Баладж Сахни: Үндістан актерінің өмірі мен шығармашылығы
Balraj Sahni
Баладж Сахни (1913-1973) – үнді кино және сахна актері. «До Бигха Замин», «Кабуливала» сияқты атақты фильмдердегі рөлдерімен танымал. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді кино және сахна актері (1913–1973)
Indian film and stage actor (1913–1973)
Балрадж Сахни (туған күні Юдхистир Сахни; 1 мамыр 1913 – 13 сәуір 1973) – үнді кино және сахна актері, ол «Дхарти Ке Лал» (1946), «До Бигха Замин» (1953), «Чхоти Бахен» (1959), «Кабуливала» (1961), «Вакт» (1965) және «Гарам Хава» (1973) фильмдерімен ең жақсы танымал. Ол белгілі хинди жазушысы, драматург және актер Бишам Сахнидің інісі болды. Ол Лахордағы Үкіметтік колледжде және Гордон колледжінде оқыған. Лахордан ағылшын әдебиеті бойынша магистратураны бітірген соң, Равалпиндиге оралып, отбасылық бизнесіне қосылды. Ол сонымен қатар хинди тілінде бакалавр дәрежесін алған. Ұзақ өтпей ол Дамаянти Сахниге үйленді. 1930 жылдардың соңында Сахни және оның әйелі Равалпиндиден Бенгалиядағы Шантиникетан қаласындағы Тагордың Вишва-Бхарати университетіне ағылшын және хинди тілінің мұғалімі болып жұмыс істеу үшін кетті. Оның әйелі Дамаянти бакалавр дәрежесін алып жатқанда, олардың ұлы Парикшит Сахни осы жерде дүниеге келді. 1938 жылы ол бір жыл бойы Махатма Гандимен бірлесіп жұмыс істеді. Келесі жылы Сахни Гандидің батасымен Англияға, Лондонның BBC хинди қызметіне радио хабаршысы болып жұмыс істеу үшін барды. 1943 жылы ол Үндістанға оралды, ал 1947 жылы оның әйелі 26 жасында қайтыс болды. 1951 жылы ол жазушы Сантош Чандхокқа қайта үйленді; олар 1973 жылы оның қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. BBC-де жұмыс істеген кезінде Сахни Джордж Оруэллмен бірге жұмыс істеді.
Balraj Sahni (born Yudhishthir Sahni; 1 May 1913 – 13 April 1973) was an Indian film and stage actor, who is best known for Dharti Ke Lal (1946), Do Bigha Zameen (1953), Chhoti Bahen (1959), Kabuliwala (1961), Waqt (1965) and Garam Hawa (1973). He was the brother of Bhisham Sahni, noted Hindi writer, playwright, and actor. He studied at Government College (Lahore) and Gordon College. After completing his master's degree in English Literature from Lahore, he went back to Rawalpindi and joined his family business. He also held a bachelor's degree in Hindi. Soon after, he married Damayanti Sahni. In the late 1930s, Sahni and his wife left Rawalpindi to join Tagore's Visva Bharati University in Shantiniketan in Bengal as an English and Hindi teacher. It is here that their son, Parikshit Sahni was born, when his wife Damayanti was earning her bachelor's degree. He also collaborated with Mahatma Gandhi for a year in 1938. The next year, Sahni, with Gandhi's blessings, went to England to join the BBC London's Hindi service as a radio announcer. He returned to India in 1943, and his wife died in 1947 at age 26. In 1951, he remarried, to writer Santosh Chandhok; they remained married until his death in 1973. While at the BBC, Sahni worked alongside George Orwell.
