Гвадалканал шайқасындағы одақтас әуе күштері

Кіріспе

1942 жылы Гуадалканал аралындағы одақтас әуе күштері

"Кактус әуе күштері" термині 1942 жылдың тамызынан желтоқсанына дейін Гуадалканал науқанының ең қатыгез кезеңдерінде, әсіресе Хендерсон алаңынан жұмыс істеген одақтас әуе күштерінің жиынтығын білдіреді. "Кактус" атауы аралға одақтастар берген кодолық есімнен алынған. 1943 жылы "Кактус әуе күштері" Соломон аралдарындағы одақтас әуе бөлімшелерінің бірлескен командасы AirSols құрамына енді.

Өмірбаян

1941 жылдың 7 желтоқсанында Жапония АҚШ Тынық мұхиты флотына Пёрл-Харбор, Гавайи штатында шабуыл жасады. Бұл шабуыл АҚШ-тың көптеген әскери кемелерін қиратты және екі ел арасында соғыс жағдайын тудырды. Осы соғысты бастаған жапондық басшылар американдық флотты бейтараптандыруға, табиғи ресурстарға бай аймақтарды басып алуға және алыс империяларын қорғау үшін стратегиялық әскери базаларды иеленуге тырысты. Жапон әскерлері Гонконг, Филиппин, Таиланд, Малайя, Сингапур, Голланд Индиясы, Уэйк аралы, Жаңа Британия және Гуамға шабуыл жасап, оларды бақылауына алды. Жапондықтардың Оңтүстік және Орталық Тынық мұхитындағы қорғаныс шеңберін кеңейтуге жасаған екі әрекеті Коралл теңізі шайқасында (1942 жылдың мамыры) және Мидуэй шайқасында (1942 жылдың маусымы) сәтсіз аяқталды. Бұл екі стратегиялық жеңіс одақтас күштерге бастаманы қолға алып, Тынық мұхитының бір жерінде жапондықтарға қарсы қарсы шабуылға көшуге мүмкіндік берді. Одақтастар Соломон аралдарын, атап айтқанда Гуадалканал, Тулаги және Флорида аралдарын таңдады. Одақтас әскерлерінің стратегиялық мамандары 1942 жылдың мамыр айында жапондық флоттың Тулагиді басып алғанын және жақын жерде гидроұшақтар базасын салғанын білген. 1942 жылдың шілде айының басында жапондық флот Гуадалканал аралының Лунга-Пойнт маңында үлкен әуежай құрылысын бастады. Құрылысы аяқталғаннан кейін бұл базалар Жапонияның Рабаулдағы маңызды базасын қорғайды, Оңтүстік Тынық мұхиты арқылы Австралия мен Жаңа Зеландияға соққан одақтастардың жабдықтау және байланыс жолдарына қауіп төндіреді, сондай-ақ Жаңа Гебрид, Фиджи, Самоа және Жаңа Каледонияға қарсы болашақ шабуылдар үшін плацдарм құрады. АҚШ флоттық күштерінің бас қолбасшысы, АҚШ әскери-теңіз күштерінің адмиралы Эрнест Кинг Оңтүстік Соломон аралдарына шабуыл жасау жоспарын жасады. Кинг жапондықтардың Оңтүстік Соломон аралдарын АҚШ пен Австралия арасындағы жабдықтау жолдарына қауіп төндіретін база ретінде пайдалануына жол бермеу үшін және оларды Рабаулдағы жапондық базаны оқшаулау мақсатымен Жаңа Гвинеядағы одақтас әскери операцияларын қолдау үшін бастапқы нүкте ретінде пайдалану үшін қарсы шабуыл ұсынды. Бұл шаралардың соңғы мақсаты АҚШ-тың Филиппинді қайтарып алуына жағдай жасау болды. Американдық адмирал Честер Нимиц, Тынық мұхитындағы барлық күштердің одақтас қолбасшысы, 19 маусымда вице-адмирал Роберт Л. Гормли басқаруына берілген Оңтүстік Тынық мұхиты операциялар театрын құрды, ол Соломон аралдарындағы одақтастардың шабуылын басқаруға тағайындалды. 1942 жылдың 7 тамызында Бірінші теңізшілер дивизиясы Тулагиге және Гуадалканалға Лунга-Пойнтке десант түсірді, аяқталмаған жапондық әуежайды басып алды, бұл Тынық мұхитындағы одақтастардың алғашқы қарсы шабуылы болды. Одақтастар жапондықтардан алынған құрал-жабдықтарды пайдаланып, әуежай құрылысын дереу жалғастырды. 12 тамызда әуежай Мидуэй шайқасында қаза тапқан майор Лофтон Р. Хендерсонның құрметіне Хендерсон алаңы деп аталды, ол шайқаста қаза тапқан алғашқы теңізшілер корпусының ұшқышы болды. 18 тамызға қарай Хендерсон алаңы операцияға дайын болды.

