. Seagate осы дискілерге негізделген жеке тұтынушыға арналған өнімді "Pocket Hard Drive" деген атпен де сатты. Бұл құрылғылар хоккей шайбасы пішіндес және кіріктірілген USB 2.0 кабелімен келді. Seagate компаниясы 6 ГБ мини дискісін Hitachi компаниясымен бірдей күні, 2005 жылдың ақпан айында шығарды.
Батыс цифрлық
2005 жылдың басында Western Digital компаниясы өз дискілерімен шағын қатты дискілер нарығына қатысатынын хабарлады. Олар 2005 жылдың екінші жартысында қолжетімді болып, 6 ГБ дейін сыйымдылыққа ие болар еді. Western Digital 2006 жылдың наурызында Passport Pocket бренді аясында 6 ГБ сыртқы USB 2.0 микродискісін ұсынды. Бұл Seagate Pocket Hard Drive дискісіне қарсылас ретінде жасалған. Құрылғыда 2 МБ кэш, 11 мс іздеу уақыты, 3600 айналым/мин жылдамдықпен айналу және 60 × 45 × 9 мм өлшемдері болды. Құрылғының бастапқы құны 130 долларға тең болды.
GS Magicstor (магиялық торт)
2003 жылдың 16 шілдесінде GS Magicstor, Inc. (GS Magic, Inc. еншілес компаниясы) атты қытайлық өндіруші 2003 жылдың басында 2,4 ГБ сыйымдылығы бар 1 дюймдік қатты дискіні жасағанын хабарлады, ол бастапқыда Hitachi Global Storage Technologies компаниясының Microdrive өніміне балама ретінде нарыққа шығарылған болатын. 2004 жылғы Халықаралық CES көрмесінде 0,8 дюймдік HDD-мен бірге 2,2 және 4,8 ГБ сыйымдылығы бар 1 дюймдік қатты дискілер де таныстырылды. 2004 жылдың 28 желтоқсанында Hitachi Global Storage Technologies компаниясы GS Magicstor, Inc., GS Magic, Inc. және Riospring, Inc. компанияларына қарсы қатты дискілерге қатысты Hitachi GST патенттерін бұзды деген айыппен сотқа шағымданып, шағым түсіргенін мәлімдеді, бұл GS Magic Inc. компаниясы шағын форматты қатты дискілерді (mini HDD) насияттағаннан кейін болды.
Корниза
Корнис 2000 жылы құрылған. Колорадо штатының Лонгмонт қаласында орналасқан бұл компания MP3 ойнатқыштар мен ұялы телефондар нарығына арналған 4 ГБ және 8 ГБ көлемді микродиск модельдерін тез арада ұсынды. Seagate және басқа дискілік тасбау компанияларының патенттік құқықтарын бұзды деген айыптамаларға ұшырап, қатал бәсекелестік пен сатылымның төмендеуіне байланысты 2007 жылы жұмысын тоқтатты.
Тошиба
Toshiba 1 дюймдік форматтан бас тартуға шешім қабылдады және 2004 жылдың наурыз айында сол жылдың қыркүйек айында сатылымға түскен 0,85 дюймдік диск жариялады. Бұл формат бұрынғысынан кішкентай болып табылады және осы күнге дейін сатылымдағы ең кішкентай формат болып саналады. 2 және 4 ГБ сыйымдылығы ұсынылды, бұл негізінен ұялы телефондар нарығы үшін арналған.
Samsung компаниясы
Samsung 2008 жылы микродиск нарығына өте кеш кірді, 20, 30 және 40 ГБ сыйымдылығын жариялады. Ірі көлемді компакт флэш II қосылысын жою арқылы Samsung Spinpoint A1 микродискілері 1,3 дюймдік дискіні пайдалана алды, микродисктің сыртқы өлшемдерін (42,8 мм x 32,4 мм x 5 мм) сақтап қалды. Олар сондай-ақ қатты дискілер индустриясында жаңадан енгізілген перпендикуляр жазу технологиясын қолданды. Флэш-жад барлық портативті құрылғылар үшін басты таңдау болып қалыптасқан кезде, Samsung-тың бұл нарыққа кіруі қысқа ғана болды, тек 30 ГБ модельді тасымалдаған бір ғана өнім белгілі болды: JVC Everio GZ MG73, өте жұқа бейнекамера.
Ұсынысты тоқтату
2006 жылға қарай флеш-память негізіндегі CompactFlash карталары Microdrive-дардың максималды сыйымдылығын басып өтті, сондай-ақ уақыт өте келе арзандады, нәтижесінде бұл технология қолданыстан шықты. 2012 жылдың шілдесіне дейін 1 дюймдік форм-фактордағы қатты дискілерді өндіретін ешбір компания белгілі болған жоқ. Hitachi компаниясы да өздерінің Microdrive өнімін шығаруды тоқтатты.
