Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чикагоның ет өңдеу ауданы
басқа американдық мал базарлары
Meatpacking district of Chicago
other American stockyards
Union Stock Yard & Transit Co., немесе The Yards, 1865 жылдан бастап, бір ғасырдан астам уақыт бойы Чикагодағы ет өңдеу ауданы болды. Ауданды теміржол компаниялары тобы басқарды, олар батпақты жерлерді сатып алып, оны орталықтандырылған өңдеу аймағына айналдырды. 1890 жылдары Union Stockyards-тың артындағы теміржол капиталы Вандербильт ақшасы болды. Union Stockyards 106 жыл бойы Нью-Сити қауымдастығының аумағында жұмыс істеді, Чикагоның "дүниежүзілік шошқа союшы" ретінде танылуына көмектесті, ондаған жылдар бойы американдық ет өңдеу өнеркәсібінің орталығы болды. Бұл аудан әдебиет пен әлеуметтік реформаға шабыт берді. Мал базарлары алғашқы халықаралық компаниялардың өркендеуіне негіз болды. Бұл жетілдірілген өнеркәсіптік инновациялар қаржы нарықтарына әсер етті. Ауданның өсуі мен құлдырауы Америкадағы көлік қызметтері мен технологиясының эволюциясын көрсетеді. Мал базарлары Чикаго тарихының халықтық мәдениетінің ажырамас бөлігіне айналды. Олар жануарлар-өнеркәсіптік кешеннің қазіргі түріне дамуына ықпал еткен басты қозғаушы күштердің бірі саналады. Азамат соғысынан бастап 1920 жылдарға дейін, 1924 жылы ең жоғары деңгейге жеткенде, Чикагода әлемдегі кез келген басқа қаладан көбірек ет өңделді. Құрылыс 1865 жылдың маусым айында басталып, 1865 жылдың Рождество күні ашылды. The Yards ет өңдеу өнеркәсібінің орталықтандырылмауы кезінде бірнеше онжылдықтар бойы төмендегеннен кейін 1971 жылдың 30 шілдесінде түн ортасында жабылды. Union Stock Yard Gate 1972 жылдың 24 ақпанында Чикагоның тарихи ескерткіші, ал 1981 жылдың 29 мамырында Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
The Union Stock Yard & Transit Co., or The Yards, was the meatpacking district in Chicago for more than a century, starting in 1865. The district was operated by a group of railroad companies that acquired marshland and turned it into a centralized processing area. By the 1890s, the railroad capital behind the Union Stockyards was Vanderbilt money. The Union Stockyards operated in the New City community area for 106 years, helping Chicago become known as the "hog butcher for the world," the center of the American meatpacking industry for decades. The yards became inspiration for literature and social reform. The stockyards became the focal point of the rise of some of the earliest international companies. These refined industrial innovations and influenced financial markets. Both the rise and fall of the district reflect the evolution of transportation services and technology in America. The stockyards have become an integral part of the popular culture of Chicago's history. They are considered one of the chief drivers that empowered the animal–industrial complex into its modern form. From the Civil War until the 1920s and peaking in 1924, more meat was processed in Chicago than in any other place in the world. Construction began in June 1865 with an opening on Christmas Day in 1865. The Yards closed at midnight on Friday, July 30, 1971, after several decades of decline during the decentralization of the meatpacking industry. The Union Stock Yard Gate was designated a Chicago Landmark on February 24, 1972, and a National Historic Landmark on May 29, 1981.
