Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шеффилд ауылы, Оңтүстік Йоркшир, Англия
Village in Sheffield, South Yorkshire, England
Оугтибридж ( /uː//t//ᵻ//b//r//ɪ//dʒ/ OOTi brij) – Шеффилдтің солтүстігінде, Брэдфилд азаматтық округінің шекарасында орналасқан тұрғын ауыл. Ауыл қала орталығынан солтүстік-батысқа қарай шамамен 8 шақырым қашықтықта, Дон өзенінің аңғарында жатыр. Ауыл халқы соңғы жылдары жеке тұрғын үйлердің көптеп салынуына байланысты едәуір артты және 2006 жылы 3542 адамды құрады. 2011 жылы Оугтибридж халқы 3584 адамға жетті.
Oughtibridge ('/uː//t//ᵻ//b//r//ɪ//dʒ/ OOTi brij) is a residential village in the north of Sheffield within the bounds of Bradfield civil parish. The village stands about 5 mile (8 km) northwest of the city centre in the valley of the River Don. The population of the village has increased significantly in recent years because of much private housing development and stood at 3,542 in 2006 over an area of The population of Oughtibridge increased to 3,584 in 2011.
Шығу тегі
Оугтибридж тарихы 12 ғасырдың бірінші жартысына дейін барып жетеді, сол кезде Дон өзені арқылы өткел болған. Бұл өткелді Оутред есімді адам басқарған, ол жақын маңдағы шағын үйінде тұрған. Шамамен 1150 жылы сол жерге көпір салынғанда, ол Оутредтің көпірі немесе оның лақап атымен Оутидің көпірі деп аталды, ал көпір маңындағы кішкентай елді мекен де сол атауды қабылдады. Оугтибридж ауылы жергілікті шаруа қожалықтарының орталығы ретінде дамыды, ал Оугтибридж туралы алғашқы жазбаша мәлімет 1161 жылы Еклсфилд монастырының жайылым құқықтары туралы келісімге қол қойғандардың бірі – Оутредтің ұлы Ральф болған кезде тіркелді. Құжатта Ughtinabrigg деген атау қолданылған, ол орта ғасырлық ағылшын тілінде «Оутредтің көпірі» дегенді білдіреді. Монастырдың жайылым құқықтарына Били Вуд кірген, оның қалдықтары бүгінге дейін ауылдың шығысында сақталған. Оугтибридж сарайы 16 ғасырда ауылдың шығысындағы биік жерде салынды; ол қазірге дейін тұр және ІІ санаттағы ескертулі ғимарат болып табылады.
The origins of Oughtibridge date back to the first part of the 12th century when a ford existed in the area over the Don. The ford was managed by a man named Oughtred who resided in a nearby cottage. When a bridge was built on the spot in approximately 1150 it became known as Oughtred’s Bridge or by his nickname of Oughty’s Bridge and the small settlement around the bridge adapted the same name. The hamlet of Oughtibridge grew up as a focal point for local farming communities and the first documented mention of Oughtibridge occurred in 1161 when one of the signatories of an agreement on the grazing rights of Ecclesfield Priory was “Ralph, the son of Oughtred”. The name Ughtinabrigg, meaning Oughtred’s Bridge in Middle English, was used in the document. The priory’s grazing rights included Beeley Wood, a remnant of which still exists to the east of the village. Oughtibridge Hall was built on the high ground to the east of the hamlet in the 16th century; it still stands today and is a Grade II listed building.
Қасиетті
Оугтибриджден батысқа қарай шамамен жарты мильдей жерде орналасқан Онесакр деген шағын елді мекен 1086 жылғы "Домсдей кітабында" тіркелген. Дегенмен, оның тарихы аңглосаксон дәуіріне дейін жетеді, ол кезде саксон лорды Годриктің иелігінде болған. Onesacre иелігі, сол уақытта Anesacre деп аталған, нормандық жаулап алудан кейін 1380 жылға дейін Le Rous отбасының меншігінде болды, содан кейін Шеффилд және Халламшир аймағындағы ірі жер иелері болған Stead отбасына көшті. Қазіргі ғимараттар 17 ғасырдың ортасымен салынған, ал Onesacre Hall ІІ* санаттағы ескертулер тізіміне енген.
