Мэрилин Монроға арналған «Желдегі шам» әнінің тарихы
Candle in the Wind
Элтон Джонның «Candle in the Wind» әні – Мэрилин Монроға арналған құрмет көрсету. 1973 ж. жазылған, кейін Диана ханшайымына арналды. Ән тарихы мен маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мэрилин Монроға арналған түпнұсқа құрмет көрсету
the original tribute to Marilyn Monroe
"Желдегі шам" – ағылшын музыканты Элтон Джон мен ән жазушы Берни Таупиннің бірлесіп жазған әні, оны Элтон Джон орындайды. Бұл ән 1973 жылы 11 жыл бұрын қайтыс болған Мэрилин Монроның құрметіне жазылған. 1997 жылы Джон Уэльс ханшайымы Дианаға арнап, әннің жаңадан жазылған нұсқасын – "Желдегі шам 1997" атты әнді орындады. 2004 жылы Rolling Stone журналы әннің түпнұсқа нұсқасын барлық уақыттардағы ең үздік 500 ән тізімінде 347-орынға қойды.
"Candle in the Wind" is a threnody written by English musician Elton John and songwriter Bernie Taupin, and performed by John. It was originally written in 1973, in honour of Marilyn Monroe, who had died 11 years earlier. In 1997, John performed a rewritten version of the song, "Candle in the Wind 1997", as a tribute to Diana, Princess of Wales. In 2004, Rolling Stone Magazine listed the original version of the song at No. 347 of its 500 greatest songs of all time.
Бастапқы нұсқасы
E мажорлық күйдегі түпнұсқа нұсқасы Джонның 1973 жылғы «Goodbye Yellow Brick Road» альбомында жарық көрді және 1974 жылы жеке таспа ретінде шығарылды. Әннің мәтіні Мэрилин Монроның өмірін мейіріммен бейнелейді. Әннің «Қош бол, Норма Джин» деген бастапқы шумағы Монроның нағыз аты – Норма Джин (көбінесе Жан деп жазылады) Бейкерге сілтеме жасайды. Таупин Дженис Джоплинге арналған құрмет көрсету кезінде Клайв Дэвис қолданған «желдегі шам» деген тіркесті естігеннен кейін мәтін жазуға шабыттанды: «Мен осы сөзді естіп жүрдім [және] мен біреудің өмірін сипаттаудың қандай керемет тәсілі деп ойладым». Таупин өзінің «Марилин Монроның жанкүйері» екендігі туралы пікірдің жиі кездесетін жаңылыс екенін айтты: «Мен оны құрметтемедім деуге болмайды. Бірақ бұл ән Джеймс Дин немесе Джим Моррисон, Курт Кобейн, Сильвия Плат, Вирджиния Вульф туралы да болуы мүмкін еді. Негізінде, жас кезінде қайтыс болған және «Дориан Грейдің» бейнесіне айналған кез келген жазушы, актер, актриса немесе музыкант туралы болуы мүмкін еді, олар қартаюын тоқтатып, уақытпен мұздаған сұлулыққа айналды». 2014 жылы «Rolling Stone» журналына берген сұхбатында Таупин Монроның жанкүйері болғаны туралы айтылған пікірге қарсы шықты: «Ол менің бала кезімде қатты бағалаған адамым емес. Ол жас өлім мен атақтың метафорасы ғана еді, адамдартың шектен тыс әуесқойлықтары және олардың жас кезінде өлуі». Ән туралы ол былай деді: «Менің ойымша, бұл Элтон мен менің бірге жасаған ең керемет мәтін мен мелодияның үйлесімі. Бірақ бұл менің Мэрилин Монроға әсіресе ғашық болмағанымды өзгертпейді». Әннің жеке таспа ретінде шығуы 1974 жылы Ұлыбритания хит-парадтарында 11-орынды иеленді. Ол кезде ол АҚШ-та жеке таспа ретінде шығарылмады, себебі «Бенни және Джетс» әні таңдалды.
The original version, which is in the key of E major appeared on John's 1973 album Goodbye Yellow Brick Road and was released as a single in 1974. The lyrics of the song are a sympathetic portrayal of the life of Marilyn Monroe. The song's opening line "Goodbye, Norma Jean" refers to Monroe's real name, Norma Jeane (more commonly spelled Jean) Baker. Taupin was inspired to write the lyrics after hearing the phrase "candle in the wind" used by Clive Davis in tribute to Janis Joplin: "I just kept hearing this term [and] I thought, what a great way of describing someone’s life". Taupin has noted that the theory about him being a "rabid Marilyn Monroe fanatic" has been a common misconception: "It's not that I didn't have respect for her. It's just that the song could just as easily have been about James Dean or Jim Morrison, Kurt Cobain, Sylvia Plath, Virginia Woolf. I mean, basically, anybody, any writer, actor, actress, or musician who died young and sort of became this iconic picture of Dorian Gray, that thing where they simply stopped aging. It's a beauty frozen in time." In an interview with Rolling Stone in 2014, Taupin disputed the implication that he was a Monroe fan: "She is absolutely not someone I admired a lot as a kid or anything. She was just a metaphor for fame and dying young, and people sort of overdoing the indulgence, and those that do die young". On the song itself, he stated: "I think it's one of the best marriages of lyric and melody that Elton and I have ever put together. But it doesn't change the fact that I wasn't particularly enamored by Marilyn Monroe." The single release of the original song reached No. 11 in the UK charts in 1974. At the time, it was not released as a single in the United States as "Bennie and the Jets" was chosen instead.
Тікелей өнер көрсетулер
Бұл ән шыққаннан бастап 1984 жылға дейін Джон осы әнді тобымен жиі орындады. 1985 жылдан бастап Джон оны көбінесе концерттерінің қосымша бөлімінде (бисінде) жеке орындады және содан бері осы әнді топпен сирек орындады.
From its release until in 1984, John heavily performed this song with his band. From 1985 onwards, John played it solo mostly at the encore of his concerts and he rarely played this song with the band since then.