Тарих
Жеке қоралар салынар алдында таверна иелері сатылатын малға жайылым беріп, күтім жасаған. Темір жол желісінің кеңеюімен Чикаго қаласының ішінде және айналасында бірнеше шағын мал базарлары құрылды. 1848 жылы "Буллс-Хед" базары деп аталған мал базарлары жұртшылыққа ашылды. "Буллс-Хед" мал базарлары Мэдисон көшесі мен Огден даңғылында орналасқан. Келесі жылдары қала ішінде бірнеше шағын мал қоралары пайда болды. 1852 мен 1865 жылдар аралығында Чикагоға бес темір жол салынды. Кейбір темір жолдар Чикагода өздерінің мал қоймаларын салған. Иллинойс Орталық және Мичиган Орталық темір жолдары бірігіп, Коттедж-Гроув даңғылының шығысында, көл жағалауында 29-шы көшеден 35-ші көшеге дейін ең ірі мал қораларын салды. Осылайша, Нью-Йорк Орталық темір жолының иесі Корнелиус Вандербильт Чикагодағы мал сарайлары бизнесіне қадам басқан. Чикаго мал базарларының бірігуіне бірнеше фактор әсер етті: 1850 мен 1870 жылдар аралығында темір жолдардың батысқа қарай кеңеюі, бұл Чикагоның ірі темір жол орталығы ретінде үлкен коммерциялық өсуіне алып келді, сондай-ақ Азамат соғысы кезінде Миссисипи өзенінің блокадасы салдарынан барлық солтүстік-оңтүстік өзен саудасы тоқтатылды. АҚШ үкіметі Азамат соғысында соғысқан әскерлерді тамақтандыру үшін көп мөлшерде ірі қара мен шошқа етін сатып алды. Осының нәтижесінде, Чикаго мал базарларына түсетін шошқа саны 1860 жылы 392 000 бас болса, 1864-1865 жылдардың қысқы сою маусымында 1,410,000 басқа дейін өсті. Сол кезеңде Чикагоға түсетін ірі қара саны 117 000 бас екені 338 000 басқа дейін артты. Қасапшылар мен шағын ет өңдеу кәсіпорындарының көптеп келуіне байланысты, Чикаго мал базарларына жеткізілетін малдың көптігін өңдеу үшін бизнестердің саны күрт өсті. Мақсат – малды басқа солтүстік қалаларға жөнелтудің орнына, жергілікті жерде сойып, өңдеу еді. Бұл бұрынғы мал базарларының оңтүстігінде және батысында, шығысында Халстед көшесімен, батысында Оңтүстік Расин даңғылымен, солтүстік шекарасы ретінде 39-шы көшемен және оңтүстік шекарасы ретінде 47-ші көшемен шектелген аймақта орналасқан. Алтон, Чикаго және Сент-Луис темір жолы мен Лейк-Шор және Мичиган Оңтүстік темір жолы бастаған тоғыз темір жол компаниясының консорциумы (содан бері "Одақ" деп аталатын) 1864 жылы Чикагоның оңтүстік-батысындағы батпақты жерді 100 000 АҚШ долларына сатып алды. Мал базарлары 24 шақырымдық темір жолмен қаланың негізгі темір жол желілеріне қосылды. Соңында, бұл жерде 2300 жеке мал қорасы, бір уақытта 75 000 шошқа, 21 000 ірі қара және 22 000 қойға орын болды. Сонымен қатар, мал бағу орындарының айналасында қонақ үйлер, салондар, мейрамханалар және саудагерлер мен брокерлердің кеңселерi пайда болды. "Union Stock Yards and Transit Company" компаниясының негізін қалаушы және бірінші президенті Тимоти Блэкстоунның басшылығымен "The Yards" үлкен өсімді бастан өткерді. 1870 жылы жылына екі миллион жануар өңделсе, екі онжылдықтан кейін 1890 жылы бұл көрсеткіш тоғыз миллионға жетті. 1865-1900 жылдар аралығында "Ярдс" ауласында шамамен 400 миллион мал сойылды. ХХ ғасырдың басында бұл мал базарларында 25 000 адам жұмыс істеді және елде тұтынылатын еттің 82 пайызы осы жерде өндірілді. 1921 жылы мал базарларында 40 000 адам жұмыс істеді. Екі мың адам тікелей "Union Stock Yard & Transit Co" компаниясында жұмыс істесе, қалғаны ет өңдеушілер сияқты компанияларда жұмыс істеді, олардың зауыттары мал базарларында орналасқан. 1900 жылы қала Чикаго өзенінің ағысын толығымен өзгертіп, мал базарларының қалдықтары мен басқа да ағынды сулардың Мичиган көліне ағып, қаланың ауыз суын ластауына жол бермеуді мақсат етті. Тасымалдау және тарату әдістерінің дамуы бизнестің төмендеуіне және 1971 жылы "Union Stock Yards" мал базарларының жабылуына әкелді. "National Wrecking Company" компаниясы келісімшарт жасады, оған сәйкес "National Wrecking" 102 акр жерді тазартып, 50 акр жерді жануарлар қоралары, қосалқы ғимараттар мен сегіз қабатты "Exchange Building" ғимаратын алып тастады. Бұл жұмысты аяқтап, өнеркәсіптік парк салуға арналған жерді дайындауға шамамен сегіз ай уақыт кетті.