The little hamlet of Onesacre, approximately half a mile west of Oughtibridge, was mentioned in the Domesday Book of 1086. However, its history goes back to Anglo Saxon times when it was part of the estate of the Saxon lord Godric. The Onesacre estate, then known as Anesacre, was owned by the Le Rous family after the Norman Conquest until around 1380, when it passed to the Stead family who were large land owners in the Sheffield and Hallamshire area. The present buildings date from the middle of the 17th century and Onesacre Hall is Grade II* listed.
Өнеркәсіптік даму
Оугтибридж ғасырлар бойы оқшауланған шағын ауыл болып қала берді, тіпті 1747 жылы онда бар болғаны бес отбасы тұрды. Дегенмен, 18-ғасырдың соңындағы кезеңде Өнеркәсіптік революция мен егіншіліктің кеңеюіне байланысты халық саны арта бастады. Оугтибридждің Дон аңғарындағы орналасуы, өзеннің су энергиясын 19-ғасырдың басы мен ортасындағы машиналарды іске қосу үшін пайдалануға мүмкіндік бергендіктен, оны өте қолайлы жерге айналдырды. 1841 жылы халық саны 1005-ке жетті, ал Оугтибриджтің ұстаханасы ауылдың басты өнеркәсібіне айналды. Ұстахана әлі күнге дейін Фордж-Лейн көшесінде тұр және II санаттағы ескерткіш болып табылады; ол соңғы жылдары жаңартылып, жаңа тұрғын үйлермен бірге бірнеше пәтерге айналды. Осы кезеңде жүгері шаруашылығы, қағаз фабрикасы, тері өңдеу және шағын сыра қайнату зауыты сияқты басқа да өнеркәсіптер жұмыс істеді. 19-ғасырдың екінші жартысында Оугтибридж 1845 жылы Шеффилд, Лайн және Манчестер темір жолындағы Оугти Бридж темір жол стансасының ашылуымен өнеркәсіптік орталық ретінде гүлденді. 1891 жылы халық саны 1784 адамға жетті. Жақын орналасқан Били Вуд және Ворнклифф Вудстарында ганнистер кеніштері болған Оугтибридж силика отқа төзімді кірпіш компаниясы тасымалдау үшін темір жолды пайдаланып, стансаға жақын темір жол бойында фабрика салды; 1947 жылы бұл кәсіпорын Ститли компаниясына тиесілі болды. Стейтлидің Стейшн-Лейндегі отқа төзімді зауыты 1980-ші жылдары жабылды, ал жердің жартысы тұрғын үйлер салу үшін қайта жаңартылды, ал қалған бөлігі Intermet Refractory Products Ltd. компаниясына берілді.
Oughtibridge remained a small isolated rural hamlet over the centuries and even by 1747 it was made up of only five families. However, the population started to rise in the latter part of the 18th century as a result of the Industrial Revolution and a further expansion in farming. Oughtibridge's position within the Don valley made it a prime location as the water power of the river could be used to drive the machinery of the early and mid 19th century. In 1841 the population had risen to 1,005 with Oughtibridge forge being the main industry in the village. The forge still stands today on Forge Lane and is a Grade II listed building; it has been renovated in recent years and turned into several apartments within a new housing development. There was a corn mill, paper mill, tannery and a small brewery among the other industries at this time. During the second half of the 19th century Oughtibridge reached its height as an industrial centre with the opening of Oughty Bridge railway station in 1845 on the Sheffield, Ashton under Lyne and Manchester Railway. By 1891 the population had grown to 1,784. The Oughtibridge Silica Firebrick Company which had ganister mines in the nearby Beeley Wood and Wharncliffe Woods, utilised the railway for transportation, building a factory by the railway line near the station; the works were taken over by the Steetley company in 1947. The Steetley refractory works on Station Lane closed in the 1980s with half the site being redeveloped for housing while the remaining half was taken over by Intermet Refractory Products Ltd.