On 7 December 1941, the Japanese attacked the U. S. Pacific fleet at Pearl Harbor, Hawaii. The attack crippled much of the U. S. battleship fleet and led to a state of war between the two nations. In launching this war, Japanese leaders sought to neutralize the American fleet, seize possessions rich in natural resources, and obtain strategic military bases to defend their far flung empire. Japanese forces also attacked and took control of Hong Kong, the Philippines, Thailand, Malaya, Singapore, the Dutch East Indies, Wake Island, New Britain, and Guam. Two attempts by the Japanese to extend their defensive perimeter in the south and central Pacific were thwarted in the Battle of the Coral Sea (May 1942) and the Battle of Midway (June 1942). These two strategic victories for the Allies provided an opportunity to take the initiative and launch a counter offensive against the Japanese somewhere in the Pacific. The Allies chose the Solomon Islands, specifically the southern Solomon Islands of Guadalcanal, Tulagi, and Florida. Allied strategists knew the Japanese Navy occupied Tulagi in May 1942 and constructed a seaplane base near there. During early July 1942, the Japanese Navy began constructing a significant airfield near Lunga Point on nearby Guadalcanal island. After completion, these bases would protect Japan's major base at Rabaul, threaten Allied supply and communication lines across the South Pacific to Australia and New Zealand, and establish a staging base for potential offensives against the New Hebrides, Fiji, Samoa, and New Caledonia. The Allied plan to attack the southern Solomons was conceived by U. S. Navy Admiral Ernest King, Commander in Chief of the United States Fleet. King proposed the counter offensive to deny the use of the southern Solomon Islands by the Japanese as bases to threaten the supply routes between the United States and Australia, and to use them as starting points for a campaign with the goal of isolating the new and major Japanese base at Rabaul while supporting the Allied New Guinea campaign. All of this had the eventual goal of opening the way for the U. S. to retake the Philippines. American Admiral Chester Nimitz, the Allied Commander in Chief for all forces in the Pacific, created the South Pacific theater of operations, with Vice Admiral Robert L. Ghormley placed in command on 19 June 1942, to direct the Allied offensive in the Solomons. On 7 August 1942, the First Marine Division landed on Tulagi and Guadalcanal at Lunga Point, capturing the uncompleted Japanese airfield, and marking the first counter offensive by the Allies in the Pacific Theater. The Allies continued construction on the airfield immediately using captured Japanese equipment. On 12 August, the airfield was renamed Henderson Field, for Major Lofton R. Henderson, killed during the Battle of Midway, the first Marine Corps pilot killed during the battle. By 18 August, Henderson Field was ready for operation.