Before construction of the various private stockyards, tavern owners provided pastures and care for cattle herds waiting to be sold. With the spreading service of railroads, several small stockyards were created in and around the city of Chicago. In 1848, a stockyard called the Bulls Head Market was opened to the public. The Bulls Head Stock Yards were located at Madison Street and Ogden Avenue. In the years that followed, several small stockyards were scattered throughout the city. Between 1852 and 1865, five railroads were constructed to Chicago. Some railroads built their own stockyards in Chicago. The Illinois Central and the Michigan Central railroads combined to build the largest set of pens on the lake shore east of Cottage Grove Avenue from 29th Street to 35th Street. In this way, Cornelius Vanderbilt, owner of the New York Central Railroad, got his start in the stockyard business in Chicago. Several factors contributed to consolidation of the Chicago stockyards: westward expansion of railroads between 1850 and 1870, which drove great commercial growth in Chicago as a major railroad center, and the Mississippi River blockade during the Civil War that closed all north–south river trade. The United States government purchased a great deal of beef and pork to feed the Union troops fighting the Civil War. As a consequence, hog receipts at the Chicago stockyards rose from 392,000 hogs in 1860 to 1,410,000 hogs over the winter butchering season of 1864–1865; over the same time period, beef receipts in Chicago rose from 117,000 head to 338,000 head. With an influx of butchers and small meat packing concerns, the number of businesses greatly increased to process the flood of livestock being shipped to the Chicago stockyards. The goal was to butcher and process the livestock locally rather than transferring it to other northern cities for butchering and processing. It was south and west of the earlier stock yards in an area bounded by Halsted Street on the east, South Racine Avenue on the west, with 39th Street as the northern boundary and 47th Street as the southern boundary. Led by the Alton, Chicago & St. Louis Railroad and the Lake Shore and Michigan Southern Railway, a consortium of nine railroad companies (hence the "Union" name) acquired the marshland area in southwest Chicago for US$100,000 in 1864. The stockyards were connected to the city's main rail lines by 15 mile (24 km) of track. Eventually, the site had 2300 separate livestock pens, room to accommodate 75,000 hogs, 21,000 cattle and 22,000 sheep at any one time. Additionally, hotels, saloons, restaurants, and offices for merchants and brokers sprang up in the growing community around the stockyards. Led by Timothy Blackstone, a founder and the first president of the Union Stock Yards and Transit Company, "The Yards" experienced tremendous growth. Processing two million animals yearly by 1870, in two decades the number rose to nine million by 1890. Between 1865 and 1900, approximately 400 million livestock were butchered within the confines of the Yards. By the start of the 20th century, the stockyards employed 25,000 people and produced 82 percent of the domestic meat consumed nationally. In 1921, the stockyards employed 40,000 people. Two thousand men worked directly for the Union Stock Yard & Transit Co., and the rest worked for companies such as meatpackers, which had plants in the stockyards. When the city permanently reversed the flow of the Chicago River in 1900, the intent was to prevent the Stock Yards' waste products, along with other sewage, from flowing into Lake Michigan and contaminating the city's drinking water. Evolving methods of transportation and distribution led to declining business and the closing of the Union Stock Yards in 1971. National Wrecking Company negotiated a contract whereby National Wrecking cleared a 102 acre site and removed some 50 acres of animal pens, auxiliary buildings and the eight story Exchange Building. It took approximately eight months to complete the job and ready the site for the building of an industrial park.
Өрттер
Чикагодағы алғашқы Union Stock Yards өрті 1910 жылдың 22 желтоқсанында басталды, нәтижесінде 400,000 долларлық мүлік жойылды және жиырма бір өрт сөндіруші, оның ішінде Бас өрт сөндіруші Джеймс Дж. Хоран қаза тапты. 50 өрт сөндіру машинасы және 7 баспалдақ компаниясы өртпен 23 желтоқсанға дейін күресті, сосын Басшы Сейферлих өрт сөндірілген деп жариялады. 2004 жылы қызмет барысында қаза тапқан барлық Чикаго өрт сөндірушілеріне арналған ескерткіш Union Stock Yards қақпасының артында, Exchange даңғылы мен Peoria көшесінің қиылысында орнатылды. 1934 жылдың 19 мамырында, сенбі күні, одан да ірі өрт болды, ол мал қоймаларының шамамен 90 пайызын, соның ішінде Биржа ғимаратын, Stock Yard Inn қонақ үйін және Халықаралық мал көрмесі ғимаратын өртеді. 1934 жылғы Stock Yards өрті Индиана штатынан да көрінді және шамамен 6 миллион долларлық зиян келтірді. Бір қызметкер және 8000 бас мал қаза тапты. Қоймалар келесі жексенбі күні кешке қайта жұмыс істеді.
