Кіріспе

1855 жылы Мексика президенті Мартин Каррера Сабат: Мартин Каррера Сабат (20 желтоқсан 1806 - 22 сәуір 1871) – мексикалық генерал, сенатор және 1855 жылы шамамен бір айға елдің уақытша президенті болған. Ол орташа либералдық көзқарасты ұстанды. Мартин Каррера – мексикалық әскери және саяси қайраткер, 1854 жылы Санта-Аннаның соңғы диктатурасы құлаған кезде қысқа ғана уақытқа президенттік қызмет атқарған. Оның әскери мансабы бала кезінде басталып, өмірінің соңына дейін Мексика армиясында белсенді қызмет етті. Мексиканың Орталық Республикасы кезінде саяси рөлдерді ойнай бастады, конгресте қызмет етті, сондай-ақ бірнеше рет мемлекеттік кеңес мүшесі болды. Оның президенттік лауазымына таянуы Аютла жоспары Санта-Аннаға қарсы жеңіске жеткен кезде болды. Санта-Анна астананы тастап кетті, ал өкілдердің кеңесі Аютла жоспарына адалдығын жариялап, Каррераны президент етіп сайлады. Ол Санта-Анна әкімшілігінің қалған күштері мен революция арасында келісімге келуге тырысты. Оларға көптеген ұсыныстар жасағанына қарамастан, революциялық көшбасшылар Каррераға сенімсіздік танытты және департаменттердің қолдауын ала алмады, сол себепті Каррера шамамен бір ай қызметтен кейін отставкаға кетті.

Ерте өмір

Мартин Каррера 1806 жылы Пуэбла қаласында әйгілі отбасында дүниеге келді. Оның әкесі артиллерия полковнигі болған. Мексиканың тәуелсіздік соғысы басталған кезде, тоғыз жасында Каррера Фердинанд VII экспедициялық полкіне қатысты. Он екі жасында ол офицерлік шенге ие болды және жас болса да, батальонды оқыту міндеті оған жүктелді.

Тәуелсіз Мексика

Ол 1821 жылғы 30 тамызда Агустин де Итурбидтің Игуала жоспарына қосылды, генерал Филисола басқаратын он үшінші дивизия алдына келді. Келесі жылы оны артиллерия корпусының құрамында қызмет етуге шақырды және ол Сан-Хуан-де-Улуа бекінісіндегі қалған испандықтар әлі де қауіп төндіріп тұрған Веракрус қаласын қорғауға тағайындалды. Каррера бекіністерді басқарды және артиллерияны дайындады, сондай-ақ Итурбид әскерлері Бірінші Мексика империясына қарсы Веракрус жоспарын басу үшін қаланы қоршағанда оны қорғады. Ұзақ өтпей ол полковник шеніне көтерілді. 1823 жылдың соңында ол капитан болып тағайындалды және астанадағы қару-жарақ қоймасын және қару-жарақ өндірісін басқарды. 1828 жылы президент сайланған Мануэль Гомес Педрасаға қарсы «Акорда» революциясы кезінде Каррера үкіметті қорғады, ал революция жеңіске жеткен соң президент Висенте Герреро оны подполковник шеніне көтерді. 1831 жылғы сәуірде ол Мехико қаласындағы «Сиуделла» бекінісінің басшысы болды. 1840 жылғы Федералистік көтеріліс кезінде ол үкіметті қорғады, ал келесі жылы тиімді бригадир-генерал шеніне ие болды. 1842 жылы ол Ұлттық заң шығару хунтасының мүшесі болды, ал 1844 және 1845 жылдары конгресс сенаторы болып сайланды. 1846 жылы ол мемлекеттік кеңестің мүшесі, кейіннен Соғыс министрлігінің кеңесшісі болды. Ол Мексика-Америка соғысында қатысты және Мексика қаласының құлауына куә болды. Ол Санта-Аннаны 1853 жылы билікке қайта әкелген Халиско жоспарын қолдады, сондай-ақ уақытша президент Ломбардини оны Мехикодағы әскерлердің басшысы етіп тағайындады. Санта-Анна қайтадан билікке келген соң, ол 1853 жылғы маусымда мемлекеттік кеңеске және дивизия генералы қызметіне тағайындалды. Ол федералды округтің генерал-коменданты болды, кейіннен Санта-Анна өзінің билігіне қарсы көтерілістерді басуға тырысқан кезде Мичоакан штатындағы әскери науқанға қатысты.