Оугтибридж фабрикасы мен орны
Диксон отбасы 1871 жылы ауылдың солтүстік-батысындағы қағаз фабрикасын сатып алды, ол өркендеген кәсіпорынға айналды. Олар матаның орнына қағаз өндіру үшін ағаш целлюлозасын қолданған алғашқылардың бірі болды. Фабрика көп жыл бойы Dixcel тауарлық маркасын шығарып, қағаз өнімдеріне маманданған. Диксон қағаз фабрикасы үшін қажетті ағаш целлюлозасы 1931–1985 жылдары Финляндияның Оулу қаласындағы Toppila Oy целлюлоза фабрикасынан импортталды. Диксондар теміржол компаниясымен шикізат пен дайын өнімді тасымалдау үшін фабрикаға қосымша теміржол желісін салу туралы келісім жасады. 1970 жылдары Диксондар фабриканы сатқаннан кейін, оның бірнеше иесі болды: British Tissues, Jamont UK, The Fort James Corporation. 2000 жылдан бастап фабрика Georgia Pacific тобының құрамына кірді. 2007 жылы қағаз фабрикасы жабылды, бірақ конвертерлік желілер жұмысын жалғастырды, ал екі қағаз өндіру машинасы уақытша тоқтатылды. 2015 жылы барлық өндіріс тоқтатылды. 2016 жылдың 30 тамызында Оугтибридж фабрикасының орнында 320-ға дейін үй салуға жоспарлауға рұқсат берілді. Бұл жоспарға қазіргі өнеркәсіптік ғимараттарды бұзу және тұрғын үйлер салу кіреді. Дон өзені арқылы жаңа көлік және жаяу жүргіншілер/велосипедтер үшін арналған көпірлер салынады. Жоспарға ландшафттік дизайны мен инфрақұрылымдық жұмыстар да кіреді.
The Dixon family bought the paper mill to the northwest of the village in 1871 and it became a flourishing business, being one of the first to use wood pulp to produce paper instead of rags. The mill specialised in tissues, making the Dixcel brand for many years. Wood pulp for Dixon's paper mill was imported from the Toppila pulp mill (Toppila Oy) in Oulu, Finland from 1931–1985. The Dixons signed an agreement with the railway company to provide a siding for the works to transport raw materials and the finished product. The factory had several owners after the Dixons sold the mill in the 1970s, namely British Tissues, Jamont UK, The Fort James Corporation and from 2000 it became part of the Georgia Pacific group. The paper mill was closed in 2007 leaving only converting lines operational with the two tissue machines being mothballed. All production ceasing in 2015. On 30 August 2016 a resolution to grant outline planning for up to 320 homes was secured for the Oughtibridge mill site. This includes the demolition of existing industrial buildings and the construction of a residential development. A new vehicular bridge and a pedestrian / cycle bridge will be built across the River Don to give access to the site. The plans include associated landscaping and infrastructure works.