The first Chicago Union Stock Yards fire started on December 22, 1910, destroying $400,000 of property and killing twenty one firemen, including the Fire Marshal James J. Horan. Fifty engine companies and seven hook and ladder companies fought the fire until it was declared extinguished by Chief Seyferlich on December 23. In 2004, a memorial to all Chicago firefighters who have died in the line of duty was erected just behind the Union Stock Yards Gate at the intersection of Exchange Avenue and Peoria Street. A larger fire occurred on Saturday, May 19, 1934, which burned almost 90 percent of the stockyards, including the Exchange Building, the Stock Yard Inn, and the International Livestock Exposition building. The 1934 Stock Yards fire was seen as far away as Indiana, and caused approximately $6 million worth of damages. One employee and 8,000 head of cattle died. The yards were in business the following Sunday evening.
Жұмысшылар мен кәсіподақтар
1865 жылғы 25 желтоқсанда жаңа Одақ мал базарлары ашылғаннан кейін, Ashland Avenue және South Robey Street арасындағы, сондай-ақ 43-ші көшеден солтүстікке және 47-ші көшеден оңтүстікке дейін шектелген ет өңдеу зауыттарының батысында жұмысшылардың қауымы қоныстанды. 1870 жылға дейін Чикаго қаласына қосылғанға дейін ресми түрде "Лейк қаласы" деп аталған бұл аудан, жергілікті тұрғындар арасында "Пэкингтаун" деп белгілі болды.
Following the opening of the new Union Stockyards on December 25, 1865, a community of workers began living in the area just west of the packing plants between Ashland Avenue and South Robey Street and bounded on the north by 43rd Street and on the south by 47th Street. Officially designated the "Town of Lake" until its incorporation into the City of Chicago in about 1870, the neighborhood was known locally as "Packingtown."
"Қарталар" қауымдастығының артында
"Ақжолдың арғы жағы" деп аталатын аймақта қоныс аудару 1850 жылдары, аймақта ет өңдеушілер немесе мал базары болғанға дейін басталды. Бұл аймақ сол кезде "Көл қаласы" деп белгілі болды. Шындығында, аймақ 1939 жылға дейін "Көл қаласы" деп атала берді. Бұл туралы дәлел ретінде, аймақтың газеті "Көл қаласы журналы" деп аталды. Тек 1939 жылы "Ақжолдың арғы жағы аудандық кеңесі" деп аталатын қоғамдық ұйым құрылғаннан кейін ғана, ет өңдеу заводтарының батысы мен оңтүстігіндегі аудан "Ақжолдың арғы жағы" деп аталды. Бұл атты жергілікті тұрғындар мақтанмен өздеріне тиесікті деп санады. 1939 жылы "Көл қаласы журналы" ресми түрде "Ақжолдың арғы жағы журналы" болып өзгертілді. Алғашқы "Көл қаласы" деп аталған аймаққа С.С. Кроккер мен Джон Кэффри келді. Шындығында, Кроккер "Көл қаласының әкесі" деген лақап атын алды. Алайда, Америка Азамат соғысы аяқталғаннан кейін, ет өңдеу индустриясы Америка Құрама Штаттары халқының батысқа қарай көшіп кетуімен бірге батысқа қарай жылжуды бастады. Ет өңдеу индустриясы үшін батысқа жылжу Чикагоға келуді білдірді. 1827 жылы Арчибаулд Клайборн Чикаго өзенінің солтүстік саласындағы ағаштан жасалған сойымханада ет сатушы болып жұмыс істеді және Форт Дирборн гарнизонының көп бөлігін қамтамасыз етті. Кейін басқа да шағын ет сатушылар келді. 1848 жылы "Буллс-Хед" мал базары Чикагоның батыс жағында Мэдисон көшесі мен Огден даңғылында жұмыс істей бастады. Алайда, бұл ертедегі мал базарының жұмысы әлі де мал мен шошқаларды ұстап, тамақтандыруды білдірді, олар шығысқа қарай – Индианаполиске және, әрине, Цинциннатиге ет өңдеу заводтарына баратын.
