Кіріспе

Американдық саясаткер Дэвид Уоллес (24 сәуір 1799 - 4 қыркүйек 1859) – АҚШ-тың Индиана штатының алтыншы губернаторы. 1837 жылғы экономикалық дағдарыс оның сайлануына дейін болды, ал бұрынғы әкімшілік, оның құрамында болған, үлкен мемлекеттік қарызға батқан еді. Оның өкілеттігі кезінде штаттың ішкі жақсарту жобаларын тоқтатқан ауыр қаржылық дағдарысқа тап болды. Ол штаттың банкроттығын кейінге қалдыру үшін бірнеше шара ұсынды. Ішкі жақсарту платформасымен байланысы болғандықтан, оның партиясы оны екінші мерзімге кандидат ретінде ұсынудан бас тартты. Жағдай одан әрі нашарлап, оның ізбасарының өкілеттігі кезінде штат банкротқа ұшырады. Губернаторлық қызметтен кейін ол конгрессмен болды, содан кейін Индиана Виг партиясының төрағасы, ал кейін штаттық судья болды және өмірінің соңына дейін осы лауазымда қызмет етті.

Отбасы және шыққан тегі

Дэвид Уоллес 1799 жылғы 24 сәуірде Пенсильвания штатының Миффлин округінде дүниеге келді. Оның әкесі геодезист және таверна иесі болған, ол Уильям Генри Харрисонмен 1812 жылғы соғыста бірге қызмет ету кезінде жақын дос болып кетті. Отбасы Харрисонның ықпалынан пайда тапты. Уоллестің ағасы Уильям Х. Уоллес Вашингтон территориясының төртінші және Айдахо территориясының бірінші губернаторы болып тағайындалды; тағы бір ағасы Джон М. Уоллес Индиана штатының генерал-адъютанты қызметін атқарды. Оның отбасы Огайо штатына көшіп, ол кішкентай кезінде Цинциннатиге жақын жерге қоныстанды. Уоллес кейін Майами колледжінде оқыды, ал 1817 жылы отбасы Индиана штатының Бруквилл қаласына көшті. Харрисонның көмегімен Уоллес АҚШ Әскери академиясына қабылданды. Ол 1821 жылы Вест-Пойнтті бітіріп, артиллерия лейтенанты болып қызмет етті және мектепте математика пәнін оқытты, бірақ бір жыл қызметтен кейін отставкаға шықты. Армиядан кеткен соң Уоллес Бруквиллдегі отбасына оралды. Ол судья Майлз С. Эгглестонның кеңсесінде заңды оқып, 1823 жылы адвокаттыққа қабылданды. Ол конгрессмен Джон Тестпен бірге жұмыс істеді және 1824 жылғы 10 қарашада оның қызы Эстер Френч Тестке үйленді. Олардың төрт баласы болды, соның бірі – «Бен-Хур: Мәсіх туралы әңгіме» романының авторы және Нью-Мексико территориясының губернаторы болған Леу Уоллес. Ол сонымен қатар Мексика-Америка және Америка Азамат соғыстарында шайқасқан Эдвард Уоллестің әкесі. 1836 жылы бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін Дэвид Зерльда Грей Сандерске үйленді, ол тыйымшылық қозғалысының белсенді қайраткері болды, және олардың алты баласы болды. Оның ағасы Уильям Х. Уоллес (1811-1879) саясатқа белсенді қатысып, Айдахо және Вашингтон территорияларынан АҚШ өкілі, Айдахо территориясының бірінші және Вашингтон территориясының төртінші губернаторы болды.

Заң шығарушы

1828 жылы Уоллес Индиана штатының өкілдер палатасына сайланды және 1831 жылға дейін қызмет етті. Одан кейін ол Ноа Ноблмен бірге вигтік тізім бойынша штаттың алтыншы вице-губернаторы болып сайланды. Вице-губернатор ретінде ол штаттық сенатта Индиана банкін құру мәселесін талқылады және шешендік өнерімен танымал болды. Уоллес штаттың ішкі жақсарту жобаларын жақтады және губернаторлық науқаны барысында штаттың жағдайын жақсы жағынан көрсетті. Оның отбасы өкілеттік мерзімі ішінде Ковингтон қаласына көшті.

Әкім

Уоллес губернаторлық мерзімі 1837 жылғы экономикалық дағдарыс пен одан кейінгі жылдардағы экономикалық белгісіздікпен қиындыққа толы болды. Индиана штаты жолдар мен каналдарды салу арқылы жақсарту кезеңін басынан өткеріп жатқанда, осы қаржылық дағдарыс кезінде дерлік барлық жоба тоқтатылды. Ол штаттың қаржысын реттеуге көмектесіп, штаттың банкроттығын кейінге шегерді. Дефицит тек күшейді, және мерзімінің соңына қарай штаттың кірісі шығыстарының 20% ғана құрады – штаттың үлкен қарызына байланысты төлемдер бюджеттің үштен екі бөлігінен асты. Өкіметтік мерзімінің соңғы жылы барлық жобалар тоқтатылды. Уоллес Бас Ассамблея алдында сөз сөйлеп, ағымдағы жағдайдағы жұмыстардың құндылығы жоқ екенін және штаттың несиесі таусылғанын мәлімдеді. Ол заң шығарушы органдарға келесі жылы штаттың төлем қабілетсіз болады екенін хабарлады. Индианадағы индейстерді көшірудің соңғысы Уоллес өкіметтік мерзімінде болды, және штаттан ерікті түрде кетпеген аз ғана адамдар қалды. 1833 жылғы Чикаго келісімі Потаватоми тайпасының көшірілуіне әкелді. Уоллес генерал және АҚШ сенаторы Джон Типтонға Индиана штатының Плимут маңындағы 859 Потаватоми тайпасын көшіріп, Канзас аумағына жіберуді бұйырды. Екі айлық сапар кезінде ауру мен стрестен 42 Потаватоми, олардың көп бөлігі балалар, қайтыс болды, бұл оқиға "Өлім жолы" деп танылды. Өкіметтік мерзімі аяқталған кезде штат тұрғындары алдағы қаржылық апаттың жақындап келе жатқанын сезіне бастады. Сәтсіз жобалардан бас тартуға тырысқан Вигтер жобаларға қарсы шығып, Сэмюэл Биггерді губернаторлыққа кандидат ретінде ұсынды, осылайша Уоллес пен оның ішкі жақсартуды қолдайтын ұстанымын Виг партиясының тізімінен шығарды. Уоллес содан кейін заңгерлік тәжірибесіне оралды.

Кейінгі өмірі

Губернаторлық мерзімі аяқталғаннан кейін Уоллес 1841 жылы Индианаполис округінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды, ол Натан Б. Палмерді жеңді. Конгресте ол телеграфты дамытуға федералдық қаржы жұмсауды қолдады, бұл үшін оппозициясы оны сықақ етті, бірақ кейін технологияның табысымен оның әрекеті дұрыс екені дәлелденді. Уоллес 1843 жылы қайта сайлануға талпынысында жеңіліске ұшырады, ал Уильям Дж. Браун 1085 дауыспен жеңіске жетті. Уоллес Индиана штатына оралды, онда 1846 жылы штаттық виг партиясының төрағасы болды. Ол 1850-1851 жылдары Индиана штатының конституциялық конвенциясының мүшесі болды. Конвенцияның хаттамаларында оның аты тек тоғыз рет аталады және басқа бұрынғы губернаторлардың айырмашылығы, ол конвенцияда маңызды рөл атқармады. Содан кейін Уоллес 1856 жылдан өмірінің соңына дейін Марион округінің жалпы соттарының судьясы болды.