Көл шөгінділерінен ұйқыда жатқан жұмыртқаларды зерттеу арқылы эволюцияны қарастыратын «тірілу экологиясы» туралы біліңіз. Зоопланктон эволюциясы, мінез-құлық зерттеулері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Тірілеу экологиясы" – эволюциялық биологияның бір әдісі, онда зерттеушілер көл шөгінділерінен ұйықтап жатқан жұмыртқаларды жарып, ондаған жылдар бұрын болған жануарларды зерттейді. Бұл жаңа тәсіл ғалымдарға эволюцияны оның өзінің уақытында байқауға мүмкіндік береді, ескі жұмыртқалардан жарылған жануарлардың қазіргі кездегі ұрпақтарымен салыстыру арқылы. Бұл әдіс ерекше маңызды, себебі жұмыртқа банктерінен шыққан тірі организмдерді мінез-құлық, пластикалық немесе бәсекелестік қасиеттердің эволюциясы туралы білу үшін пайдалануға болады, бұл қасиеттер дәстүрлі палеонтологиялық әдістермен көрінбейді. Осы саладағы зерттеушілердің бірі – Мичиган технологиялық университетінің профессоры У. Чарльз Керфут. Ол Мичиган штатының Жоғарғы жарты аралындағы Портж көлінде зоопланктонның "ұйықтап жатқан жұмыртқаларын" іздеуде табысқа жеткенін хабарлады. Соңғы 100 жылда көлдің көп өзгеріске ұшырағаны белгілі, оның ішінде мыс кенінің қалдықтарынан су тасқыны, арнаны тереңдету, эвтрофикация, хищтілік және металлмен ластану сияқты өзгерістер болды. Тірілеу экологиясы табиғаттағы "Қызыл патшайым гипотезасының" ең жақсы эмпирикалық мысалын ұсынды. Тынығу кезеңін құрайтын кез келген организмді тірілеу экологиясы үшін пайдалануға болады. Дегенмен, ең көп қолданылатын организм – су бүркіті, Дафния. Бұл туыс зертханалық тәжірибелер үшін жақсы бекітілген протоколдарға ие және көбінесе жыныссыз көбейеді, бұл бір генотипті көптеген организмдермен тәжірибе жүргізуге мүмкіндік береді. Табиғи іріктеудің сирек кездесетін мысалының өзі сипатталған зерттеудің құнды аспектісі болғанымен, көлде өте көне зоопланктон жұмыртқаларының сақталғанының ашылуының айқын экологиялық маңызы бар: егер және егер бұл орта табиғи жағдайына жақын қалпына келтірілсе, кем дегенде кейбір бастапқы (бұзылуға дейінгі) тұрғындары бұрын жоғалған деп есептелген популяцияларды қайта құру мүмкіндігі әлі де бар. Бұл түрлердің қалпына келтірілген ортада өмір сүруіне қажетті гендер әлі де "оңай" қол жетімді және қазіргі заманғы популяциялар оларды жылдам сіңіре алады, мүмкін, тек түбінің кездейсоқ бұзылуы ғана қажет.
"Resurrection ecology" is an evolutionary biology technique whereby researchers hatch dormant eggs from lake sediments to study animals as they existed decades ago. It is a new approach that might allow scientists to observe evolution as it occurred, by comparing the animal forms hatched from older eggs with their extant descendants. This technique is particularly important because the live organisms hatched from egg banks can be used to learn about the evolution of behavioural, plastic or competitive traits that are not apparent from more traditional paleontological methods. One such researcher in the field is W. Charles Kerfoot of Michigan Technological University whose results were published in the journal Limnology and Oceanography. He reported on success in a search for "resting eggs" of zooplankton that are dormant in Portage Lake on Michigan's Upper Peninsula. The lake has undergone a considerable amount of change over the last 100 years including flooding by copper mine debris, dredging, and eutrophication. predation, and metal contamination. Resurrection ecology provided the best empirical example of the "Red Queen Hypothesis" in nature. Any organism that produces a resting stage can be used for resurrection ecology. However, the most frequently used organism is the water flea, Daphnia. This genus has well established protocols for lab experimentation and usually asexually reproduces allowing for experiments on many individuals with the same genotype. Although the more esoteric demonstration of natural selection is alone a valuable aspect of the study described, there is a clear ecological implication in the discovery that very old zooplankton eggs have survived in the lake: the potential still exists, if and when this environment is restored to something of a more pristine nature, for at least some of the original (pre disturbance) inhabitants to re establish populations once presumed lost. The genes valuable to survival of those species in a restored environment are still "readily" available and may be quickly assimilated by the modern populations, perhaps requiring no more than a fortuitous disturbance of the bottom.