Жекфиш: Көлеудің жағасындағы жоғалған қала

Кіріспе

Джекфиш – Канаданың Онтарио провинциясының солтүстігіндегі құлаған қала, Террас шығанағының шығысында Супериор көлінің солтүстік жағалауында орналасқан. Канадалық Тынық мұхиты темір жолының (CPR) Монреаль мен Виннипег арасындағы соңғы бұрышы Джекфиштен батысқа қарай 1885 жылдың 16 мамырында қадалып қойылды. Бұл аймақта бір миль темір жол салуға 700 000 доллар жұмсалды. Джекфиш 1883 және 1885 жылдар аралығындағы темір жол құрылысынан кейін CPR-де пойыз қабылдау станциясы ретінде құрылды. Бастапқыда осы жерде шығыс және батыс бағытындағы пойыздарға бір жолды негізгі желіде қозғалуға мүмкіндік беру үшін қосымша жол немесе өткізу жолы салынды. Электр телеграфы станция операторына пойыз диспетчерінен алынған ақпарат арқылы пойыздардың қозғалысын басқаруға мүмкіндік берді. Темір жолдың қосымша жолы, жағажай аймағы және Супериор көлінің басқа жартасты жағалауының арасында орналасқан Джекфиш коммерциялық балық аулау портына айналды. Мұнда балық ауланып, мұздалып, Торонто мен Монреаль нарықтарына бағытталған пойыздарға тиелетін. 1895 жылы Джекфиш порт ретінде құрылды, ол CPR-де жүретін бу пойыздары үшін отын ретінде қажетті көмірді қабылдауға арналған. Ол жерде үлкен кемелерге жүк түсіруге мүмкіндік беретін кранмен жабдықталған док болды. Осы жерден көмір вагонға тиеліп, Шрайбер және Уайт-Ривер сияқты CPR көмір қоймаларына жеткізілді. Бу локомотивтерінің белсенділігінің артуымен темір жолдың жанына үлкен су мұнарасы орнатылды. 1930 жылдары жергілікті ағаш өңдеу компаниясы АҚШ-тағы целлюлоза фабрикаларына ағаштарды кемемен жіберіп отырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Британдық Колумбиядан шыққан жапондық тегі канадалық жас ерлер жол құрылысы лагерлеріне, соның ішінде Джекфиштегі лагерьге жіберілді, олар Трансканада тас жолының құрылысында жұмыс істеді. 1950 жылдары CPR-дің дизельдік қуатына өтуі және бу машиналарын алмастыруымен қаланың өркендеуі төмендеді. Сонымен қатар, Ұлы көлдерге теңіз шаңшығының енгізілуімен балық қоры құлдырады. Джекфиштегі Лейквью қонақ үйі 19 ғасырдың соңында салынған, бірнеше жыл бойы жазғы маусымда танымал тоқтау орны болды. 1960 жылы қонақ үй өртеніп кетті. 1963 жылдың қыркүйегінде Джекфиште екі отбасы қалды және олар бір айдан кейін қаладан көшіп кетті. Осылайша, 1963 жылға қарай қала толығымен тасталып қалды. Jackfish атауы және оның теміржол байланысы әлі де сақталған. Канадалық Тынық мұхиты темір жолы Jackfish деп аталатын қосымша жолды пайдаланады және күтіп ұстайды, ол Jackfish қалашығының шығысында орналасқан. Қосымша жол Белая өзеннен Онтариодағы Шрайберге дейін созылатын, операциялық инфрақұрылымның бөлігі болып табылады. Jackfish қосымша жолының ұзындығы 14 000 фут. Бұл 30 миль/сағ жылдамдықпен жүретін сигналдық қосымша жол. Сигналдар мен өткізгіштер Калгаридегі (Альберта) Канадалық Тынық мұхиты темір жолының бас кеңсесінде орналасқан теміржол қозғалысын басқарушы басқаратын орталықтандырылған жол қозғалысын басқару (CTC) жүйесінің бөлігі болып табылады. "Jackfish" – Солтүстік Пайк үшін жиі қолданылатын атау.

Jackfish is a ghost town in northern Ontario, Canada, located on the north shore of Lake Superior east of Terrace Bay. The last spike on the Canadian Pacific Railway (CPR) track between Montreal and Winnipeg was driven in west of Jackfish on May 16, 1885. Laying one particular mile of railway in this area is said to have cost $700,000. Jackfish was established as a train order station on the CPR following the period of railway construction between 1883 and 1885. Initially a siding or passing track was built at this location to allow east and westbound trains to operate on the single track main line. An electrical telegraph enabled the station operator to control the movement of trains with information received from a train dispatcher. With its location as a railway siding, along a beach area, amongst Lake Superior's otherwise rocky shoreline, Jackfish became a port of commercial fishing. Fish were caught here and packed in ice and loaded aboard trains bound for markets in Toronto and Montreal. In 1895 Jackfish was established as a port to receive coal required as fuel for steam trains travelling on the CPR. A dock outfitted with cranes allowed large ships to unload their cargo. From this point, the coal was loaded into cars and delivered to CPR coaling depots such as Schreiber and White River. With the increased activity of steam locomotives shunting cars around, a large water tower was located near the railway tracks. In the 1930s A lumber company here sent logs by ship for use at pulp mills in the United States. During World War II, young Canadian men of Japanese origin from British Columbia were sent to road construction camps, including one at Jackfish, to work on the construction of the Trans Canada Highway. With the dieselization of CPR's motive power and replacement of its steam engines in the 1950s, the fortunes of the town began to decline. The fish stocks also collapsed with the introduction of the sea lamprey into the Great Lakes. The Lakeview Hotel at Jackfish, built at the end of the 19th century, remained a popular stopping place during the summer for a number of years. The hotel burned down in 1960. By September, 1963 two families remained in Jackfish and they moved out of the town a month later. Hence, the town site was totally abandoned by 1963. The name Jackfish and its railroad connection still exist. The Canadian Pacific Railway operates and maintains a siding named Jackfish located just east of the original Jackfish townsite. The siding is part of the operating infrastructure making up the, a defined piece of track which extends from White River to Schreiber, Ontario. Jackfish siding is 14,000 feet in length. It is a signalled siding rated for 30 mph. The signals and switches are part of a Centralized Traffic Control (CTC) system operated by a Rail Traffic Controller situated in Canadian Pacific Railway's headquarters in Calgary, Alberta. "Jackfish" is a common name for the Northern Pike.