Қазіргі күн
Қазіргі заманғы Оугтибридж дамуы оның көптеген тұрғындары жақын жердегі Шеффилдте жұмыс істейтін және жергілікті өнеркәсіптің көп бөлігі жеке тұрғын үй құрылысына жол берген, жолаушылар ауылына айналғандығын көрсетті. Оугтибриджде шамамен 1355 тұрғын үй бар, олардың 79%-ы жеке меншікте; Шеффилдтің қалған бөлігімен салыстырғанда жалға берілген мүліктердің үлесі айтарлықтай төмен. Шеффилдтің солтүстік-батысынан Стоксбриджге және соңында Манчестерге қарай бағытталатын A6102 тас жолы Оугтибридж арқылы өтеді, ал ауыл ішінде бір бағытты қозғалыс жүйесіне бөлінеді. Автобуспен Шеффилдке қолайлы қоғамдық көлік қатынасы бар, соның ішінде Мидлвудтағы Шеффилд Супертрам желісімен байланыс бар. Оугтибриджде бес паб бар (Фазан, Кок Инн, Саяхатшылар, Қоян мен Иттер және Ақ Харт). Ақ Харт бұрын қалыңдық киімдер дүкені болғаннан кейін қайтадан пабқа айналды. Оугтибридж бастауыш мектебі Нейлор көшесінде орналасқан, ал орта мектеп оқушылары жақын маңдағы Ворралл ауылындағы Брэдфилд мектебіне баруға тиіс. Чирк көшесіндегі Аспенсия шіркеуі 1842 жылы салынған. Онда Нельсон жасаған екі мануалды орган бар, ерекшелігі – үлкен органның механикалық жетегі бар, ал үрлегі пневматикалық. 2012 жылы орган тазартылып, ішінара қалпына келтірілді. Үлкен органның дыбысы ашық және күшті диапазонды емес, бірақ әдемі дыбысқа ие. Бұрын Уадсли приходының бір бөлігі болған Оугтибридж қазір жеке приход болып табылады, бірақ Уадсли викариы әлі де Оугтибридж викариін тағайындайды. Коронация паркі өзен жағасындағы ауылдың орталығында орналасқан, онда балалар ойын алаңы, теннис корты және әртүрлі әдемі ағаштар бар. Шеффилд каноэ клубы парктің жанындағы өзенді сыртқы базасы ретінде пайдаланады. Парктің қарсы бетінде 1890 жылдары құрылған Оугтибридж мыс оркестрінің залы орналасқан. Соғыс ескерткіші спорт алаңы Дон өзенінің жағасында, өзен ағысымен төмен қарай орналасқан, және ауылдың футбол және крикет командаларына жағдай жасайды. Бұл жерді 1921 жылы "Силика" отқа төзімді кірпіш компаниясы сыйға тартқан.
The modern day development of Oughtibridge has seen it become a commuter village with many of the residents working in nearby Sheffield and much of the local industry having given way to private housing development. There are approximately 1,355 housing units in Oughtibridge, 79% of which are owner occupied; there is a significantly lower percentage of rented properties compared to the rest of Sheffield. The A6102 road, one of the main transport exits from the northwest of Sheffield towards Stocksbridge and eventually Manchester, goes through Oughtibridge splitting into a one way system in its passage through the village. There are good public transport links to Sheffield by bus including a link to the Sheffield Supertram network at Middlewood. There are five public houses within Oughtibridge (The Pheasant, The Cock Inn, The Travellers, The Hare and Hounds and The White Hart). The White Hart is once more a public house after being a bridal shop. Oughtibridge primary school is situated on Naylor Road; secondary school pupils have to travel to Bradfield School in the nearby village of Worrall. The Parish Church of the Ascension on Church Street was built in 1842. It has a two manual organ by Nelson unusually the great organ has tracker action but the swell pneumatic. It underwent cleaning and partial reconstruction in 2012. The great has a fine if not loud open diapason. Originally part of the Wadsley parish, Oughtibridge is now a separate parish although the vicar of Wadsley still appoints the vicar at Oughtibridge. Coronation Park is situated in the centre of the village by the river and includes a children's playground and tennis courts as well as some fine specimens of trees. Sheffield Canoe Club use the river by the park as their outdoor base. Just across the road from the park is the hall of the Oughtibridge Brass Band who were formed around 1890. The War Memorial sports ground is situated next to the River Don slightly downstream, providing facilities for the village football and cricket teams. The ground was donated by the Silica Firebrick Company in 1921.