Төрағалық

Аютла жоспарын тоқтата алмаған соң, Санта-Анна отставкаға келіп, елден қашуға шешім қабылдады. 9 тамыз күні таңертең, Санта-Анна қашып бара жатқанда, үкімет оның атқару билігін Жоғарғы Сот төрағасы Мариано Салас және Мартин Каррерадан құралған үштікке тапсыру туралы соңғы бұйрығын жариялады. Олар конституция құру үшін конгресс шақыруға тиіс еді. Генерал Каррера және Мексика қаласы гарнизонының қолбасшысы, генерал Ромуло Диас де ла Вега, Санта-Аннаның жоспарын қабылдамады, керісінше, 13 тамызда Аютла жоспарына қолдау білдірді. Астанадағы Аютла жоспарын қабылдаған қаулыда Ромуло Диас де ла Вега әр департаменттен және федералды округтен өкілдерден тұратын хунтаны таңдауға міндеттелді. Хунтаның міндеті – республика президентін сайлау және оның мемлекеттік кеңесі ретінде жұмыс істеу болды. Хунта құрылып, Мартин Каррера президент болып сайланды. Каррера Санта-Аннаның диктатуралық тәртібінің іздерін жоюға тырысып, елдің әскери округтеріне жауапты генерал-командирлерге қазыналық мәселелерге араласуға тыйым салды. Ол ұлттық гвардияны ұйымдастыру, армияны реформалау, қазынаны реттеу және жеке құқықтарды сақтау туралы жарлықтар шығарды. Карера үкіметі 13 тамызда Санта-Аннаның құлауын, әскери міндеттіліктің жойылуын, баспасөз бостандығын және конгресс шақыруды талап еткен Антонио Харо и Тамариз басқарған тағы бір көтеріліске тап болды. Бұл соңғы көтеріліс Санта-Аннаның қашқандығы туралы хабар келгенге дейін басталды. Аютла қозғалысының басшылары Харо и Тамаризбен келісімге келуге тырысты. Аютла жоспары либералдық болғандықтан, Карера үкіметі Санта-Анна режимінің қалдықтарының революцияны басып тастау немесе жұмсарту әрекеті ретінде қарастырылды. Ол департаменттерде шектеулі мойынсоқ тапты, бірақ Аютла қозғалысының маңызды қолбасшыларының бірі Игнасио Комонфорт Карераны мойындаудан бас тартты. Карера революциялық көшбасшыларды 16 қыркүйекте Долорес қаласында конференцияға шақыруға тырысты – бұл Мексиканың тәуелсіздік соғысының басталған символдық жері және Грито де Долорес жылдығы. Бірақ шақыру қабылданбады. Карера елдің сенімін жоғалтып, революциялық әскерлер астанаға қарай жылжуын жалғастырды. Көзді жұмбаған жағдайға тап болған Карера 11 қыркүйек күні кешкі сағат 11-де президенттік лауазымынан кетіп, Мексика округінің басшылығын гарнизон бастығы Ромуло Диас де ла Вегаға тапсырды. Ол бірден жеті мүшеден тұратын басқару кеңесін сайлады. Гарнизон Карераны мойындауының ыңғайлылықпен байланысты болғанын мәлімдеді, Аютла жоспарына адалдығын жариялады және одан туындайтын жаңа үкіметке қолдау білдірді. Келесі күні жарияланған манифестінде Карера елшілерінің өзінің бірде-бір жасқа себеп болмауға берген уәдесін орындағанын мойындауын үміттенеді.

Кейінгі өмірі

Президенттік лауазымнан қанағаттанғаннан кейін Каррера жеке өмірге шықты, бірақ 1862 жылғы Үшжақты экспедиция кезінде үкіметке өз қызметтерін ұсынды, алайда ұсынысы қабылданбады. Ол Екінші Мексика империясы тұсында әскери қызметтен ресми түрде зейнетке шықты және 1871 жылдың 22 сәуірінде қайтыс болды.