Settlement in the area that was to become known as the "Back of the Yards" began in the 1850s before there were any meat packers or stockyards in the area. At this time the area was known as the "Town of Lake." Indeed, the area would continue to be called Town of Lake until 1939. Witness that the newspaper of the area was called the Town of Lake Journal. Only with the founding of the community organization called the "Back of the Yards Neighborhood Council" in 1939 did the neighborhood west and south of the meat packinghouses start being called the "Back of the Yards." It was a name that the residents proudly claimed as their own. In 1939, the Town of Lake Journal officially changed its name to Back of the Yards Journal. Pioneers to the area first called "Town of Lake" were S. S. Crocker and John Caffrey. Indeed, Crocker earned the nickname "Father of the Town of Lake." However, with the end of the American Civil War, the meat packing industry had started to move westward along with the westward migration of the population of the United States. For the meat packing industry moving west meant coming to Chicago. As early as 1827, Archibauld Clybourn had established himself as a butcher in a log slaughter house on the north branch of the Chicago River and supplied most to the garrison of Fort Dearborn. Other small butchers came later. In 1848, the Bull's Head Stockyard began operations at Madison Street and Ogden Avenue on the West Side of Chicago. Operations for this early stockyard, however, still meant holding and feeding cattle and hogs in transit to meat packing plants further east—Indianapolis and, of course, Cincinnati.
Төмендеу және қазіргі қолданылу
Мал бағу орындарының өркендеуі темір жолдардың шоғырлануына және тоңазытқыш вагондардың дамуына байланысты болды. Оның құлдырауы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі тасымалдау және таратудың одан әрі жетістіктеріне байланысты болды. Мал өсірушілерден бастауыш өнімдерді тікелей сатып алу, мемлекетаралық жүк тасымалының дамуы арқасында арзандатылды, бұл малды сойылған жерінде союға және аралық мал базарларын жоюға мүмкіндік берді. Пол Бурже және Сара Бернхардт. Бертольд Брехттің Жанна д'Арк туралы әңгімесінің нұсқасы – "Мал базарларының қасиетті Жаннасы" пьесасы, оқиғасы мал базарларында өтеді. 1950 жылғы Уильям Холденнің қатысуымен түсірілген "Юнион станциясы" фильмінің соңғы сахнасы Союз мал базарларында өтеді. "Роза қарсы тұрады" атты 1989 жылғы "Алтын қыздар" телесериалының эпизодында Роза Найлунд күйеуі Чарлимен бірге 20 жылдық мерейтойына Чикаго мал базарларына романтикалық саяхатқа барғанын айтады. Дж.М. Коетзидің "Элизабет Костелло" романында басты кейіпкер: "Чикаго бізге жол көрсетті; нацистер денелерді өңдеуді Чикаго мал базарларынан үйренді". Аден Полидоростың 2021 жылғы "Көрікті қала" романында кейіпкерлер 1893 жылы бірнеше еврей баласын өлтірді деген күдікпен мал базарларындағы фабрика иесін тергеп жатыр.
The prosperity of the stockyards was due to both the concentration of railroads and the evolution of refrigerated railroad cars. Its decline was due to further advances in post–World War II transportation and distribution. Direct sales of livestock from breeders to packers, facilitated by advancement in interstate trucking, made it cheaper to slaughter animals where they were raised and excluded the intermediary stockyards. Paul Bourget and Sarah Bernhardt. The play Saint Joan of the Stockyards, a version of the story of Joan of Arc by Bertolt Brecht, takes place in the stockyards. The 1950 film Union Station with William Holden has the final scene at the Union Stockyards. In "Rose Fights Back", a 1989 episode of The Golden Girls, Rose Nylund reveals that she and her husband Charlie splurged on a trip to the Chicago Stock Yards as a romantic trip for their 20th anniversary. In J. M. Coetzee's novel Elizabeth Costello, the protagonist says, "Chicago showed us the way; it was from the Chicago stockyards that the Nazis learned how to process bodies." In the 2021 novel The City Beautiful by Aden Polydoros, the characters investigate the owner of a factory in the stockyards for the suspected murder of several Jewish boys in 1893.