Хендерсон алаңы

Гуадалканалға қонғаннан кейін 1-ші инженерлік батальонның теңіз жауынгерлері жапондық ауыр техниканы пайдаланып, әуеайлақтың құрылысын аяқтау үшін тәулік бойы жұмыс істеді. Бірінші ұшақ – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің PBY Catalina ұшағы, ол 12 тамызда әуеайлақтың жағдайын бағалау үшін қонды. Сол кездегі ұзындығы 2600 фут болатын, бұл истребительдер үшін жеткілікті, бірақ бомбалаушылар үшін тым қысқа және жұмсақ еді. Үш күннен кейін алғашқы «Сиби» бөлімшесі келіп жетті, ол құрылысты күрт жылдамдатып, «Карриолл» көлігімен жабдықталды. 18 тамызда ұшуға дайын деп жарияланды. Бірінші ұшақтар келген кезде Хендерсон алаңының әуеайлақ екенін айту қиын еді. Ол аралдың өсімдіктерінен қиылып алынған, жартылай кокос пальто тоғайында, қысқа ұшу-қону жолағымен және ұшақтарды шрапнельден қорғайтын аздаған бекіністермен еді. 4 қыркүйекте Хендерсон аланына қонған 25-ші әскери-әуе кемелері тобының командирі, полковник У. Фиске Маршалл осы көріністі «тозақтың Доре салған суретіне ұқсайды» деп сипаттады. Ұшу-қону жолағы солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай 2400 фут (732 м) шағылдан жасалған, үстіне 1000 фут (305 м) «Марстон Мат» төселген, оған жапондық артиллерия мен теңіз артиллериясынан атылған кратерлер көптеп салынған. Жағдай нашар болғандықтан, ұшу-қону жолағы жаудың шабуылынан да көп шығын келтірді. Ыстық ауада алаң қара шаңға айналып, ұшақтардың қозғалтқыштарына зиян тигізді. Жаңбыр жауғанда әуеайлақ батпаққа айналып, ұшақтар сазға батып кететін. Майор Марион Карл оны «жер бетіндегі тізеңді сазға батырып, көзге шаң түсетін жалғыз орын» деп сипаттады. Ауыр SBD бомбалаушылары ең қиын жағдайда болды, өйткені олардың қатты резеңке дөңгелектері, әуе кемелеріне қону мен ұшу үшін арналған, ұшу-қону жолағын жыртып тастады. Ағаш дөңгелектермен тәжірибе жасалды, бірақ олар жақсы нәтиже бермеді. Гуадалканал науқаны барысында ұшу-қону жолағы бірнеше рет кеңейтіліп, жаңартылды, 4 қыркүйекте оның ұзындығы 3800 фут (1158 м), ені 150 футқа жетті. Хендерсон алаңы АҚШ-тың 1-ші теңізшілер дивизиясының желілеріне өте жақын болғандықтан, қауіпсіздік мәселесі әрдайым маңызды болды. Отын тасымалдау машиналары, ұшақтарға арналған ангарлар мен жөндеу шеберханалары болмады. Бұзылған ұшақтардан қосалқы бөлшектер алынып, бомба көтергіштері болмағандықтан, барлық оқ-дәрілер қолмен жүктелді. Отынның жетіспеушілігіне байланысты, 55 галлондық барабандардан қолмен сорғылау қажет болды. Отын тасымалдау машиналары келгеннен кейін де авиациялық бензин қолмен тасымалдау машиналарына құйылды. 1942 жылдың 9 қыркүйегінде АҚШ-тың 6-шы теңіз құрылыс батальоны («Сибилер») Хендерсон алаңының бастапқы ұшу-қону жолағынан шығысқа қарай 2 км жерде екінші ұшу-қону жолағын ашты. Бұл жаңа ұшу-қону жолағы «Истребитель 1» деп аталды, ол топырақтан жасалған, ұзындығы 1402 метр, ені 91 метр болатын. Теңіз жауынгерлерінің эскадрильялары «Истребитель 1» базасынан жұмыс істеді, ал қалған ұшақтар Хендерсон алаңындағы бастапқы ұшу-қону жолағын, «Бомбалаушылар алаңы №1» деп аталатын жерді пайдаланды. Хендерсон алаңының инфрақұрылымы 15 қарашада, ол ресми түрде Теңізшілер корпусының әуе базасы болып жарияланғаннан кейін жақсарды. Жергілікті коралл шіріген және жұмсақ болғандықтан, кемемен әкелінген ұсақталған кораллдан жаңа ұшу-қону жолақтары салынды.