Мансап
Сахни әрқашан актерлік өнерге қызығушылық танытып, актерлік карьерасын Үнді халық театры қауымдастығының (IPTA) пьесаларымен бастады. Ол кинодағы мансабын Бомбей қаласында "Инсаф" (1946) фильмімен бастады, содан кейін 1946 жылы К.А. Аббас режиссерлік еткен "Дхарти Ке Лал" фильмінде, Дамаянтидің алғашқы фильмі "Дор Чалин" (1946) және тағы да басқа фильмдерде түсті. Бірақ оның актерлік шеберлігі алғаш рет 1953 жылы Бимал Ройдің "До Бигха Замин" классикалық фильмінде танылды. Фильм Канн кинофестивалінде халықаралық жүлдеге ие болды. Ол 1961 жылы Тагор жазған "Кабуливала" классикасындағы рөлімен сәттілігін қайталады. Сахнидің 1947 жылы түсірілген "Гудия" фильмінің басты рөлінде ойнаған әйелі Дамаянти сол жылы жас кезінде қайтыс болды. Екі жылдан кейін ол өзінің туысы Сантош Чандхокқа үйленді, ол кейін жазушы және теледидар сценарисі ретінде танымал болды. Ол Падмини, Нұтан, Мина Кумари, Виджаянтимала және Наргис сияқты актрисалармен "Биндия", "Сеема" (1955), "Соне Ки Чидия" (1958), "Сүтта Базар" (1959), "Бхаби Ки Чудияан" (1961), "Катпутли" (1957), "Ладжванти" (1958) және "Гхар Сансаар" (1958) фильмдерінде бірге ойнады. "Нилкамл", "Гхар Гхар Ки Кахани", "До Расте" және "Ек Фул До Мали" фильмдеріндегі кейіпкерлік рөлдері жақсы қабылданды. Дегенмен, қазіргі буын оны "Уақт" (1965) фильмінен "Ай Мери Зохра Джабин" әнін орындауымен есінде сақтайды. Сахни осы номерде Ачала Сачдевпен бірге ойнады. Ол сонымен қатар классикалық панджаби фильмі "Нанак Дукхия Суб Сансар" (1970) және сыншылар тарапынан жоғары бағаланған "Сатлуж Де Канде" фильмдерінде де түсті. Оның соңғы фильмі "Гарам Хавада" Пакистанға барудан бас тартқан, қайғыға толы, бірақ табанды мұсылман рөлі сыншылар тарапынан оның ең жақсы рөлі деп аталды. Алайда, Балрадж өзінің ойнаған рөлін бағалай алмай, дубляж жұмысын аяқтағаннан кейін бір күннен кейін қайтыс болды. Фильмдегі соңғы сөзі – "Инсан Каб Так Акела Жи Сакта Хай?" ("Адам қанша уақыт жалғыз өмір сүре алады?") деген сұрақ болды.
Sahni was always interested in acting, and started his acting career with the plays of the Indian People's Theatre Association (IPTA). He started his film career in Bombay with the film Insaaf (1946), followed by Dharti Ke Lal directed by KA Abbas in 1946, Damayanti's first film, Door Chalein in 1946, and other films. But it was in 1953, with Bimal Roy's classic Do Bigha Zamin, that his true strength as an actor was first recognised. The film won the international prize at the Cannes Film Festival. He followed it up with an encore in the 1961 classic Kabuliwala penned by Tagore. Sahni's wife Damayanti, who was the heroine of his 1947 film Gudia, died at a young age that same year. Two years later, he married his first cousin, Santosh Chandhok, later known as an author and television writer. He acted opposite heroines such as Padmini, Nutan, Meena Kumari, Vyjayanthimala and Nargis in films such as Bindya, Seema (1955), Sone Ki Chidiya (1958), Sutta Bazaar (1959), Bhabhi Ki Chudiyaan (1961), Kathputli (1957), Lajwanti (1958) and Ghar Sansaar (1958). His character roles in films such as Neelkamal, Ghar Ghar Ki Kahani, Do Raaste and Ek Phool Do Mali were well received. However, he is perhaps best remembered by the current generation for his picturisation of the legendary song "Ae Meri Zohra Jabeen" from the movie Waqt (1965). Sahni appeared opposite Achala Sachdev in the number. He also starred in the classic Punjabi film Nanak Dukhiya Sub Sansar (1970) as well as the critically acclaimed Satluj De Kande. His role as the angst ridden, but stoic Muslim man who refuses to go to Pakistan during partition, in his last film Garam Hawa, has often been called his best performance by critics. Balraj, however, could not see the completed film to rate his own performance, as he died the day after he finished dubbing work. The last line he recorded for the film, and hence his last recorded line is Hindustani: "Insaan Kab Tak Akela Jee Sakta Hai?" which can be translated to English as: "How long can a man live alone?"