Ерекшеліктері
Микродискілердің салмағы 35 мм-лік пленка рулінен азырақ. 2006 жылға дейін микродискілердің сыйымдылығы CompactFlash карталарынан жоғары болды. 2006 жылы микродискінің сыйымдылық артықшылығы CompactFlash карталары (олар бірдей өлшемде және көбінесе бір-бірімен үйлесімді) және USB флеш-дискілермен басылып кетті. Микродискілер флеш-жадыға қарағанда көбірек жазу циклдарын ұсынады, сондықтан оларды кіріктірілген жүйелерде ауыстыру кеңістігі ретінде пайдалануға болады. Флеш-жады жазу кезінде кейбір ескі деректерді жылжытуы керек, бұл флеш-жадының шектеулі жазу мерзімін теңдей тозуын қамтамасыз етеді. Микродискілер жазу барысында қуат үзілген жағдайда жақсырақ кезеңдік шешімдер ұсынады: тозуды тегістеу алгоритміндегі қате флеш-жадыда деректердің жоғалуына себеп болуы мүмкін, егер карта қате уақытта ажыратылса. Айналмалы дискілердегі деректер өз орнында өңделеді, ал сол кездегі қатты дискілердің алгоритмдері флеш-жадына қарағанда әлдеқайда жетілген болды. Дегенмен, механикалық құрылғылар болғандықтан, олар флеш-жадыға қарағанда физикалық соққылар мен температура өзгерістеріне сезімтал. Мысалы, микродискі қатты бетке 1,2 метрден (4 фут) құлағанда зақымдануы мүмкін, ал CF карталары одан да биік құлаудан аман қалады. Олар жоғары биіктікте (3000 метрден жоғары) жұмыс істеуге арналмаған, бірақ кабиналары әдетте қысыммен жабдықталғандықтан, коммерциялық ұшақтардың көпшілігінде қауіпсіз пайдалануға болады. Микродискілер жоғары деңгейдегі CompactFlash карталарына қарағанда баяу жұмыс істейді; олар әдетте секундтына 4-6 мегабайт жылдамдықпен жұмыс істейді, ал жоғары деңгейдегі CF карталары секундтына 45 мегабайтқа дейін жете алады. Флеш-жадыдан айырмашылығы, микродискілерге деректерді оқу немесе жазу кезінде де, дискіні айналдырып тұру үшін қуат керек, бұл жылдам қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Нәтижесінде, iPod mini сияқты көптеген құрылғылар құрылғының буферін толтыру үшін одан деректерді алу үшін дискіні уақыт-уақыт қосып, көбінесе сөндіріп қояды. Микродискілер осы мәселенің алдын алу үшін бірнеше секундтан астам уақыттан кейін бос тұрғанда өшіріледі; алайда, бұл келесі қол жеткізу үшін дискінің айналуын қажет етеді, бұл шамамен 1 секундқа созылады. Бұл әсер Palm LifeDrive мысалында көрсетілгендей, егер операциялық жүйе дискіден жүргізілсе, айқын болады. Олар флеш-негізгі CF карталарынан қалың болғандықтан, микродискілерге II типті слот қажет. Көптеген жаңа компакт-камераларда тек I типті слот бар, өйткені флеш-негізгі карталардың танымалдылығы артып келеді, сондықтан микродискілер кәсіби фотосурет нарығынан тыс жерде сирек кездеседі. Кейбір CF карта оқу құрылғылары CF II карталарын қолдайтын болса да, микродискіні іске қосу үшін жеткілікті қуаттылықты қамтамасыз етпейді. Мұндай құрылғыны пайдаланған кезде ол хост жүйесімен анықталуы мүмкін, бірақ пайдаланушы дискіге кіруге тырысқанда қателер пайда болады. Кейбір "OEM Only" дискілер CompactFlash форма факторын пайдаланады, бірақ тек 5В IDE/ATA интерфейсін ұсынады. Бұл дискілер 3,3В интерфейсі мен толық CompactFlash функционалдығын күтетін оқу құрылғыларында немесе құрылғыларда жұмыс істемейді.
Уақыт сызығы бойынша
Үлкен көлемді құрылғылардың шығарылған күні. Күні: 1999 жылдың маусымында IBM 170 және 340 МБ Микродрайвтерді шығарды. 2000 жылдың маусымында IBM 512 МБ, 1 ГБ Микродрайвтерді шығарды. 2003 жылы 2 ГБ, 4 ГБ (Hitachi). 2004 жылы 2.5 және 5 ГБ (Seagate). 2005 жылдың ақпанында 6 ГБ (Hitachi), 8 ГБ (Seagate). 2006 жылы 8 ГБ (Hitachi).