Immediately after landing on Guadalcanal, Marines from the 1st Engineer Battalion worked around the clock utilizing captured Japanese heavy equipment to complete construction of the airfield. The first plane to land was a US Navy PBY Catalina that touched down on August 12 to assess the condition of the field. At that time the field was 2600ft long, good enough for fighters but still too short and soft for bombers. Three days later the first Seabee unit arrived possessing a Carryall which dramatically sped up construction. The field was declared ready for flight operations on August 18. As the first planes arrived, Henderson Field could barely be described as an airfield. It was an irregular blob cut out of the island growth, half in and half out of a coconut grove, with a short runway, and few revetments to protect the aircraft from shrapnel. Upon landing on Henderson Field on 4 September, Commanding Officer of Marine Aircraft Group 25, Colonel W. Fiske Marshall described the scene "looked like a Doré drawing of hell." The runway was a northwest to southeast running, 2400 feet (732 m) long gravel surface with an extra 1000 feet (305 m) of Marston Mat frequently pockmarked with craters from Japanese artillery and naval gunfire. The strip was in such poor condition, it caused as many losses to aircraft as enemy action. In the heat, the field was a bowl of black dust which fouled the warplanes' engines. During rain, the airfield quickly turned muddy, miring planes in liquid muck. Major Marion Carl described it as " the only place on Earth you could stand up to your knees in mud and still get dust in your eyes." The heavier SBD dive bombers had it the worst, since their hard rubber tires, designed for aircraft carrier landings and take offs, ripped up the runways like plowshares. Wooden wheels were experimented with, but these did not fare any better. The runway was extended and widened several times during the long Guadalcanal campaign, and it was 3800 feet (1158 m) long and 150 wide by 4 September. Henderson Field was also very close to the thinly held lines of the U. S. First Marine Division, so security was always a concern. There were no fuel trucks, aircraft hangars, or repair buildings. Damaged aircraft were cannibalized for spare parts, and with no bomb hoists, all aircraft munitions had to be hand loaded onto the warplanes. Fuel, always critically low, had to be hand pumped out of 55 gallon drums. After the arrival of fuel trucks, aviation gasoline still had to be hand pumped into the trucks. On 9 September 1942, the U. S. 6th Naval Construction Battalion (SeaBees) opened up a second runway about 1 mile (2 km) to the east of Henderson Field's original runway. This new runway, called "Fighter 1", consisted of tamped down sod, and it was about 4600 feet (1402 m) long and 300 feet (91 m) wide. The Marine fighter squadrons operated out of Fighter 1, while the rest of the aircraft operating out of Henderson Field continued to use the original runway, referred to as "Bomber Field No. 1." Henderson Field's facilities improved around 15 November, after it was officially a Marine Corps Air Base. Proper runways were installed using shipped in ground up coral, since the local coral was deemed rotten and slushy.

Тұрғын үй жағдайы

Гуадалканалдағы тұру жағдайы теңіз авиациясы үшін ең қиын жағдайлардың бірі болды. Ұшқыштар мен механиктер "Шегіршін тоғайы" деп аталған, су басқан кокос плантациясында сазды едені бар шатырларда тұрды. Көбісі безгек, дизентерия, денге қызуы немесе зең инфекциясы сияқты тропикалық ауруларға шалдықты. Бұл қиындықтар өлім қатерімен бірге келді. Әуежайға күн сайын шамамен түскі уақытта Mitsubishi G4M "Бетти" бомбалаушылары 20000 фут (6096 метр) биіктікте, "V" формациясында, сүйемелдеуші ұшақтармен бірге шабуыл жасады. Оған күндіз жапон артиллериясымен, ал түнде жапондық әскери кемелерімен жиі оқ жаудырылды. Ең ауыр бомбалау 1942 жылдың 13-14 қазанында болды – екі жапондық соғыс кемесі Гендерсон алаңына 700-ден астам ауыр снаряд атып, Гуадалканалдың батыс жағында жапон теңіз күштерінің императорлық теңіз жаяу әскерлері мен армия күштерін тасымалдауына көмектесті. Бұл бомбалау кезінде 6 ҚАҚ ұшқышы қаза тапты.