Кейінгі өмірі
Сахни дарынды жазушы болды; оның алғашқы жазбалары ағылшын тілінде болды, бірақ өмірінің кейінгі кезеңінде ол панджаби тіліне көшті және панджаби әдебиетінде танымал жазушы атанды. 1960 жылы Пәкістанға сапардан оралған соң, ол «Мера Пакистан Сафарнамасын» жазды. 1969 жылы бұрынғы Кеңес Одағына жасаған саяхатынан кейін жазған «Мера Руси Сафарнама» кітабы үшін «Совет елінің Неру сыйлығына» ие болды. Ол көптеген өлеңдер мен әңгімелерді журналдарға жариялады және өзінің автобиографиясын да жазды: «Мери Филми Аатмакатха». Сахни өте көп оқыған, саяси саналы адам еді. Ол П.К. Васудеван Наирмен бірге, Делидегі белгілі коммунист, жолдас Гуру Радха Кишанмен бірлесіп, АИЖФ-ның (Бүкіл Үндістан Жастар Федерациясы) бірінші ұлттық конференциясын Делиде ұйымдастыру идеясын жасады. Олардың ынтасының нәтижесінде, Үндістанның әртүрлі штаттарынан келген бірнеше жастар ұйымдарының 250-ден астам делегаты мен бақылаушысы осы сессияға қатысты. Балрадж Сахни Үндістан Коммунистік партиясының жастар бөлімі – Бүкіл Үндістан Жастар Федерациясының алғашқы президенті болып сайланды. Ұйым үлкен жетістікке жетті және оның күшті беделі басқа саяси топтар мен аға коммунистік жетекшілердің назарына ілікті. Сахни сценарий жазумен де айналысты; ол 1951 жылы Дев Анандтың басты рөлде ойнаған және Гуру Датттың режиссерлік еткен «Баази» фильмінің сценарийін жазды. Ол сондай-ақ «Падма Шри» сыйлығының иегері атанды (1969). Балрадж Сахни панджаби тілінде де жазды және «Притлари» панджаби журналына үлес қосты. 1950 жылдары ол Делиде мұқтаж жандарға арналған кітапхана мен оқу орталығын ашты. «До Бигха Замин» және «Гарам Хава» фильмдеріндегі актерлік шеберлігі оның мансабының жарқын тұстары болды. Ол неореалистік кино деп аталатын бағытқа сенеді. Балрадждың інісі Бишам Сахни «Тамас» атты кітап жазған белгілі жазушы еді. Оның ұлы Парикшит Сахни де актер. Балрадж Сахни 1973 жылдың 13 сәуірінде 59 жасында жүрек тоқтауынан қайтыс болды. Ол бір жыл бұрын қайтыс болған кішкентай қызы Шабнамның қайтысына байланысты көңілі төмен болған еді. Сондай-ақ, «Бүкіл Үндістан Суретшілер қауымдастығы» да сыйлық берген.
Sahni was a gifted writer; his early writings were in English, though later in life he switched to Punjabi, and became a writer of repute in Punjabi literature. In 1960, after a visit to Pakistan, he wrote Mera Pakistani Safarnama. His book Mera Rusi Safarnama, which he had written after a tour of the erstwhile Soviet Union in 1969, earned him the "Soviet Land Nehru Award". He contributed many poems and short stories in magazines and also penned his autobiography; Meri Filmi Aatmakatha. Sahni was an extremely well read and politically conscious person. He and P K Vasudevan Nair worked on the idea of All India Youth Federation with firebrand Delhi communist, Comrade Guru Radha Kishan to organise the first national conference of AIYF in Delhi. Their wholehearted efforts were visible as more than 250 delegates and observers representing several youth organisations of various states of India attended this session. Balraj Sahni was elected as the first president of All India Youth Federation, the youth wing of Communist Party of India. The organisation was a huge success and strong presence of the organisation was noticed by other political groups and the senior communist leaders everywhere. Sahni also dabbled in screenwriting; he wrote the 1951 movie Baazi which starred Dev Anand and was directed by Guru Dutt. He was also a recipient of the Padma Shri Award (1969). Balraj Sahni also wrote in Punjabi and contributed to the Punjabi magazine Preetlari. In the 1950s he inaugurated the Library and Study Centre for the underprivileged in Delhi. His acting in Do Bigha Zameen and Garam Hawa were the highlights of his career. He believed in what is known as neo realistic cinema. Balraj's brother Bhisham Sahni was a well known writer who wrote the book Tamas. His son Parikshit Sahni is also an actor. Balraj Sahni died on 13 April 1973 of a massive cardiac arrest, at age 59. He had been depressed for some time by the untimely death of his young daughter, Shabnam; she died a year earlier. also given by the "All India Artists Association".