Командирлер

20 тамызда бірінші теңізшілер эскадрильясы қонғаннан бастап 25 тамызға дейін теңізшілер әуе күштерінің басқарушы офицері болмады, олар тікелей генерал Вандегрифтқа есеп берді. Теңіз жаяу әскерлері әуе операцияларының командирін тағайындамаған, әскерде бір эскадрилья болды және оларға белгілі бір теңіз бөлімшелері уәде берілгеннен кейін, ол жер теңіз базасы сияқты болды. Бірінші теңізшілер командирі полковник Уильям У. Уоллес болды, бірақ ол уақытша басқаруды сақтап қалды. Техникалық тұрғыдан алғанда, "Кактус" әуе күштері контр-адмирал Джон С. Маккейннің басқаруында болды, ол Оңтүстік Тынық мұхитындағы барлық құрлықтағы одақтас авиациясына басшылық етті. Дегенмен, Вандегрифт және оның операциялық командирлері Хендерсон алаңынан ұшып шыққан одақтас авиациясына жергілікті басқаруды жүзеге асырды. 1942 жылдың 3 қыркүйегінде қиын жағдайдағы авиаторлардың тағдыры, аралға алғашқы теңізшілердің 25-ші әуе тобының R4D Skytrain ұшағымен келген бригада генерал Рой Гейгердің келуімен өзгерді. "Гуадалканал әуе күштерінің командирі" (ComAirCACTUS) және 1-ші теңізшілер әуе қанаты ретінде Гейгер әуежайдан шамалы қашықтықтағы төбедегі ағаштан жасалған жапон пагодасында штабын құрды. Оның энергиясы, мысалы және жеке басының күші арқылы ол эскадрильяның аман қалғандарының рухын көтерді. Ол "қатал, суық және кейбіреулер пікірінше, қатыгез болды, ол адамдар мен техникадан ең жоғары нәтижені алуға бейілді" деп сипатталды. Оның басқару кезеңінде баспасөз хабарламаларында "үмітсіздік сезімі болды, бірақ ешқашан жеңілісшілдік болған жоқ" делінген. Ақырында, басқарудың күйзелісі мен қатал тұрмыс жағдайлары 57 жастағы Гейгерді психикалық және физикалық тұрғыдан шаршатып жіберді. 7 қарашада Гейгер басқаруды штаб бастығы, бригада генерал Луис Вудсқа тапсырды. 21 жыл авиацияда қызмет еткен бригада Вудс кампанияның ең қиын кезеңінде "Кактус" ұшқыштарына басшылық етті. Ол тез арада "мейірімді полковниктен қанға жанымды генералға" айналды. Рождестводан кейінгі күні Вудс "Кактус" басқаруын 2-ші теңізшілер әуе қанатының қолбасшысы, бригада генерал Фрэнсис П. Мулкахиге тапсырды.

From the time of the first Marine squadron landed on 20 August until 25 August, there was no commanding officer for Marine air, which instead reported directly to General Vandegrift. The Marines had not designated an air operations commander, the Army already had a squadron present and the field acquired the air of a naval base after they were promised to certain naval units. The first Marine commander was Colonel William W. Wallace, but he retained command temporarily. Cactus Air Force technically was under the command of Rear Admiral John S. McCain, who commanded all land based Allied aircraft in the South Pacific. Vandegrift and his operational commanders, however, exercised local command over the Allied aircraft operating out of Henderson Field. On 3 September 1942, the fortunes of the beleaguered aviators changed with the arrival of Brigadier General Roy Geiger on board the first Marine Aircraft Group 25 plane to land on the island, an R4D Skytrain. As the "Commander, Aircraft, Guadalcanal" (ComAirCACTUS) and the 1st Marine Aircraft Wing, Geiger established his headquarters in a wooden Japanese pagoda on a hill about from the airfield. Through his energy, example, and sheer force of personality, he raised the collective spirits of the squadron's survivors. He was described as " curt, cold, and some said ruthless he was determined to squeeze the ultimate ounce of performance from men and machines". During his time in command, press releases said there was a "sense of desperation but never defeatism," Ultimately, the strain of command and harsh living conditions seriously fatigued, both mentally and physically, the 57 year old Geiger. Geiger turned over the command on 7 November to his Chief of Staff, Brigadier General Louis E. Woods. Brigadier Woods, a 21 year aviation veteran, commanded the Cactus fliers during the lowest point of the campaign. He quickly transformed from a "kindly colonel to a blood thirsty brigadier general." The day after Christmas, Woods turned the Cactus command to Brigadier General Francis P. Mulcahy, Commanding General of the 2nd Marine Aircraft Wing.

Жапон тілі

Жапондық әуе күштерінің көп бөлігі Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің әуе бөлімшелерінен құралды. 7 тамызда Гуадалканал науқаны барысында, контр-адмирал Садаёси Ямада басқаратын 5-ші әуе шабуыл тобы Рабаул (Жаңа Британия), Лэй (Папуа-Жаңа Гвинея) қалаларынан операция жүргізіп, Шығыс Жаңа Гвинея және Соломон аралдарындағы әскери-әуе операцияларына жауапты болды. 5-ші топ – 25-ші әуе флотилиясының бөлімшелері қосылған аралас ұйым болып табылды және Нишизо Цукахара басқаратын 11-ші әуе флотына (сонымен қатар «Базалық әуе күштері» деп те аталады) бағынышты болды. 7 тамыз таңында 5-ші топтың құрамында 39 истребитель, 32 орташа бомбалаушы, 16 нысаналық бомбалаушы және 17 гидросамолет болды, оның ішінде Тулагидегі 15 гидросамолет Тулаги мен Гуадалканалға түскен кезде одақтастардың алғашқы әуе шабуылында жойылған еді. 5-ші топтың негізгі бомбалаушы бөлімшесі – Mitsubishi G4M Type 1 «Betty» бомбалаушыларын пайдаланған 4-ші әуе тобы. 5-ші топтағы 24 истребитель капитан Масахиса Сайто басқаратын Тайнан Кокутайға тиесілі болды. Тайнан жапондық истребительшілердің ең үздік ассамблерін қамтыды және A6M2 Zero истребитерін ұшырды. 55 ұшқыш пен 24 ұшақтан тұратын Тайнан тобына тек ең тәжірибелі және дағдылы ұшқыштар ғана үнемі ұрыс операцияларына қатысуға рұқсат етілді. Aichi D3A1 «Vals» нысаналық бомбалаушылары және қалған истребительдер (A6M3 Zeros) 2-ші әуе тобына қарасты. Нысаналық бомбалаушылардың көп бөлігі 7 және 8 тамызда одақтас десант күштеріне жасалған шабуыл кезінде жойылды. Сондай-ақ 7 және 8 тамызда вице-адмирал Сейго Ямагата басқаратын 6-шы әуе шабуыл тобының (сонымен қатар 26-шы әуе флотилиясы деп те аталады) Мисава әуе тобы 27 1-ші типті бомбалаушымен Рабаулда 5-ші әуе шабуыл тобына қосылды. Сол уақытта адмирал Цукахара Гуадалканал маңындағы одақтас күштерге қарсы әуе операцияларын бақылау үшін Тинианнан Рабаулға көшті. 4-ші және Мисава әуе топтары 7 және 8 тамызда Гуадалканал жағалауындағы одақтас десант флотына шабуыл жасаған кезде ауыр залалға ұшырады, нәтижесінде 24 бомбалаушы мен 153 экипаж мүшесі қаза тапты, ал Тайнан әуе тобы төрт Zero және төрт ұшқышты жоғалтты. Көмек келгенге дейін 5-ші әуе шабуыл тобы Гуадалканалдағы теңізшілердің позицияларына шабуыл жасауды жалғастыра алмады, бұл АҚШ-қа Лунга нүктесіндегі әуеайлақты әуе шабуылынан үзіліссіз дайындауға уақыт берді. 19 тамызда 6-шы әуе шабуыл тобының Кисаразу әуе тобының 1-ші типті бомбалаушылары Кавиенгке келді. 2 қыркүйекте 24-ші әуе флотилиясының Читозе әуе тобынан он 1-ші типті бомбалаушы Кавиенгке қосылды. Екі топ та Гуадалканалға жасалған бомбалау шабуылдарына қатысты. 13 Zero және 6-шы әуе тобының ұшқыштары 31 тамызда Рабаулда 2-ші әуе тобының құрамына қосылды, Гуадалканал үстінен 11 қыркүйекте ұрыс миссияларын орындады. 1 қазаннан бастап соғыс аяқталғанға дейін 11-ші әуе флотына Джинчи Кусака басшылық етті, ол да Рабаулда орналасқан. 11-ші әуе флотымен ұшқан танымал ұшқыштардың қатарында Хироёси Нишизава және Джуничи Сасаи болды. 28 тамызда контр-адмирал Такацугу Джоджима басқаратын жапондық гидросамолет күштері «R Аймағы» әуе күштері құрылды және Рабаулдан, сондай-ақ Буин, Шортленд аралдары мен Санта-Исабельдегі Реката шығанағындағы алдыңғы базалардан операция жүргізді. «R Аймағы» ұшақтары жапондық гидросамолет тендерлеріне тағайындалған төрт эскадрильядан келді: Камикава Мару, Читосе, Саньо Мару және Сануки Мару. «R Аймағы» әуе күштері негізінен Гуадалканалға әскерлер мен жарақтар жеткізетін жапондық конвойларын қорғады, Соломон аралдары аймағында барлау миссияларын жүргізді және кейде Хендерсон алаңына шабуыл жасады. Сонымен қатар, 11-ші әуе флотымен құрлықтағы базалардан немесе тасымалдаушылардан операция жүргізетін Жапонияның Біріккен флотының ұшақ тасымалдаушылары, соның ішінде Шокаку, Джунё, Зуикаку және Рюжо, Гуадалканал науқаны кезінде Кактус әуе күштерінің ұшақтарымен ұрысқа қатысты.

The majority of the Japanese aircraft engaged by the Cactus Air Force were from Imperial Japanese Navy air units. On 7 August, during the Guadalcanal campaign, 5th Air Attack Force, under Rear Admiral Sadayoshi Yamada, operated from Rabaul, New Britain, and Lae, Papua New Guinea, and were responsible for naval air operations in eastern New Guinea and the Solomon Islands. The 5th was a hybrid organization consisting of attached units from the 25th Air Flotilla, and reported to the 11th Air Fleet (also called the "Base Air Force"), under Nishizo Tsukahara. On the morning of 7 August, the 5th's air strength consisted of 39 fighters, 32 medium bombers, 16 dive bombers, and 17 seaplanes, including the 15 seaplane aircraft at Tulagi destroyed in the initial Allied air strikes during the landings on Tulagi and Guadalcanal. The 5th's principal bomber unit was the 4th Air Group operating Mitsubishi G4M Type 1 "Betty" bombers. Twenty four of the fighter aircraft in the 5th belonged to the Tainan Kōkūtai under Captain Masahisa Saito. The Tainan contained some of the top scoring Japanese fighter aces, and flew the A6M2 Zero fighter. With 55 pilots and 24 aircraft, only the most experienced and able Tainan pilots were allowed to consistently participate in combat operations. The dive bombers (Aichi D3A1 "Vals") and the rest of the fighters (A6M3 Zeros) belonged to the 2nd Air Group. Most of the dive bombers were lost during the 7 and 8 August strikes on the Allied landing forces. Also on 7 and 8 August, the Misawa Air Group of the 6th Air Attack Force (also called the 26th Air Flotilla) under Vice Admiral Seigo Yamagata from Tinian with 27 Type 1 bombers joined the 5th Air Attack Force at Rabaul. Around the same time, Admiral Tsukahara moved from Tinian to Rabaul to supervise air operations against Allied forces around Guadalcanal. The 4th and Misawa Air Groups took heavy losses during attacks on the Allied landing fleets off Guadalcanal on 7 and 8 August, losing 24 bombers and 153 crewmen killed while the Tainan Air Group lost four Zeros and four pilots. Until reinforcements could arrive, the 5th Air Attack Group was unable to continue attacking Marine positions on Guadalcanal, giving the U. S. time to prepare the captured airfield at Lunga Point uninterrupted by air attack. On 20 August 19, Type 1s from the Kisarazu Air Group of the 6th Air Attack Force arrived at Kavieng. On 2 September, ten Type 1s from the Chitose Air Group of the 24th Air Flotilla joined them at Kavieng. Both groups participated in subsequent bombing raids on Guadalcanal. Thirteen Zeros and pilots from the 6th Air Group joined the 2nd Air Group at Rabaul on 31 August, flying combat missions over Guadalcanal on 11 September. From 1 October until the end of the war, the 11th Air Fleet was commanded by Jinichi Kusaka, also located at Rabaul. Some notable pilots flying with the 11th Air Fleet included Hiroyoshi Nishizawa and Junichi Sasai. A force of Japanese seaplanes called the R Area Air Force was created on 28 August under Rear Admiral Takatsugu Jojima, and operated from Rabaul as well as forward operating bases at Buin, the Shortland Islands, and Rekata Bay, Santa Isabel. The R Area aircraft came from the four squadrons assigned to the Japanese seaplane tenders Kamikawa Maru, Chitose, Sanyo Maru, and Sanuki Maru. The R Area Air Force mainly provided cover for Japanese convoys delivering troops and supplies to Guadalcanal, conducted reconnaissance missions around the Solomon Islands' area, and occasionally attacked Henderson Field. Also, air units from Japan's Combined Fleet's aircraft carriers, including Shōkaku, Junyō, Zuikaku, and Ryūjō, either operating from land bases with the 11th Air Fleet, or operating from the carriers, engaged Cactus Air Force aircraft during the Guadalcanal campaign.

Желі

. HistoryNet.com сайтында қайта жарияланды. Гуадалканал шайқасына қатысқан АҚШ әскерінің әуе күштерінің тарихы.